ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 

   ΜΠΑΡΑΜΠΟΥΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΙΑΤΡΟΣ  ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ 
12/02/2015

 

    

 

 

 

 

 

 

 

  Ο                                           ΘΕΟΣ  ΕΙΝΑΙ  ΕΔΩ ΑΛΛΑ  ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ  ΠΑΡΩΝ

        Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ  ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ                                                               

                                 

                                      Η ΙΕΡΑ ΣΙΝΔΟΝΗ ΤΟΥ Κ.Η.Ι.Χ

 

  Ἡ Ἱερά Σινδόνη εὐρίσκεται εἰς τό Τορίνο ἀπό τό ἔτος 1578. Ἀρχικῶς ἐφυλάσσετο  εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Λορένζο(Real chisesa di San Lorenzo) καί μετέπειτα εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Τορὶνο. Εἶναι τό Ἱερόν κειμήλιον εἰς τό ὁποῖον ἡ ἐπιστήμη διά τήν ἔρευναν καί μελέτην του ἔχει ἀφιερώσει τόν περισσότερον χρόνον καί τάς περισσοτέρας εἰδικότητας ἐξειδικευμένων ἐπιστημόνων τῆς συγχρόνου ἐπιστήμης. Ἐπίσης ἑκατοντάδες εἶναι οἱ ἐπιστήμονες πού ἔχουν ἀσχοληθεῖ, ἐρευνήσει καί μελετήσει, τάς δέ ἐργασίας  των ἔχουν δημοσιεύσει εἰς ἐπιστημονικά περιοδικά.  Παρά ταῦτα ἡ Σινδόνη  παρεμένει ἔνα αἴνιγμα διά τήν ἐπιστήμην καί μία πρόκλησις τῆς εὐφυΐας τοῦ ἀνθρώπου κάθ΄ ὅτι εἶναι ἀδύντον νά πλαστογραφηθῆ ἀκόμη καί μέ τήν σημερινήν τεχνολογίαν.

   Μετά τήν Σταύρωσιν τοῦ Κ.Η.Ι.Χ ὁ Ἰωσήφ ἀπό τήν Ἀριμαθαίαν ζητᾶ ἀπό τόν Πόντιον Πιλάτον νά κηδεύση τόν Χριστόν και τό αἴτημα γίνεται ἀποδεκτόν. Ἀποκαθηλώνει ἀπό τοῦ Σταυροῦ τόν Χριστόν καί περιτυλίγει τό σῶμα του εἰς τήν Σινδόνην.  Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος γράφει: «οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα. καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ». Ἡ Σινδόνη εἶναι ἕνα λινόν ὠχροκίτρινον ὕφασμα  μήκους 4.41Μ, πλάτους 1.13Μ,  πάχους,  0,3mm καί βάρους 2.450 γραμμαρίων.

 Ἡ Ἱερά Σινδόνη μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ περισυνελέχθη ἀπό τόν Ἰωσήφ ἤ τούς Ἀποστόλους. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς γράφει: ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς(ἐγειρόμενος)  ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια(σάβανα) κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός. Τήν Ἱεράν Σινδόνην τήν εἶχον τότε ἀποκρύψει καί δέν τήν ἐπαρουσίαζαν, εἴτε ἐπειδή ἀπό τούς Ἑβραϊκούς κανονισμούς ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτος καί μολυσμένη ἀπό τό αἶμα τοῦ καταδικασμένου, εἴτε ἐπειδή οἱ πρῶτοι Χριστιανοί ἤσαν ὑπό διωγμόν.

  Ἡ ὕπαρξις της ἕως τό ἔτος 525 παρέμενεν ἄγνωστος. Τότε εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς   πόλεως  Ἐδέσσης τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἐγένοντο ἐπιδιορθώσεις. Εἰς μίαν κρύπτην τοῦ Ναοῦ καί ἐντός θήκης ἀνευρέθει ἡ Ἱερά συνδόνη διπλωμένη ὁκτώ φορές καί εἰς τρόπον ὥστε νά εἶναι ὁρατόν τό πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ. Τῆς ἐδόθει τότε ἡ ὡραία ὀνομασία ἀχειροποίητος, δηλ μή φτιαγμένη ἀπό ἀνθρώπινον χέρι. Βασιζόμενοι εἰς τήν Σινδόνην , ἤρχισεν καί ἡ πρώτη εἰκονογράφησις τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ.

  Τό ἔτος 944 ἡ Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἀπελευθερώνει τήν πόλιν Ἔδεσσα ἀπό τούς Ἄραβες, καί  μεταφέρει τήν Σινδόνην εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. 

  Τό ἔτος 1147 ἐπισκέπτεται τήν Κωνσταντινούπολιν ὁ Βασιλεύς τῆς Γαλλίας Luigi vii καί εἰς τό Αὐτοκρατορικόν παλάτι τοῦ προβάλλεται ἡ Σινδόνη καί τήν ὁποίαν θαυμάζει. 

  Τό ἔτος 1204 ἡ Βασιλεύουσα κυριεύεται καί λεηλατεῖται ἀπό τούς Σταυροφόρους. Τήν Σινδόνη τήν κλέβει ὁ ἐπικεφαλής τῶν Σταυροφόρων Ottone dela Roche, ὁ ὁποῖος εἰς τήν συνέχειαν ἐγένετο καί διοικητής τῶν Ἀθηνῶν. Θεωρεῖται κλεμένη ἀπό τόν Ottone dela Roche διότι ὁ Πάπας εἶχεν δώσει ἐντολήν νά μήν πειραχθοῦν τά Ἱερά. Διά νά μήν τιμωρηθεῖ διά τήν κλοπήν τήν ἀπέκρυπτεν. Τόν ἐπόμενον χρόνον φθάνει μία ἐπιστολή εἰς τόν Πάπα Innocenzo IV  ἀπό τόν Θεόδωρον Ἄγγελο Κομνηνόν ἀναφέροντας εἰς τόν Πάπα ὅτι ἡ Σινδόνη ἔχει κλαπεῖ ἀπό τόν  Ottone dela Roche καί ὅτι αὐτή ἔχει μεταφεφερθεῖ καί εὐρίσκεται εἰς τήν Ἀθήνα. Ἀπαιτεῖ δέ τήν ἐπιστροφήν της εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν.

  Ἡ Σινδόνη ἐπανεμφανίζεται μετά πάροδον 150 ἐτῶν δηλ. τό 1354 εἰς τό Lirey τῆς Γαλλίας ὑπό τήν κατοχήν τοῦ Goffredo di Charny.  Τό ἔτος 1453 ἡ ἀπόγονος τοῦ Goffredo di Charny, Margherita di Charny  εὐρισκομένη εἰς δυσχερήν οἰκονομικήν κατάστασιν  ἤ τήν παραχωρεῖ ἤ τήν πωλεῖ εἰς τήν σύζηγον Anna di Lusignano τοῦ Δούκα τῆς Savoia Ludovico. Κτίζουν ἕνα παρεκκλήσιον καί τοποθετοῦν ἐκεῖ τήν Σινδόνη. Τήν νύκτα μεταξύ 3 καί 4 Δεκεβρίου τοῦ ἔτους 1532 ξεσπᾶ πυρκαγιά, ἡ Σινδόνη διασώζεται ἀλλά ἔχει ὑποστεῖ μικροβλάβες κυρίως κατά τό ἐπίμηκες περιθώριον τῆς μιᾶς πλευρᾶς. Ἡ ξύλινη θήκη ἐπενδυμένη μέ ἀσήμι, πυρακτωμένη ὡς εἶναι στάζει μερικάς σταγόνας λειωμένου μετάλου εἰς τήν Σινδόνην ἡ ὁποία ἦτο τυλιγμένη σέ 48 δίπλες. Αἱ μαναχαί τοῦ τάγματος τῆς Ἁγίας Κλάρας μετά παρέλευσιν δύο ἐτῶν ἐπιδιορθώνουν τήν Σινδόνην προσθέτοντας νέον ὕφασμα ἐπί τῶν ὑπαρχομένων βλαβῶν.

 Τό ἔτος 1578 ὁ Δούκας Emanuele Filiberto μεταφέρει τήν Σινδόνην εἰς τό Τορίνον παρά τάς ἀντιρρήσεις τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς του.

 Τό ἔτος 1898 γίνεται παρουσίασις τῆς Σινδόνης λόγω ἐορτασμοῦ τοῦ γάμου Vittorio Emanuele υἱοῦ τοῦ Βασιλέως Umberto I. Εἰς αὐτόν τόν γάμον εἶναι προσκεκλημενος καί ὁ ἐκ Τορίνου δικηγόρος Secondo Pia ὁ ὁποῖος εἶναι καί ἕνας ἄριστος ἐρασιτέχνης φωτογράφος. Μέ τήν ἔγκρισιν τοῦ Βασιλέως γίνεται καί ἡ πρώτη φωτογράφησις τῆς Σινδόνης. Ὁ ἐρασιτέχνης φωτογράφος μετά τήν ἐμφάνισιν τοῦ film δηλώνει μέ μεγάλην ἔκπληξιν καί συγκίνησιν: τό ἀρνητικόν film πού φωτογράφησεν ἦτο σάν νά ἦτο θετικόν ὅσον ἀφορᾶ τήν εἰκόνα τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀντιθέτως ὅλα τά ὑπόλοιπα τό αἶμα, τό μπάλωμα, τό κάψιμο ἤσαν φυσιολογικῶς τό ἀρνητικόν.  Λόγω τοῦ πνεύματος ἀθεΐας ἐκατηγόρησαν τόν φωτογράφον ὅτι ἔκαμεν trik καί ἀπάτες ἐπί τοῦ ἀρνητικοῦ.

  Τό ἔτος 1973 ἡ Σινδόνη παρουσιάζεται διά μέσου τῆς τηλεοράσεως.

  Τό ἔτος 1978 ἐδόθει ἡ ἔγκρισις εἰς 31 ἐπιστήμονας νά μελετήσουν ἀπ΄εὐθείας τήν Σινδόνην ὑπό τήν αἰγίδα Shroud of Turin Research Proiect. Οἱ ἐπιστήμονες ἐχρησιμοποίησαν τότε τήν τελευταίαν τύπου τεχνολογίαν: φασματοσκοπία ὑπέρυθρον, ὑπεριώδη, καί ὁρατή, φθορισμό σέ ἀκτινοβολία Χ, θερμογραφίαν καί πυρολύσιν, φασματοσκοπία τῆς μάζης, ἀνάλυσιν micro-Rama, φωτογραφία σέ μετάδοση, μικροσκοπία, λῆψις ἰνῶν γιά μικροχημικά τέστ.

   Ἀπό  τήν ἔρευναν διεπιστώθησαν τά κατωθει:

Α) Δέν εὐρέθησαν χρώματα καί χρωστικαί οὐσίαι.

Β) Ἡ εἰκόνα δέν εἶναι οὖτε  ζωγραφισμένη, οὖτε τυπωμένη, οὖτε ἐγένετο διά μέσου θερμάνσεως.  

Γ) Ἐχρησιμοποιήθησαν 25 διαφορετικά διαλυτικά διά νά <σβήσουν> τήν εἰκόνα μά τοῦτο δέν κατέστει δυνατόν

Δ) Οἱ ἐπιστήμονες ἀπόρησαν καί ἐντυπωσίασθησαν ἐκ τῆς τρισδιαστάτου ἀπεικονίσεως ἑνός σώματος εἰς ἕνα (σεντόνι). Εἰς τήν Σινδόνην φαίνονται δύο εἰκόνες ἑνός ἄνδρα, ἡ μία σέ μετωπιαία παρουσίαση καί ἡ ἄλλη εἰς ραχιαίαν, εὐρίσκονται δέ εἰς εὐθυγράμμισιν  κεφαλή ἔναντι κεφαλῆς χωρισμέναι ἀπό ἕνα μικρόν διάστημα. Τοῦτον προέρχεται ἐκ τοῦ γεγονότος καί συνεπεία τοῦ ὅτι εἶχον <σκεπάσει>τόν Χριστόν κατά τόν ἐπιμήκη ἄξονα τῆς Σινδόνης. Δηλ. εἶχον τοποθετήσει τήν Σινδόνην ἐπί τοῦ ἐδάφους ἐπάνω ἐτοποθέτησαν τό σῶμα καί μέ τό μισό ὑπόλοιπον τῆς Σινδόνης ἐσκέπασαν τόν Χριστόν. Ἡ μετωπιαία εἰκόνα παρουσιάζει ἕναν ἄνδρα γυμνόν, μέ κλειστούς ὀφθαλμούς, μέ γένια καί μακρυά μαλιά, μέ σταυρωμένα τά χέρια, τό ἀριστερόν χέρι ἀκουμπᾶ εἰς τόν δεξιόν καρπόν, ὕψους 1.81 Μ καί βάρους 80 κιλῶν περίπου, ἡλικίας  30 ἕως 40 ἐτῶν.

 Ἐπί τῆ Σινδόνης ἐρευνήθησαν:

 1) Γῦρις, προερχομένη ἀπό τήν περιοχήν τῶν Ἱεροσολήμων καί ἀπό φυτά τά ὁποία ἀνθοφοροῦν τήν περίοδον σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ

2) Ἴχνη τοῦ μεταλεύματος ἀραγονίτη τό ὁποῖον ὑπάρχει εἰς τά σπήλαια τῶν Ἱεροσολήμων.

  Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος γράφει: καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ.

3) Ἀλόη καί μύρα τά ἀρώματα πού εἴχαν ἀλήψει τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

 Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει: ἦλθε δὲ καὶ Νικόδημος ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν νυκτὸς τὸ πρῶτον, φέρων μῖγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡς λίτρας ἑκατόν.

4) Ὑπάρχει ἡ παρουσία αἴματος εἰς τό μέτωπον, τά μαλιά, τά γένια, τήν πλάτη, τόν θώρακα τά χέρια καί τά πόδια. Ἡ ἀνάλυσις τῆς ὁμάδος αἴματος εἶναι  ΑΒ, ἡ ἐπικρατοῦσα εἰς τήν περιοχήν

5) Εἰς τήν εἰκόνα παρουσιαζονται πολλαπλαί  πληγαί:

Α) Εἰς τούς καρπούς, ἀπό τά καρφιά μέ τά ὁποία  εἶχον καρφώσει οἱ στρατιῶται τά χέρια τοῦ Χριστοῦ κατά τήν Σταύρωσιν.

 Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος γράφει: Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια αὐτοῦ βαλόντες κλῆρον

Β) Μία εὐμεγέθης πληγή δίκην κοψήματος εἰς τό δεξιόν πλευρόν ἀπό τήν λόγχη τοῦ στρατιώτη, διαστάσεων 4,5Χ1,5 cm μέ παρουσίαν ἀφθόνου αἴματος

Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης  γράφει: ἀλλ᾽ εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξεν, καὶ ἐξῆλθεν εὐθὺς αἷμα καὶ ὕδωρ

Γ) Πληγαί εἰς τήν κεφαλήν ἀπό τό ἀκάνθινον στεφάνι. Ὑπάρχει δέ ἡ παρουσία περισσοτέρων τῶν δέκα μικροουλῶν καί κηλίδων  αἴματος εἰς τό μέτωπον καί τό κεφάλι ἔξ αἰτίας τῆς  ἀκανθίνου στεφάνης.

Δ) Ἔχουν μετρηθεῖ 120 πληγαί εἰς τό σῶμα ἀπό τό flagrum Romano, (Ρωμαϊκό μαστύγιο) με τό ὁποῖον μαστίγωναν τόν Χριστόν.

 Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει: Τότε οὖν ἔλαβεν ὁ Πιλᾶτος τὸν ᾿Ιησοῦν, καὶ ἐμαστίγωσε· καὶ οἱ στρατιῶται πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, ἐπέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ

Ε) Εἰς τό δεξιόν πόδι εἶναι ἐμφανής ἡ πληγή καί μία μεγάλη κυλίδα αἴματος  προερχομένη ἀπό τό καρφί πού εἴχαν περάσει εἰς τόν ταρσό. Τό ἕνα πόδι φέρεται ἐπάνω εἰς τό ἄλλο.

Ζ) Εἰς τούς  ὤμους ἐρευνήθησαν στοιχεία(οἴδημα) τά ὁποία ἐπροκλήθησαν ἀπό τό βάρος τοῦ ὀριζοντίου ἄξονος τοῦ Σταυροῦ κατά τήν μεταφοράν του.  

Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει: καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον,:

Η) Διερευνήθησαν εἰς ἀντιστοιχίαν τῶν ποδιῶν καί τῆς ρινός ἴχνη χώματος ἐξ αἰτίας τῆς πτώσεως, ἀπό τήν ὁποίαν προκύπτει κάκωσις τοῦ χόνδρου τοῦ ρινικοῦ διαφράγματος.

Θ) Εἰς τά γόνατα φαίνονται ἐκδοραί συνεπεία τῶν  πτώσεων ἐπί τραχοῦς ἐδάφους.

Ι) Εἰς τάς γάμπας εἶναι ἐμφανεῖ τά στοιχεία ἀπό τό μαστίγιον.

6) Δέν ὑπάρχει εἰκόνα κάτωθεν τοῦ αἴματος. Τοῦτο σημαίνει ὅτι αἱ κηλῖδαι τοῦ αἴματος ἔχουν ἐναποτεθῆ πρό τοῦ σχηματισμοῦ τῆς εἰκόνος. Δηλ. ἡ εἰκόνα ἐσχηματίσθη εἰς μίαν διαδοχικήν στιγμήν ἀπό τήν ἀποκαθήλωσιν τοῦ Χριστοῦ. Αἱ κηλῖδαι τοῦ αἴματος ἔχουν σαφῆ ὅρια ἄνευ προεξοχῶν. Τοῦτο σημαίνει ὅτι τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν ἀποτραβήχθηκεν ἀπό τήν Σινδόνη.

7) Εἰς τά στόμια τῶν πληγῶν δέν ἐνεφανίσθησαν στοιχεία ἀποσυνθέσεως ἰστῶν τά ὁποία ἐμφανίζονται 40 ὥρας μετά τόν θάνατον, ὡς ἐκ τούτου τό σῶμα δέν παρέμεινεν περισσότερον τῶν δύο ἡμερῶν εἰς τήν Σινδόνην.

 8) Ἐκ τῆς ἐρεύνης μέ τρισδιάστατον ἐπεξεργασίαν ὑπό μαγνητικόν τομογράφον διεπιστώθει ὅτι ἐπί τῆς Σινδόνης ἐμφανίζονται δύο νομίσματα τά ὁποία τά εἶχον τοποθετήσει εἰς τούς ὀφθαλμούς τοῦ Χριστοῦ, σύνηθες φαινόμενον εἰς τήν πρό Χριστοῦ περίοδον.  Τά νομίσματα αὐτά εἶχον κοπεῖ ἐπί Ποντίου Πιλάτου μεταξύ τοῦ ἔτους 29  καί 32. Ἦσαν τά λεγόμενα dilepton lituus.

  9) Ὁ χρωματισμός τῶν ἰνῶν τῆς Σινδόνης δέν ἀφορᾶ ὅλο τό πάχος τῆς ἴνας ἀλλά μόνον ἕνα λεπτότατον ἐπιφανειακόν στρῶμα τῆς τάξεως τῶν 200 nm (ἕνα nm εἶναι 10­ εἰς τήν μεῖον ἑνάτη)­.  Ὁ ἐπιφανειακός χρωματισμός τῶν ἰνῶν ὡς λέγουν οἱ ἐπιστήμονες ἔχει προέλθει ἀπό μίαν ἄγνωστην μορφῆς ἐνέργειαν εἰς τήν ἐπιστήμην, ἡ ὁποία ἔχει προκαλέσει ὀξείδωσιν,  ἀφυδάτωσιν καί σύζευξιν τῶν ἰνῶν (ossidazione, disidratazione, coniugazione) δηλ.ἔχει προκαλέσει μίαν ταχείαν γήρανσιν τῶν ἰνῶν.

 Προσφάτως μία πενταμελής ἐπιστημονική ἐπιτροπή τῆς ΕΝΕΑ (ἐπιστημονική ἐπιτροπή ἐρεύνης καί τεχνολογίας τῆς Ἰταλίας) ἔκαμεν τήν ἐξῆς ἀνακοίνωσιν τήν  18/12/2011, καί μέ τήν ὁποίαν ἠσχολήθει ὅλος ὁ ἔντυπος καί ἠλεκτρονικός τῦπος τῆς Ἰταλίας. Οἱ δἐ ἐπιστήμονες ἦσαν προσκεκλημένοι εἰς ὅλους τού τηλεοπτικούς σταθμούς διά παρουσιάσουν τήν ἐπιστημονικήν τους διαπίστωσιν:

 «La doppia immagine di un uomo flagellato e crocifisso, visibile a malapena sul lenzuolo di lino della Sindone, presenta numerose caratteristiche fisiche e chimiche talmente peculiari che rendono ad oggi impossibile ottenere in laboratorio una colorazione identica in tutte le sue sfaccettature. Questa incapacità di replicare e quindi falsificare l'immagine sindonica impedisce di formulare un'ipotesi attendibile sul meccanismo di formazione dell'impronta. Di fatto, ad oggi la scienza non è ancora in grado di spiegare come si sia formata l'immagine corporea sulla Sindone».

«Ἡ διπλή εἰκόνα ἑνός ἀνθρώπου μαστιγωμένου καί ἐσταυρωμένου μόλις ὁρατόν  εἰς τό λινόν σάβανον τῆς Σινδόνης, παρουσιάζει πολυάριθμα χαρακτηριστικά φυσικά καί χημικά τόσον ἰδιαίτερα πού καθιστοῦν ἀδύνατον σήμερον νά ἐπιτευχθῆ εἰς τό ἐργαστήριον ἕνας ταυτόσημος χρωματισμός εἰς ὅλα τά χαρακτηριστικά της. Αὐτή ἡ ἀνικανότης τῆς ἀναπαραγωγῆς καί ὡς ἐκ τούτου παραποιήσεως τῆς εἰκόνος τῆς Σινδόνης ἐμποδίζει εἰς  τήν διατύπωσιν  μιᾶς ἀξιοπίστου ὑποθέσεως τοῦ μηχανισμοῦ σχηματίσεως τοῦ ἀποτιπώματος. Πράγματι σήμερα ἡ ἐπιστήμη δέν εἶναι ἀκόμη σέ βαθμό νά ἐξηγήση πῶς ἐσχηματίσθει ἡ σωματική εἰκόνα ἐπί τῆς Σινδόνης»

 Ἡ πενταμελής ἐπιστημονική ἐπιτροπή ἀποτελουμένη ἀπό τούς Κους Di Lazzaro, Murra, Santoni, Nichelatti  καί Baldacchini εἶναι ἐπιτροπή ἀπό ἐπίστήμονες μεγάλου διαμετρήματος καί κῦρους,  εἶναι γνῶσται τῆς συγχρόνου καί ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιστήμης. Ἠργάσθησαν ἐπί μίαν πενταετίαν διά νά ἀναπαράγουν τήν εἰκόνα τῆς Σινδόνης μέ τά μέσα πού παρέχει ἡ σύγχρονος τεχνολογία μά τοῦτο  δέν κατέστει δυνατόν. Λέγουν ὅτι διά νά ἀναπαραχθῆ μία κατ΄ἐπίφασιν παρόμοιος εἰκόνα εἰς τό μέγεθος τῆς Σινδόνης ἀπαιτεῖται μία ἐνέργεια 34.000 δυσεκατομμυρίων watt.

 Ἕνας ἄλλος ἐπιστήμων ὁ Κος Giulio Fanti μέλος ὁμάδος διαστημικῶν ἀποστολῶν καί καθηγητής εἰς τό Πανεπιστήμιον τῆς Πάντοβα, ἀσχολούμενος καί αὐτός μέ τήν ὁμάδα του, διά τήν ἀνατύπωσιν τῆς Σινδόνης δηλώνει ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά ἀναπαραχθῆ, διά νά ἀναπαραχθῆ δέ κάτι παρόμοιον ἀπατεῖται ἡ ἐνέργεια 50 κεραυνῶν. Τήν ἐργασίαν του ἔχει δημοσιεύσει εἰς Ἀμερικανικόν ἐπιστημονικόν περιοδικόν «Journal of Imaging Science and Technology» τόν Ἀπρίλιον τοῦ 2012.

 Οἰ ἐπιστήμονες ἠσχολήθησαν καί μέ τήν χρονολόγησιν τῆς Σινδόνης. Ἡ χρονολόγησις διαφόρων ἀντικειμένων  γίνεται διά τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ C14.  Τό ἔτος 1988 μέ τήν μέτρησιν τοῦ ἄνθρακος πού ἐγένετο εἰς τρία Πανεπιστήμια διεπιστώθει ὅτι ἡ Σινδόνη εἶναι ἕνα κατασκεύασμα μεταξύ τῶν ἐτῶν 1260 καί 1390,    ὁπότε αὐτομάτως καταρρίπτεται τό ἐπιχείρημα ὅτι ἡ Σινδόνη εἶναι αὐτή πού ἐτυλίχθη ὀ Χριστός, καί αὐτό εἶναι ἕνα κατασκεύασμα τοῦ Μεσαίωνος. Μερικοί μάλιστα τό ἀπεδιδον εἰς τόν ἰδιαιτέρας εὐφυΐας Leonardo da Vinci.  Πλήν ὅμως εἰς τήν ἐπιστήμην ὑπάρχει λόγος καί ἀντίλογος, θέσις καί ἀντίθεσις διά τήν ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθείας. Μερικοί ἐπιστήμονες ἀμφέβαλλον  διά τήν ἐγκυρότητα τῆς χρονολογήσεως προβάλλοντας τά ἰδικά των ἐπιχειρήματα α) ὅτι ἡ Συνδόνη ἐπειδή εὐρέθει ἐντός μιᾶς πυρκαγιάς τοῦτο εἶναι δυνατόν νά συντελέση εἰς τήν ἀλλοίωσιν τοῦ ἀποτελέσματος, β) ἔχουν προστεθεῖ εἰς τήν Σινδόνην μικροοργανισμοί πού ἀλλοιώνουν τήν ἀκρίβειαν τῆς χρονολογήσεως καί γ) ὅτι τό πρός ἐξετασιν τμῆμα ἦτο προερχόμενον ἀπό τό πρόσθετον μέρος συρράψεως μετά τήν πυρκαγιάν.

  Μέ τήν χρονολόγησιν τῆς Σινδόνης ἠσχολήθησαν καί ἄλλοι ἐπιστήμονες χρησιμοποιόνας καί ἄλλας συγχρόνους μεθόδους. Tήν 26/03/2013 ἡ ἐφημερίδα  LA STAMPA γράφει ὅτι ἡ Σινδόνη δέν εἶναι  ἕνα κατασκέυασμα τοῦ μεσαίωνα.  Δημοσιεύει τάς ἐργασίας τοῦ Κου Giulio Fanti ὁ ὁποῖος ἐχρησιμοποίησεν τρεῖς νέας μεθόδους δύο χημικάς καί μία μηχανικήν. Εἰς τάς δύο πρῶτας ἐχρησιμοποίσεν ἕνα σύστημα FT-IR δηλ ὑπέρυθρον ἀκτινοβολίαν, ἡ μηχανική ἀναλυσις εἶναι πολυπαραμετρική βασιζόμενη καί κάνοντας χρῆσιν πέντε διαφορετικῶν μηχανικῶν μεθόδων. Μέ τάς μεθόδους αὐτάς ἠ χρονολόγησις τῆς Σινδόνης προσδιορίζεται ὅτι εἶναι εἰς τά χρόνια πού ἔζησεν ὁ Χριστός.

 Τά γραφόμενα ἀπό τούς Εὐαγγελιστάς συμπίπτουν ἀκριβῶς μέ τά ἀνευρεθέντα στοιχεία ἀπό τήν ἔρευναν τῆς ἐπιστήμης εἰς τήν Ἱεράν Σινδόνην                              

                                                                                                                                                                                          

                                                                                                                                              

  Εἰς ἔνα χειρόγραφον του ὁ Μεγάλος ἥρωας τοῦ 1821 Μακρυγιάννης  γράφει: «Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα. Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάμουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν ἔχομεν».

  Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλίαν τοῦ μεγέλου ἥρωα μας Κολοκοτρώνη τήν 8/10/1838 εἰς τούς μαθητάς τοῦ Γυμνασίου εἰς τήν Πνύκα, ἡ ὁποία  ἀποτελεῖ καί τήν πνευματικήν παρακαταθήκην τοῦ Γέρου τοῦ Μωριά διά τάς νέας γενεάς.

 ....Πρέπει νά φυλάξετε τήν πίστη σας καί νά τήν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τά ἄρματα εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί ἔπειτα ὑπέρ πατρίδος.

 

Σεβαστοί Χριστιανοί, ὁ Χριστός ἐσταυρώθει μίαν φοράν δ' ἡμᾶς, ἐσεῖς διατί τόν ξανασταυρώνεται ἐπιλέγοντας διά τῆς ψήφου σας κόμμα ἀντί-Χριστον, πού ἔχει κάμει ἀήθεις ἐπιθέσεις εἰς τόν Κ.Η.Ι.Χ

               

 

 

Ο άγνωστος Υμηττός!

Τα ιερά του Ομβρίου Διός και του Προοψίου Απόλλωνος,

στον αρχαίο Δήμο Σφηττού, στο νυν Κορωπί:

Γιώργος Λεκάκης
07/09/2014

 

ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

Άγγλοι «ψαράδες της στεριάς» στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
με αρχαία αγκίστρια «ψάρεψαν» και αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολι…

Γιώργιος Λεκάκης
28/08/2014

http://www.xronos.gr/upload/iblock/4cb/23456236352346.jpg

ΜΕΡΟΣ 1ο

Στις πολεμικές επιχειρήσεις του 1912-1913 ευρέθησαν τμήματα ενός επιτάφιου μνημείου (του 4ου αι. π.Χ.), έκτοτε γνωστού ως «Ο λέων της Αμφιπόλεως», που αρχικώς εκτιμήθηκε ότι στολίζει τάφο ή κενοτάφιο του ναυάρχου Λαομέδοντος. Το μνημείο αναστηλώθηκε - όπως είναι σήμερα - επί νεότευκτου βάθρου, το 1936, και συγκολλήθηκε από τον γλύπτη Α. Παναγιωτάκη.

Στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξένοι στρατιώτες (Άγγλοι, Γερμανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι) λεηλάτησαν την περιοχή της Αμφιπόλεως. Οχυρωματικά έργα και αναταράξεις εδαφών από οβίδες, κάθε τόσο έφερναν στην επιφάνεια πολλά αρχαία αντικείμενα, και κυρίως αυτά που άστραφταν, δηλ. τα χρυσά, αφανίζονταν... Έτσι πολλοί μέσα στην τούρλα του πολέμου, έκλεψαν πολλά και τα μετάφεραν στις χώρες τους, τα πούλησαν, και στην καλύτερη των περιπτώσεων ευρέθησαν στα μουσεία των χωρών τους. Και κάποιοι ξαναήλθαν, μέσα στην δεκαετία, για να κλέψουν ό,τι δεν μπόρεσαν και είχαν εντοπίσει, με το πρόσχημα της επιστημονικής μελέτης...  

Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο δρ. Έρικ Γκάρντνερ, ο οποίος υπηρετούσε στο Royal Army Medical Corps (R.Α.M.C). H μονάδα του ήταν στην δεξιά κοίτη του Στρυμόνος, και αντιμετωπιζε τον βουλγαρικό στρατό, περίπου 50 χλμ. Α.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. (Η κοίτη του ποταμού τότε ήταν πολύ διαφορετική απ' ό,τι είναι σήμερα). 


Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά: Μετά την καταστροφική απόπειρα των Άγγλων ιμπεριαλιστών να κυριεύσουν την Κωνσταντινούπολη, δια μέσου της χερσονήσου Καλλιπόλεως, όσα στρατεύματα απέμειναν επέστρεψαν στην Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1915. Έτσι εισήλθε η Βρετανία στο πολεμικό θέατρο των Βαλκανίων. Και βρετανικά στρατεύματα αντιμετώπισαν, στην κοιλάδα του Στρυμόνος, τον γερμανικό και τον βουλγαρικό στρατό, οι οποίοι είχαν σπεύσει για να βοηθήσουν τους Τούρκους συμμάχους τους. 


Η πρώτη γραμμή των Βρετανών οχυρώθηκε στους... αρχαίους μακεδονικούς τύμβους του 400 π.Χ., που ήταν γι' αυτούς μια πρώτης τάξεως οχυρωματική γραμμή, έτοιμη και ισχυρή! Σε μια ανταλλαγή πυρών, στην Αμφίπολι, μια οβίδα έσκασε πάνω σε έναν αρχαίο τύμβο, ηλικίας άνω των 2.000 ετών! Με την πτώση της οβίδας, έσπασε ο τύμβος, και ο Γκάρντνερ μαζί με Βρετανούς αξιωματικούς, βρήκαν μέσα σε αυτόν τα οστά ενός αρχαίου άνδρα, υπολόγισαν του 200 π.Χ., ο οποίος κρατούσε στα χέρια του μπρούτζινα αγκίστρια ψαρέματος. (Αυτά στην σύγχρονη εποχή, διαβαθμίζονται ως αγκίστρια από νο 11 έως 4). Ήτα αγκαθωτά και το τέλος των κορμών τους ήταν πεπλατυσμένο (σαν άγκιστρα-φτυάρια) με τις κοφτερές γραμμές στο στέλεχος κάτω από τα πεπλατυσμένα άκρα, για να κρατήσουν το θύμα με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Αυτή ήταν η σωτηρία τους! Διότι ο βρετανικός στρατός έπασχε έλλειψη πρωτεϊνών, δεδομένου ότι τα αλιευτικά τους σύνεργα είχαν χαθεί κατά την οπισθοχώρησή τους! Τα αρχαία αγκίστρια μοιράσθηκαν στους αξιωματικούς και με αυτά ψάρεψαν κυπρίνους (κάποιους βάρους έως 7-8 κιλών)!!! Έτσι τα αρχαία μακεδονικά αγκίστρια έσωσαν τον βρετανικό στρατό! Ένα απ' αυτά τα «σωτήρια» αρχαία αγκρίστρια έφθασε στην Αγγλία και λέγεται ότι δωρήθηκε στο Imperial War Museum του South Kensington (στο Λονδίνο) τον τομέα της R.Α.M.C. Αλλά ο υπεύθυνος του μουσείου, P. Cornish, το 1995, δήλωσε πως δεν το έχει εντοπίσει στην συλλογή του! Διότι, δικαιολόγησε, το μουσείο μετακόμισε το 1935 και χάθηκαν αρχεία και εκθέματα!.. (Πηγές: L.G.K. Cameron "Rod, pole & perch", εκδ. M. Hopkinson, Λονδίνο, 1928. Και άρθρο του Fr. Buller, με τίτλο "The Macedonian fly", στο "The American Fly Fisher", περ. του Amer. Museum of Fly Fisher, τ. 22.4, 1996).

Και αντί να τιμήσουν και να εκτιμήσουν την σωτηρία τους οι Βρετανοί, από τα αρχαία σύνεργα των Μακεδόνων ψαράδων, επιδόθηκαν σε ένα ακόμη επαίσχυντο έργο: Έκλεψαν και άλλα αντικείμενα απ' αυτούς τους τάφους της Αμφιπόλεως. Και φαίνεται πως ο δρ. Έ. Γκάρντνερ δεν βρήκε μόνον αγκίστρια. Αλλά «ψάρεψε» και άλλα αρχαία αντικείμενα, πολύ πιο πολύτιμα...

 

ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

Άγγλοι «ψαράδες της στεριάς» στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
με αρχαία αγκίστρια «ψάρεψαν» και αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολι…

Γιώργιος Λεκάκης
28/08/2014

http://www.xronos.gr/upload/iblock/34f/2345235345234523%20(66).jpg

ΜΕΡΟΣ 2ο

Κι αυτό γιατί ο βιογράφος του Έ. Γκάρντνερ «εδώρισε» το 1920 - 36 χρόνια πριν αρχίσουν οι επίσημες ανασκαφές στην Αμφίπολι! - στο... Βρετανικό Μουσείο, κάποια αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολι, που κατείχε (πώς; από πού; με ποια νόμιμα παραστατικά άραγε;), γενόμενος ο ίδιος αρχαιοκάπηλος και το Μουσείο κλεπταποδόχος. Τα ευρήματα αυτά είναι:

➔ ένα χρυσό επιστόμιο (μήκους 6,5 εκατ., πάλι του 6ου αι. π.Χ.), διακεκομμένο με έκτυπη διακόσμηση - αρ. 1918,0415.5.
 ➔ ένα ασημένιο πλακίδιο (μήκους 6,5 εκατ.), με διακεκομμένη έκτυπη διακόσμηση, επίσης του 6ου αι. π.Χ. - αρ. 1918,0415.6.
➔  ένα ορειχάλκινο δακτυλίδι (επίσης του 6ου π.Χ.), διαμέτρου 2 εκατ. Μια σπείρα το ένα άκρο της οποίας καταλήγει σε ένα ελικοειδές τμήμα, το δε άλλο εχάθη... - αρ. 1918,0415.3.
 ➔ μια ορειχάλκινη καρφίτσα, του 6ου αι. π.Χ., μήκους 11,5 εκατ., προερχόμενη μάλλον από κάποιο εργαστήρι των Βαλκανίων [1] - αρ. 1918,0415.4.
 ➔ ένα κεραμικό αγγείο (βάζο) του 6ου αι. π.Χ. ύψους 53,34 εκατ. - αρ. 1918,0415.1
 ➔ ένα μελαμβαφές κεραμικό κύπελλο (του 6ου αι. π.Χ.), διαμέτρου 12 εκατ. ζωγραφισμένο με τελείες, κάτω από τον ώμο, προερχόμενο όμως από εργαστήρι της Λακωνίας - αρ. 1918,0415.2.
➔ Και ίσως και ένα μαχαίρι (μήκους 18 εκατ.). Είναι σιδερένιο και σώζεται σε δυο κομμάτια - αρ. 1920,1122.2. Το μουσείο σημειώνει ότι ίσως είναι προϊόν της ανασκαφής της British Salonika Force!.. Ποια είναι αυτή; Από πού κι ως πού έκανε ανασκαφές στην Αμφίπολη; Με ποια άδεια;

http://www.xronos.gr/Picture%202014/08-2014/2345235345234523%20(68).jpg

Ακόμη, από την «ξεπουπουλιασμένη» Αμφίπολι, και πριν φθάσουν σε αυτήν οι αρχαιολόγοι μας, κάποια Hutton επώλησε το 1899 στο Βρετανικό Μουσείο πήλινο ειδώλιο (11,5 εκατ.) του Άττυος να παίζει σύριγγα με πόδια σταυρωτά. Ο Άττυς κάθεται επί βράχου, φορά φρυγικό πίλο, με αιχμηρά κατσαρά και μακρά πτερύγια, και έναν κοντομάνικο χιτώνα, ζωσμένο πάνω από το απόπτυγμα. Ο μανδύας του απλώνεται κάτω από τον βράχο. Πιθανώς φορά και μπότες! Το κεφάλι του έχει βυθισθεί στο στήθος του! Ακουμπά στον βράχο με το αριστερό του πόδι. Εκεί και το ραβδί του βοσκού, με γυριστό τέλος. Φιλοτεχνημένο από κοκκινο-καφέ χονδροπηλό, με μια μεγάλη μίκα. Φέρει διακόσμηση από λευκό επίχρισμα. Ανάγεται στην ελληνιστική περίοδο - αρ. 1899,0201.1.

Φαίνεται πως αυτή η τερακότα... άρεσε πολύ στο Μουσείο, το οποίο «αγόρασε» (!) άλλες δυό, από Έλληνα αυτήν την φορά: Κάποιος Μιχάλης Ρίτσος «επώλησε» το 1907 στο Βρετανικό Μουσείο πήλινο ειδώλιο (17,3 εκατ.) του Άττυος, καθισμένου επί βράχου, με το δεξί του χέρι να κρατά μια σύριγγα, ακριβώς κάτω από το πηγούνι του, και το αριστερό του χέρι να ακουμπά στον μηρό του. Φορά έναν φρυγικό πίλο, με αιχμηρά κατσαρά και μακριά πτερύγια, κοντομάνικο χιτώνα και μανδύα. Φτιαγμένο από ανοικτό καστανό πηλό (με μίκα), λευκό επίχρισμα. Έχει τριανταφυλλί χρώμα στο ιμάτιο, και κόκκινο στο δεξί χέρι. Ανάγεται στην ελληνιστική περίοδο - αρ. 1907,1024.1.

http://www.xronos.gr/Picture%202014/08-2014/2345235345234523%20(64).jpg

Ο ίδιος αναφέρεται ως «πωλητής», το 1909, και ενός άλλου πήλινου ειδωλίου (13 εκατ.), πάλι με τον νεαρό ερωτευμένο Άττυ αναπαυόμενο, να κοιμάται πάνω σε έναν βράχο, και να στηρίζει το κεφάλι του στο αριστερό του χέρι, και τον αριστερό αγκώνα του πάνω σε βράχο, ενώ στο δεξί του χέρι κρατά μια σύριγγα-αυλό του Πανός! Τα μάτια του τα έχει κλειστά. Φορά ρούχο με περίτεχνες και πολύπλοκες πτυχώσεις, και ο μανδύας του κρέμεται. Είναι καμωμένο από χονδρό πηλό, πορτοκαλί (με μίκα) και λευκό επίχρισμα. Ανάγεται κι αυτό στην ελληνιστική περίοδο - αρ. 1909,0411.2. Σημειώνεται πως η φρυγική λατρεία του Άττυος ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην Αμφίπολι (και σ' όλη την Β. Ελλάδα), όπως είπα, και παρόμοιες τερακότες έχουν βρεθεί πολλές στην περιοχή, με διάφορα θέματα. Παραστάσεις του καθιστού Άττυος είναι πολύ κοινές στην Μακεδονία και άλλες περιοχές της Β. Ελλάδος. Η ακριβής χρονολόγηση είναι δύσκολη. Ωστόσο, παρά τον θρησκευτικό συντηρητισμό που ακολούθησε με την επιβολή του χριστιανισμού, ο τύπος αυτός του νεαρού ερωτευμένου, που πέθανε από την αγάπη του για μια θεά, με διάφορες παραλλαγές, είχε μια πολύ μακρά ζωή. Πρόσφατες ανασκαφές στο ΒΔ. τμήμα της Αμφιπόλεως απεκάλυψαν ένα ιερό του Άττυος, με παρόμοια εικόνα. Μαζί βρέθηκαν κέρματα του 2ου και του 1ου αι. π.Χ. - άρα η λατρεία του ήταν ισχυρή και στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.

Το επόμενο «απόκτημα» του Βρετανικού Μουσείου, από την Αμφίπολι, ήλθε, το 1920. Και όχι μέσω διακρατικών αρχαιολογικών συμφωνιών, αλλά μέσω Sotheby's (7.12.1920) και Spink & Son Ltd. Αυτή η εταιρεία επώλησε δυο ζευγάρια αρχαίων χρυσών ενωτίων (ύψους 3,7 εκατ., βάρους 4 γραμμ., του 400-350 π.Χ.), ευρεθέντα στην Αμφίπολι! Το κάθε ένα έχει την μορφή ανεστραμμένης πυραμίδας! Στην κορυφή του μετώπου της πυραμίδας είναι ένα φύλλο ανθέμιου, με σπειροειδή γλυφά φύλλα, και σε κάθε γωνιά ένας σωρός από τέσσερα δημητριακά! Το ανώτερο τμήμα της πυραμίδας είναι διακεκοσμημένο με ένα διάζωμα από σπείρες κατά ζεύγη, και πάνω και κάτω έχει ένα σπιράλ με γλυφές και απλό σύρμα. Κάτω από αυτό, είναι δύο επίπεδα με 4 σφαίρες με κόκκους στα διάκενα και μια κάθετη λωρίδα μεταξύ των ζευγών των σφαιρών. Η βάση έχει σχήμα κώνου είναι κατασκευασμένη από ένα πηνίο από σύρμα. Τερματίζει σε δύο μικρές υδρόγειες σφαίρες που χωρίζονται από τρεις κόκκους. Το άγκιστρο καταλήγει στο μέτωπο με το κεφάλι ενός φιδιού! Εάν όλο αυτό δεν είναι μια γραπτή απόκρυφη μαρτυρία, τότε τι είναι; - αρ. 1920,1221.5 και 1920,1221.6. Η βασική μορφή αυτών των ενωτίων έχει μια μακρά ιστορία, πιθανότατα από τις αρχές του 6ου π.Χ. αι. και συνεχίζεται έως και την ελληνιστική περίοδο. Πολλά τέτοια, αλλά απλά χάλκινα, έχουν βρεθεί στους Λουσούς, την Ολυμπία και την Όλυνθο.[2] Ένα ζευγάρι παρόμοια χρυσά σκουλαρίκια από την Αμφίπολη αναφέρθηκε και στην (παράνομη) αγορά της Γενεύης[3]...

Ακόμη, το Μουσείο αυτό έχει περίπου 850 (!) νομίσματα από την Αμφίπολι, ενώ άλλα 9 έχει το Μουσείο Getty, κλπ.[4]

Ανάμεσα στα άλλα ύποπτα ευρήματα από την Αμφίπολι, που έχει το Βρετανικό Μουσείο, είναι και ένα ορθογώνιο πλακίδιο (5,08 Χ 2,54 εκατ.), με άγνωστο κείμενο των γνωστικών, του 2ου-3ου αι. μ.Χ. Πρόκειται για μια λεπτή πλάκα χρυσού, με δέκα γραμμές-επιγραφή, κείμενο των γνωστικών, η οποία επειδή έχει υποστεί ζημιά σε μερικά μέρη, ίσως κατά την λαθρομεταφορά της, είναι δύσκολο να την διαβάσει κανείς και να δει τι λέει! Αυτήν την αγόρασε το Μουσείο από τον Peter Crosbie το 1867! - αρ. 1867,0807.1. Αυτό μας αποκαλύπτει και μια άλλη - άγνωστη έως τώρα - πτυχή της ιστορίας της πόλεως, πως έγινε και κρύπτη των κειμένων των κυνηγημένων γνωστικών... 

Η Ιστορία της Αμφιπόλεως, δεν έχει γραφεί ακόμη...


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

 [1] βλ. R. Vasic «Συμβολή στις διπλές βελόνες των Βαλκανίων», στην «Εφημερίδα της Προϊστορίας», τ. 57, σελ. 220-257, 1982.
[2] βλ. Sotheby' s, 7.12.1920. Higgins GRJ2, pl. 25f. Hadaczek, σελ. 27-31. Williams και Ogden, 1994.
[3] βλ. Geneva market: Habsburg, Feldman, 14.5.1990, αρ. 266.
[4] Για τα νομίσματα της Αρχαίας Αμφίπολης, βλ. ομώνυμο έργο του Γ. Καφταντζή, 1989. Και Leake "Num. Hell.". Αλλά και το βιβλίο του Αστ. Τσίτσιφου (υπό έκδοσιν). 


Η Ελλάς και θύμα βιοπειρατίας

Γεώργιος Λεκάκης
26/08/2014

Δεν μας κλέβουν μόνο αρχαία αγάλματα, αλλά και τα φυτά μας!
Σε Θάσο, Σαμοθράκη, Ικαρία και Λακωνία το καλύτερο βαλσαμόχορτο του κόσμου!

Η πανέμορφη Θάσος, στο Βόρειο Αιγαίο, είναι γνωστή για πολλά προϊόντα της: Ένα απ’ αυτά, είναι το υψηλής ποιότητος έξτρα παρθένο ελαιόλαδό της, από την περίφημη τοπική ελιά «θρούμπα», κ.ά. Ένα άλλο όμως, είναι το βαλσαμέλαιό της, από το εξαιρετικό βαλσαμόχορτό της, που θεωρείται – μαζί με της Σαμοθράκης[1], της Ικαρίας και της Λακωνίας - ως το καλύτερο στον κόσμο!

Τα προϊόντα αυτού του «δυναμίτη της φύσεως», διακινούν δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα στον πλανήτη... Η Ελλάς κάθεται πάνω σε ένα θησαυροφυλάκειο ακόμη, και κοιμάται... Όταν οι Ολλανδοί ήλθαν ως βοτανοκλέφτες...

Όλα άρχισαν όταν ξένες φαρμακευτικές και βοτανικές εταιρείες εντόπισαν την χώρα μας, ως ένα ηλύσιο βιοποικιλακό τόπο...

Πρωτοπόροι βοτανοκλέφτες ήταν οι Ολλανδοί. Ολλανδικές εταιρείες ξανα-επισκέφθηκαν την δεκαετία του 1970-80 τα βουνά του Μυστρά και της Μάνης, στην Νότιο Πελοπόννησο, όπου και άκουσαν – άρα δεν εγνώριζαν πριν - από τοπικούς αγρότες και βοσκούς για το βαλσαμόχορτο και τα θαύματα αποκαταστάσεώς πολλών παθήσεων απ’ αυτό. Τους τρόπους ήξεραν και χρησιμοποιούσαν και γιατροπορεύονταν γενεές και γενεές Ελλήνων, στο πέρασμα των χιλιετιών... Έτσι, οι Ολλανδοί άρχισαν να ενδιαφέρεται (και) γι’ αυτό το φυτό και αφιέρωσαν χρόνο και χρήμα για να πειραματισθούν με το βαλσαμέλαιο – με το αζημίωτο...

Κάθε χρόνο στις αρχές του Μαΐου, εταξείδευαν στην Πελοπόννησο, στην κοιλάδα της Σπάρτης, δεκάδες Ολλανδοί, για να συλλέξουν βαλσαμόχορτο, από βουνοπλαγιές οι οποίες κείτονταν 1.500 μ. πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης! Αλήθεια με ποια άδεια; Οι εντόπιοι τους έβλεπαν ως φολκλόρ... ως φυσιολάτρες τουρίστες... Εν τω μεταξύ, τα λουλούδια της ελληνικής φύσεως αφανίζονταν... Συγκέντρωναν χιλιάδες λουλούδια βαλσαμόχορτου, αυτά τα ωραιότατα, με το φρέσκο κίτρινο-χρυσαφί χρώμα, από πολύ ενωρίς το πρωί... Και τα εβύθιζαν αργότερα, την ίδια ημέρα, σε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, ψυχρής έκθλιψης, από βιολογικά καλλιεργημένες τοπικές ελιές! Αυτό το μείγμα εν συνεχεία αφήνεται σφραγισμένο, σε υάλινα βάζα ή μπουκάλια, στον καυτό ήλιο της Μεσογείου, για αρκετές εβδομάδες, να λιαστεί περισσότερες από χίλιες ώρες... Αυτή η προσεκτική διαδικασία δημιουργεί τις διάσημες ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου, που έχει ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, και που είναι κυρίως για εξωτερική χρήση, για την θεραπεία των εγκαυμάτων, των ερεθισμών του δέρματος, τις χειρουργικές ουλές, τους μώλωπες, τα διαστρέμματα, κλπ.

Οι Ολλανδοί δεν είναι η πρώτη φορά που κλέβουν βότανα από την ελληνική φύση... Είναι χαρακτηριστικό ότι την χώρα τους την έχουν καθιερώσει ως «χώρα της τουλίπας», τον βολβό της οποίας έχουν κλέψει από την Χίο και την Αργολίδα!

Μια αρχαία ελληνική παράδοση

Στις ηλιόλουστες πεδιάδες και τα νησιά των μεσογειακών χωρών, το βαλσαμέλαιο παράγεται παραδοσιακά εδώ και αιώνες... Η παράδοση αυτή έχει πνευματική ιδιοκτησία. Η κλοπή αυτής της παραδόσεως - και μάλιστα όταν κάποιος κερδίζει χρήματα απ’ αυτήν την άνομη πράξη – πρέπει να τιμωρείται. Κάτοχος αυτής της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι οι Έλληνες – και δη οι Σπαρτιάτες. 

Οι ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου ήταν γνωστές ήδη στον αρχαίο σπαρτιάτικο στρατό! Γι’ αυτό, ακόμη και σήμερα στην Λακωνία, το λένε σπαθόχορτο, από το οποίο παράγουν το σπαθέλαιο, ειδικό στην επούλωση τραυμάτων από σπαθιές! Οι θεραπευτικές ιδιότητες του ελαίου αυτού του φυτού θαυμάζονταν και ήταν σεβαστές από τους αρχαίους χρόνους! Ο Έλλην ιατρός, «ο πατέρας της Ιατρικής», Ιπποκράτης, το χρησιμοποιούσε επίσης ευρέως, 2.500 χρόνια πριν... Οι αρχαίοι Έλληνες - και οι Ρωμαίοι αντιγραφείς τους - χρησιμοποιούσαν το υπερφυτό (υπερικό - hypericum perforatum L.) βαλσαμόχορτο για πολλές ασθένειες, σε ευρύ φάσμα τραυματισμών, τα έλκη, την γαστρεντερική δυσφορία, τον πόνο από την εμμηνόρροια, την οσφυαλγία, τις πληγές, τα δήγματα φιδιών, αλλά και τα αυτοάνοσα, και την κατάθλιψη, καθώς και για πνευματικούς λόγους, αφού επίστευαν ότι το φυτό προσφέρει προστασία από τα κακά πνεύματα (που ήταν αυτά που προξενούσαν τις ασθένειες και τα ατυχήματα)...

Η ελληνική λαογραφία έχει συγκεντρώσει πολλούς τρόπους χρήσεώς του, και πολλούς παρασκευής του, σε διάφορα μέρη της Ελλάδος...

Το χριστιανικό καπέλωμα

Ο Έλληνας λάτρεψε το βαλσαμέλαιο. Η λέξις βάλσαμο στην γλώσσα του είναι συνώνυμο με την πανάκεια, την κάθε είδους θεραπεία, την ανακούφιση. Γι’ αυτό, στην δύσκολη να προσηλυτισθεί στον χριστιανισμό περιοχή της Λακωνίας, το βαλσαμόχορτο ονομάσθηκε και «χόρτο του άη Γιάννη». Για να καπελωθεί χριστιανικά αυτή η πανάρχαια προσφερόμενη θεραπεία, οι χριστιανοί «πατέρες» διέδωσαν, ψευδώς βέβαια, πως από το «ιερό αίμα του αγίου Ιωάννου σχηματίζονται οι κόκκινες κηλίδες ελαίου στα κίτρινα φύλλα του βαλσαμόχορτου»... Και οι εύπιστοι και αδαείς αμόρφωτοι – που αποτελούσαν τον πρώτο εύκολο στόχο δημιουργίας ποιμνίου των χριστιανών - το επίστευσαν... Οι χριστιανοί πιστεύουν, λοιπόν, ότι του αγίου Ιωάννου η θεραπευτική δύναμη επέρασε στο βαλσαμόχορτο... Τι κρίμα γι’ αυτούς! Το βαλσαμόχορτο είχε θεραπευτική δύναμη, χιλιάδες χρόνια πριν εμφανισθεί αυτός ο άγιός τους... Το φυτό, λένε, φύεται για να υπενθυμίζει την βάναυση σφαγή του αγίου! Λες και άλλη αποστολή ή δουλειά δεν έχουν τα φυτά της Γης, από το να γίνονται όργανα της κάθε θρησκείας... Την ημέρα, λοιπόν, του αγίου Ιωάννου, στις 24 Ιουνίου, οι άνθρωποι κρεμούν βαλσαμόχορτο στα σπίτια, εις ανάμνησιν αυτού του αγίου και για την προστασία από τα κακά πνεύματα, όπως έκαναν χιλιάδες χρόνια τώρα, αδιάφορο ποια θρησκεία επικρατούσε στον καιρό τους...[2]

Κινδυνεύουν να εξαφανισθούν 1 στα 10 σπάνια ελληνικά φυτά  από ξένους βιοπειρατές,που δρουν ανεξέλεγκτα στην χώρα μας!

Κίνδυνο ολικής εξαφανίσεως αντιμετωπίζουν περίπου 1 στα 10 σπάνια ή απειλούμενα ενδημικά φυτά της ελληνικής χλωρίδος! Αυτά έχουν μπει για τα καλά στο... μάτι διεθνών κυκλωμάτων βιοπειρατείας, που δρουν τώρα πια στο διαδίκτυο.

Έχει γίνει κατανοητό στους κοινούς ανθρώπους του πλανήτη Γη - αλλά όχι στους... πολιτικούς και τους τραπεζίτες, διότι αυτοί φαίνεται δεν είναι κοινοί, δηλ. δεν διαθέτουν ούτε καν τον κοινό νου! - πως όταν και το τελευταίο δένδρο κοπεί, όταν το τελευταίο ζώο ή ψάρι ή χόρτο θα καταναλωθεί, όταν και η τελευταία πηγή νερού θα δηλητηριασθεί, τότε μόνον θα αντιληφθούν οι «συλλέκτες χρημάτων» στα σίγουρα, ότι τα χρήματά τους... δεν τρώγονται!!! Αλλά έως τότε;

Το «ζωντανό φυτό» πωλείται στο διαδίκτυο από 6 έως 21 ευρώ (λ.χ. η περίφημη ορχιδέα της Κρήτης ophrys kotschyi subsp. cretica – η ορχιδέα ophrys kotschyi απαντάται μόνον σε Ελλάδα και Κύπρο). Υπάρχει αυξανόμενο διεθνές ενδιαφέρον για τον πλούτο και την μοναδικότητα των βοτάνων και αρωματικών φυτών της ελληνικής γης... Κινούν το ενδιαφέρον αγοραστών-συλλεκτών και βιοπειρατών, με τζίρο εκατομμυρίων ευρώ. Πληγή του πολιτισμού δεν είναι μόνον οι αρχαιοκάπηλοι, αλλά και οι βιοκάπηλοι...

«Εντοπίστηκαν 588 περιπτώσεις εμπορίας φυτών από 73 φυτώρια σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία, τα οποία, ως αυτοφυή φυτά, υπάρχουν αποκλειστικά και μόνον στην Ελλάδα, ως ενδημικά της χώρας μας» (βλ. Ν. Κρίγκας «Το ηλεκτρονικό εμπόριο στα ελληνικά ενδημικά φυτά. Βιοποικιλότητα, εμπόριο και νομιμότητα»).

Από αυτά:

58 taxa είναι προστατευόμενα σε εθνικό και 19 σε διεθνές επίπεδο
,
33 χαρακτηρίζονται ως απειλούμενα (κινδυνεύοντα ή τρωτά), και

37 ως σχεδόν απειλούμενα ή σπάνια. Τα 12 μάλιστα έχουν εντοπισθεί σε μία μόνον τοποθεσία και άλλα 18 σε 2-5 μόνον σημεία της Ελλάδος.

Κανένα από τα 73 φυτώρια δεν διαθέτει άδεια από τις αρμόδιες ελληνικές Αρχές για την συλλογή και την πώληση των ενδημικών φυτών της Ελλάδος! Σχετικό με την αξιοποίησή τους είναι το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια, που θα τεθεί σε ισχύ εντός του 2014. Θα λογοδοτήσει κανείς, κάποτε, κάπου... Ο πλανήτης τελειώνει... Ο άνθρωπος πιστεύει ακόμη πως είναι ο άρχοντας και κύριός του;

[1] Ειδικώς για το βάλσαμο της Σαμοθράκης και τις ιδιότητές του, βλ. Γ. Λεκάκη «Σαμοθράκη – Ιερά Νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006.
[2] βλ. Γ. Λεκάκη «Τάματα και Αναθήματα», εκδ. Γεωργιάδης, 2000. 

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΠΡΟΑΣΠΙΣΤΗΣ
ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ

Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
09/08/2014


Ανυποχωρητος Προασπιστης των Ελληνορθοδοξων Εθνικων Ιδανικων, απο τα οποια εμφορουνται οι Ενοπλες Δυναμεις μας, ειναι ο ακαταπονητος Διοικητης της 88ης Στρατιωτικης Διοικησης στη Μυρινα Λημνου Ταξιαρχος Λαμπρος Τζουμης.Ο Εθνοψυχος Ταξιαρχος Τζουμης μεριμνησε για την ανεγερση του Ιερου Ναου των Εισοδιων της Θεοτοκου στην 88 ΣΔΙ.Ετσι απεδειξε στην πραξη τον αρρηκτο συνδεσμο της Ελληνορθοδοξης Χριστιανικης Παραδοσης με τις Πατριωτικες Αρχες, που δονουν τον Στρατο.Επικυρωσε τους Οραματισμους του Εθναρχη Αρχιεπισκοπου, Κεραυνου Χριστοδουλου.Τετοιους Στρατιωτικους Ηγητορες θελουμε!

 

ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ

Γιώργος Λεκάκης
06/08/2014

 

 

Μαρξισμος και ''ευρωπαισμος'' οι δυο οψεις του αντεθνικου διεθνισμου
Ο ''Ευρωσκεπτικισμος'' του Καθηγητη Επαμεινωνδα Πανα

Καθηγητης Δρ.Νικος Χ.Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
01/08/2014

Τοσο ο μαρξιστικος κομμουνιστικος διεθνισμος οσο και ο ''πολυφυλετικος'', ''πολυθρησκευτικος'' και ''πολυεθνικος''' ''ευρωπαισμος'' ειναι οι οψεις του ιδιου νομισματος.Του αντεθνικου διεθνισμου.Του εθνομηδενισμου, που μισει τον Ελληνορθοδοξο Εθνικισμο, διοτι φθονει τον Ελληνοχριστιανικο Πολιτισμο.Γι αυτο, εξαλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ συνδυαζει τον κομμουνιστικο διεθνισμο με τον ''ευρωπαιστικο'' αποεθνοποιητικο ισοπεδωτισμο. Τα ψευδη και τις ανιερες μεθοδευσεις των ξενων και εγχωριων ευρωκατοχικων δυναμεων συντριβει ο παγκοσμιου κυρους Οικονομολογος Καθηγητης Επαμεινωνδας Πανας στο νεο βιβλιο του ''Ευρωσκεπτικισμος''.

Προκειται για επιστημονικο, φιλοσοφικο και πολιτικο συγγραμμα, που κονιορτοποιει τα απατηλα πιστευω του ''ευρωπαισμου''.Επαναφερει στο ιδεολογικο προσκηνιο τη Θεωρια του Αυτοδυναμου Εθνους-Κρατους, που, βασιζομενο στην Εθνικη Οικονομικη Τροχια του, δεν εχει αναγκη τους αφομοιωτικους νεοδιεθνιστικους αντεθνικους μηχανισμους, που αμφισβητουν, μεσω της οικονομικης υποδουλωσης, την Εθνικη Κυριαρχια του.Τετοιος αφομοιωτκος, ισοπεδωτικος και υποδουλωτικος μηχανισμος εχει γινει η Ευρωπαικη Ενωση, που απο το 2011 καταδυναστευει την Πατριδα μας με το επαχθες μνημονιο..Η Ευρωπη δονειται ολη απο τον Ευρωσκεπτικισμο.Την ενεργοποιημενη, δηλαδη, αμφισσβητηση της υπαρξης και λειτουργιας της Ευρωπαικης Ενωσης.Αυτη η δυναμικη αμφισβητηση φανερωνει οτι η Ευρωπαικη Ενωση απετυχε και δεν απομενει παρα μονον η διαλυση της! Ο Καθηγητης Πανας μας μεταλαμπαδευει την Πιστη στον Αγωνα εναντιον της ευρωεξαρτησης.

ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ

απόσπασμα από το μόλις εκδοθέν βιβλίο

του Καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά

21/07/2014

 

Ένα μειονέκτημα της Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας είναι, ότι αυτοί που αποφασίζουν αγνοούν τις απόψεις των πολιτών.

Έτσι, η αισιοδοξία των γραφειοκρατών αρχίζει να μειώνεται, γιατί δημιουργήθηκε σιγά-σιγά κάποια αντίδραση της κοινής γνώμης, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο «σκεπτικισμός» ως προς την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ανεξάρτητα από το μέγεθος της έντασης της κοινής γνώμης ως προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ο Taggart σημειώνει ότι “ο αυξανόμενος Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της αυξανόμενης ολοκλήρωσης”.

Όπως επισημαίνει η Verney ο Ευρωσκεπτικισμός κέρδισε σε σπουδαιότητα και πρόβαλε, ως ένα σημαντικό φαινόμενο στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) είχε αποτελέσει την πιο σημαντική προσπάθεια πρόκλησης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ταυτότητας. Η επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ δεν υπήρξε εύκολη υπόθεση.

Η συνθήκη, εκ μέρους της Ελλάδας, είχε υπογραφεί από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Α. Σαμαρά και τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ε. Χριστοδούλου.

Επισημαίνεται, ότι στη Δανία είχε διεξαχθεί δημοψήφισμα, προκειμένου να επικυρωθεί η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ είχε διανεμηθεί σε όλους τους Δανούς πολίτες καθώς αποκαλύπτονταν τα σχέδια του J. Delors για περιορισμό των δικαιωμάτων των μικρών χωρών και παράλληλη αύξηση της δύναμης της Κομισιόν.

Τότε, οι γραφειοκράτες, οι πολιτικοί της «ελιτιστικής» Ευρωπαϊκής κοινότητας, καθώς και οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης είχαν καταλήξει να θεωρούν ως βέβαιο γεγονός ότι το δημοψήφισμα θα αναδείκνυε την αποδοχή της συνθήκης, δηλαδή το “ΝΑΙ”. Όμως, την Κυριακή της 2ας Ιουνίου του 1992 όλοι αυτοί έμειναν

άφωνοι
από τον θόρυβο της φωνής άρνησης
των Δανών πολιτών που συνοψίζονταν στο
«ΟΧΙ»

Αυτό το “ΟΧΙ” των Δανών πολιτών έδειχνε ότι οι πολίτες δεν ήταν ικανοποιημένοι από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και ότι ήδη από τότε είχαν αρχίσει έντονα να συζητούνται ζητήματα και θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στο πλαίσιο των εθνικών συνόρων.

Η δυναμική όλης αυτής της διαδικασίας αναμφίβολα συνέβαλε στην ανάπτυξη του Ευρωσκεπτικισμού.

Η οικονομική κρίση που εμφανίστηκε αργότερα κυρίως στις χώρες του Νότου –Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα- έχει δημιουργήσει ένα αρνητικό κλίμα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ενίσχυσε τον Ευρωσκεπτικισμό.

Τώρα πια αποτελεί δύσκολο εγχείρημα να υποστηριχθούν σ’ αυτές τις χώρες θεωρίες και προτάσεις που να εστιάζουν στα πλεονεκτήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι σ’ αυτές τις χώρες διαμορφώνεται ένα κλίμα Ευρωσκεπτικισμού, αφού η πλειονότητα των πολιτών πιστεύει ότι η Ενωμένη Ευρώπη υπήρξε η γενεσιουργός αιτία της κρίσης και ο φορέας της λιτότητας που ακολούθησε.

Όλες, εξάλλου, οι χώρες της Ευρωζώνης επιδόθηκαν στο να σώσουν από την κατάρρευση κυρίως το τραπεζικό σύστημα και τις Τράπεζες, δαπανώντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα των εργαζόμενων πολιτών. Συγχρόνως, εκατομμύρια εργαζομένων έχασαν την εργασία τους και εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, κυρίως μικρομεσαίες, έκλεισαν. Με αυτό τον τρόπο πολεμήθηκε η μεσαία τάξη, δηλαδή ο συνεκτικός ιστός της κοινωνίας. Πώς λοιπόν ήταν δυνατόν να μην αναπτυχθεί η δυσαρέσκεια απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Τώρα, οι περισσότεροι πολίτες της Ευρώπης θεωρούν την Ευρώπη ως τον φορέα υποβάθμισης της ποιότητας της ζωής τους και της καταστροφής της ταυτότητας της χώρας τους.

Φυσικά, από τον κανόνα δεν εξαιρείται η χώρα μας, η οποία βιώνει τη χειρότερη μορφή υποβάθμισης, ηθικής και οικονομικής, από όλες τις χώρες του Νότου.

Ο ορισμός της έννοιας του Ευρωσκεπτικισμού δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία. Υπάρχουν αρκετοί ορισμοί από διαφορετικούς ερευνητές. Ο όρος «Ευρωσκεπτικισμός» εκφράζει πάντως μία αντίθετη ή μια αρνητική άποψη προς ό,τι σημαίνει Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο όρος “Ευρωσκεπτικισμός” εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στους Times, το 1985, για να περιγράψει τα συναισθήματα των πολιτών που σχετίζονταν με την “ευρω-φοβία” ή τον “αντι-ευρωπαϊσμό”.

Σύμφωνα με τον Christophe Le Dreau (2009), ο Ευρωσκεπτικισμός δεν μπορεί να κατανοηθεί ως η αντίθεση προς την “ευρω-αισιοδοξία”, αλλά ως μια κίνηση αντίθεσης προς την οικοδόμηση της Ευρώπης.

Οι P. Taggart και A. Szczerbiak (2002) στη μελέτη τους, όπου αναφέρονται στα πολιτικά κόμματα δίνουν στον Ευρωσκεπτικισμό δύο διαστάσεις. Με τη μία διάσταση αναφέρονται στον “αυστηρό ή σκληρό Ευρωσκεπτικισμό”, ενώ με την άλλη διάσταση καθορίζουν το “χαλαρό ή ήπιο ή μαλακό Ευρωσκεπτικισμό”.

Ο “αυστηρός ή σκληρός Ευρωσκεπτικισμός” εκφράζει την αντίθεση απέναντι σε κάθε ιδέα της ενοποίησης ή ολοκλήρωσης της Ευρώπης, ενώ ο “χαλαρός Ευρωσκεπτικισμός” αποδέχεται κατ’ αρχήν την ιδέα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, αλλά αντιτίθεται σε ορισμένες πρακτικές εφαρμογής της.

Αρκετά πολιτικά κόμματα υιοθετούν τον “χαλαρό Ευρωσκεπτικισμό”, λόγω της αντίθεσης των πολιτικών που υιοθετεί και εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ένωση ενάντια στα εθνικά συμφέροντα.

O L. Laren (2002) υποστηρίζει ότι οι λαοί μπορεί να εμφανίζονται αντίθετοι προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, περισσότερο γιατί αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύει το «έθνος-κράτος» παρά η προσωπική τους ζωή.

Κάτω από αυτό το πρίσμα ο Beichelt (2004) υποστηρίζει ότι πολιτικοί, όπως ο Σ. Ντε Γκωλ και η Μ. Θάτσερ, ήταν πολύ ευαίσθητοι στην έννοια του έθνους-κράτους και υποστήριζαν ότι τα έθνη-κράτη δε θα πρέπει να βρίσκονται σε κίνδυνο για χάρη την Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι το “χαλαρό Ευρωσκεπτικισμό” υιοθετούν αρκετά κόμματα της Ευρώπης που επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους κυρίως στην έννοια του έθνους-κράτους.

Όμως, οι φιλελεύθεροι πολιτικοί έχουν τελείως διαφορετικές απόψεις για την έννοια της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Γι’ αυτούς η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση προσφέρει την ευκαιρία της καταστροφής του έθνους-κράτους ως οντότητας. Τελικά, οι φιλελεύθεροι πολιτικοί στοχεύοντας στην ανάπτυξη των οικονομικών δραστηριοτήτων εντός της Ευρώπης, φαίνεται ότι επιδιώκουν να μην είναι οικονομικά βιώσιμη μονάδα (!!!) το έθνος-κράτος.

Ο Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί μόνιμο ζήτημα της πολιτικής σκηνής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού ένας αριθμός Ευρωβουλευτών (περίπου 10-20% των Ευρωβουλευτών) ανήκει στους Ευρωσκεπτικιστές και προφανώς, λόγω της υφιστάμενης κρίσης στην Ευρωζώνη, αναμένεται ότι το ποσοστό αυτό θα αυξηθεί στις προσεχείς Ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014.

Μέσω των διαφορετικών μορφών Ευρωσκεπτικισμού που προαναφέρθηκαν μπορεί να διερευνηθεί και να εκφραστεί ποσοτικά ο Ευρωσκεπτικισμός.

Μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, οι υπεύθυνοι του Ευρωβαρομέτρου διερεύνησαν τις απόψεις των πολιτών για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι προθέσεις και οι κριτικές που ασκούν οι πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση δίνουν μια διάσταση του σκεπτικισμού για την παρούσα και μελλοντική κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μερικά δεδομένα από το Ευρωβαρόμετρο μπορούν να δώσουν μια πρώτη αίσθηση του σκεπτικισμού που επικρατεί στην Ευρώπη.

Οι απαντήσεις των πολιτών στο ερώτημα:

“Γενικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει για εσάς μια πολύ θετική, αρκετά θετική, ουδέτερη, αρκετά αρνητική ή πολύ αρνητική εικόνα;”

μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή προσέγγισης της έννοιας του   Ευρωσκεπτικισμού.

Οι απαντήσεις στο πιο πάνω ερώτημα για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζονται στο Γράφημα 1 που ακολουθεί:

Το Γράφημα 1 δείχνει, ότι μετά το έτος 2009, που ήταν το έτος της οικονομικής κρίσης, η αρνητική εικόνα για την Ευρωπαϊκή Ένωση εμφάνισε ανοδική τάση και από το 14% που ήταν μέχρι τότε έφτασε στο 54% (!!!) το έτος 2013.

Είναι φανερό ότι οι θετικές διαθέσεις των πολιτών έχουν μεταστραφεί σε αρνητικές. Ο Γκίντερ Φερχόιγκεν, Γερμανός πρώην επίτροπος για τη διερεύνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωνε:

“Η ΕΕ δεν εκλαμβάνεται από ένα μεγάλο αριθμό πολιτών ως χρήσιμος και καλοπροαίρετος εταίρος, αλλά ως άπληστο τέρας ανάληψης όλο και περισσότερων αρμοδιοτήτων.. Όποιος επιθυμεί με μια εν μέρει επιθετική ρητορική “περισσότερη Ευρώπη” πρέπει να γνωρίζει ότι από ένα ευρύ τμήμα της κοινής γνώμης αυτή η επιθυμία για “περισσότερη Ευρώπη” δεν εκλαμβάνεται ως υπόσχεση, αλλά ως απειλή.”

Πρέπει να αναφερθεί ότι στο πιο πάνω Γράφημα παρουσιάζεται μια γενική εικόνα για το μέγεθος του Ευρωσκεπτικισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε επίπεδο συνόλου των χωρών-μελών, ενώ όπως είναι φυσικό, το μέγεθος του Ευρωσκεπτικισμού είναι αρκετά μεγαλύτερο σε μερικές χώρες.

Υπάρχει μια δυσκολία στο διαχωρισμό των πολιτικών κομμάτων σε ευρωσκεπτικιστικά ή μη. Ένα παράδειγμα αρκεί να δώσει κάποια εξήγηση και μάλιστα αναφέρεται στην Ελλάδα. Το πολιτικό κόμμα ΛΑΟΣ, με αρχηγό το Γ. Καρατζαφέρη, εκ προοιμίου πρέπει να είναι, ως πατριωτικό-εθνικιστικό κόμμα και Ευρωσκεπτικιστικό. Όμως, ο Γ. Καρατζαφέρης είχε επιλέξει στις προηγούμενες εκλογές και μάλιστα για την πρώτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος την κ. Νίκη Τζαβέλα, η οποία κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Ευρωβουλή (2009-2014), υποστήριζε πάντοτε την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να υποστηρίζει σθεναρά τα συμφέροντα της πατρίδας της, όπως φαίνεται στην πιο κάτω αναφορά της:

Τουλάχιστον η Ελλάδα εάν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη.

Το πιο πάνω λοιπόν παράδειγμα δείχνει ότι δύσκολα μπορεί κάποιος να κατατάξει ένα “πατριωτικό” κόμμα στην οικογένεια του Ευρωσκεπτικισμού, όταν οι Ευρωβουλευτές του δεν ταυτίζονται με τον Ευρωσκεπτικισμό.

Έχει ήδη αναφερθεί ότι δεν υπάρχει μόνο ένας ορισμός της ιδέας του Ευρωσκεπτικισμού, όμως, σε γενικές γραμμές μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ο Ευρωσκεπτικισμός εκφράζει την έλλειψη εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων πολιτών ή τις σοβαρές επιφυλάξεις τους για τις πολιτικές ολοκλήρωσης της Ευρώπης.

Προκειμένου να προσδιοριστεί περισσότερο η έννοια του Ευρωσκεπτικισμού πρέπει αυτή να ποσοτικοποιηθεί και αυτό, ακολουθώντας και τη σχετική βιβλιογραφία, μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας τέσσερις διαστάσεις.

Η πρώτη διάσταση είναι η ωφελιμιστική.

Η ωφελιμιστική διάσταση στηρίζεται στον υπολογισμό των προσδοκώμενων ωφελειών και ζημιών για μια χώρα που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δηλαδή, στην περίπτωση αυτή οι πολίτες πιστεύουν ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους, όταν η χώρα τους είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γι’ αυτό υποστηρίζουν σθεναρά την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η δεύτερη διάσταση σχετίζεται με την Δημοκρατική Διάσταση.

Η Δημοκρατική Διάσταση αναφέρεται στο γεγονός του δημοκρατικού ελλείμματος που κατά τον McCormick (2005) “… είναι το άνοιγμα μεταξύ της ισχύος των διαφόρων Ευρωπαϊκών φορέων και της δυνατότητας των Ευρωπαίων πολιτών να επηρεάσουν τις λειτουργίες τους και τις αποφάσεις τους”.

Αυτό όμως σημαίνει, με άλλα λόγια η ψήφος των πολιτών στις Ευρωεκλογές δεν παίζει ουσιαστικά κάποιο ρόλο, αφού δεν έχει επίπτωση στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ποσοτικοποίηση της Δημοκρατικής Διάστασης στηρίζεται στα πιο κάτω ερωτήματα του Ευρωβαρομέτρου:

Στο Γράφημα 4 διαφαίνεται έντονα το πρόβλημα του “δημοκρατικού ελλείμματος” στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τον όρο “δημοκρατικό έλλειμμα” εννοούμε πόσο απρόσιτα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανά της για τους πολίτες, λόγω της γραφειοκρατίας και του ελλείμματος της διαφάνειας στις διαβουλεύσεις.

Η Τρίτη διάσταση αφορά στην Κυριαρχία.

Η διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης είναι λογικό να λειτουργεί και να αγγίζει την οντότητα του έθνους-κράτους. Είναι λοιπόν λογικό οι πολίτες που θεωρούν ότι η ολοκλήρωση οδηγεί και στην κατάργηση του έθνους-κράτους να ενσωματώνουν και αυτή τη διάσταση στον Ευρωσκεπτικισμό τους. Επίσης, οι πολίτες θεωρούν ότι λόγω της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης χάνεται και η εθνική τους ταυτότητα και το γεγονός αυτό συμβάλει στον Ευρωσκεπτικισμό.

Μέχρι το 1996 όπου υπήρχαν δεδομένα, παρατηρούμε το υψηλό ποσοστό (63%) των Ελλήνων πολιτών που ήταν υπέρ του σχηματισμού μιας Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης.

Στο Γράφημα 7 τα στατιστικά δεδομένα καλύπτουν τις δύο χρονιές 2004 και 2005, και δείχνουν ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις Έλληνες ήταν αντίθετος με το σχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, γιατί αυτό θα προκαλούσε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Η τέταρτη διάσταση είναι η Απορριπτική Διάσταση και επικεντρώνεται στην απόρριψη μιας χώρας από μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποσοτικοποιείται με δύο ερωτήσεις του Ευρωβαρομέτρου:

Στο Γράφημα 8 παρατηρούμε ότι το 2000 οι Έλληνες πολίτες σε ποσοστό 61%, θεωρούσαν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κάτι καλό. Μέσα σε μια δεκαετία, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 44%.

Η σημερινή πραγματικότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στο ότι κάθε μέλος της αποτελεί ένα ξεχωριστό έθνος-κράτος. Η βασική της φιλοσοφία της ενωμένης Ευρώπης είναι οικονομική και ουσιαστικά η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια οικονομική ένωση. Σ’ αυτή την οικονομική ένωση κάποια από τα μέλη της έχουν αποδεχθεί ένα κοινό νόμισμα, χωρίς να έχει ερωτηθεί γι’ αυτό ο λαός, ενώ κάποια άλλα κράτη διατηρούν το εθνικό τους νόμισμα. Όμως δυστυχώς, η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών ανέδειξε ένα σημαντικό γεγονός για τα έθνη-κράτη μέλη, δηλαδή είναι δυνατόν μία χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, που υιοθέτησε το ευρώ να μην ελέγχει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα και ως εκ τούτου να χάσει την κυριαρχία της. Η κρίση αυτή ανέδειξε και άλλα πολλά ζητήματα, πολιτικά και οικονομικά, τα οποία είναι τόσο κρίσιμα ώστε μάλλον θα καθυστερήσουν την ολοκλήρωση της Ευρώπης, ίσως και δεκαετίες.

Μεταξύ αυτών, η κρίση έδειξε ότι κυριαρχούν συμφέροντα μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι δεν υπάρχει πραγματική αλληλεγγύη. Ακόμα, η κρίση ανέδειξε την ισχύ της Ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης και της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Τέλος, η κρίση ανέδειξε το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Γερμανών, Ολλανδών, Αυστριακών ήταν αντίθετοι με την παροχή βοήθειας προς την Ελλάδα. Επομένως, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μη αναμενόμενη η θέση μερικών Ελλήνων πολιτών που προτιμούσαν την πτώχευση της χώρας παρά τον τραυματισμό της εθνικής αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας των πολιτών. Η κρίση παρουσίασε ακόμη την ασυμμετρία δυνάμεων που υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, αποδείχθηκε και κάτι ακόμα. Οι λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι ακόμα ώριμοι να εγκαταλείψουν την οντότητα του έθνους-κράτους. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την οικονομική κρίση, αποκάλυψε τις αμφιβολίες των κρατών-μελών για τα οφέλη της οικονομικής ένωσης.

Προβλέπεται ότι και στο μέλλον, αρκετές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα συνεχίζουν να είναι ευάλωτες σε οικονομικά προβλήματα, αφού οι αποφάσεις της νομισματικής πολιτικής που λαμβάνονται σε ανώτατο επίπεδο ευνοούν περισσότερο τις χώρες του γραφειοκρατικού πυρήνα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο) παρά τις περιφέρειες (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Βουλγαρία, Ρουμανία).

Η οικονομική κρίση φανέρωσε ότι τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βίωσαν, το καθένα με διαφορετική ένταση, την προσπάθεια της ολοκληρωτικής αντικατάστασης των παραδοσιακών τους αξιών, που αποτελούσαν συγχρόνως και στοιχεία της εθνικής ταυτότητας, από το χρήμα.

Την ίδια στιγμή, η άρχουσα τάξη όχι μόνο της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου, αλλά και των χωρών στις οποίες εφαρμόζεται η πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) συμπορεύεται με τις πολιτικές αυτές. Βεβαίως αυτό δεν έχει σχέση με την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά κυρίως με τις ενέργειες της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος, που έχει ως στόχο να μεταφερθεί το κόστος της κρίσης στις πλάτες τις μικρομεσαίας τάξης.

Δυστυχώς, η πορεία της οικονομικής ένωσης δεν οδήγησε τελικά και στην αναμενόμενη πολιτική ένωση ή στην “πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης”. Η μέχρι σήμερα πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέδειξε και το ζήτημα της “ταυτότητας”, δηλαδή την κατασκευή μιας “ευρωπαϊκής ταυτότητας” σύμφωνα με τα πρότυπα των εθνικών ταυτοτήτων.

Αυτή, ακριβώς η προσπάθεια κατασκευής της υπερεθνικής αυτής “ευρωπαϊκής ταυτότητας” αναδεικνύει ότι δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δηλαδή είναι πολύ πιθανό ισχυροί φραγμοί που υπάρχουν για την επίτευξη της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης να σχετίζονται με την εθνική ταυτότητα και την εθνική κυριαρχία κάθε μέλους κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένα παράδειγμα που ενισχύει την πιο πάνω άποψη είναι αυτό της Γαλλίας, μερικά χρόνια πριν. Στη Γαλλία τα κόμματα που υποστήριξαν το “ΟΧΙ” για την Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν το Εθνικό Μέτωπο (Λεπέν), το Κομμουνιστικό Κόμμα και οι οπαδοί του Ντε Γκωλ, οι οποίοι δεν επιθυμούσαν την αποδόμηση του έθνους-κράτους. Στο δημοψήφισμα που έγινε για την αποδοχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ οι οπαδοί αυτών των κομμάτων την απέρριψαν με το επιχείρημα της στήριξης της εθνικής τους ταυτότητας.

Το ίδιο είχε συμβεί και με την περίπτωση του ενιαίου νομίσματος, του Ευρώ, –που θεωρούν ορισμένοι ως ένα σύμβολο της “ευρωπαϊκής ταυτότητας”. Την υιοθέτησή του απέρριψαν χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Μεγάλη Βρετανία.

Δηλαδή, η δυσκολία αποδοχής της Συνθήκης του Μάαστριχτ και η απόρριψη του ευρώ, ως ενιαίου νομίσματος, από μερικά κράτη μέλη ανέδειξαν τις αρνητικές παραμέτρους της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της “ευρωπαϊκής ταυτότητας” αποκαλύπτοντας πόσο δύσκολη ήταν στην πράξη η πορεία της δημιουργίας πραγματικής “κοινότητας”.

Δυστυχώς, με την πάροδο των ετών αποκαλύφθηκε ότι το Ευρώ είναι το εργαλείο της δημιουργίας όχι μιας ενιαίας ευρωπαϊκής οικονομικής ταυτότητας, αλλά ενίσχυσης κυρίως των γερμανικών εξαγωγών, με το γεγονός αυτό να συντελεί στην ισχυροποίηση του ρόλου της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επί της ουσίας εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας κατά προτίμηση.

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; ότι έχει καταργηθεί η ισοτιμία μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το ρόλο του «κυρίαρχου αφεντικού» τον έχει κυρίως η Γερμανία, οπότε η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μετεξελιχθεί σε Γερμανική Ευρώπη.

Η άρχουσα τάξη μαζί με την Ευρωπαϊκή ολιγαρχία του χρήματος (Τράπεζες) γνωρίζουν πολύ καλά τη δυσκολία κατασκευής της “Ευρωπαϊκής ταυτότητας”, καθώς και την ευκολία με την οποία μπορούν να δημιουργήσουν φτωχοποιημένες κοινωνίες.

Κατόπιν των τελευταίων γεγονότων που ανέδειξε η οικονομική κρίση, η δημιουργία αφενός  πραγματικής πολιτικής κοινότητας και αφετέρου της “ευρωπαϊκής ταυτότητας” είναι πολύ δύσκολο πλέον να επιτευχθούν τουλάχιστον για αυτή τη δεκαετία.

Ένα σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι τόσο η θρησκεία όσο και η εθνική ταυτότητα αποτελούν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά  που συνοδεύουν κάθε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα ερωτήματα τα οποία προκύπτουν εδώ είναι: μπορεί να αγνοηθεί ο ρόλος της θρησκείας και της εθνικής ταυτότητας από την κατασκευή μιας “Ευρωπαϊκής ταυτότητας”; Ή μήπως με διάφορες “τεχνικές” αποδομούνται και οι δύο αυτές διαστάσεις, δηλαδή και το πνεύμα της θρησκείας και το πνεύμα του ανήκειν;

Είναι πολύ πιθανόν οι δύο αυτές καταστάσεις να μην είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.

Αν διατρέξει κάποιος με συντομία την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας θα κατέληγε σε ένα συμπέρασμα: όλοι συμφωνούν στο γεγονός ότι σε δύσκολες εποχές, πριν της Επανάστασης του 1821, η θρησκεία και ειδικότερα η Ορθόδοξη Εκκλησία έπαιξε σημαντικό ρόλο για τη διατήρηση της γλώσσας, για τις παραδόσεις και για τις κοινότητες. Ακόμα πρέπει να αναφερθεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία στη χώρα μας, εκτός από τις αρμοδιότητες που ασκούσε (μυστήρια, γάμους, βαφτίσια κ.α.), κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχε και μια άλλη δραστηριότητα: δηλαδή αυτό σημαίνει ότι η Ορθόδοξη εκκλησία, εκτός της θρησκευτικής πίστης, διαφύλαξε και μετέδωσε της αξία του Ελληνισμού.

Οπότε, γενικά γίνεται αποδεκτό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει μεγάλη συμβολή στην ελληνική ταυτότητα. Έτσι, δημιουργήθηκε άρρηκτος δεσμός μεταξύ της Ορθόδοξης Θρησκείας και της εθνικής συνείδησης ή ταυτότητας του Έλληνα.

Ο Anthony D. Smith (2008) σημειώνει ότι δύο από τις πιο σημαντικές πηγές του πολιτισμού είναι η “εθνικότητα” και η “θρησκεία”.

Φυσικά, δεν εκπλήσσεται κάποιος όταν υπάρχει ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη θρησκεία και την εθνική ταυτότητα σε αρκετές χώρες της Ευρώπης π.χ. Ιρλανδία, Κροατία, Σερβία, Πολωνία, Ιταλία και Ελλάδα.

Κι όμως οι σχετικές μελέτες που διερευνούν τους παράγοντες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον Ευρωσκεπτικισμό αγνοούν συνήθως την παράμετρο της θρησκείας, όσον αφορά στην ενίσχυση ή όχι της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.

Η γήρανση του πληθυσμού και το επακόλουθο δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης, σε συνδυασμό με την ενθάρρυνση της νόμιμης ή παράνομης μετανάστευσης στην Ευρώπη προσθέτει άλλη μία σημαντική διάσταση στο γόρδιο δεσμό της κατασκευής της “ευρωπαϊκής ταυτότητας”. Με άλλα λόγια, η αθρόα, νόμιμη ή μη, μετανάστευση ως πολιτική αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος δε συμβαδίζει με την “ευρωπαϊκή ταυτότητα”.

Γίνεται πλέον  φανερό ότι αν συνεχισθούν οι ίδιες δημογραφικές τάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και συγχρόνως εξακολουθεί να εφαρμόζεται η ίδια απαθής πολιτική για την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος, τότε με μεγάλη πιθανότητα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχει μέλλον. Ασφαλώς και δεν πρέπει ένα κράτος-μέλος να οδηγηθεί σε κατάρρευση, λόγω άσκησης της μυωπικής και γραφειοκρατικής πολιτικής της άρχουσας τάξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το δημογραφικό πρόβλημα.

Η έννοια της εμπιστοσύνης είναι πολύπλοκη, γιατί περιλαμβάνει παράγοντες μετρήσιμους και μη μετρήσιμους. Η γραφειοκρατία θεωρείται ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν την εμπιστοσύνη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ή και προς την Κυβέρνηση.

Οι Almond και Verda (1963), αλλά και ο Putnam (1993) ισχυρίζονταν ότι το υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης στους θεσμούς και τις διαπροσωπικές σχέσεις αποτελούν ζωτικά στοιχεία για να “λειτουργήσει η δημοκρατία”.

Αξίζει να αναφερθούμε στις απόψεις του Γκρεμπίι, διευθυντή στο Γαλλικό Κέντρο Σπουδών και Διεθνών Μελετών Πολιτικών επιστημών, όπως τις διατυπώνει σε άρθρο του στη Le Monde:

“Είναι αλήθεια ότι στο σύστημα της ΕΕ οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις θεωρούνται ως δημαγωγοί θεσμοί, για να μην πούμε ως ζιζάνια, που εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της ΕΕ.

[…] Έχει συγκροτηθεί ένας παράξενος αστερισμός, ο οποίος αποτελείται από αμέτρητους μη εκλεγμένους κοινοτικούς θεσμούς και από τις εθνικές κυβερνήσεις. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, οι εθνικές κυβερνήσεις δεν έχουν απογυμνωθεί από τις εξουσίες τους, αλλά δεν μπορούν να τις ασκήσουν παρά μόνο υπό τον όρο ότι ακολουθούν τους κανόνες που τους έχουν επιβληθεί από το εξωτερικό.”

Έχει ενδιαφέρον να διερευνηθεί αν οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την εμπιστεύονται.

Ο Πίνακας 1 παρουσιάζει τις απαντήσεις των πολιτών για κάθε χώρα ξεχωριστά, για το έτος 2013:

Πίνακας 1: Απαντήσεις στην Ερώτηση «Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με το πόση εμπιστοσύνη έχετε σε συγκεκριμένους θεσμούς. Για κάθε έναν από τους ακόλουθους θεσμούς πείτε μου αν τείνετε να τον εμπιστεύεστε ή τείνετε να μην τον εμπιστεύεστε. Ευρωπαϊκή Ένωση» (2013)

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

Από τα στοιχεία του Πίνακα 1 επισημαίνονται τα εξής:

 υπάρχει διαφορά εμπιστοσύνης μεταξύ των διαφόρων κρατών για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Κύπρος (17%), η Αγγλία (19%), η Ελλάδα (21%), η Ισπανία (21%), η Ιταλία (23%) και η Πορτογαλία (25%) εμφανίζουν τα μικρότερα ποσοστά εμπιστοσύνης και αυτό είναι πιθανόν να οφείλεται στη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντί τους κατά τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση.

Αυτό σημαίνει επίσης ότι ο χώρες αυτές που εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά δείχνουν ότι δεν εμπιστεύονται την Ευρωπαϊκή Ένωση.

          Παρατηρούμε ότι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως είναι η Βουλγαρία (56%), η Εσθονία (56%) και η Λιθουανία (52%) εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα και από τη Γερμανία (29%) και τη Γαλλία (28%) έχουν σχεδόν κατά 50% μικρότερα ποσοστά.

Ειδικότερα για τη χώρα μας, η εμπιστοσύνη προς της Ευρωπαϊκή Ένωση διαχρονικά παρουσιάζεται στον Πίνακα 2:

Πίνακας 2: Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με το πόση εμπιστοσύνη έχετε σε συγκεκριμένους θεσμούς. Για κάθε έναν από τους ακόλουθους θεσμούς πείτε μου αν τείνετε να τον εμπιστεύεστε ή τείνετε να μην τον εμπιστεύεστε. Ευρωπαϊκή Ένωση (Ελλάδα)

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

Τα στοιχεία του Πίνακα 2 αποκαλύπτουν ότι η οικονομική κρίση έχει αρνητική επίπτωση στη διαμόρφωση της εμπιστοσύνης του Έλληνα πολίτη ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δημιουργήσει μεγάλη δυσαρέσκεια στα κράτη του Νότου, γιατί πλέον έγινε φανερό ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ταυτίζεται με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της διοικούσας τάξης των Βρυξελλών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Όμως, αυτή η φθίνουσα πορεία της εμπιστοσύνης επιβεβαιώνει συγχρόνως την επιστροφή του Έλληνα στη σημαντικότητα του ρόλου του έθνους-κράτους.

Συμπερασματικά, από τα στοιχεία των Πινάκων 1 και 2 προκύπτει ότι υπάρχει ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν λοιπόν οι πολίτες των περισσότερων χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν εμπιστεύονται τις αποφάσεις που λαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό με τη σειρά του δημιουργεί ένα κλίμα σκεπτικισμού. Αν παρατηρήσει κάποιος τη διαχρονική εξέλιξη της εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση εντοπίζει ότι μετά την έναρξη της κρίσης αυξάνεται το ποσοστό των πολιτών που αντιμετωπίζει αρνητικά την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η συνεχιζόμενη πτώση της εμπιστοσύνης εξηγεί, γιατί οι πολίτες έχουν μετακινηθεί προς τον Ευρωσκεπτικισμό.

Εκτός της παραμέτρου της εμπιστοσύνης αξίζει να μελετηθεί η γενική εικόνα που έχουν διαμορφώσει οι πολίτες για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα στοιχεία του Ευρωβαρομέτρου, για το έτος 2013, που απεικονίζονται στον πιο κάτω Πίνακα 3 αποκαλύπτουν την εικόνα αυτή.

Πίνακας 3: Απόψεις των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ερώτημα «Γενικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει για εσάς μια πολύ θετική, αρκετά θετική, ουδέτερη, αρκετά αρνητική ή πολύ αρνητική εικόνα;» (2013)

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

Από τα στοιχεία του Πίνακα 3 προκύπτει ότι:

          σε μεγάλο ποσοστό οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Βουλγαρία, με ποσοστό 54%, εμφανίζεται ως η μόνη χώρα που οι πολίτες της έχουν θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό το υψηλό ποσοστό δικαιολογείται, γιατί η Βουλγαρία ανήκει στις νέες χώρες που πρόσφατα εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

          Η Ελλάδα (16%) και η Κύπρος (17%) εμφανίζουν τη μικρότερη θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Έλληνες έχουν δοκιμάσει τη σκληρή στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διάρκεια των τελευταίων ετών της κρίσης. Λόγω της στάσης αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης η ανασφάλεια, η φτώχεια, η λιτότητα έγιναν οι κανόνες διαβίωσης. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος έγιναν τα πειραματόζωα όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και της Γερμανικής Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο γεγονός που ο νομπελίστας Π. Κρούγκμαν, σε συνέντευξή του σε Φινλανδική εφημερίδα χαρακτηρίζει την Γερμανική Ευρώπη ως το “Βασίλειο του τρόμου”.

Μικρή θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζουν επίσης η Ισπανία (20%), η Πορτογαλία (22%), η Αγγλία (21%) και η Φινλανδία (22%).

Προκειμένου να γίνει αντιληπτή η μεταστροφή της θετικής εικόνας για την Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ των Ελλήνων πολιτών, αρκεί να διερευνηθεί η άποψή τους διαχρονικά, από το 2005 μέχρι το 2013, όπως παρουσιάζεται στον πιο κάτω Πίνακα 4.

Πίνακας 4: Απόψεις των Ελλήνων πολιτών στην ερώτηση: «Γενικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχε για εσάς μια πολύ θετική, αρκετά θετική ,ουδέτερη, αρκετά αρνητική ή πολύ αρνητική εικόνα;»

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

Από τα στοιχεία του Πίνακα 4 παρατηρούμε ότι δραστική μείωση της θετικής εικόνας για την Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε να εμφανίζεται ουσιαστικά από το 2010. Αδιαμφισβήτητα η πτώση αυτή οφείλεται στην οικονομική κρίση και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την κρίση η γραφειοκρατική άρχουσα τάξη των Βρυξελλών. Δηλαδή, ίσως θα άξιζε όλοι και κυρίως οι λαμβάνοντες αποφάσεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποτιμήσουν και να αξιολογήσουν πώς η θετική εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 56%, που ήταν το 2009, μετατράπηκε σε αρνητική για τους περισσότερους Έλληνες, με ποσοστό θετικής άποψης μόνο 16%.

Κρίνοντας τώρα εκ του αποτελέσματος βλέπουμε ότι δεν είχε προβλεφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχέδιο διάσωσης μιας χώρας-μέλους, όπως η χώρα μας. Οι προτάσεις δεν οδήγησαν σε μια θετική λύση της κρίσης ούτε υπήρξαν ασφαλιστικές δικλίδες, αντίθετα, μέρα με τη μέρα οι πολίτες διαπίστωναν ότι η οικονομική κρίση και η παραμονή στο κοινό νόμισμα, το ευρώ, ευνοούσαν σημαντικά τη Γερμανική οικονομία, ενώ η Ελληνική οικονομία συνεχώς βυθιζόταν.

Παρατηρώντας τα στοιχεία των τελευταίων πινάκων, προβάλλει το ερώτημα: άραγε, πώς μπορεί να επιβιώσει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν οι πολίτες της δεν την εμπιστεύονται, αλλά το έλλειμμα εμπιστοσύνης συνεχώς αυξάνεται;

Αυτή η κρίση αξιοπιστίας που αφορά στη διαχείριση της κρίσης, αλλά και στη γενικότερη πορεία της ασφαλώς και επηρεάζουν τις διαθέσεις των πολιτών με αποτέλεσμα τη δημιουργία τάσης αμφισβήτησης του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Οι εκτιμήσεις-δηλώσεις στο Der Spiegel άλλωστε του τέως προέδρου του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είναι χαρακτηριστικές:

“Ο τρόπος με τον οποίο Γερμανοί πολιτικοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα, όταν αυτή μπήκε στην κρίση έχει αφήσει βαθιές πληγές στη χώρα. Με τρόμαξαν επίσης τα πανό στην Αθήνα που δείχνουν την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να φορά ναζιστική στολή. Ξαφνικά ήρθαν στην επιφάνεια εχθρικά συναισθήματα που νόμιζε κάποιος ότι είχαν εκλείψει αμετάκλητα.”

Όσον αφορά στο μέλλον της Ευρώπης, αυτός τονίζει:

“Όποιος πιστεύει ότι το αέναο δίλημμα πολέμου και ειρήνης δε θα τεθεί εκ νέου στην Ευρώπη πλανάται. Οι δαίμονες δεν έχουν εξαφανισθεί, βρίσκονται απλώς εν υπνώσει.”

Στο πιο κάτω Γράφημα 9 παρουσιάζονται οι στάσεις και οι διαθέσεις των Ευρωπαίων πολιτών που απάντησαν στο ερώτημα: Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα βγει από την κρίση πιο δίκαιη;

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

Από τα στοιχεία του Γραφήματος 9 προκύπτει ότι:

        το 45% των ερωτηθέντων από τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαντά αρνητικά.

        οι αρνητικές απαντήσεις διαφοροποιούνται σημαντικά μεταξύ των χωρών του Νότου.

Στην Ελλάδα, το 66% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα βγει πιο δίκαιη από την κρίση.

Στην Κύπρο το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 57%.

        Οι ερωτηθέντες πολίτες της Ιταλίας (49%), της Πορτογαλίας (45%) και της Ισπανίας (40%) εκτιμούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα βγει πιο δίκαιη από την κρίση.

Με άλλα λόγια, στις χώρες του Νότου οι πολίτες θεωρούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ασκεί μεροληπτικές πολιτικές που δεν ευνοούν όλους τους πολίτες.

Επομένως, ποια συμφέροντα εξυπηρετεί η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνεται από την ίδια έρευνα του Ευρωβαρομέτρου που έγινε το Νοέμβριο του 2013.

Για τη συγκεκριμένη περίπτωση τέθηκε στους πολίτες το ερώτημα: Πείτε μου σε ποιο βαθμό συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τις ακόλουθες προτάσεις: Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει τον χρηματοπιστωτικό τομέα να πληρώσει το μερίδιο που του αναλογεί.

Οι απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα παρουσιάζονται στο πιο κάτω Γράφημα 10:

Από τα στοιχεία του Γραφήματος 10 προκύπτει ότι:

           στο σύνολο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το 34% όσων ερωτήθηκαν απάντησε ότι συμφωνεί, ενώ το 50% διαφώνησε. Δηλαδή, αυτό σημαίνει ότι ένας στους δύο ερωτηθέντες θεωρεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διευκολύνει τον χρηματοπιστωτικό τομέα (Τράπεζες).

           ειδικότερα στην Ελλάδα, μόνο το 25% των ερωτηθέντων πολιτών συμφωνεί, ενώ το 67% διαφωνεί. Που σημαίνει ότι οι Έλληνες πολίτες θεωρούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διευκολύνει τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Αξίζει συμπληρωματικά να διερευνήσουμε τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε, το έτος 2012, ο διεθνής οργανισμός GALLUP σχετικά με τα ζήτημα της εμπιστοσύνης των πολιτών ως προς τον τραπεζικό τομέα. Η έρευνα GALLUP κάλυψε 135 χώρες και τα δεδομένα της έρευνας παρουσιάζονται στον Πίνακα 5 που ακολουθεί.

Πίνακας 5: Απαντήσεις πολιτών στο ερώτημα: «Στη χώρα σας, έχετε εμπιστοσύνη στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ή τις Τράπεζες;»

Χώρες στις οποίες οι κάτοικοι έχουν τη λιγότερη εμπιστοσύνη.

Πηγή: GALLUP

Από τα στοιχεία του πιο πάνω Πίνακα προκύπτει ότι σε έξι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ελλάδα (82%), την Ιρλανδία (83%), την Ισπανία (80%), την Ιταλία (76%), την Ουγγαρία (67%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (72%) οι ερωτηθέντες, δήλωσαν σε ποσοστό μεγαλύτερο το 67%, ότι δεν εμπιστεύονται τις Τράπεζες.

Ειδικότερα, για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι απαντήσεις των ερωτηθέντων πολιτών παρουσιάζονται στον πιο κάτω Πίνακα 6.

Πίνακας 6: Απαντήσεις πολιτών στο ερώτημα «Στη χώρα σας, έχετε εμπιστοσύνη στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ή τις τράπεζες;»

 Χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Πηγή: GALLUP

Από τα στοιχεία του πιο πάνω Πίνακα 6 προκύπτει ότι:

          μόνο έξι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης –Μάλτα (72%), Φινλανδία (68%), Λουξεμβούργο (66%), Δανία (56%), Εσθονία (55%) και Σουηδία (53%) – που εμφανίζουν ποσοστό μεγαλύτερο του 50%, εμπιστεύονται τον τραπεζικό τομέα.

          σύμφωνα με αυτή την έρευνα του GALLUP οι Ευρωπαίοι πολίτες ταυτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με τις Τράπεζες που προκάλεσαν την κρίση.

Ο Καθηγητής Mark Blyth, συγγραφέας του βιβλίου “Austerity: The History of a Dangerous Idea”, σε συνέντευξή του στο Περιοδικό Hotdoc (27-2-2014) αναφέρει:

«[…] Επειδή στα σημερινά δημοκρατικά πολιτεύματα κανένας δε θέλει να παραδεχτεί πως οι τράπεζες μας εκβιάζουν. Και αυτό γίνεται στην πραγματικότητα. Μιλάμε συχνά για τους πλουσιότερους, το 1%, αυτούς που ελέγχουν το 40% του παγκόσμιου πλούτου, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Oxfam. Ας το επεκτείνουμε: Στις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, οι πλουσιότεροι, το 30%, ελέγχουν το 90% του πλούτου. Αυτό το 30% χαίρεται όταν το κράτος επεμβαίνει και διασώζει τις τράπεζες, επειδή ταυτόχρονα διασώζει τις περιουσίες του και τις επενδύσεις του. Υπάρχει όμως κόστος: Η κατακόρυφη αύξηση του δημόσιου χρέους. Ποιος το πληρώνει; Οι φτωχότεροι, που λαμβάνουν μισθούς ή πρόνοια από το κράτος.

[…] Έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Αμερικανών, οι οποίοι παραδέχτηκαν πως υπάρχει τραπεζική κρίση. Όταν υπάρχει τραπεζικό πρόβλημα, αντιμετωπίζεις το τραπεζικό πρόβλημα και όχι κάποιο άλλο πολιτικό πρόβλημα. Δεν λες πως οι Έλληνες είναι το πρόβλημα, όταν στην πραγματικότητα εργάζονται κατά μέσο όρο 600 ώρες περισσότερο από τους Γερμανούς. Και δεν δημιουργείς διχασμό ανάμεσα στις βορειοευρωπαϊκές και νοτιοευρωπαϊκές χώρες. Πώς αντιμετωπίζεις μια τραπεζική κρίση λοιπόν; Καταρχάς εξαναγκάζεις τις τράπεζες να αποδεχτούν τις απώλειές τους. Πώς το κατορθώνεις αυτό χωρίς να καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα; Το κάνεις αναπτύσσοντας τις δυνάμεις της ΕΚΤ. Η ΕΚΤ λέει πως δεν μπορεί να διασώσει τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Μάλλον δεν έχει καταλάβει το ρόλο της: Η δουλειά της είναι να διασώζει, να κλείνει τις τράπεζες που έχουν καταρρεύσει και να αποδίδει ποινικές ευθύνες. Το μόνο που έχει γίνει στην Ευρώπη μέχρι στιγμής είναι η διάσωση, και κανένας δεν έχει λογοδοτήσει. Το ευρωπαϊκή τραπεζικό σύστημα είναι δύο φορές πιο μοχλευμένο και τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η αναλογία των κεφαλαίων των τραπεζών σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας αντιστοιχεί στο 450%! Η Deutsche Bank αντιστοιχεί το 86% του γερμανικού ΑΕΠ, ενώ η αναλογία λειτουργικής μόχλευσής τους είναι 40:1! Μιλάμε για μεγαθήρια, πολύ μεγαλύτερα από τις οικονομίες των χωρών από τις οποίες υποτίθεται ότι εποπτεύονται. Και στο μεταξύ η Ευρώπη έχει εξάρτηση από τη λιτότητα και γι’ αυτό το λόγο δεν αναπτύσσεται και δεν θα αναπτυχθεί.»

Η αναζήτηση της αλήθειας μέσω των απόψεων των πολιτών και όσων αναφέρει σχετικά στο βιβλίο του ο Καθηγητής Blyth δείχνουν ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για το  ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με τις Τράπεζες.

Η στάση της άρχουσας τάξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ του χρηματοπιστωτικού τομέα έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει πνεύμα αλληλεγγύης και να γίνει αντιληπτό από τους πολίτες; Ασφαλώς όχι. Το μόνο που είναι εμφανές είναι το πνεύμα προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς το τραπεζικό σύστημα. Οι πολίτες των χωρών που βιώνουν την οικονομική κρίση αισθάνονται απροστάτευτοι και ξανασκέφτονται την ιδέα του κράτους-έθνους.

Αναπόφευκτα, η κρίση και οι επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης απομακρύνουν τον πολίτη από την επιθυμία μιας οποιασδήποτε μορφής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η προστασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τις Τράπεζες, παράλληλα με τη λιτότητα οδήγησαν τους πολίτες στο πνεύμα του Ευρωσκεπτικισμού. Όμως, αυτοί που αποφάσισαν μόνο την προστασία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι των πολιτών, δεν υπολόγισαν ακόμα και στην περίπτωση που η οικονομική κρίση τελειώσει και η λιτότητα μειωθεί, ότι οι πολίτες θα έχουν δυσπιστία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και οπωσδήποτε θα είναι αδύνατον να καταληφθούν από τον αρχικό ενθουσιασμό που είχαν, όταν η χώρα τους έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με απλά λόγια, η αμοιβαία εμπιστοσύνη έχει χαθεί.

Τα δεδομένα του Ευρωβαρομέτρου δείχνουν ότι η πιθανότητα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Ευρωπαϊκή Ένωση να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών είναι πλέον πολύ μικρή. 

Στον πιο κάτω Πίνακα 7, παρουσιάζονται οι απαντήσεις των πολιτών, στην ίδια έρευνα, στο ερώτημα:

“Πείτε μου σε πιο βαθμό συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τις ακόλουθες προτάσεις: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για τη λιτότητα στην Ευρώπη”

Πίνακας 7: Απαντήσεις ερωτηθέντων πολιτών στο ερώτημα «Πείτε μου σε πιο βαθμό συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τις ακόλουθες προτάσεις: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για τη λιτότητα στην Ευρώπη»

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο

 Τα στοιχεία του πιο πάνω Πίνακα δείχνουν ότι:

το 63% των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφωνεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για τη λιτότητα.

Το 79% των Ελλήνων πολιτών, ή αλλιώς περίπου οκτώ στους δέκα Έλληνες πολίτες θεωρούν ότι υπεύθυνη για τη λιτότητα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υψηλά είναι τα ποσοστά των υπόλοιπων χωρών που θεωρούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για τη λιτότητα σε όλη την Ευρώπη.

Ο Βρετανός ιστορικός Μ. Μαζάουερ σε άρθρο του –βλ. «Το Βήμα» 30-6-2011– πιστεύει ότι:

… Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στη Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διερεύνηση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιο θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη-κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

Δυστυχώς, η «Γερμανοποίηση» της Ευρώπης μαζί με τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό προκάλεσαν την «Ασιατοποίηση» των Ευρωπαϊκών χωρών του Νότου, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και τη δημιουργία της ανθρώπινης κρίσης στη χώρα μας.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η ολοκλήρωση της Ευρώπης διαφαίνεται ως μακρινό όνειρο. Τώρα πλέον εγείρεται το ερώτημα: «ποιο θα είναι το μέλλον της Ευρώπης του 21ου αιώνα;».

Αντικρούοντας τις πιο πάνω απόψεις, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ουσιαστικά η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια οικονομική ένωση και είναι λογικό σε ένα βαθμό να ταυτίζεται με το τραπεζικό σύστημα. Όμως, κατά τη διάρκεια της διαχείρισης της οικονομικής κρίσης αναδείχθηκε μία επιμέρους αδυναμία του συστήματος. Το έθνος που δεν ελέγχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχει ουσιαστικά χάσει την εθνική του κυριαρχία.

Η παράμετρος αυτή αναμένεται πλέον να παίζει σημαντικό ρόλο στη μελλοντική πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια άλλη παράμετρος που αναδείχθηκε από την κρίση ήταν ότι το έλλειμμα της κυριαρχίας μιας χώρας πιστώνεται σε μια άλλη χώρα. Δηλαδή, ειδικότερα για τη χώρα μας, διαπιστώθηκε ότι κινδυνεύει να χάσει την εθνική της κυριαρχία, ενώ συγχρόνως η Γερμανία έχει ισχυροποιήσει  τη δική της κυριαρχία.

Αυτή η ασυμμετρία όμως, μέσα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πιθανόν να οδηγήσει σε έλλειψη ισορροπίας. Αδύναμες χώρες –όπως η χώρα μας– θα αντιδράσουν κάτω από την πίεση της ανεργίας, της φτώχειας και της έλλειψης παραγωγικού ιστού, και δε θα θελήσουν να εξαφανιστούν προκειμένου να ικανοποιηθούν οι Τράπεζες και η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.

Το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρώπη συνιστά ένα μείζον πρόβλημα για τη σημασία που δίνουν οι πολίτες στο ρόλο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η ικανοποίηση των πολιτών από τη Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί σημαντικό δείκτη αξιολόγησης της επίδοσης του Ευρωκοινοβουλίου, ή με άλλα λόγια δείχνει κατά πόσο το Ευρωκοινοβούλιο επιτυγχάνει να ικανοποιήσει τα ιδεώδη των Ευρωπαίων πολιτών.

Επισημαίνεται το δημοκρατικό έλλειμμα, ως η στέρηση του άμεσου λαϊκού ελέγχου ως προς τις αποφάσεις των σημαντικών φορέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τα στοιχεία του Ευρωβαρομέτρου, διαχωρίζοντας τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δύο κατηγορίες, στις χώρες του Νότου (Ελλάδα, Κύπρος, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία) και στις χώρες του Βορρά (Γερμανία, Αυστρία, Φινλανδία, Ολλανδία, Γαλλία και Λουξεμβούργο), παρουσιάζουμε την εικόνα του Γραφήματος 11, που αφορά στην ικανοποίηση των πολιτών από τη δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τα στοιχεία του Γραφήματος 11 παρατηρούμε ότι:

          Οι Έλληνες πολίτες, ακριβώς μετά την κρίση, δηλώνουν ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από τη δημοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε ποσοστό 22%, το 2013, δηλαδή μέσα σε μια τετραετία η ικανοποίηση προς τη δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση μειώθηκε κατά 61%.

          Στην περίπτωση των χωρών του Νότου, η τάση της μείωσης των απόψεων των πολιτών για τη δημοκρατία είναι σχεδόν όμοια με αυτήν της Ελλάδας.

          Αντίθετα, στις χώρες του Βορρά, το επίπεδο της ικανοποίησης από τη δημοκρατία στην Ευρώπη εμφανίζει μικρές διακυμάνσεις κυμαινόμενο μεταξύ 44-55% για αρκετή χρονική περίοδο.

          Συγκρίνοντας το επίπεδο ικανοποίησης των πολιτών της Ε.Ε. ανάμεσα στο Βορρά και τον Νότο, παρατηρούμε το εξής αξιοσημείωτο: το 2003 οι πολίτες των χωρών του Νότου εμφάνιζαν υψηλότερο ποσοστό ικανοποίησης από το αντίστοιχο των πολιτών του Βορρά, ενώ το 2013 δημιουργήθηκε αντιστροφή και ένα άνοιγμα 13% μεταξύ των πολιτών Βορρά και Νότου.

Η μεγάλη μείωση του επιπέδου ικανοποίησης των πολιτών του Νότου από τη δημοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύ πιθανό να συνδέεται με τις οικονομικές πιέσεις που άσκησαν οι χώρες του Βορρά στις χώρες του Νότου, κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ο θυμός των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εφάρμοσε μια ενιαία πολιτική συνοχής, σε συνδυασμό με τη συγκεντρωτική πολιτική λήψης των κρίσιμων αποφάσεων από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών αύξησε το επίπεδο δυσπιστίας των πολιτών με τη δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εξάλλου, το κοινό νόμισμα (ευρώ) δε φαίνεται να μπορεί να επιβιώσει χωρίς την πολιτική ένωση και είναι πολύ πιθανό η πολιτική ένωση να απομακρύνεται αρκετά πλέον, αφού καθίσταται σαφές ότι τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πλέον Γερμανοποιηθεί. Φυσικά, πολλοί φανατικοί του κοινού νομίσματος όλα αυτά τα γνωρίζουν, αλλά ενδέχεται να τα αποκρύπτουν.

Τα δεδομένα όμως του Ευρωβαρομέτρου ισοπεδώνουν κάθε προπαγάνδα και παραπληροφόρηση.

Υπάρχει φυσικά και η αντίφαση, που εμφανίζεται με τις διαδηλώσεις στην Ουκρανία υπέρ της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ συνεχίζεται η μείωση της εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ των πολιτών των χωρών που ήδη έχουν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αξίζει να διερευνηθεί λίγο περισσότερο αυτό το ζήτημα της εμπιστοσύνης.

Από σχετική ερώτηση του Ευρωβαρομέτρου που αφορά στην εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει κατασκευαστεί ο Δείκτης Διάχυσης Εμπιστοσύνης με τη χρήση των θετικών και αρνητικών απαντήσεων. Ο Δείκτης αυτός κινείται σε τιμές από μηδέν μέχρι εκατό και η βάση του έχει τιμή πενήντα. Τιμές του δείκτη μεγαλύτερες από πενήντα δηλώνουν εμπιστοσύνη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ τιμές μικρότερες του πενήντα δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ουσιαστικά, ο Δείκτης Διάχυσης της Εμπιστοσύνης εκφράζει, όταν οι τιμές του είναι κάτω από τη βάση (=50), την έλλειψη εμπιστοσύνης ή αλλιώς φανερώνει το μέγεθος του Ευρωσκεπτικισμού, αφού όσο μικρότερη είναι η τιμή του (κάτω του 50) τόσο μεγαλύτερος είναι ο Ευρωσκεπτικισμός.

Στο Γράφημα 12 απεικονίζεται ο Δείκτης Διάχυσης Εμπιστοσύνης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα.

Σημείωση: Ο Δείκτης Διάχυσης κινείται από 0-100
0-24:      Μηδενική έως ελάχιστη εμπιστοσύνη
25-49:    Μικρή εμπιστοσύνη
50-74:    Μέτρια εμπιστοσύνη
75-100:  Μεγάλη έως απόλυτη εμπιστοσύνη

Το Γράφημα 12 είναι αποκαλυπτικό για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, πριν την κρίση, η τιμή του δείκτη βρισκόταν στο διάστημα από 50 μέχρι 74, δηλαδή ο Δείκτης παρουσίαζε μέτρια εμπιστοσύνη. Μετά το Νοέμβριο του 2009 αρχίζει η δραματική μείωση της τιμής του Δείκτη. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο περιόδους: η πρώτη περίοδος, από τον Ιούνιο 2010 έως το Νοέμβριο 2011, που ο δείκτης βρίσκεται στο διάστημα της μικρής εμπιστοσύνης  και η δεύτερη περίοδος, που αρχίζει το Μάιο του 2012 και φθάνει στο Νοέμβριο του 2013, που η τιμή του δείκτη αγγίζει για πρώτη φορά το διάστημα της μηδενικής έως ελάχιστης εμπιστοσύνης!!

Δηλαδή, αξίζει να επισημανθεί ότι από το Νοέμβριο του 2009 αρχίζει μία ανοδική πορεία του Ευρωσκεπτικισμού όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα, για την περίοδο της κρίσης που διανύουμε, αξίζει να διερευνηθεί η συσχέτιση του ρυθμού της ανεργίας και του Δείκτη Διάχυσης Εμπιστοσύνης.

Γραφικά, η απεικόνιση αυτής της σχέσης παρουσιάζεται στο Γράφημα 13:

Από τα στοιχεία του Γραφήματος 13 παρατηρούμε ότι, καθώς αυξάνεται η ανεργία στη χώρα μας, μειώνεται η τιμή του Δείκτη Διάχυσης της Εμπιστοσύνης, που σημαίνει ότι αυξάνεται ο Ευρωσκεπτικισμός. Μάλιστα, πρέπει να τονιστεί ότι αν αυξηθεί κατά 10% η ανεργία, ο Ευρωσκεπτικισμός (μετρούμενος ως η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση) αυξάνεται κατά 9,2%.

Το ίδιο συμπέρασμα θα μπορούσε να εξαχθεί και για την Ιταλία και την Πορτογαλία, αν προχωρούσαμε σε ανάλυση των δικών τους δεδομένων.

Φυσικά, όσο αυξάνεται ο Ευρωσκεπτικισμός, τόσο αυξάνεται η “μη-δημοφιλία” της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένα αποτέλεσμα όπως αυτό αναμένεται ότι θα επηρεάσει και τα δεδομένα του Ευρωκοινοβουλίου στις εκλογές του Μαΐου στου 2014.

Αυτή η συνεχιζόμενη αύξηση του Ευρωσκεπτικισμού συνεπάγεται και μια ανερχόμενη δύναμη των κομμάτων του Ευρωσκεπτικισμού.

Τα στοιχεία του πιο κάτω Πίνακα 8 δίνουν τα αναφερόμενα κέρδη αυτών των Ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων.

Πίνακας 8: Πιθανά κέρδη Ευρωσκεπτικιστικών Κομμάτων

Τα στοιχεία του Πίνακα 8 δείχνουν ότι στο Ευρωκοινοβούλιο, το έτος 2014, ο αριθμός των κομμάτων του Ευρωσκεπτικισμού θα κυμαίνεται μεταξύ 82-100, ενώ σήμερα ο αριθμός τους είναι 35, δηλαδή, αναμένεται τουλάχιστον τριπλασιασμός των εδρών των κομμάτων του Ευρωσκεπτικισμού σε σύγκριση με το 2009.

Οι λαμβάνοντες κρίσιμες αποφάσεις, με την αύξηση του Ευρωσκεπτικισμού θα βρεθούν σε δύσκολη θέση, προκειμένου να αποτρέψουν την αύξηση του Ευρωσκεπτικισμού, ενώ θα χρειαστούν ίσως πολύ χρόνο για να επιτύχουν αναστροφή του αρνητικού κλίματος αυτής της εποχής, αφού θα πρέπει οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανακτήσουν τη χαμένη εμπιστοσύνη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει οι οικονομικά εύρωστες χώρες να δείξουν αλληλεγγύη προς τις χώρες του Νότου και να θέσουν εκ νέου τις βάσεις για οικονομική ανάπτυξη και οικονομική σύγκλιση, αλλιώς η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιραία θα οδηγηθεί στον κατακερματισμό.

Συμπερασματικά, η οικονομική κρίση του 2008 ανέδειξε πολλά σοβαρά οικονομικά και θεσμικά θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οδήγησαν στον Ευρωσκεπτικισμό.

  

Η ανυστακτος μεριμνα της Ελληνορθοδοξου Ασκητικης Εμπειρικης Θεολογιας δια την κοινωνιαν εις το συγγραφικον εργον του Αρχιμανδριτου κ.κ.Αρσενιου Κατερελου

Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
20/07/2014

Η διατρανουμενη εις τον Ελληνορθοδοξον Μοναστηριακον Μοναχισμον Ασκητικη Εμπειρικη Θεολογια δρα, δια της Προσευχης και των αλλων εκδηλωσεων ταυτης, οχι μονον δια τον ιδιον τον Ασκητην, αλλα δια συνολον την κοινωνιαν.

Τουτο επαληθευεται εις το κατωτερω συγγραφικον εργον του Πανοσιολογιωτατου Ηγουμενου της Ιερας Μονης Αγιου Νικολαου Διβρης Φθιωτιδος κ.κ.Αρσενιου Κατερελου:

*Αγνωστα περιστατικα με τον Γεροντα Παισιο, εκδ.M-Press, Αθηναι 2013.

*Μεταμοσχευσεις*Αμβλωσεις*Περι ψυχης, εκδ.''Ορθοδοξος Κυψελη'', Θεσσαλονικη 2013.

*Περιστατικα και συνεντευξεις δια τους Γεροντας Παισιον και Ισαακ τους Αγιορειτας, εκδ.''Ορθοδοξος Κυψελη'', Θεσσαλονικη 2014.

*Θρησκευτικοκοινωνικα θεματα, εκδ.''Ορθοδοξος Κυψελη'', Θεσσαλονικη 2014.

Ο συγγραφευς απηχει συνολον την Αυθεντικην Ορθοδοξον Θεολογιαν.Δια τουτο εις το συγγραφικον εργον του φανερουται η ανυστακτος μεριμνα της Ελληνορθοδοξου Ασκητικης Εμπειρικης Θεολογιας δια την κοινωνιαν.Η εν Χριστω γονιμος μαθητεια του Αρχιμανδριτου Ηγουμενου κ.κ.Αρσενιου εις το Βιωματικον Πανδιδακτηριον των Γεροντων Παισιου και Ισαακ.Η Ορθοδοξος Θεολογικη Επαγρυπνησις του εναντι των εχθρων της Πιστεως μας.

Ιδιαιτατα πρεπει να εξαρθη η εκ μερους του Ελληνορθοδοξος Χριστιανικη Πνευματικη κονιορτοποιησις της κρυπτοβατικανειου ''μεταπατερικης ''θεολογιας''''(?), διοτι δια ταυτης δεν γινεται μονον η διεισδυσις εις την Ορθοδοξιαν του οικουμενισμου, αλλα δολιως παρεισαγεται αιρεσις, εφ οσον τιθεται εν αμφιβολω η Θεοπνευστος και Αγιοπνευματοκινητος Διδασκαλια των Πατερων της Εκκλησιας.

Ο Ηγουμενος Αρχιμανδριτης κ.κ.Αρσενιος Κατερελος μας σαλπιζει καλων ημας εις την επανενεργοποιησιν της Ελληνορθοδοξου Εθνικης Συνειδησεως μας.

 

Η «άγνωστη» ακρόπολις των Μεγάρων
– ο τάφος του Καρός, ιδρυτού των Μεγάρων.
16/07/2014

 Δίπλα μας, αθέατος, χωρίς σήμανση, απροστάτευτος, εύκολος στόχος...
Θα ακολουθήσουν και άλλα ρεπορτάζ σχετικά με τα... χάλια των Μεγάρων...

Δείτε το ρεπορτάζ του Γιώργου Λεκάκη:

 

 

Η αριστερη διαστρεβλωση των Ελληνορθοδοξων Ιδανικων
ΣΥΡΙΖαιοι ''κληρικοι'' και ''θεολογοι''

Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
13/07/2014


Οι ΣΥΡΙΖαιοι ''κληρικοι'' και ''θεολογοι'' διαστρεβλωνουν την Ελληνορθοδοξη Θεολογια και μολυνουν την Ελληνορθοδοξη Εκκλησια.Υποτασσουν την Εκκλησια στην Αριστερα προσποιουμενοι οτι ξεχνουν ποσοι Ορθοδοξοι Ελληνες Ιερωμενοι οχι απλως σφαγιαστηκαν, αλλα κατακρεουργηθηκαν απο τον κομμουνιστοσυμμοριτισμο, του οποιου η συγχρονη εκδοχη εχει ενταχτει μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ ως ''υποστηριχτες'' των ''κοινωνικων και πολιτικων δικαιωματων'' του ''ανταρτικου πολεων''.

Οι Ελληνες Κληρικοι και Θεολογοι ως διαχειριστες των Ελληνοχριστιανικων Εθνοπολιτισμικων Ιδανικων και Αγαθων πρεπει να διακρινονται πρωτιστα για την Πιστη τους στο Ελληνικο Εθνος.Αυτη η Πιστη τους μαζι με τα ηθικα χαρισματα, απο τα οποια οφειλουν να κοσμουνται, δινει στην πνευματικοτητα τους πραγματικη δυναμη και Αυθεντικο Πατριωτικο Κυρος.Η Εθνικη Διασταση της πνευματικης προσωπικοτητας τους εγγυαται τον φερεγγυο δυναμισμο της Εθνοπολιτικης παρεμβασης τους.

Η Ελληνορθοδοξη Εθνικιστικη Φιλοσοφια διαμορφωνει την ποιοτικη διασταση του Ελληνικου Πνευματος και αντιπαρατιθεται σε καθε αντεθνικο διεθνισμο. Τα πνευματικα διαπιστευτηρια των Ελληνων Κληρικων και Θεολογων κατοχυρωνονται με την Εθνικιστικη Μαχητικη Προθετικοτητα της αμολυντης απο τον κομμουνισμο και τον ΣΥΡΙΖΑ Ελληνοχριστιανικης Συνειδησης τους.Συνειδησης καθαριας και ακμαιας.

Συνειδησης απροσβλητης απο τον ''μεταπολιτευτικο'' μηδενισμο ενος ανηθικου κοινοβουλευτισμου και απο την εθνομηδενιστικη και εθνοδιαιρετικη προπαγανδα του ''ευρωπαισμου'' και της Αριστερας.Οι προθεσεις του Κληρικου και του Θεολογου ειναι ειλικρινεις οταν διαποτιζονται απο την αγνοτητα των Ελληνοβυζαντινων Εθνικιστικων Πεποιθησεων τους.

Η Εθνικιστικη Πιστη των Ελληνων Κληρικων και Θεολογων δρομολογει την ουσιαστικη αξιολογικη ανταποκριση τους στα κοινωνικα αιτηματα των καιρων.Σφυρηλατει την αυτοδεσμευση τους να μην επηρεαζονται απο τα μαρξιστικα κελευσματα των υλιστικων εφορμησεων του ΣΥΡΙΖΑ και του κομμουνισμου και να πολεμουν διαρκως εναντιον τους.

Ο Ελληνας Κληρικος και ο Ελληνας Θεολογος ακολουθουν απαραγραπτα τις Ελληνορθοδοξες Εθνικιστικες Παρακαταθηκες του Εθναρχη Αρχιεπισκοπου Χριστοδουλου! Αντιπνευματικες αριστερες μηδαμινοτητες ειναι ανεπιτρεπτο να διαχειριζονται τα Ελληνορθοδοξα Εθνοπολιτισμικα Αγαθα.

Οι ΣΥΡΙΖαιοι ''κληρικοι'' και ''θεολογοι'' αποτελουν τους δυναμιτιστες της Εκκλησιας και του Εθνους.Τα διαβρωτικα αριστερα αντεθνικα φερεφωνα της ψευδοκουλτουρας και της πολυεπιπεδης απατης.Τους εθνομηδενιστες πρεσβευτες του ιδεολογικου αμοραλισμου.Τα μαρξιστικα σαπροφυτα της φαυλοτητας ενος διεφθαρμενου ψευδοδημοκρατικου καθεστωτος.Τους διαπλεκομενους διεκπεραιωτες της ανηθικης δοκησισοφιας.

Ειναι προκλητικη ασεβεια να ασχημονουν μερικοι δολιοφθορεις μεσα στον Πανσεπτο Θεανθρωπινο Οργανισμο της Ελληνορθοδοξης Εκκλησιας και Θεολογιας...

 

Οικουμενικότητα καί Υπαρκτός Ελληνισμός.

Κριτικές Παρατηρήσεις.

(Πως η οικουμενικότητα του ιδανιστικού ελληνισμού
αντιμάχεται την επιβίωση του υπαρκτού ελληνισμού.)

 

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστήμιο Αιγαίου
29/06/2014

                                                                       

Ἡ οίκουμενικότητα ὡς θεωρία καί πρακτική εἶναι ἑλληνικῆς ἐμπνεύσεως. Οἱ Στωϊκοί φιλόσοφοι ἔδωσαν στήν ἔννοια τῆς οικουμένης = κατοικημένης γῆς, συστηματική θέση στό ἠθικό τους σύστημα. Τό αὐτό ίσχύει καί γιά τήν ἔννοια τοῦ ἑνός κόσμου πού κατοικεῖται ἀπό πολίτες, ἤτοι τῆς κοσμοπόλεως: «Μή κατά πόλεις μηδέ κατά δήμους οίκωμεν…αλλά πάντας ανθρώπους ηγώμεθα δημότας καί πολίτας, εις δέ βίος η καί κόσμος, ωσπερ αγέλης συννόμου νόμω κοινω συντρεφομένης». (Ζήνων-ἀναφέρεται ἀπό τόν Πλούταρχο στό «περί της Αλεξάνδρου τύχης η αρετης» Ι, 6,329β. Ἐπίσης στό ἴδιο ἔργο, ψ, ἀναφέρεται σχετικά: «Καί δή ενα μέν ειναι τόν κόσμον, συμπολιτεύεσθαι δ’ εν αυτω θεούς καί ανθρώπους, δικαιοσύνης μετέχοντας φύσει»). Ὡς γνωστόν ὁ Ἀλέξανδρος Φιλίππου, ἔνοπλος σκαπανεύς τῆς οίκουμενικότητας καί τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ, μέ τήν πολιτική πρακτική του ὁδήγησε ὅλα τά ἔθνη πού τόν συνάντησαν – ἤ πολλές φορές καί μόνο τόν ἀφουγκράσθηκαν – στίς μεγάλες αὐτές ἀξίες τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας.

Παρά ταῦτα τήν τελευταία δεκαετία στην Ἑλλάδα προβάλλεται μία δῆθεν ἀντίθεση «ἑλληνοκεντρισμοῦ» καί «κοσμοπολιτισμοῦ». Ὁ στόχος σχολικῆς διδασκαλίας, αντιστοίχως εἶναι ἡ δημιουργία «εὐρωπαίων πολιτῶν – πολιτῶν τοῦ κόσμου» οἱ ὁποῖοι βρίσκονται σέ ἀντίθεση μέ τον δήθεν ἐπαρχιώτικο, στενόκαρδο, τοπικιστικό ἑλληνοκεντρισμό. Αν ληφθεί δε υπόψιν  ὅτι οὔτε ἡ Εὐρώπη ὡς ἔννοια ὑφίσταται ἄν ἀφαιρεθεῖ ὁ Ἑλληνισμός, γίνεται πασιφανής ἡ βαρβαρότητα τοῦ όλου εγχειρήματος.

Θά ἐπανακάμψουμε στό ζήτημα αὐτό, ἀφοῦ προηγουμένως ἀναφερθοῦμε σέ μία ἄλλη προϋπόθεση τῆς οίκουμενικότητας κατά τούς ἀρχαίους στωϊκούς, ἤτοι τήν ἰδέα μίας φιλοσοφικης ανθρωπολογίας, στό πλαίσιο τῆς ὁποίας συγκροτεῖται η ενότητα ἑνός ἀνθρωπίνου γένους μέσω τῆς εἰδοποιοῦ διαφορᾶς πού ὁρίζεται ὡς ΛΟΓΟΣ. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, Ἕλληνες ἤ βάρβαροι, πλούσιοι ἤ φτωχοί, λευκοί ἤ μαῦροι, ἐλεύθεροι ἤ δοῦλοι κ.λ.π. διά τοῦ Λόγου μετέχουν σέ κοινές εννοιες, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν τήν βάση τῆς ἐσωτερικῆς συνεννόησης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὁ Λόγος εἶναι τό δεσπόζον μέρος τῆς ψυχῆς, τό ηγεμονικόν, πού εἶναι ἐπίσης ἡ πηγή τῆς ἡθικῆς ζωῆς. Ὅπως τό ἀντελήφθησαν καί οἱ μεγάλοι τῆς Σωκρατικῆς παράδοσης, Πλάτων καί Ἁριστοτέλης, ὁ Λόγος εἶναι τό σημεῖο καταγωγικῆς ταύτισης τοῦ Ἀνθρώπου μέ τό Θεῖον. Εἶναι ὁ τίτλος εὐγενείας τοῦ Ἀνθρώπου ἀπέναντι σέ ζῶα καί φυτά, (μαζύ μέ τά ὁποῖα ἡ ἀνθρώπινη φύσις εἶναι κοινωνός δύο γνωρισμάτων, τοῦ φυτικοῦ καί τοῦ ὀρεκτικοῦ), εἶναι ἡ συστηματική ἀνθρωπολογική θεμελίωση τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ, ὅπως αὐτός περιεκτικά ἐκφράζεται στό «πάντων πραγμάτων μέτρον ανθρωπος» τοῦ σοφιστικοῦ κινήματος.

Ἡ ἀρχαία ἀνθρωπολογία μέ κορωνίδα τόν Ἀνθρωπισμό θέτει τήν παιδεία στό ἐπίκεντρο τῆς προσπάθειας νά άναδείξει ὁ Ἄνθρωπος τήν ἀλήθεια αὐτοῦ πού πραγματικά εἶναι διά τῆς ἀσκήσεως τῆς Ἀρετῆς. Στόν πληθυντικό ἀριθμό οἱ ἀρετές χωρίζονται κατά τόν Ἀριστοτέλη (Ἠθικά Νικομάχεια) σέ πρακτικές καί διανοητικές. Οἱ τελευταῖες προϋποθέτουν τίς πρῶτες καί ὁλοκληρώνουν τήν ὡρίμανση τοῦ Λόγου, ὁ ὁποῖος κατά τούς Στωϊκούς ἐνυπάρχει ὡς σπερματικός λόγος σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἡ Φιλοσοφία εἶναι τό τελειότερο ἐργαλεῖο γιά τήν ἀνάπτυξη τοῦ Λόγου, ὁ ὁποῖος συνεπάγεται γνῶσιν τοῦ Ἀγαθοῦ καί ὁδηγεῖ, κατά τόν Ἀριστοτέλη, στόν αὐτοσκοπό τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τήν ευδαιμονία, (σήμερα λέγεται, ὄχι πολύ εὔστοχα, εὐτυχία).

Ἡ ἑλληνική σύλληψη της κεντρικης σημασίας της Παιδείας γιά τήν τελείωση του ανθρώπου ἀποτελεῖ, κατά τήν ἄποψή μου, κλειδί γιά τήν ἑρμηνεία τῆς τεράστιας ἐξάπλωσης τῶν ἑλληνικῶν ἀξιῶν στήν οἰκουμένη: μίας ἐξάπλωσης ἡ ὁποία δέν ἐξηγεῖται μέ τήν κατάκτηση διά τῶν ὅπλων, ἀλλά μέ τήν ἐθελοντική προσέλευση καί τήν μέθεξη τῶν λαῶν στήν ἑλληνική παιδεία, ὡς λυτρωτικῆς προσφορᾶς στούς ἀνθρώπους ως ανθρώπους, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς τάξεως, φυλῆς, θρησκείας καί λοιπῶν διακρίσεων, πού τούς κρατοῦσαν δέσμιους ἀπό τήν ἀπαρχή τοῦ χρόνου. Ἡ μέθεξη στήν ἑλληνική παιδεία ἔκανε τούς προσηλύτους νά ἀναφωνήσουν «ειμαστε ολοι Ελληνες!» δηλαδή ὅτι μετέχουμε ἐπειδή τό θέλουμε, προαιρετικά, στίς ἀξίες τῆς ἐλευθερίας, τῆς αὐτονομίας καί τῆς ἀλήθειας πού συμβολικά ἐνσαρκώνουν οἱ Ἕλληνες, ὅτι ὑπερασπίζουμε, ἄν τό θέλετε, τίς ἑλληνικές ἀξίες ὡς μέγιστο ἀτομικό ἤ συλλογικό μας θησαυρό. Θησαυρό ποίων; Μά ἡμῶν τῶν ἀπανταχοῦ φιλελλήνων Ρωμαίων, Ἰσραηλιτῶν, Περσῶν, Ἰνδῶν, Πάρθων, Ἀρμενίων, Ἀράβων, Εὐρωπαίων, κ.λ.π. Ὁ ἑλληνισμός, ὄχι ὡς ἀλλοτρίωση ἀπό τήν δική μας ἱστορική ταυτότητα, ἀλλά ως οχημα πληρέστερης ἔκφρασης αὐτῆς. Ὄχι ὡς μετάλλαξη είς ἄλλο εἶδος, ἀλλά ὡς ἀπάντηση στά ἀνοιχτά ἐρωτήματα τῆς οἰκείας παραδόσεως. Ὄχι ὡς ἀντίπαλος τοῦ δικοῦ μας πολιτισμοῦ, ἀλλά ὡς πανανθρώπινος προορισμός πού προϋποθέτει ὅλους τούς πολιτισμούς, ἀλλά καί προϋποτίθεται ἀπό αὐτούς ὡς μυητική τους τελεολογία ἐσαεί. Ὅπως οἱ μεγάλες θρησκεῖες, ἀλλά μέ βεληνεκές πού τίς ὑπερβαίνει, ἡ Ἑλληνική παιδεία εἶναι οἰκουμενική ὡς διδασκαλία τῆς αὐτοδύναμης κατίσχυσης τοῦ Ἀνθρώπου ἐπί τῶν δυνἀμεων, φυσικῶν καί ἐξωφυσικῶν, πού ἐσαεί ἀπεργάζονται τήν ἐκμηδένισή του. Ὁ μεγάλος ζῶν ἑλληνιστής τοῦ παρόντος Christian Meier μιλάει σχετικά γιά τήν ὕπαρξη μίας ἑλληνικῆς συνείδησης του δύναμαι, σύνθεση τέχνης καί ἐπιστήμης.

Ὅμως Ἕλληνες στήν κυριολεξία εἶναι μόνον οἱ γόνοι Ἑλλήνων.

Ὅπως ὑπάρχουν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Πέρσες, κ.λ.π. ὑπάρχουν καί οἱ Ἕλληνες ὡς ἱστορική ὀντότητα. Δηλαδή ὅλοι ἐμεῖς, οἱ παπποῦδες μας καί οἱ ἀπόγονοί μας. Ἡ σύγχυση πού ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπό τήν ἐσφαλμένη ἑρμηνεία τοῦ διάσημου (ἀλλά γιά αὐτούς πού τό ἐπικαλοῦνται ἀγνώστου) ἰσοκράτειου ἀποσπάσματος, ἐπιτρέπει στούς ἐντόπιους υποστηρικτές πολυεθνικού ἐποικισμοῦ τῆς Ἑλλάδος νά δικαιολογοῦν την μαζική απόδοση ἑλληνικῆς ιθαγένειας σε ἀλλοδαπούς ἐπειδή αὐτοί δῆθεν μετέχουν «ἑλληνικῆς παιδείας». Ὅμως ἡ λέξη «ἰθαγένεια» παραπέμπει στό γένος, δηλαδή παραπέμπει σέ φυσικό δεδομένο, πού ὑφίσταται ἀνεξαρτήτως βουλήσεως τῆς ὅποιας κυβερνήσεως. Οὔτε νά χαθεῖ ἡ ἰθαγένεια, οὔτε νά ἀποδοθεῖ ἐκεῖ ὅπου εἶναι de facto ἀποῦσα εἶναι ἑπομένως δυνατόν.

Στό σημεῖο αὐτό εἶναι ἀναγκαία μιά ἐπισήμανση: ἡ κυρίαρχη, ἀπό τούς ἑλληνιστικούς χρόνους, οἰκουμενική ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δέν μπορεῖ νά ἀναπληρώσει τήν ἔλλειψη μίας ἰδιαίτερης ἱστορικῆς ταυτοποίησης τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἄν Ἑλληνισμός εἶναι ἀνθρωπισμός στήν γενική του ἰδέα, ποιός ἀκριβῶς εἶναι ἆραγε αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Ἕλλην ἄνθρωπος πού ἐπινόησε τόν ἀνθρωπισμό; Πῶς προσδιορίζεται τό ἑλληνικό γένος ὡς ἰδιαιτερότητα ἀνάμεσα σέ ἄλλες ἰδιαιτερότητες (λαούς); Ποία εἰδική ταυτότητα, πού δέν ἐπικαλύπτεται ἀπό τήν κυρίαρχη οἰκουμενική, ἔχει στή διάθεσή του σήμερα ὁ Ἕλληνας ὡς μπούσουλα σέ ἀνήσυχα νερά; Ἡ ἔλλειψη μίας αυστηρά προσδιορισμένης ιδιαίτερης ταυτότητας διευκολύνει ὅπως εἴδαμε, ἀλλοίμονο (!) τήν προπαγανδιστική χρήση τῆς οἰκουμενικῆς ταυτότητας κατά τοῦ Ἕλληνα τό γένος, ὑπέρ τῶν ἀλλογενῶν ἐποίκων, οἱ ὁποῖοι ὡς «ἄνθρωποι» χωρίς περαιτέρω προσδιορισμό δικαιοῦνται δῆθεν μερίδιο ἀπό τήν Ἑλλάδα! Το ελληνικό ιδανικό της οικουμενικότητας, ως καταστροφέα του υπαρκτου Ελληνισμου· ειναι αληθινό ιστορικό παράδοξο.

Τήν οἰκουμένη τῶν ἑλληνιστικῶν χρόνων κληρονόμησε ἀργότερα, ὡς γνωστόν, ἡ χριστιανική οικουμένη. Ἡ ταύτιση τῆς Ἑλληνικότητας μέ τήν τελευταία δέν ἔλυσε, ὅπως ἦταν ἑπόμενο, τό ἐπισημανθέν πρόβλημα, ἐφόσον ἡ ἐπικάλυψη τοῦ εἰδικοῦ ἀπό τό γενικό συνεχίζεται καί στήν χριστιανική ταυτότητα τοῦ Ἕλληνα.

Τό πρόβλημα αὐτό ἐξηγεῖ, ἴσως, τή δυσκολία γενεῶν Ἑλλήνων διανοουμένων νά προσδιορίσουν νοηματικά, μέ τρόπο πειστικό τήν ἑλληνική ταυτότητα.

Εἴδαμε ὅτι ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι συνυφασμένη μέ τό φαινόμενο τοῦ φιλελληνισμου. Ὅμως ἡ τραγική κατάσταση τῆς πατρίδος σήμερα, πού συνοδεύεται ἀπό μία ἄνευ προηγουμένου συκοφαντική δυσφήμιση τῶν Ἑλλήνων στά Μ.Μ.Ε. τῆς Εὐρώπης, καθιστᾶ ἐπιτακτική τήν ἀνάγνωση τοῦ φαινομένου τοῦ ανθελληνισμου. Ἄν ὁ φιλελληνισμός εἶναι στάση φιλότητος ἀπέναντι στόν ἑλληνισμό, ὁ ἀνθελληνισμός παρουσιάζει τήν ἴδια ἔνταση πρός τήν ἀντίθετη κατεύθυνση, εἶναι δηλαδή στάση μίσους. Ἤδη ἀπό τήν συμπεριφορά τῶν Ρωμαίων διδασκόμεθα, ὅτι ἐνῶ ἀγαποῦσαν καί ἐθαύμαζαν τήν πνευματική κληρονομιά τῆς κλασσικῆς ἀρχαιότητας, ταυτόχρονα ἐξεδήλωναν κατά τό δοκοῦν τήν ἀπέχθειά τους ἀπέναντι στούς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς τους, τούς ὁποίους δέν ἐδίσταζαν νά στολίσουν μέ μία σειρά ὄχι τόσο κολακευτικές ἰδιότητες. Γραικύλος = προπέτεια, διπροσωπία, ψευδολογία, λαγνεία, ματαιοδοξία, ὑποκριτική δουλικότητα. Οἱ Ρωμαῑοι ἦσαν ἑπομένως φιλέλληνες ὡς πρός τούς νεκρούς, ἀνθέλληνες ὡς πρός τούς ζωντανούς Ἕλληνες. Τήν στάση αὐτή οἱ Ρωμαῑοι κληροδότησαν στούς Δυτικούς, ὅπου ἀνιχνεύεται ἀπό τήν πρώτη σταυροφορία καί ἐνωρίτερα ἕως τίς ἡμέρες μας. Δέν εἶναι ὅμως μόνο οἱ Δυτικοί, καί γιά τούς άνατολικούς λαούς ἰσχύουν τά αὐτά. Ὅποιος ἔχει ἐρευνήσει τόν θαυμασμό τῶν Ἀράβων τοῦ μεσαίωνα γιά τήν ἑλληνική κλασσική ἐπιστήμη ἀφ’ ἑνός, τήν συγκατάβασή τους γιά τούς συγχρόνους τους Ἕλληνες τοῦ Βυζαντίου ἀφ’ ἑτέρου, θά πεισθεῖ ὅτι καί ἐδῶ ἰσχύουν τά αὐτά. Ὅμως πῶς ἐξηγεῖται ἡ σχιζοφρενής, ἀμφιθυμική αὐτή στάση τῶν λαῶν ἀπέναντι στόν Ἑλληνισμό διαχρονικῶς;

Ἀπό τήν πλευρά μίας πολιτικῆς ψυχολογίας, φιλελληνισμός εἶναι ο ερωτας πρός τόν ιδανιστικό Ελληνισμό, ἐνῶ ἀνθελληνισμός εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἰδίου νομίσματος, δηλαδή ἡ ἀπαγοήτευση τοῦ ἐραστῆ ἀπό τήν ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα τῶν ζωντανῶν Ἑλλήνων, πού δέν εἶναι τελικά οἱ θεοί πού λάτρεψε, ἀλλά ἄνθρωποι ὅπως ἐσύ κι ἐγώ, μέ ὅλες τίς ἀδυναμίες μας. Τό παράλογο μίσος τοῦ ἀνθέλληνα ἔχει τήν ἴδια ἔνταση μέ τόν ἔρωτα τοῦ φιλέλληνα. Στρέφεται κατά τοῦ υπαρκτου Ελληνισμου, ὁ ὁποῖος ἀνεξαρτήτως καλῶν προθέσεων ἤ πράξεων, φέρεται ὡς ὑπεύθυνος, στό φαντασιακό τοῦ ἀπογοητευμένου ἐραστῆ, γιά τήν ἀκύρωση τοῦ ἰδανικοῦ του.

Γιά νά γίνει πληρέστερη ἡ είκόνα τῆς κατάστασης ,νά προσθέσουμε ὅτι μίσος φθάνουν νά αἰσθάνονται γιά τό πρωταρχικό ἀντικείμενο τοῦ πόθου τους οἱ μικρότερες ψυχές πού προσπάθησαν, ἀλλά ἀπέτυχαν νά ταυτισθοῦν μέ αὐτό. Ὅπως οἱ ἡμιμαθεῖς στήν ἀνάλυση τοῦ Adorno τελικά μισοῦν τήν μόρφωση πού δέν μπόρεσαν νά κατακτήσουν, ἔτσι οἱ ἀνθέλληνες ἐμίσησαν τόν ἑλληνισμό ὡς καθρέφτη τῆς ιδίας βαρβαρότητος, τήν ὁποία ἀδυνατοῦν νά ὑπερβοῦν. Τό μίσος τους γιά τόν Ἑλληνισμό, δέν εἶναι τελικά παρά προβολή πρός τά ἔξω τοῦ ἀσυνειδήτου μίσους γιά τόν ἑαυτό τους. Οὔτως ἤ ἄλλως ἀκολουθεῖ ἡ ἐκδίκηση, ἡ ὁποία δέν θά ἰκανοποιηθεῖ μέ τίποτα λιγώτερο ἀπό τήν ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἀναρίθμητες ἐπιδρομές βαρβάρων σημάδεψαν τήν ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν ἀρχαιότητα ὡς τίς μέρες μας. Πῶς δέν ἀπέτρεψε αὐτές ὁ οίκουμενικός φιλελληνισμός; θα ἀναρωτηθεῖ ἴσως κανείς. Μά δέν καταλάβαμε ἀκόμα, οἱ ζῶντες Ἕλληνες, πῶς ὁ φιλελληνισμός ἐκτρέφει τόν ἀνθελληνισμό; Ἔχουμε ἀκόμα ἐμπιστοσύνη στήν εὐγνωμοσύνη τῶν εὐεργετηθέντων ἀπό ἐμᾶς; Ἄν δέν ἔχουμε ἀκόμα ἐξαφανισθεῖ ἀπό τό πρόσωπο τῆς Γῆς, αὐτό ὀφείλεται στήν τεράστια γεωγραφική ἐξάπλωση, τεχνολογική καί οίκονομική ἰσχύ καί πολεμική ἀρετή τοῦ υπαρκτου Ελληνισμου τήν ἐποχή τῆς ἀκμῆς του, πρίν δυό χιλιάδες χρόνια. Δέν ὀφείλεται, τό ἀντίθετο μάλιστα, στήν οίκουμενική ἀκτινοβολία τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Οἱ ἐπιδρομές ἐναντίον μας δημιούργησαν ἰσάριθμες τρύπες στόν ζωντανό ἱστό τοῦ ὑπαρκτοῦ Ἑλληνισμοῦ, π. χ. ἡ Μικρασία, κατά τόν μεγάλο ἱστορικό Σπύρο Βρυώνη, εἶχε δώδεκα ἑκατομμύρια Ἕλληνες πρίν ὀκτακόσια χρόνια . Πόσοι ἔχουν ἀπομείνει σήμερα; Ἕνα πολύ μικρό κομμάτι Ἑλληνισμοῦ ἐπιβιώνει ἀκόμα στήν Ἑλλάδα, χάρις στήν τεράστια δύναμη τοῦ πάλαι ποτέ Ἑλληνισμοῦ. Ὅμως σήμερα οἱ ἐφεδρεῖες μας ἐξαντλήθηκαν…

Νά παρατηρήσουμε ἐδῶ, ὅτι μέ κάθε καταστροφή του υπαρκτου Ελληνισμου η ισχύς του ιδανιστικου Ελληνισμου μεγάλωνε. Μέ τήν κατάκτηση τῆς Ἑλλάδος ἀπό τήν Ρώμη ὁ ἑλληνικός πολιτισμός πῆγε στήν Δύση. Μέ τήν κατάκτηση τῆς Συρίας καί τῆς Αἰγύπτου ἀπό τούς Ἄραβες πῆγε στούς Ἄραβες. Μέ τήν κατάκτηση τῶν Ὀθωμανῶν ὁ ἑλληνικός Λόγος μεταφέρθηκε στήν Εὐρώπη. Ὅμως οἱ ἐστίες χάθηκαν καί ἀναρίθμητοι Ἕλληνες ἐξοντώθηκαν, ἐκτοπίσθηκαν, ἤ ἀποστάτησαν.

Σήμερα ο ιδανιστικός Ελληνισμός υπερβαίνει τόν υπαρκτό Ελληνισμό πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, τά φροῦτα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔχουν γίνει κτῆμα ὅλων τῶν ἐθνῶν. Ό ὑπαρκτος Ἑλληνισμος, ἀπειλεῖται κυριολεκτικά μέ ἐξαφάνιση, ὄχι τυχαῖα, ἀπό τόν σφικτό ἐναγκαλισμό μίας Εὐρώπης σέ καθεστώς διετοῦς ἀνθελληνικῆς ἐξάρσεως. Ὁ διασυρμός τοῦ ὑπαρκτοῦ Ἑλληνισμοῦ στήν Εὐρώπη μόνο μέ ἐκεῖνον τῶν Ἑβραίων ἀπό τούς Ναζί θά μποροῦσε νά συγκριθεῖ, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης.  Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὡστόσο, ὅτι ἐπί μία δεκαετία προηγήθηκε μέσα στήν Ἑλλάδα ἕνας ἐσωτερικός διασυρμός τοῦ Ἑλληνισμοῦ, σέ ὀφθαλμοφανή ἀντιστοιχία μέ αὐτόν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὁ ἐν λόγῳ διασυρμός ἔγινε ἀπό Ἕλληνες τό γένος, μέ κυρίαρχη παρουσία στήν ἀκαδημαϊκή ζωή, στήν πολιτική ζωή, στά Μ. Μ. Ε., στά κόμματα, σέ μή κυβερνητικές ὀργανώσεις, στήν σχολική ἐκπαίδευση. Η δράση όλων αυτών προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τήν κατίσχυση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἀνθελληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔμελε νά αἰφνιδιάσει καί τούς πιό ψύχραιμους, δύο χρόνια τώρα, μέ τήν πρωτοφανή ἔκταση καί ἔντασή του.

Ἄς σκεφθεῖ κανείς τί σημαίνει νά γράφονται καθημερινά στίς ἐφημερίδες της Ευρώπης ἄρθρα γιά τήν Ἑλλάδα (ἐκεῖ πού προηγουμένως ἡ Ἑλλάς ἦταν πιό ἄγνωστη στόν τῦπο κι ἀπό τήν κεντρική Ἀφρική), ἕως καί τέσσερα ἄρθρα τήν ἡμέρα στήν ἴδια μεγἀλη ἐφημερίδα, ὅλα ὑβριστικά, σαρκαστικά, ἀπαξιωτικά. Καί ὄχι μόνο, ὅπως θά περίμενε κανείς, στίς δεξιές λαϊκές φυλλάδες τοῦ κίτρινου τύπου, ἀλλά καί πολλαπλῶς σέ σοβαρές ἐφημερἰδες καί περιοδικά.

Ἀπό ὅλα αὐτά προκύπτει, ὅτι ὁ ὑπαρκτός Ἑλληνισμός πρωταρχικό καθῆκον σήμερα ἔχει τήν επιβίωσή του. Μέ κανένα τρόπο δέν πρέπει νά ἐξακολουθεῖ νά ἐνδίδει στήν παρόρμηση τοῦ φωτοδότη τῆς ἀνθρωπότητας, ως εάν η υπαρξή του νομιμοποιειται μόνο εφ’ οσον καί καθ’ οσον αυτός παρέχει ευεργεσίες εις τό διηνεκές. Ὄχι, ἡ ἀρχή της αυτοσυντήρησης εἶναι ἐπαρκής νομιμοποίηση τῆς ὕπαρξης, ἀτομικῆς ἤ συλλογικῆς. Οἱ ζῶντες Ἕλληνες θά πρέπει νά παύσουν ἐπιτέλους νά εἶναι θύματα τοῦ φιλελληνικοῦ πάθους, προσφέροντας οἰκειοθελῶς τόν ἑαυτό τους ὡς ἐνσάρκωση ξένων ἰδανικῶν καί ὡς ἀποδοχέα τοῦ μίσους πού ἀναπόφευκτα θά ἐνσκύψει.

Ἐξ ἄλλου καί μόνη ἡ αὐτοσυντήρηση τοῦ Ἕλληνος ἀνθρώπου εἶναι πλέον δύσκολος στόχος. Στό δημογραφικό ἐπίπεδο τό ἑλληνικό ἔθνος ἀπειλεῖται ἀπό μία ὑπογεννητικότητα ρεκόρ (γεννητικότητα 0,9 %!) καί ἀπό τήν εἴσοδο ἀσιατικῶν, ἀφρικανικῶν καί βαλκάνιων ἑκατομμυρίων ἐποίκων πού από τα ανοιχτά σύνορα εἰσέρχονται στήν χώρα καί οίκειοποιοῦνται τόν χῶρο ἀναπαραγωγῆς τῶν Ἑλλήνων, γιά τήν δική τους ἀναπαραγωγή. Στό ιδεολογικό επίπεδο ἡ άναπαραγωγή τοῦ Ἕλληνος ἀνθρώπου προσκρούει στήν «πολυπολιτισμική» μετάλλαξη τῆς ἐθνικῆς παιδείας ἡ ὁποία μεθοδικά ἀποδομεῖ τίς ἑλληνικές ἀξίες, ὡς δῆθεν «στερεότυπα» ἐθνικῆς, ἱστορικῆς, παραδοσιακῆς ὑφῆς. Στό οικονομικό ἐπίπεδο ἡ μεθοδευμένη χρεωκοπία τοῦ παρόντος ἀποσυνθέτει παραιτέρω τόν κοινωνικό ἱστό στό ἐσωτερικό τοῦ ἔθνους. Στό Εθνικό τελευταῖα ἐπίπεδο, ὁ ἐνδοτισμός τῶν δοτῶν κυβερνήσεων θά δώσει τούς καρπούς του σ’ ἕνα ἐπί τοῦ παρόντος ἀπροσδιόριστο μέλλον.

Ὁ Ὑπαρκτός Ἑλληνισμός, ἀνεξαρτήτως ἀδυναμιῶν του, δέν εἶναι ἀσήμαντος γιά τήν παγκόσμια ἑλληνική κληρονομιά, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἀνάχωμα κατά μίας ἐπερχομένης βαρβαρότητας. Ἡ δύναμη τῶν ὀλίγων ἑλλήνων τό γένος πού ὑπάρχουν σήμερα, ἔγκειται στό ὅτι εἶναι φύσει μάρτυρες τοῦ διαχρονικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅτι τούς ἀναγνωρίζεται δικαιωματικά τό προνόμιο νά συνηγορήσουν ὑπέρ τῆς Ελευθερίας, τοῦ Λόγου καί τῆς Ανθρωπιᾶς ὡς δικης τους προγονικῆς κληρονομιᾶς, ὡς δικῆς τους παραδόσεως. Σέ ἀντιδιαστολή, ἡ σχέση τῶν ἄλλων λαῶν μέ τήν ἑλληνική κληρονομιά εἶναι ἔμμεση, εἶναι σχέση φιλελλήνων, ὄχι Ἑλλήνων. Ἔτσι εὔκολα ἀμφισβητεῖται ὁ ἑλληνισμός τῶν φιλελλήνων ὡς ἀποικιοκρατική ἰδεολογία τῆς Δύσης, ρατσισμός τῆς λευκῆς φυλῆς (οἱ ἕλληνες ἦσαν βλέπεις λευκοί), πολιτισμικός ἰμπεριαλισμός τοῦ δῆθεν ἑνός καί δῆθεν οἰκουμενικοῦ Λόγου, δικαίωση τῆς ἀρχαίας δουλοκτητικῆς κοινωνίας, κυριαρχία τοῦ ἄνδρα ἐπί τῆς γυναίκας καί ἄλλα παρόμοια.

Σέ ἀντιδιαστολή, ἡ κυρίαρχη πολιτική ὀρθότητα η οποία ἐπιτρέπει νά προσαφθοῦν τά προηγούμενα σ’ ὅλους (τούς φιλέλληνες) αλλά όχι στον Ἕλληνα, εφόσον ἄν κάποιος τά προσῆπτε σέ Ἕλληνα, θά ἐθεωρεῖτο ἔνοχος ρατσιστικῆς ἐπιθέσεως, πρᾶγμα πού ἡ πολιτική ὀρθότητα ἀπαγορεύει σέ κάθε περίπτωση. Ἐδῶ ἐντοπίζεται ὁ ρόλος κλειδί τοῦ υπαρκτού Ελληνισμού γιά τήν οἰκουμενική ἑλληνική κληρονομιά. Εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἀναγνωρισμένου, δικαιωματικά, μάρτυρα υπέρ τοῦ ἰδανιστικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἄν ἐξέλιπε ὑποθετικά ὁ τελευταῖος Ἕλληνας μάρτυρας, θά ἔσβηνε ἆραγε λόγῳ αὐτοῦ ἡ οἰκουμενική ἑλληνική κληρονομιά; Ὄχι, ἐάν ὁ τελευταῖος Ἕλληνας ἔφευγε ὑπερασπιζόμενος τήν πίστη του στόν Ἑλληνισμό. Τό φάντασμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ θά στοιχείωνε τότε τήν ἀνθρωπότητα. Μόνο ἕνας τρόπος ὑπάρχει πραγματικά γιά νά ἀφανισθεῖ ὁλοκληρωτικά ἕνας μάρτυρας καί μαζί ἡ μαρτυρία του: νά άπαρνηθει ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του, τήν ἀλήθειά του. Σ’ αυτό ακριβώς αποσκοπεί η προπαγάνδα της ψευδούς οικουμενικότητας, η οποία ενθαρρύνει την αλλοτρίωση από τον Οικείο διά της στροφής προς τον Άλλο.

Ἡ Ἑλλάς πλήττεται πρώτη στήν παροῦσα οίκονομική κρίση, ίσως διότι ἡ τυχόν πτώση της θά προαγγείλει, στό συμβολικό ἐπίπεδο, τήν πτώση ὁλοκλήρου τοῦ οίκουμενικοῦ ἑλληνογενοῦς πολιτισμοῦ. Αὐτό τό διαισθάνονται οἱ ἄνθρωποι μέ ἀγαθές προθέσεις ἀνά τήν οἰκουμένη, παρά τόν ὀρυμαγδό τῆς ἀνθελληνικῆς προπαγάνδας. Πρῶτοι ἀπ’ ὅλους τό διαισθάνονται οἱ Ἕλληνες. Γι’ αὐτό θά ποῦμε καί ἐμεῖς ἐδῶ: «Η Ελλάδα πέπρωται νά ζήσει καί θά ζήσει»!

Glen W. Bowersock,  Ο ελληνισμός στην Ύστερη Αρχαιότητα, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1996

Christian Meier, Die Entstehung des Politishen bei den Griechen, Suhrkamp, Frankfurt am Main 1980, τόμος 1

Σπύρος Βρυώνης, Η παρακμή του Μεσαιωνικού Έλληνισμού στη Μικρά Ασία και η Διαδικασία του Εξισλαμισμού, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης , Αθηνα 1996 

 

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΑΣΤΙΣΜΟΥ.  
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΣΤΟΣ

Ηλίας Ηλιακόπουλος
28/06/2014

Κρίσιμο είναι πριν την ενασχόληση μας με το θέμα να ορίσουμε πως αντιλαμβανόμαστε τον Αστό. Ακόμη τίθεται το ερώτημα : υπάρχουν θρησκείες χωρίς Θεό;

Μετά την Αναγέννηση, ιδιαίτερα όμως μετά την βιομηχανική επανάσταση υπήρξε αθρόα συγκέντρωση πληθυσμών στις πόλεις. Οι άνθρωποι μακριά από την ύπαιθρο και τον γεωργικό κλήρο, διαμόρφωσαν συνήθειες που αποθέωσαν τον ατομικισμό τους και την επιδίωξη πλούτου (έμποροι, η βάση της αστικής κοινωνίας).

Ο άνθρωπος αστός θεωρεί το χρήμα υπέρτατη αξία και την συσσώρευση του σκοπό ζωής. Κυνηγώντας τον πλούτο, έγινε ψυχρός, υπολογιστικός ,αλλά και νηφάλιος. Διακρίνεται από τόλμη για να επωφελείται από τις ευκαιρίες. Φυσικά η τόλμη του συνδυάζεται με την ευκαμψία , για την εξεύρεση ωφελιμιστικών λύσεων γι’ αυτόν.

Κίνητρο του είναι πάντοτε το υλικό κέρδος. Ο πετυχημένος αστός απέδειξε ότι είναι εχθρός του πνεύματος, αφού είναι υλιστής.

Διακρίνεται από μη ολοκληρωμένη προσωπικότητα  , αφού θεωρεί το χρήμα ως υπέρτατη αξία. Δεν έχει πάντοτε ισορροπία, αφού αγνοεί ή υποτιμά τις κυριότερες πλευρές της ζωής. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερα ευφυής, αφού δεν έχει υψηλές διανοητικές ικανότητες. Δεν διαθέτει ούτε δημιουργικό ταλέντο και το κυριότερο μέσα στον αστισμό που βιώνει, δεν έχει ηθικούς φραγμούς.

Ο Αστός μπορεί να διακρίνεται από δυναμισμό και πρακτικές ικανότητες. Αποκομμένος όμως από πνευματικές επιδιώξεις παραμένει ένας μέτριος αστός.

Ο Αστός αναδιπλώνεται στον εαυτό του. Η ύλη είναι γι’ αυτόν η μόνη πραγματικότητα. Προσπαθώντας για την οικονομική κατάκτηση της δικαιώνει την ύπαρξη του. Ένα τέτοιο άτομο όμως για να πετύχει τις επιδιώξεις του χρειάζεται και την κατάλληλη θρησκεία.

Ο αστικός πολιτισμός μας έχει εμμονή στην αναζήτηση της δύναμης ως αυτοσκοπό. Γι’ αυτό ο αστός δεν θα μπορούσε ποτέ να επιλέξει έναν Θεό που θα αναβλύζει από ήθος. Ένας τέτοιος Θεός ορθώνει πλήθος φραγμούς στην αδηφαγία του για πλούτο, δύναμη, εξουσία. Έτσι η Χριστιανική εκκλησία στον Μεσαίωνα απαγόρευε τον δανεισμό με τόκο με αποτέλεσμα η τοκογλυφία να γίνει αποκλειστική ειδικότητα των Ιουδαίων, οι οποίοι ενεργούσαν είτε για δικό τους λογαριασμό, είτε σαν προσωπεία χριστιανών αστών.

Αποτέλεσμα ήταν όλο το τραπεζικό σύστημα να περιέλθει στα χέρια των Ιουδαίων- Εβραίων με περαιτέρω συνέπεια την εκδήλωση του αντισημιτισμού- αντιεβραϊσμού , από τα πληττόμενα τμήματα του πληθυσμού.  

Ο Αστός όπως αναφέρθηκε είναι υλιστής, ατομικιστής, σκληρός και εκμεταλλευτικός. Δεν μπορεί να συμβιώσει λοιπόν με ένα μεταφυσικό Θεό, που κηρύσσει την ανιδιοτελή αλληλεγγύη, την ηθικότητα και την αγάπη.

Η θρησκεία αποτελεί όμως μια πραγματικότητα την οποία δεν μπορεί να αγνοήσει ο Αστός.

Γι’ αυτό προσπάθησε να την διαμορφώσει έτσι για να τον εξυπηρετεί. Από την προσπάθεια αυτή ξεπήγασαν δυο «αστικές» θρησκείες. Ο προτεσταντισμός και ο μαρξισμός .

Ο προτεσταντισμός είναι η θρησκεία των ανεπτυγμένων κοινωνιών από αστική άποψη. Αντίθετα ο μαρξισμός είναι η θρησκεία των κοινωνιών όπου και πάλι ο αστός λόγω ανεπαρκούς οικονομικής ανάπτυξης αναγκάστηκε να υιοθετήσει συλλογική μορφή δραστηριότητος, επιβάλλοντας άμεσα την πολιτική εξουσία του, προσδίδοντας την μορφή του ολοκληρωτισμού (πχ Σοβιετική Ένωση).

Θα μας απασχολήσει όμως κυρίως ο προτεσταντισμός, που είναι η επικρατούσα θρησκεία των αναπτυγμένων δυτικών αστικών κοινωνιών. Δεν παραβλέπεται όμως ότι και ο μαρξισμός έχει Ιουδαϊκό υπόστρωμα, αφού ο υλισμός, η άρνηση της αθανασίας της ψυχής, η απόρριψη της μεταθανάτιας ζωής, η λογιστική αντίληψη του βίου, η κυριαρχία του οικονομικού στοιχείου, η πίστη στην πάλη των τάξεων, η επανάσταση, η σκληρότητα, είναι στοιχεία του Ιουδαϊσμού.

Βέβαια, ο Μαρξ ο ιδρυτής του Μαρξισμού, είναι αντιαστός, μισεί του «κατέχοντες», κηρύσσει την βία εναντίον τους, θεωρεί εκλεκτούς της ιστορίας τους φτωχούς (τους προλετάριους). Είναι μεσσιανιστής, προαναγγέλλει την μεγάλη κρίση (επανάσταση των προλετάριων) που θα πραγματώσει το επίγειο βασίλειο του Θεού (που είναι ο κουμμουνισμός).

Μια τέτοια θρησκεία όμως δεν μπορούσε ποτέ να επιβιώσει στον δυτικό κόσμο της αχαλίνωτης επιδίωξης κέρδους, της σώρευσης πλούτου και του άκρατου ατομικισμού.

Σε έναν τέτοιο κόσμο ο αστός επιλέγει τον προτεσταντισμό, που μπορεί να προάγει τους υλιστικούς στόχους και ιδέες του.

Σαν «υλιστική» θρησκεία ο προτεσταντισμός έχει τις ρίζες του στον «Ιουδαϊσμό», την μόνη θρησκεία του υλισμού και της σκληρότητας που γνώριζε η προχριστιανική εποχή.

Ο Ιουδαϊσμός είναι η θρησκεία που αρνείται έναν Θεό που απαγορεύει την αδικία, την εκμετάλλευση, το ψέμα, την υποκρισία, τον δόλο, την κλοπή, τον φόνο, την ανηθικότητα και ζητά δικαιοσύνη, αγάπη, αλήθεια, ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, αλληλεγγύη, ηθικότητα.

Είναι θρησκεία υλιστική, οικονομιστική προστατευτική της ιδιοτέλειας και της σκληρότητας. Είναι θρησκεία αντιμεταφυσική που επιζητά την υλιστική ευδαιμονιστική-πραγματιστική έκφραση. Χαρακτηριστικός ο Εβραίος Σπινόζα «Οι λεπτές αναζητήσεις δεν έχουν καμμιά σχέση με την γραφή. Δεν έμαθα από αυτήν καμμιά από τις αιώνιες ιδιότητες του Θεού» (Σπινόζα, επιστολές ΧΧΧΙV)

Η θρησκεία των Ιουδαίων ήταν υλιστική. Υλιστικές ήταν γι’ αυτούς και οι έννοιες του Θεού και της σχέσεως τους μαζί του. Ο Ιουδαϊσμός δεν πιστεύει στην αθανασία της ψυχής. Ο Ιουδαίος αντιλαμβανόταν την σχέση του με τον Γιαχβέ σαν ένα εμπορικό συμβόλαιο. Ο Ιουδαίος αναλάμβανε να τηρεί τους νόμους και ο Γιαχβέ (Θεός των Εβραίων) τον επιβράβευε. Πίστευε ότι ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Θεό υπήρχε μια ζυγαριά, που οδηγούσε σε μια λογιστική αντίληψη των πραγμάτων.

Αυτή η λογιστική αντίληψη στις σχέσεις ανθρώπου Θεού, που εκφράζει την ψυχοσύνθεση του υλιστή, ανταποκρίνεται τέλεια στην νοοτροπία του Αστού, γι’ αυτό την ενστερνίσθηκε.

Ο Αστός λοιπόν απορρίπτοντας τις χριστιανικές αρχές της αγάπης του Ελέους, της ευσπλαχνίας, της φιλαλληλίας, καθιέρωσε με τον προτεσταντισμό την αρχή της «δικαιοσύνης»

Ο Αστός αντιλαμβάνεται την δικαιοσύνη ως λογιστική. Δηλαδή ο Θεός πληρώνει τους ευσεβείς με υλικά αγαθά και τους αμαρτωλούς με φτώχεια. Ο φτωχός λοιπόν είναι ο τιμωρούμενος από τον Θεό για τις κακίες του, ενώ ο πλούσιος αμείβεται για τις αρετές του. Συνεπώς όποιος προσπαθεί να πλουτίσει , εκτελεί πράξη…ευσέβειας .

Όταν το επιτύχει, αποδεικνύει ότι είναι άνθρωπος ενάρετος, αγαπητός στον Θεό. Αυτά όμως είναι που υποστηρίζει ο προτεσταντισμός, που στην αμερικανική έκδοση του, δεν είναι παρά νέο-ιουδαϊσμός!

Ο Ιουδαϊσμός είναι θρησκεία εγωιστική, σοβινιστική, αφού η Παλαιά Διαθήκη μιλά για τον περιούσιο λαό του Κυρίου. Σ’ αυτόν τον λαό υποσχέθηκε ο Θεός τους την γη της επαγγελίας. Τον διέταξε να εξοντώσει τους γηγενείς της Χαναάν για να αδειάσει ο τόπος για τους εκλεκτούς.

Προόρισε αυτόν τον λαό για κυρίαρχο της γης με όλους τους υπόλοιπους υποτελείς. Όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν θαυμάσια δόγματα για τον Αστό, που θέλει να κατακτήσει να εξοντώσει, να υποτάξει, να εκμεταλλευθεί, να κυριαρχήσει.

Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από ενθουσιώδεις περιγραφές σφαγών, λεηλασιών, καταστροφών και γενοκτονιών, του διαπράττουν οι «εκλεκτοί του Κυρίου». Γνωστές είναι οι σφαγές του Ιησού του Ναυή κατ’ εντολή του Θεού.

Στον Ιουδαϊσμό, ο φόνος απαγορεύεται μόνον μεταξύ ομοφύλων- ομοθρήσκων. Εναντίον άλλων επιτρέπεται ή ακόμη επιβάλλεται. Στον Ιουδαϊσμό επιτρέπεται η δουλεία, ενώ το κυρίαρχο στοιχείο είναι ο άκρατος ατομικισμός του.

Τα παραπάνω στοιχεία βολεύουν ιδιαίτερα τους προτεστάντες αποίκους της Βόρειας Αμερικής, που αφού εξόντωσαν τους γηγενείς ερυθροδέρμους, εισήγαγαν μάζες δούλων από την Αφρική. Τα πιο πάνω μπορούσαν να τα κάνουν οι ενάρετοι χριστιανοί- προτεστάντες στο πλαίσιο της διαμορφούμενης προτεσταντικής ηθικής τους.

Στον Ιουδαϊσμό είναι ακόμη επιτρεπτή η εκδικητικότητα που κηρύττει την αρχή των αντίποινων (οφθαλμού αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος) .

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του Ιουδαϊσμού, υιοθετούνται από τον Αστό του Δυτικού Κόσμου, ιδιαίτερα αυτού που δραστηριοποιείται στην Βόρεια Αμερική, εισάγοντας τα στον Χριστιανισμό δια του προτεσταντισμού.

Ο Αστός αποσκοπεί στην συσσώρευση δύναμης και πλούτου. Αποσκοπεί σ’ έναν άκρατο ευδαιμονισμό και ατομικισμό. Απορρίπτει έτσι την ουσία του χριστιανισμού που κηρύσσει την αλτρουιστική αγάπη προς τον πλησίον , την πανανθρώπινη αλληλεγγύη.

Γι’ αυτό και μετασχηματίζει τον «χριστιανισμό του» με τα παραπάνω Ιουδαϊκά χαρακτηριστικά, νομιμοποιώντας τον καθώς πρέπει αστισμό του μέσα από την διαμορφωθείσα προτεσταντική ηθική.

Όπως η Αναγέννηση έτσι και η μεταρρύθμιση (με πρωτοστατούντα τον Λούθηρο) που γέννησε τον προτεσταντισμό, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια- απόπειρα επιστροφής στα παλιά.

Η Αναγέννηση ήθελε την επαναανακάλυψη του αρχαίου πνεύματος για να εξασφαλισθεί η πρόοδος. Βέβαια παρανόησε τον αρχαίο πολιτισμό και οδήγησε σε εσφαλμένα μονοπάτια την δύση.

Η μεταρρύθμιση όμως του προτεσταντισμού, ήθελε την επαναανακάλυψη της Παλαιάς Διαθήκης που σε σχέση με τον Χριστιανισμό αποτελεί οπισθοδρόμηση.

Με τον προτεσταντισμό υπάρχει παλινδρόμηση στον Ιουδαϊσμό , αφού τα Ευαγγέλια υποχωρούν μπροστά στην Παλαιά Διαθήκη και στην Αποκάλυψη. Μια Παλαιά Διαθήκη που όπως είδαμε είναι γεμάτη σφαγές- φυλετισμό- εκδικητικότητα και άκρατο ατομικισμό.

Ο προτεσταντισμός εγκατέλειψε ουσιαστικά το κήρυγμα του Ιησού για να επιστρέψει στον αρχέγονο Ιουδαϊσμό με υλιστική κοπή- ευδαιμονισμό και μισαλλόδοξο φυλετισμό.

Εφ’ όσον ο προτεστάντης πιστεύει στην θεία Χάρη, που θα επιλέξει αυτόν που θα σωθεί, αλλά και στον προορισμό, είναι ολοφάνερο πως η κοινωνική του ζωή θα πρέπει να είναι εναρμονισμένη με την πίστη του.

Η Βίβλος αναφέρει χαρακτηριστικά «Είδες άνθρωπον επιτήδειον εις τα έργα αυτού; Αυτός θέλει εμφανισθεί ενώπιον βασιλέων» Μη λησμονείτε πως η Βίβλος, είναι το μόνο κείμενο που δέχεται ως αυθεντία ο προτεστάντης. Η απόκτηση χρήματος στο σύγχρονο κοινωνικό σύστημα του καπιταλισμού, είναι ακριβώς το μέτρο της επιτήδευσης στα κοινωνικά μας έργα.

Κατά συνέπειαν η επιδίωξη του κέρδους, αναντίρρητα η βάση της καπιταλιστικής λογικής, είναι η καρδιά της προτεσταντικής ηθικής.

Όμως αξίζει να τεθεί το ερώτημα : Ποια είναι η στάση του προτεσταντισμού απέναντι στο χρήμα και τον τόκο; Η απάντηση: Θετική.

Στην αντίπερα όχθη οι Έλληνες πατέρες και οι Λατίνοι, δεν δικαιολογούν τον τόκο. Τον καταδικάζουν. Ο τόκος ως θεμέλιο της καπιταλιστικής λογικής, νομιμοποιείται ιστορικά με την γαλλική επανάσταση.

Αντίθετα όμως για τον προτεστάντη είναι απολύτως ηθικός. Η ρήση του Βενιαμίν Φραγκλίνου «ο χρόνος είναι χρήμα», επιβεβαιώνει την τάση αυτή. Όποιος κερδίζει, δεν πρέπει να τα τρώει, πρέπει να τα πιστώνει. Διότι ο τόκος είναι καρπός του χρήματος.

Κοιτάξτε όμως τι έλεγε ο Αριστοτέλης. Τον χαρακτήριζε τον τόκο «ον κατά φύσιν», διότι δεν έχει όρια «εις άπειρον αύξουσιν το νόμισμα» έλεγε για τους τοκογλύφους. Τον ακολούθησαν οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί. Μια απόκτηση όπως ο τόκος που δεν έχει όρια είναι αφύσικη.

Η θετική στάση όμως στο χρήμα και τον τόκο χαρακτηρίζει κυρίως την προτεσταντική ηθική, βάση της καπιταλιστικής λογικής. Η στάση της προτεσταντικής ηθικής είναι αποθεωτική και απέναντι στην εργασία.

Θεωρεί ότι τόσο εργοδότης και εργάτης, πρέπει να υποτάσσεται ο ένας στον άλλο και οι δυο στον Θεό. Η προτεσταντική ηθική είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την ισορροπία της αγοράς. 

Ο Αστός στην δύση, αδυνατεί να δεχθεί την αντίληψη του Χριστιανισμού με αισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης. Γι’ αυτό επιλέγει τον προτεσταντισμό, ο οποίος μεταφέρει το κέντρο βάρους στο άτομο, που μπορεί μόνον του να βρει την λύση, αρκούμενο στον εαυτό του, με τον ατομικισμό και τον ευδαιμονισμό του. Γι’ αυτό και το αστικότερο σύστημα, το αμερικάνικο, προϋποθέτει την προσήλωση στην Παλαιά Διαθήκη. Άλλωστε ο Καλβίνος υποστήριξε την ιδέα για τον απόλυτο προορισμό.

Ο Θεός λοιπόν του δυτικού αστισμού ξέρει το μέλλον. Άρα διαλέγει τους εκλεκτούς του και καταδικάζει τους άλλους εκ των προτέρων. Δείχνει στους πρώτους την εύνοια του, δίνοντας τους πλούτο και την καταδίκη του στους άλλους τιμωρώντας τους με φτώχεια. Έτσι λοιπόν ο πλούτος θεωρείται σαν προγνωστικό της Θείας Χάριτος! Την προτεσταντική αυτή ηθική που βιώνουμε και εμείς οι Έλληνες στο πετσί μας, αφού οι προτεστάντες της Μέρκελ αλλά και του ΔΝΤ, μας κουνούν τον δάκτυλο τους σε μας τους φτωχοποιημένους  της Νότιας Ευρώπης.

Θεωρούν εαυτούς ως τον περιούσιο λαό, ενώ εμείς είμαστε καταδικασμένοι στην φτώχεια, τιμωρημένοι από τον Θεό. Ξεχνούν όμως οι καλοί προτεστάντες πως μας κατάντησαν έτσι μέσα από ένα συνεχή και ανελέητο τοκογλυφικό δανεισμό, που τελειωμό δεν έχει , βυθίζοντας την χώρα μας σε μεγαλύτερο χρέος και σε μεγαλύτερη εξάρτηση!

Είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο προτεσταντισμός νομιμοποιεί τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη, να συμπεριφέρονται αστικά και με μεγαλύτερο ανταγωνισμό των πολιτών τους σε αυτές;

Ο προτεσταντισμός έγινε ο χριστιανισμός των βορείων, δηλαδή η θρησκεία των αστικότερων κοινωνιών (ΗΠΑ- Βρετανία- Γερμανία- Ολλανδία- Σκανδιναβία- Ελβετία) μια και αποτελεί την δικαίωση του πλούτου και της κυριαρχίας του Αστού, αφού ο πλούσιος είναι ο «αγαπητός στον Θεό», που αμείβεται για την αρετή του!

Ο προτεσταντισμός νομιμοποίησε τον Αγγλοσάξονα αστό, του έδωσε την ηθική δικαιολογία για την επιβολή της αποικιοκρατίας και την συστηματική γενοκτονία που διέπραξε σε βάρος των ιθαγενών! Άμοιροι ερυθρόδερμοι!

Νομιμοποίησε όμως και την Βικτωριανή Αγγλία να διακηρύξει στην αποικιοκρατική εξόρμηση της, πως χριστιανισμός και εμπόριο πάνε μαζί.

Οι Αγγλοσάξονες έγιναν έτσι ο νέος περιούσιος λαός, αφού εφάρμοσαν πιστά τα διδάγματα της Παλαιάς Διαθήκης δηλαδή της Θεάρεστες γενοκτονίες. Διάβηκαν τον Ατλαντικό, όπως οι Ιουδαίοι παλαιά τον Ιορδάνη , έφτασαν στην δική τους γη της επαγγελίας (νέα γη Χαναάν- Αμερική) Κατάσφαξαν «πάντας τους κατοικούντες εν τη γη» δηλαδή τους ερυθροδέρμους, κι ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν γιατί αλλιώς θα παράβαιναν τις εντολές του Θεού!  Αφάνισαν τους Ινδιάνους γιατί οι τελευταίοι δεν τους απέφεραν κέρδος, αφού οι τελευταίοι αρνούνταν να εργάζονται ως δούλοι, όπως έκαναν οι Νέγροι!

Αφού λοιπόν εξαφάνισαν τους Ινδιάνους, έφεραν τους Νέγρους δούλους από την Αφρική. Τους το επέτρεπε η προτεσταντική ηθική τους, μια και η Παλαιά Διαθήκη αναγνώριζε την δουλεία(!) Αφού εκπλήρωσαν και αυτό το «θέλημα του Κυρίου», επιτέθηκαν εναντίον των Ισπανών, Γάλλων, Καναδών, Μεξικανών, αρπάζοντας τα εδάφη τους, βλέποντας τους όπως οι Ιουδαίοι εναντίον των «Φιλισταίων», νομιμοποιημένοι με την Παλαιά Διαθήκη για κάτι τέτοιο.

Κατόπιν σαν γιάνκηδες πια, εισέβαλαν στις νότιες πολιτείες, που ήθελαν να αποσχισθούν, τις πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, στο όνομα τώρα πια της απελευθέρωσης των νέγρων!

Τέλος ως εκλεκτοί του κυρίου οι προτεστάντες αστοί της Βορείου Αμερικής, αποφάσισαν να επιβάλλουν την «θεία τάξη» σε ολόκληρο τον κόσμο. Πως; Με πολέμους (Βιετνάμ) με πραξικοπήματα (Χιλή, Ονδούρα) με αποικιοκρατικές μεθόδους, με θανάσιμο οικονομικό εναγκαλισμό φτωχοποιημένων κρατών (λέγε με Ελλάδα) για καταλήστευση  του ορυκτού των πλούτου.

Με οικονομικές διεισδύσεις μέσω πολυεθνικών εταιριών, με οικονομικούς δολοφόνους κλπ Με την επιβολή των «ηθικών προτεσταντών» σε όλο τον κόσμο ήθελαν και στο νόμισμα τους την επιγραφή «Εμπιστευόμαστε στο Θεό» « In God we trust»

Μετά την ανάλυση αυτή οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι δυτικές αστικές δημοκρατίες, ιδιαίτερα στην Βόρεια Αμερική, αποτελούνται από κοινωνίες στην ουσία άθεες, κατ’ επίφασιν όμως με θρησκεία.

Η θρησκεία τροποποιήθηκε από τον Αστό, ώστε να αποβάλει τον ηθικό χαρακτήρα της. Ο προτεσταντισμός που κυριαρχεί στις αστικότερες κοινωνίες, είναι μια θρησκεία χωρίς ηθοποιητικό Θεό, χωρίς Θεό αγάπης, χωρίς την διδασκαλία του Ιησού, αυτήν που ακολουθεί η δική μας ορθόδοξη πίστη, ανεξάρτητα πόσοι ορθόδοξοι ιερείς διακονούν συνειδητά αυτήν! Είναι θρησκεία αστική, προσαρμοσμένη στις δραστηριότητες του δίχως ηθικούς ενδοιασμούς αστού.

Μια θρησκεία όμως που έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης. Αργά ή γρήγορα όμως παρατηρείται πως κοινωνίες χωρίς Θεό, οδηγούνται στην καταστροφή. Τα πράγματα φυσικά δεν είναι καλύτερα στον ολοκληρωτισμό, όπου και εκεί η ολοκληρωτική κοινωνία είναι θεοκρατική χωρίς μεταφυσικό Θεό. Γιατί οι θρησκείες της (πχ Μαρξισμός) και κει δεν μπορούν να δώσουν λύσεις.

Σε όλα αυτά η λύση είναι επιστροφή στην πνευματικότητα, στην ανάδειξη των ηθικών αξιών της φυλής μας, στον έλεγχο του αχαλίνωτου κέρδους, στον περιορισμό του ατομικισμού, στην καλλιέργεια της αλληλεγγύης και συλλογικότητας!

Στην λαίλαπα ισοπέδωσης των πάντων και κυρίως της ανυπαρξίας Θεού, η δική μας κοινωνία έχει χρέος να αποδείξει την συστράτευση με την χριστιανική ορθόδοξη πίστη, αυτή μέσα από την διδασκαλία του Ιησού, σε συνδυασμό με τα ιδανικά και τις αξίες του Ελληνισμού! Ανεξάρτητα αυτών που την διακονούν. Γιατί μπορεί οι τελευταίοι να είναι και προσκυνημένοι. Η πίστη και οι αξίες όμως του Ελληνισμού, μένουν και λάμπουν σαν απαστράπτοντα διαμάντια.

ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ 

Χρίστος  Γούδης
28/06/2014

 

Μια και το ποδόσφαιρο επανήλθε στο προσκήνιο της καθημερινότητάς μας, διαβάστε ένα άρθρο μου από το Βαϊμάρης και Θούλης (Α)γωνία (Εκδόσεις Νέα Θέσις), γραμμένο δύο ακριβώς χρόνια πριν εν όψει, τότε, της αναμέτρησης των ποδοσφαιρικών εθνικών ομάδων Ελλάδος – Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό «Κύπελο» («Καπέλο;»):

 «Η αναγωγή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα σε επίλυση των ελληνογερμανικών διαφορών είναι τουλάχιστον ατυχής. Από ελληνικής πλευράς, θα πρέπει κανείς πριν αρχίσει να προβαίνει σε αριστοφανικά πειράγματα και να εκτρέφει υπερφίαλες πρσδοκίες στον λαό μας, να έχει την αίσθηση των μεγεθών και του μέτρου. Κάτι το οποίο προφανώς δεν μας χαρακτηρίζει από αρχαιοτάτων χρόνων γι’ αυτό και οι φιλόσοφοί μας αναγκάζονταν να μάς το υπενθυμίζουν, ανάγοντας το αυτονόητο σε κώδικα οφειλόμενης συμπεριφοράς στη ζωή («πάν μέτρον άριστον», «μηδέν άγαν»).

Αναμφισβήτητα το ποδόσφαιρο είναι ένα κατεξοχήν συγκρουσιακό ομαδικό άθλημα, ένα πολεμικό παιχνίδι με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά, στο γήπεδο και στην κερκίδα, μία προσομοίωση μάχης δι’ εκπροσώπων, των λαών ή των φυλών-οπαδών που παρακολουθούν ζωντανά και συμμετοχικά την εξέλιξη μιας ρευστής και πολύτροπης διελκυστίνδας δυνάμεων του νου, του σώματος, της ψυχής, του ταμπεραμέντου και των συνδυαστικών ικανοτήτων όλων αυτών, μεταξύ δύο «αντιμαχόμενων» ομάδων («το ποδόσφαιρο στο υψηλότερό του επίπεδο είναι πολυπλοκότητα μεταμφιεσμένη σε απλότητα», Χένρυ Κίσσινγκερ).

Το να ταυτίζουμε όμως μια χώρα με την εθνική ποδοσφαιρική της ομάδα, παρά τις συγκινήσεις που αυτή προσφέρει, και να αναγάγουμε το όποιο αποτέλεσμα μιας συναντήσεώς της με την όποια άλλη εθνική ομάδα σε αξιακό κριτήριο σύγκρισης δύο χωρών και διακύβευμα της εθνικής μας υπερηφάνειας, αποτελεί μια επιπόλαια αποφυγή μιας βαθύτερης πραγματικότητας.

Σε τελευταία ανάλυση, είναι και λάθος τακτικής, ιδιαίτερα όταν τα μεγέθη δεν μας ευνοούν. Φυσικά υπάρχει πάντα η προσδοκία μιας σύγκρουσης του Δαβίδ με τον Γολιάθ, του αδύναμου που απρόσμενα κατατροπώνει τον δυνατό. Μόνο που αυτή η κοινώς αποδεκτή ερμηνεία του αποτελέσματος δεν αντέχει σε μια ψύχραιμη ανάλυση. Γιατί, στην πραγματικότητα ο δυνατός δεν ήταν ο Γολιάθ αλλά ο Δαβίδ, ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με το υπέρτερο όπλο μακρού βεληνεκούς που ήταν η σφεντόνα του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε κι εμείς μακρά παράδοση πελταστών. Όμως για λόγους τακτικής δεν μας κοστίζει να περιμένουμε σιωπηλοί. Άλλωστε όλες οι μεγάλες μάχες – και νίκες – διεξήχθησαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα σοβαρότητας και αυτοσυγκέντρωσης που την διαπερνούσε η απόλυτη σιωπή».

(Για την Ιστορία, η Ελλάδα έχασε στις 22 Ιουνίου 2012
από την Γερμανία στον εν λόγω αγώνα με 4-2)

 

 

Η χαμένη Αισθητική

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Η χαμένη Αισθητική

«Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να πώς έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από τον δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω απ’ αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός.»

Ίων Δραγούμης, "Ελληνικός Πολιτισμός" (1914)

Οι παραπάνω σκέψεις αποτελούν απόσπασμα από έργο του ανυπέρβλητου οραματιστή του ελληνικού εθνικισμού, Ίωνος Δραγούμη. Ομολογουμένως στην Ελλάδα του 2014 δύσκολα κάποιος με στοιχειώδη αντίληψη του κόσμου συναντά οτιδήποτε που θυμίζει τον πολιτισμό όπως τον προσδιόρισε ο μεγάλος Δραγούμης. Μέσα στις πολυπολιτισμικές μεγαλουπόλεις που αναζητούν τη χαμένη τους ελληνική ταυτότητα, μέσα σε μια Παιδεία με ανύπαρκτη καλλιέργεια ελληνικής αισθητικής, μέσα σε κοινωνίες εξαθλιωμένων και νεόπτωχων Ελλήνων, μέσα σε μια ολόκληρη γενιά που δεν γνώρισε ποτέ τη θεία ομορφιά του ελληνικού μέτρου, τα λόγια του σκιαγραφούν έναν ελληνισμό που φαίνεται να έχει ξεθωριάσει στο βάθος των αιώνων.

Η Τέχνη για παράδειγμα διαμορφώνει στην πραγματικότητα νοητικές λειτουργίες και δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη έκφραση κάλλους. Ολοένα και περισσότερα επιστημονικά ευρήματα στον τομέα της Νευρολογίας υποδεικνύουν συσχέτιση της Τέχνης με την ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη νοημοσύνη, τόσο σε βρεφική και νηπιακή ηλικία όσο και κατά τη διάπλαση του χαρακτήρα αργότερα. Κατά τα πρώτα χρόνια ηλικίας του εγκεφάλου, οι νευρικές συνδέσεις γίνονται με ταχύ ρυθμό. Τα περισσότερα παιδιά εξασκούνται από μικρά σε φυσικές και ευχάριστες μορφές τέχνης. Αυτές οι δραστηριότητες εμπλέκουν όλες τις αισθήσεις και τη διέγερση του Πνεύματος. Επομένως η ποιότητα των αισθητικών ερεθισμάτων στα οποία υποβάλλεται το παιδί στα πρώιμα στάδια ανάπτυξής του καθορίζει τόσο την αντίληψή του για την αρτιότητα και την ισορροπία στην αισθητική όσο και την αίσθηση του μέτρου του γενικότερα.

Ο αναπτυσσόμενος οργανισμός μέσω της Τέχνης αναπτύσσει απαραίτητα εργαλεία σκέψης και αναγνωρίζει πρότυπα. Ο πολιτισμός δεν είναι ωστόσο μόνο επίκτητη ικανότητα έκφρασης συναισθήματος, είναι στην πραγματικότητα κυρίως εγγενής γνώση. Παρά το γεγονός ότι οι τέχνες συχνά θεωρούνται ξεχωριστά αυτοτελή γνωστικά πεδία, όπως ο διαχωρισμός Ζωγραφικής και Γλυπτικής, στην πραγματικότητα αποτελούν ενιαία διαδικασία σκέψης που ξεπερνά την ανθρώπινη συμβολή σε αυτή, πηγάζει δηλαδή από την αντίληψη της αρμονίας και του μέτρου που φυσικά δεν διαμορφώνεται μόνο από τα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα αλλά ενυπάρχει στην κυτταρική μνήμη και τη φυλετική ψυχή. Το μέτρο της ελληνικής γραμμής που συνεχίζει να εκθαμβώνει την ανθρωπότητα χιλιετίες μετά, οι «χρυσές» μαθηματικές αναλογίες με τις οποίες δημιουργήθηκαν τα ορόσημα του ελληνικού πολιτισμού, το συγκλονιστικό κάλλος όλων ανεξαιρέτως των εκφράσεων τέχνης των Ελλήνων της αρχαιότητας, συνεχίζουν να αποτελούν φάρο άλλων πολιτισμών λευκών εθνών, από την Αναγέννηση μέχρι τους κορυφαίους Ευρωπαίους ζωγράφους και γλύπτες του προηγούμενου αιώνα. Οι Έλληνες όμως σήμερα πόσο είναι «πολιτισμένοι από τον πολιτισμό τους» κατά τον Δραγούμη;

Η σύνθλιψη της αισθητικής αρτιότητας, η φρίκη και η διαστρέβλωση κάθε αρμονίας χαρακτηρίζουν με τεράστια επιείκεια τη σημερινή αντίληψη περί Τέχνης που ενορχηστρώνεται από τη Νέα Τάξη. Οι σύγχρονοι «εκλεκτοί» ζωγράφοι και γλύπτες (βλ. Πικάσο) εκθειάζονται από τους εκπροσώπους της αρρωστημένης αστικής κουλτούρας. Με την τερατώδη ασχήμια διάχυτη στα έργα επικρατούντων άρρωστων εγκεφάλων, γαλουχούνται νέα όντα με διαστρεβλωμένη την αίσθηση του μέτρου. Η νεολαία «διαπαιδαγωγείται» από αλαζονικά μαρξιστικά κομματόσκυλα παντελώς άσχετα ή και εχθρικά προς την πανάρχαια ομορφιά της ελληνικής γραμμής, με αποτέλεσμα το επονείδιστο φαινόμενο ο μέσος νέος να υπερπληρώνει το μυαλό του με πληροφορίες για σάπιες περσόνες της ηθοποιίας και του τραγουδιού παρά με τη λαμπρότητα του ελληνικού κάλλους, τους φωτοδότες επιστήμονες, φιλοσόφους, γλύπτες και αρχιτέκτονες του ελληνικού παρελθόντος.

Μια απλή βόλτα στην άθλια τσιμεντούπολη αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς τον θάνατο της Αρχιτεκτονικής όπως έχει επιβληθεί από τον παγκόσμιο άρχοντα, ώστε να θαφτεί βαθιά κάθε αυθόρμητη τάση του ελληνικού νου προς το Φως, προς τη Δημιουργία, προς τη φυσική Αρμονία, προς την έμμετρη έκφραση. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κυκλοφορήσατε στους μίζερους δρόμους αυτής της τριτοκοσμικής πλέον πολιτείας και δεν νιώσατε να σας απορροφά τη δύναμη η ασχήμια και η ασυμμετρία των κτισμάτων της; Τα εκτρώματα έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν στον κοινό νου τη δυσαρμονία και την άμετρη δόμηση ως κάτι που δήθεν ενυπάρχει στη Μητέρα Φύση. Η αρμονία στην έκφραση ζωής είναι το θείο αποτύπωμα της Φύσης πάνω στις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κάθε ασυμμετρία και πρόκληση αηδίας μέσω των τερατουργημάτων διαφόρων φαντασμένων «καλλιτεχνών» που σερβίρονται ως εκφράσεις υψηλής τέχνης αντιτίθενται στις χρυσές αναλογίες με βάση τις οποίες ο Άνθρωπος πλάθει όχι μόνο αντικείμενα αλλά και τον νέο του εαυτό.

Ως επίλογο θα παραθέσω τα λόγια του μεγάλου φιλοσόφου του προηγούμενου αιώνα  Ιουλίου Έβολα, ως τροφή όχι μόνο για σκέψη αλλά κυρίως για δράση:

 «Ο ιδιαίτερα εκθειασμένος «πολιτισμός» της Δύσης υπήρξε ικανός να πραγματοποιήσει όλο αυτό το άθλιο μόρφωμα. Αυτό είναι το καυχημένο αποτέλεσμα της δεισιδαιμονίας της «Προόδου», μακριά και πέρα από την ρωμαϊκή αυτοκρατορικότητα, από την δωρική Ελλάδα και από όλες τις άλλες υποδειγματικές μορφές των μεγάλων αρχέγονων Αρίων πολιτισμών. Και η θηλιά σφίγγει καθημερινά γύρω από εκείνους που είναι ακόμα ικανοί για την μεγάλη απέχθεια και την μεγάλη εξέγερση.»

Ιούλιος Έβολα, “Ευρωπαϊκή Παρακμή” (1928)

Αντεπίθεση
footer-logo


Ποδόσφαιρο και Ολυμπιακοί Αγώνες

Νικόλαος Μπαραμπούτης
Ιατρός Παθολόγος
19/06/2014

 

 Τό ἔτος ἐνάρξεως τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων εἶναι τό 776 Π.Χ καί ἕως τό 58 Μ.Χ  δηλαδή ἀδιαλείπτως διά 800 καί πλέον χρόνια συμμετεῖχον μόνον Ἕλληνες ἀπό ὅλα τά μήκη καί πλάτη  τοῦ πλανήτη Γῆ. Ἐκτός ἀπό τό 56 Μ.Χ ποῦ συμμετεῖχεν ὁ Νέρων, ἀλλά καί αὐτός ἐπικαλέσθηκε ὡς ἐπιχείρημα, τό ὅτι καί ἐμεῖς οἱ Ρωμαίοι Ἕλληνες ἤμαστε, βεβαίως δέ καί τήν ἰσχύν του. Σκοπός των Ολυμπιακών αγώνων ήτο η σφυρηλάτησις της εθνικής ομοψυχίας καί ἡ καθιέρωσις τῆς ἀνωτερότητος τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἐν συγκρίσει μέ τούς βαρβάρους. Εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνας συνευρίσκοντο οἱ Ἕλληνες καί ἀντήλλασον ἀπόψεις διά ὅλα τά θέματα.

Πολλαί ποδοσφαιρικαί ὁμάδες ἀναβιώνοντας τόν ἀθλητισμόν ὀνομάσθησαν μέ αὐτά τά ἐπιφανῆ ὀνόματα, ὥς Ἄρης, Ὀλυμπιακός, Παναθηναϊκός, Ἡρακλῆς,  ΠΑΟΚ, Ἀπόλων, Πανιώνιος. Ἐργοτέλης κ.τ.λ. Μέχρις προσφάτως ἐσυνεχίζετο αὐτή ἡ παράδοσις καί εἰς τάς ποδοσφαιρικάς ὁμάδας ἡγωνίζοντο μόνον τά Ἑλληνόπουλα. Ἕως ὅτου ἔφθασεν ἡ παρακμή εἰς τήν ἀγαπημένη μας Ἑλλάδα, καί εἰς τάς ποδοσφαιρικάς ὁμάδας βλέπεις αὐτό τό γελεῖον  φαινόμενον, πού προκαλεῖ μόνον οἶκτον γιά τήν κατάντια μας καί τόν ξεπεσμόν μας νά ἀγωνίζωνται καί νά φοροῦν ἀθλητικήν περιβολήν τῶν παναρχαίων καί δοξασμένων αὐτῶν ὀνομάτων, ὁ κάθε περιπλανόμενος ἀλλά καί χρυσοπληρωμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἰδίους, καί ἐμεῖς ὡς ἡλίθιοι μαζάνθρωποι νά τούς χειροκροτοῦμε.

Καί μία ἱστορική διαδρομή. Ὁ Διαγόρας ο Ρόδιος ὑπῆρξεν ἕνας μεγάλος ἀθλητής τοῦ 5ου Π.Χ αἰῶνος, εἶχεν ἀνακηρυχθεῖ πρωταθλητής εἰς τούς τέσσερις πανελλήνιους ἀγῶνας, Πύθια, Νέμεα, Ὀλυμπιακούς, καί Ἴσθμια, καθώς καί σέ ἄλλους τοπικούς ἀγῶνας εἰς τάς Ἀθήνας, Πελλήνη, Μέγαρα, Ρόδο καί Αἴγινα. Ὅταν ἐγέρασεν εἶχεν τήν εὐτυχίαν νά δῆ καί τούς τρεῖς υἱούς Ὀλυμπιονίκας, τόν Ἀκουσίαλον, Δημάγετον καί Δωριέα. Μετά ἀπό τήν νίκην τους, εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας, ἔβγαλαν τά στεφάνια ἀπό τά κεφάλια τους καί στεφάνωσαν τόν πατέρα τους. Κατόπιν σηκώνοντας τον εἰς τούς ὤμους των τόν περιέφεραν θριαμβευτικά εἰς τό Ὀλυμπιακόν στάδιον. Οἱ θεαταί ζητωκραύγαζεν τόν πατέρα καί τά παιδιά του, κάποιος δέ θεατής φώναξε: <Κάτθανε Διαγόρα, οὐκ εἰς τόν Ὀλυμπο ἀναβήσει>, δηλ πέθανε Διαγόρα διατί δέν μπορεῖς νά γίνης καί Ὀλύμπιος. Τώρα εἶναι ἡ εὐτυχέστερη στιγμή τῆς ζωῆς σου. Καί πραγματικά ὁ γέρων ἀθλητής ἀπέθανεν μέσα σέ λίγα λεπτά σέ μεγάλη εὐτυχία. Ἡ ὡδή ποῦ τοῦ ἔγραψε ὁ Πίνδαρος ἐγράφει μέ μεγάλα γράμματα εἰς τόν τοῖχον τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀθηνᾶς εἰς τήν Ρόδον. Εἶχεν καί μίαν κόρην τήν Καλλιπάτειραν, ἡ ὁποία καί αὐτή εἶχεν υἱόν ἀθλητήν. Τότε εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνας ἀπαγορευόταν ἡ εἴσοδος τῶν γυναικῶν, ἡ δέ παραβάτης κατακρημνιζόταν ἀπό τό βραχῶδες ὄρος Τύπαιον. Ἡ Καλλιπάτειρα προκειμένου νά δῆ τόν υἱόν της Πεισίρροδον ἀγωνιζόμενον, μετεμφιέσθει σέ γυμναστήν καί εἰσῆλθεν ἐντός τοῦ σταδίου. Ὁ υἱός της ἐνίκησεν, ἀλλά ἀπό τήν χαράν της διά τήν νίκην τοῦ υἱοῦ της ἐγένετο ἀντιληπτή. Δέν τῆς ἐπεβλήθει ἡ τιμωρία, διότι οἱ Ἑλλανόδικοι  ἔκριναν ὅτι ὀφείλουν σεβασμόν, διότι εἶχεν πατέραν ἀδέλφια καί παιδιά Ὀλυμπιονίκας.

Μερικά ὀνόματα μεγάλων ἀθλητῶν τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων:

Θεαγένης ὁ Θεσσαλός ἐκέρδιδεν 24 πρώτας νίκας καί ἔλεβεν 1.400στεφάνους.

Σώστρατος ὁ Σικυώνιος  μέγας ἀθλητής τοῦ Παγκρατίου, ἐκέρδισεν 17 πρώτας νίκας.

Ἐργοτέλης ἐκ Κνωσσοῦ ὑπῆρξεν Ὀλυμπιονίκης. Ἔνίκησεν εἰς  Ὀλυμπίαν σέ ἀγῶνας δολιχοδρομίας. Νίκησε ἐπίσης εἰς τά τά Πύθια καί τά Ἴσθμια. Τόν ὕμνησεν ὁ Πίνδαρος. Δόλιχος=μακρύς δολιχοδρομία=μακρύς δρόμος, ὁ δόλιχος ἦτο 24 στάδια,  ἕνα στάδιον περίπου 190μέτρα

Ὁ Βασιλεύς Φίλιππος Β, πατήρ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου ἐστεύθη τρεῖς φορές Ὀλυμπιονίκης εἰς τό ἀγώνισμα τῆς ἀρματοδρομίας. Τήν 106ῃ, τήν 107ῃ καί τήν 108ῃ Ὀλυμπιάδα. Καί ὄχι μόνον ὁ Φίλιππος ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι Μακεδόνες εἶχον συμμετάσχει είς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας καί εἶχον στεφθεῖ Ὀλυμπιονίκες. 

Πολυδάμας ὁ Θεσσαλός το 408 π.Χ. Ὀλυμπιονίκης εἰς τό παγκράτιον, ἐνίκησεν 12 κις ἐν Ὀλυμπία. Κατά τον Παυσανία, ἦταν ὁ πλέον μεγαλόσωμος ἄνθρωπος πού ἔζησεν ποτέ. Ἀναφέρεται ὅτι ἔπιασεν ζωντανό ἕνα λιοντάρι εἰς τόν Ὄλυμπον.

Μίλων ὁ Κροτωνιάτης μέγας παλαιστής, 6 φορές Ὀλυμπιονίκης, ἐκέρδισεν ἐπίσης 7 στεφάνους εἰς τά Πύθια, 10 εἰς τά Ἴσθμια, 9 εἰς τά Νέμεα. Ὁ Φύλαρχος ἀναφέρει ὅτι μετέφερεν εἰς τούς ὤμους του ἕνα δαμάλι τεσσάρων ἐτῶν.

Τίτορμος ὁ Αἰτωλός, ὅστις κατώρθωνε νά κρατῆ συγχρόνως δύο ταύρους μαινομένους καί ἐξηγριωμένους. Δι΄αὐτόν ὁ Μήλων ὁ Κροτωνιάτης  εἶπεν: «Ζεύς ἔπεμψεν ἀνθρώποις Ἡρακλέα».

Ἀγεύς ὁ Ἀργεῖος, ὅστις ἐνίκησεν ἐν Ὀλυμπία, καί αὐθημερόν μετέβει εἰς τό  Ἄργος διά νά ἀναγγείλη τήν νίκην του διατρέξας 90 χιλιόμετρα.

Πυθαγόρας ὅστις ἐνίκησεν ἐν Ὀλυμπία εἰς ἀγώνισμα πυγμαχίας

Πλάτων ὅστις ἐνίκησεν νίκην πάλης εἰς τά Ἴσθμια.

Σωκράτης ἦτο ἄριστος γνώστης τοῦ Παγρατίου

Ὁ φιλόσοφος Ἐμπεδοκλῆς ὅστις ἐνίκησεν ἱπποδρομικήν νίκην κέλητος ἵππου.

Λεωνίδας ὁ Ρόδιος ἐστεύθει νικητής εἰς 4 Ὀλυμπιάδας. Ἔγινεν διάσημος καί τελικῶς ἐθεοποιήθη διά τάς  νίκας του σε τρία ἀγωνίσματα  δρόμου: τό στάδιο, τόν δίαυλο καί τόν ὀπλίτη δρόμο. Αἰ ἱστορικαί μαρτυρίαι τόν χαρακτηρίζουν ὡς τόν ἀθλητήν μέ τό δαιμόνιον τάχος (τήν δαιμονισμένην ταχύτητα). Ὁ Ρόδιος δρομεύς κατάφερε νά νικήση καί εἰς τά  τρία ἀγωνίσματα σέ τέσσερις διαδοχικάς Ὀλυμπιάδας, ἕνα ἐπίτευγμα πού δέν ἐπαναλήφθηκεν ἀπό ἄλλον ἀθλητή.

Λάδας ἐκ Σπάρτης Ἔξοχος δρομεύς. Ἐνέπνευσεν τόν Μύρωνα εἰς τήν κατασκευήν ἑνός ἀγγάλματος, διά τό ὁποῖον ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι πῶς εἶχεν πνοήν.

Νικηταί εἰς  ἀρματοδρομίαν ἀναφέρονται: ὁ Κίμων, ὡς καί οἱ Συρακούσιοι τύρανοι Γέλων καί Ἰέρων,

Κυνίσκα  εἶναι πρώτη γυναίκα Ὀλυμπιονίκης. Ἐπρώτευσεν εἰς τήν ἱπποδρομίαν, εἶναι  ἀδελφή τοῦ βασιλέως τῆς Σπάρτης Ἀγησιλάου. «Σπάρτας μὲν βασιλῆες ἐμοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἅρματι δ’ ὠκυπόδων ἵππων νικῶσα Κυνίσκα» 

 Ἀλκιβιάδης συμμετάσχει εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας εἰς τήν ἀρματοδρομίαν μέ 7 τέθριππα ἄλογα καί ἐστεύθει Ὀλυμπιονίκης κερδίζων τάς τρεῖς πρώτας θέσεις.

Ὁ ἔξ Ἀλεξανδρείας Στάτων

Ὁ ἔκ Τενέδου Δημόκριτος

 Θεαγένης ο Θάσιος, ἕνας ἀπό τούς διασημότερους ἀθλητάς τῆς ἀρχαιότητος, ἐστεύθει Ὀλυμπιονίκης τό 480 εἰς τήν πυγμαχίαν καί τό 476 Ὀλυμπιονίκης  εἰς τό Παγκράτιον,  ἐπέτυχεν 3 νίκες εἰς τά Πύθια, 9 εἰς τά Νέμεα, 10 εἰς τά Ἴσθμια.   

 Πολυδάμας ὁ Θεσσαλός  Ὀλυμπιονίκης εἰς τό παγκράτιον το 408 π.Χ., κατά τον Παυσανία, ἦταν ὁ πλέον μεγαλόσωμος ἄνθρωπος πού ἔζησεν ποτέ. Ἀναφέρεται ὅτι ἔπιασεν ζωντανό ἕνα λιοντάρι εἰς τόν Ὄλυμπον.

Οἱ ἐξ Ἀθηνῶν Καλλίας καί Φρύνων

Οἱ  Θηβαῖοι Κλειτόμαχος καί Θεαγένης

Δημόκριτος ἐκ Τενέδου

Ταυροσθένης ἐξ Αἰγίνης. κ.τ.λ, κ.τ.λ, κ.τ.λ

Σεβαστέ μου Ἕλληνα καί ἀγαπητέ μου φίλε τοῦ ποδοσφαίρου, ἔφθασεν ἡ ὥρα νά ἀπαιτήσης. Νά ἀπαιτήσης εἰς τούς ποδοσφαιρικούς ἀγῶνας νά βλέπης τό παιδί σου νά ἀγωνίζεται αὐτό νά χειροκροτῆς, νά τό σηκώσης στούς ὤμου σου μέ χαρά καί μέ καμάρι. Σήκωσε ψηλά τά ἰδανικά καί τήν μεγαλοπρέπειαν τῆς Ἑλλάδος. Τρέξε καί ἐσύ διά τά ἄϋλα ἀγαθά καί τά μεγάλα ἰδανικά ποῦ ἐθεμελίωσαν οἱ πρόγονοι μας, πατρίδα, θρησκεία οἰκογένεια, νά βγῆς ὁ νικητής γιά νά φορέσης τό στεφάνι τῆς ἐλιάς, τό στεφάνι τῆς δόξας.

Α) Τίθεται ἕνα ἐρώτημα, οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἐγνώριζαν τήν μπάλα ἤ  ἐγνώριζαν τό ποδόσφαιρο;  Μά καί βεβαίως εγνώριζαν τήν σφαίραν (μπάλα), γνώριζαν καί  τό ποδόσφαιρον τό ονόμαζαν δέ επίσκυρον.  

Ἡ σφαίρα ἦτο γνωστή ἀπό τά Ὁμηρικά χρόνια, εἰς τήν ραψωδίαν θ 370-375 διαβάζωμεν: Ἀλκίνοος δ᾿ Ἅλιον καὶ Λαοδάμαντα κέλευσεν μουνὰξ ὀρχήσασθαι, ἐπεί σφισιν οὔ τις ἔριζεν. οἱ δ᾿ ἐπεὶ οὖν σφαῖραν καλὴν μετὰ χερσὶν ἕλοντο, πορφυρέην, τήν σφιν Πόλυβος ποίησε δαί̈φρων, τὴν ἕτερος ῥίπτασκε ποτὶ νέφεα σκιόεντα ἰδνωθεὶς ὀπίσω, ὁ δ᾿ ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ᾿ ἀερθεὶς ῥηιδίως μεθέλεσκε, πάρος ποσὶν οὖδας ἱκέσθαι.

Ὁ Ἀλκίνοος ἐκάλεσεν τόν Ἅλιον καί τόν Λαοδάμαντα ἀπό μόνοι τους νά ἀρχήσουν νά παίζουν καί μέ τούς ὁποίους κανείς δέν μπορεῖ νά ἀνταγωνισθῆ αὐτοί ἀφοῦ ἐπῆραν τήν ὡραίαν σφαῖραν πορφυροῦ χρώματος,  εἰς τά χέρια τους τήν ὁποίαν γιά χάρη τους εἶχεν φτιάξει τό κοφτερό μυαλό τοῦ Πόλυβου, τήν ὁποίαν ὁ ἕνας ἔκ τῶν δύο τήν ἔρριψεν πρός τά σκιοφόρα νέφη τεντωθείς πρός τά πίσω, ὁ δέ ἄλλος ἀπό τήν Γῆν ὑψώθηκεν καί εὐκόλως τήν ἔπιασεν  πρωτοτοῦ τά πόδια του ἀγγίξουν τήν Γῆ

Αλλά καί ο Σωκράτης μας κάμει περιγραφήν της σφαίρας. Λέγεται τοίνυν, ἔφη, ὦ ἑταῖρε, πρῶτον μὲν εἶναι τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴ ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο, ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη, χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰ ἐνθάδε εἶναι χρώματα ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς καταχρῶνται. Λέγεται λοιπόν ὦ φῖλε, πρῶτον μέν, πῶς  ἡ Γῆ, ἐάν κάποιος θά ἡδύνατο νά τήν δεῖ  ἀπό ἄνω (ἀπό ψιλά), νά εἶναι ὡσάν τάς δώδεκα-ἰμαντοδερμάτινας σφαίρας διαχωριζομένη μέ ποικήλα χρώματα καί τῶν ὁποίων τά χρώματα αὐτά ἐδῶ εὐρίσκονται ὡς δείγματα,  μέ τά ὁποία οἱ ζωγράφοι χρωματίζουν.

σκῦτος=δέρμα, ἱμάς ἐκ δέρματος. Ὁ Σωκράτης μᾶς περιγράφει πῶς ἡ σφαίρα ἦτο  κατασκευασμένη ἀπό 12 ποικηλοχρώμους δερματίνους ἱμάντας. Μᾶς διασώζονται ἀκόμη καί τά ὀνόματα διασήμων ποδοσφαιριστῶν τῆς ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Αριστόνικου τοῦ Καρυστίου, τοῦ Δημοτέλη τοῦ Χίου, τοῦ Χαιρεφάνη καί τοῦ Κτησιβίου τοῦ Χαλκιδέως.

Β) Οἱ Ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάτι σάν τό σημερινόν τάβλι.Μά καί βέβαια επαιζαν καί τό ειχον ονομάσει πεντάγραμμον.

Ἀμφορεύς τοῦ 530 π.Χ. (δημιούργημα τοῦ ἀγγειοπλάστου Ἐξηκία) ὁ ὁποῖος ἀπεικονίζει τόν Ἀχιλλέα καί τόν Αἴαντα κατά τόν Τρωϊκόν πόλεμον νά παίζουν τό ἐπιτραπέζιον παιχνίδι πού ὀνομαζόταν  πεντάγραμμον. Τό παιχνίδι αὐτό  ἐπινόησεν ὁ Παλαμήδης, παιζόταν μέ πεσσούς (πούλια-πιόνια, πού τά μετακινούσαν μέσα σέ πέντε γραμμές) καί κύβους (ζάρια). Ὁ Αχιλλεύς φαίνεται νά ψιθυρίζει ''τέσσερα''καί ὁ Αἴαντας ''Τρία." (εἶναι γραμμένο ἐπάνω εἰς τόν ἀμφορέα μπροστά ἀπό τό στόμα ἐκάστου ἤρωα). Ἡ σκηνή μέ τόν Ἀχιλλέα καί τόν  Αἴαντα νά παίζουν, εἴτε ἔχουν θεατάς εἴτε ὄχι, εἶναι σάν μιά ὀλόϊδια σκηνή,  εἴτε  εἶναι σέ μιά Ἑλληνική αὐλή ἤ σέ ἕνα Ἑλληνικό καφενεῖον 3000 χρόνια μετά. Ἴδια καί ἀπαράλλακτη.

Γ) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάποιο ἐπιτραπέζιον παιχνίδι ὅπως τό σκάκι; μά καί βέβαια, τό γνωστόν  ζατρίκιον. Τό ζα εἶναι μεγενθυτικόν (ζά πλουτος), τό τριάζω =νικῶ τρεῖς φοράς, κατανικῶ. Ὁ Βρετανός ἀρχαιολόγος Σέρ Ἔρθουρ Ἔβανς ἐπραγματοποιοῦσεν τάς  ἀνασκαφάς εἰς τήν Κνωσσόν εἰς τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἔφαιρεν εἰς τό φῶς μίαν μεγάλην πλάκα πό ἐλεφαντόδοντον καί πέτρα χρώματος μπλέ, μέ γυάλινη ἐπικάλυψη καί χρυσά φύλλα. Τό ἐντυπωσιακόν αὐτόν εὔρημα ἦταν τό «Μέγα Ζατρίκιον» πού συνοδευόταν μέ πέντε πιόνια ἀπό ἐλεφαντόδοντον καί εἶχεν διαστάσεις 104Χ61 ἐκατοστά. Τό «Μέγα Ζατρίκιον» ἦτο ἕνα βασιλικόν παιχνίδι ἀνάλογον μέ τό σύγχρονον σκάκι καί δι’ αὐτό ὁ χῶρος πού ἀνακαλύφθηκεν ὀνομάστηκεν «Διάδρομος τοῦ Ζατρικίου».

Δ) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν χόκεϊ. Μά καί βεβαίως ἔπαιζαν τό γνωστόν κερετίζειν. Ἡ ὀνομασία  τοῦ ἀθλήματος προέρχεται ἀπό τήν λέξιν κέρας πού σημαίνει κέρατο. Ἰδού ἠ ἀπόδειξις.

Ε) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάποιο παιχνίδι σχετίζόμενον μέ τήν καλαθοσφαίρησιν. Μά καί βεβαίως ἔπαιζαν καί τό ὀνόμαζαν ἀπόρραξη. Καί αἱ γυναῖκαι ἦσαν γνώστριαι καί ἔπαιζαν εἰς αυτό τό  ἄθλημα

Ζ) Ἔπαιζαν τό σημερινόν γιο-γιό εἰς τήν ἀρρχαίαν Ἑλλάδα;  Μά καί βέβαια ἔπαιζαν. Καί ὄχι μόνον αὐτά ἔπαιζαν τότε!  ἀλλά καί πολλά ἄλλα παιχνίδια. Ἔπαιζαν καί τήν σβούρα, ἀλλά δυστυχῶς γιά παιδιά πού ἐγεννήθησαν μετά τό 2.000 τούς εἶναι ἄγνωστη. Ὁ Πλάτων εἰς τήν πολιτείαν του διά τήν σβούραν=στρόβιλος γράφει: ....Οὕτω.Οὐκοῦν καὶ εἰ ἔτι μᾶλλον χαριεντίζοιτο ὁ ταῦτα λέγων, κομψευόμενος ὡς οἵ γε στρόβιλοι ὅλοι ἑστᾶσί τε ἅμα καὶ κινοῦνται, ὅταν ἐν τῷ αὐτῷ πήξαντες τὸ κέντρον περιφέρωνται, ἢ καὶ ἄλλο τι κύκλῳ περιιὸν ἐν τῇ αὐτῇ ἕδρᾳ  τοῦτο δρᾷ, οὐκ ἂν ἀποδεχοίμεθα,

....Ἔτσι.  Λοιπόν καί ἐάν ἔτι περισσότερον κάποιος χαριεντιζόμενος ἔλεγεν αὐτά, καί θέλοντας νά μᾶς πουλήση πνεῦμα,  ἔλεγεν ὅτι οἱ σβοῦρες(στρόβιλοι) εἶναι σταθεροί ἀλλά καί συγχρόνως κινοῦνται ὅταν μέ τό κέντρο τους μπηγμένον εἰς τήν Γῆν περιστρέφονται, ἤ καί ἄλλο τί ἐπί  κύκλου περιστρεφόμενον ἔχοντας  σταθερήν βάσιν τό ἴδιο κάμει, ἐμεῖς δέν θά ἀποδεχόμεθα αὐτά;

Μέ μίαν ἀπλήν παρατήρησιν διαπιστοῦμεν ὁτι ὁ χρόνος εἶναι, ὡς νά ἔχη σταματήση, ἐδῶ καί τρεῖς-τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Από τότε μέχρις σήμερα ημασταν καί ειμεθα ο ιδιος λαός. Ἡ μόνη διαφορά μας εἶναι καί ὀρθῶς εἶναι, ἡ θρησκεία. Τό 12θεον τό εἶχαν γκρεμίσει οἱ μεγάλοι μας φιλόσοφοι Σωκράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης, οἱ ὁποίοι ὁμιλοῦσαν διά ἕναν Θεόν, καί τόν ὁποῖον ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἐγνώρισεν εἰς τούς Ἕλληνας.  

                  


Τι Γιάννα, τι Γιαννάκης [η κοινωνική θεωρία των φύλων]

Λευτέρης Πανούσης
16/06/2014


1. Η ημέρα της φούστας

Στις 16 Μαϊου του σωτήριου έτους 2014, το γαλλικό υπουργείο παιδείας, σε συνεννόηση με τις τοπικές αρχές της πόλεως Ναντ, επέβαλλε την «ημέρα της φούστας»

Σύμφωνα με την επίσημη καμπάνια, που διοργάνωσαν από κοινού δημαρχαίοι και σχολάρχες, τα αγόρια έπρεπε να παρουσιαστούν στα σχολειά τους με φουστίτσες, ώστε να εμπεδωθούν οι βασικοί αρμοί της παγκοσμιοποιημένης  προπαγάνδας, κατά του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του σεξισμού.

Στη φωτό μπορείτε να δείτε και την αφίσα που τοποθέτησαν [υποχρεωτικά] οι διευθυντές των γαλλικών σχολείων και που μας δείχνει έναν ατυχή νεαρό να μοστράρει τις αξύριστες γάμπες του [προς το παρόν, δεν επιβάλλουν στα Γαλάκια και το μπραζίλιαν!]

Τα λογάκια πλάι στον νεαρό με τη λουλουδάτη φούστα, σημαίνουν: «αγόρια και κορίτσια, φέρνουν την ισότητα!»


Ευτυχώς για την τιμή της Γαλλίας, η πλειονότητα των γονιών αντέδρασαν έντονα, με συνέπεια να δοθούν διευκρινήσεις από τους κατά τόπους αρχισυμμορίτες του καθεστώτος, ότι το ντύσιμο των αρρένων μαθητών, δεν ήταν υποχρεωτική.

Δεν διευκρινίστηκε φυσικά αν και τα κορίτσια, σε αντίστοιχη επίδειξη «ισοπέδωσης» των δύο φύλων θα έπρεπε να κοτσάρουνε κανα μούσι στη φάτσα τους, σαν την Κοντσίτα.

Ο υπουργός παιδείας που έλαβε την ιστορική αυτή απόφαση, ανήκει φυσικά στο σοσιαλιστικό κόμμα του κ. Ολάν, το οποίο έχει ρημάξει την γαλλική εργατική τάξη, στα πλαίσια του παλαιού σχεδίου Goudenhove-Kallergi, για την «αντικατάσταση» των ευρωπαϊκών λαών, που έχουνε βάνει μπροστά να εφαρμόσουν τα λυκόρνια της διεθνούς γραβατοπειρατείας.

Και έρχονται τα χειρότερα…

Για να εξηγούμεθα και να μην παρεξηγούμεθα, το συγκεκριμένο πείραμα «ελέγχου του νου» που δρομολόγησαν τα think tanks της παγκοσμιοποίησης, δεν έχει τίποτα να κάμει με τον σεβασμό της ελεύθερης σεξουαλικής επιλογής και της ομοφυλοφιλίας.

Η ομοφυλοφιλία αφορά τη σεξουαλική έλξη προς τα άτομα του ιδίου φύλου και όχι την ισοπέδωση των φύλων.       

Ο ομοφυλόφιλος άντρας δεν είναι διόλου ένας ευνουχισμένος αρσενικός και η ομοφυλόφιλη γυναίκα, δεν είναι διόλου ένας μεταλλαγμένος άντρας, που την πέφτει στα κοριτσάκια, εξαιτίας ενός λάθους της φύσεως.

Τα gay άτομα, έλκονται από το φύλο τους, όχι επειδή κάτι δεν πήγε καλά στα κύτταρα τους [ή στην toilet training] αλλά επειδή η πολυπλοκότητα, το πολυδιάστατο και η καλειδοσκοπική όψη της Ηδονής, εμπεριέχει και την ηδονή της ομοφυλοφιλίας, ως συστατικό στοιχείο του Έρωτος, πέραν της απλής βιολογικής του λειτουργίας.

Ο έρωτας μεταξύ ελευθέρων ανθρώπων και με την αμοιβαία συγκατάθεση και των δύο [ή όλων τέλος πάντων όσοι εμπλέκονται] δεν είναι μόνον άσκηση του γενετήσιου ενστίκτου αλλά ταυτόχρονα και προϊόν της αισθητικής, αισθησιακής και πνευματικής συνιστώσας του Πολιτισμού.

Σ’ αυτό το πολυπρόσωπο πεδίο των ηδονών, η επιλογή της ομοφυλοφιλικής ηδονής, πρέπει να είναι απολύτως ελεύθερη και προπαντός να μένει μακριά από χειραγωγήσεις, που την κατευθύνουν στην εξυπηρέτηση πολιτικών ή οικονομικών συμφερόντων.

Εν ολίγοις το να γουστάρεις άτομα του φύλου σου, δεν έχει τίποτα το κακό.

Είναι όμως πολύ κακό να πλασάρεις ύπουλα την ιδέα της ισοπέδωσης των φύλων, κάτω από τον μανδύα της ελευθερίας της σεξουαλικής επιλογής, η οποία στην αγνή της μορφή, προϋποθέτει ακριβώς την διαφορετικότητα [βιολογική και κοινωνική] του άνδρα από τη γυναίκα.

Κι είναι προπαντός προσβολή προς τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους να τους μεταχειρίζεσαι, προκειμένου να περάσεις την προπαγάνδα του «ευνουχισμένου αρσενικού» ή του «υπεροργασμικού θηλυκού», που δεν έχουν να κάνουν διόλου με την ομοφυλοφιλία [η οποία αφορά ακριβώς τα μη ευνουχισμένα άτομα]

Η αλήθεια είναι ότι «Η ημέρα της φουστίτσας», που συνέλαβαν οι πολυπολιτισμικοί εγκέφαλοι της παγκοσμιοποίησης, στοχεύει οπουδήποτε αλλού, εξόν από το να υπερασπίσει τα [σεβαστά] δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.

Το «τι Γιάννα, τι Γιαννάκης» των υπαλλήλων  της διεθνούς γραβατοπειρατείας, περνάει ύπουλα στα μυαλά των νεοευρωπαίων ένα από τα βασικότερα μηνύματα της παγκοσμιοποίησης, που δεν είναι «αφήστε τους ανθρώπους ελεύθερους να επιλέξουν ποιο φύλο τους γουστάρει» αλλά «εξαφανίστε τα φύλα

Ώστε μετά την απόλυτη ισοπέδωση όσων διαφοροποιούν την ατομική [και συλλογική] μας ταυτότητα, να προκύψουν αυτές οι νέες, άφυλες, απρόσωπες, άβουλες, χωρίς Θεό και πατρίδα μάζες, που θα γίνουν οι νέες στρατιές σκλάβων, στα εργοστάσια και στα μπουρδέλα των αφεντικών…

 

2. Η κοινωνική θεωρία των φύλων και η εξαφάνιση των συλλογικών ταυτοτήτων

Η κοινωνική θεωρία των φύλων έγινε ιδιαίτερα της μόδας στους κύκλους των ακραίων φεμινιστριών, της δεκαετίας του 70 και αναβαθμίστηκε «επιστημονικά» όταν υιοθετήθηκε από την ιντελιγκέντσια των ευρωαμερικάνικων πανεπιστημίων.

Η παρακμή του στρουκτουραλιστικού κινήματος και η παράλληλη κριτική των αμφισβητιών του μαρξισμού κατά του ευρωαμερικάνικου πανεπιστημιακού κατεστημένου, προκάλεσαν μια πρόσκαιρη υποχώρηση αυτών των «κοινωνιστικών» θεωριών, ωστόσο οι νέοι μηχανικοί των ψυχών, που ανέλαβαν δράση, μετά την πτώση του τείχους, τις αναβίωσαν.

Η κοινωνική θεωρία των φύλων, είναι μία από αυτές τις μετανεωτερικές θεωρίες, που επανέφεραν στο προσκήνιο τα ευρωαμερικανικά διευθυντήρια του δόγματος του Σοκ, για να εξαφανίσουν την πιο αρχέγονη συλλογική ταυτότητα, από τον καιρό του Αδαμ και της Ευας.

Ο βασικός πυρήνας της θεωρίας είναι ότι το αρσενικό και το θηλυκό δεν είναι «επιλογές του Θεού» ή της φύσης αλλά καθαρά κοινωνικά/πολιτισμικά δημιουργήματα, που δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχαν οι κοινωνικοί ρόλοι που επιβάλουν οι ανθρώπινες ομάδες στα φύλα.

Οι διαφοροποιήσεις στα γεννητικά όργανα, οι ψυχοσωματικές διαφορές, οι συμπεριφορές και τα όσα εν γένει ξεχωρίζουν τον άντρα από τη γυναίκα, είναι δημιουργήματα της δαρβινικής εξέλιξης, που προσαρμόστηκε στις κοινωνικές/πολιτισμικές διαφορές των ανθρώπινων ομάδων.

Τα ανθρώπινα όντα, για παράδειγμα, μπορεί να είχαν κάποτε τρίχωμα και ουρά, που εξαφανίστηκε όμως εξαιτίας του ότι πλέον δεν τους χρειάζονταν ούτε για να προστατευθούν από το κρύο, ούτε για να κρατιούνται από τα δέντρα.
Κάπως έτσι μπορεί στο μέλλον να εξαφανιστούν και οι ψυχοσωματικές διαφορές μεταξύ των φύλων, αρκεί μια σειρά αλλαγών στις κοινωνικές δομές να τις καταστήσει αχρείαστες.

Αν, για παράδειγμα, δεν υπάρχει πια καμία διαφοροποίηση στα επαγγέλματα που εξασκούν οι γυναίκες από τους άντρες, τότε θα προκύψει στο μέλλον ένα εξελικτικό άλμα και θα εμφανιστούν επί γης θηλυκά, που θα έχουν εξίσου δυνατό μυϊκό σύστημα με τα αρσενικά.

Ή, αν η γονιμοποίηση των ωαρίων από τα σπερματοζωάρια, γίνεται πλέον με άλλες τεχνικές από τις παραδοσιακές [ας πούμε με τεχνητή γονιμοποίηση] τότε και τα γεννητικά οργανα θα εκφυλιστούν και στο τέλος θα μας πέσουν, όπως μας έπεσε η αρχέγονη ουρά μας.

Το ίδιο και για κάθε άλλο «βιολογικό» χαρακτηριστικό, που διαφορίζει σήμερα τα δύο φύλα.

Οι υποστηρικτές και προπαντός οι υποστηρίκτριες της κοινωνικής θεωρίας διεξάγουν ανθρωπολογικά, βιολογικά ή βιοψυχικά πειράματα, για να αποδείξουν την ισχύ της θεωρίας τους, σπαταλώντας με χαρακτηριστική άνεση τον πακτωλό χρημάτων που τους προσφέρεται από τα ευρωαμερικάνικα πανεπιστήμια, σε αντίθεση με την ολοκληρωτική έλλειψη χρηματοδότησης, σε επιστημονικές ομάδες που ερευνάνε τα πράγματα, από την αντίθετη κατεύθυνση.        

Ταυτόχρονα, η οποιαδήποτε «επιστημονική» εισήγηση που φαίνεται να δίνει δίκιο στην κοινωνική θεωρία των φύλων [αλλά και σε κάθε θεωρία που στοχεύει στην εξαφάνιση των συλλογικών ταυτοτήτων, εθνικών, φυλετικών ή θρησκευτικών] βρίσκει αμέσως κανάλια για να δημοσιευθεί και να διαφημιστεί, σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ της ευρωαμερικάνκης ηπείρου.

Ο λόγος είναι απλός.

Η κοινωνική θεωρία των φύλων, ανήκει στο σύμπλοκο των προπαγανδιστικών εργαλείων της Νέας παγκοσμιοποιημένης τάξεως, που στοχεύουν στην εξαφάνιση των συλλογικών ταυτοτήτων, εθνικών, φυλετικών, ηθικών και φυλετικών, ώστε να υποβιβαστεί η ανθρώπινη συνείδηση σε μιαν άγραφη και ασχημάτιστη μάζα [tabula rasa] που θα την μεταπλάθουν οι μηχανικοί των ψυχών, κατά πως τους συμφέρει.

Τα φύλα πρέπει απλά να εξαφανιστούν, ως ο πυρήνας του πιο αρχέγονου συλλογικού αυτοπροσδιορισμού  και στη θέση τους πρέπει να εμφανιστούν ερμαφρόδιτα και ευνουχισμένα πλάσματα, που αντί Έρωτα, θα πωλούν και θα αγοράζουν τεχνητές ηδονές, στους μελλοντικούς παραδείσους του «καταναλώνω, άρα υπάρχω» 

 

3. Η ανατρεπτική σημασία του Έρωτα και η ισοπέδωση των φύλων

Στον «θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Άλντους Χάξλεϋ [ένα συγκλονιστικό και ταυτόχρονα προφητικό αφήγημα του μέλλοντος μας] ο έρωτας ενός άνδρα για μία γυναίκα, γίνεται ο φορέας ανατροπής του προκατασκευασμένου κόσμου, στον οποίον οι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ως ανδρείκελα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια ανατρεπτική σημασία του Έρωτα τίθεται κα στο 1984 του Τζώρτζ Όργουελ αλλά και στις εξαιρετικές ταινίες «The Truman show»  και «Matrix»

Ο κόσμος του μέλλοντος μας, αν δεν αντιδράσουμε λυσσαλέα, θα είναι ένας παγκόσμιος εφιάλτης, όπου όλοι θα είμαστε ίδιοι, σαν κέικς βγαλμένα από το ίδιο καλούπι και δεν θα μας αναγνωρίζεται ούτε καν το δικαίωμα να είμαστε άνδρες ή γυναίκες.

Η «ημέρα της φούστας» που επέβαλλε πειραματικά το πολυπολιτισμικό υπουργείο παιδείας του κ. Ολάν, δεν είναι παρά μία πρόβα τζενεράλε, του εφιάλτη που μας περιμένει.

Το αρσενικό αλλά και το θηλυκό πρέπει να ευνουχιστούν και στη συνέχεια να αφομοιωθούν σε ένα «θαυμαστό» καινούργιο καλούπι.

Οι κοινωνίες της πολυπολιτισμικότητας και της παγκοσμιοποίησης, δεν θα επιτρέπεται να διαθέτουν συλλογικές ταυτότητες, που θα διαφορίζουν τους ανθρώπους σε Έλληνα ή σε Γάλλο, σε Ευρωπαίο ή σε Ασιάτη, σε λευκό ή σε μαύρο, σε έξυπνο ή σε ηλίθιο, σε άντρα ή σε γυναίκα – ούτε καν σε ομοφυλόφιλο ή ετεροφυλόφιλο!

Οι ίδιοι ακριβώς μηχανισμοί που ενδοβάλλουν στα μυαλά των τηλεθεατών τα φαντασιακά πρότυπα του «καλού» λαθρομετανάστη ή του «φιλειρηνικού» ισλάμ, προωθούν και το ανάλογο σχέδιο για την ισοπέδωση των φύλων.

Οι ίδιοι επίσης μηχανισμοί, έχουν αναλάβει εργολαβικά τον λυσσαλέο αγώνα της Νέας Τάξης πραγμάτων, εναντίον των εθνικιστικών/ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων, που εκφράζουν σε πολιτικό επίπεδο τη βούληση των Ευρωπαϊκών λαών, να παραμείνουν ζωντανοί, μέσα στον «θαυμαστό καινούριο κόσμο» της πρεζοβίζιον, της μισθωτής δουλείας και της τηλεκατευθυνόμενης εικονικής πραγματικότητας.

Οι αφανείς μηχανικοί του mind control [ελέγχου του νου] προσπαθούν να στιγματίσουν εκατομμύρια Ευρωπαίους, ως ναζιστές, ξενοφοβικούς, ομοφοβικούς ή θρησκόληπτους, φτάνοντας στη γελοιότητα να αποκαλούν, για παράδειγμα το 25% του γαλλικού λαού που προτίθεται να ψηφίσει την κ. Μαρίν Λεπέν, νοσταλγούς του Χίτλερ και το 30% των Βρετανών που δίνουν στήριξη στον κ. Φάραντζ, οπαδούς του ολοκαυτώματος[!] λες και ξάφνου, αυτοί οι ίδιοι λαοί που πολέμησαν τον ναζισμό, γίνανε ξαφνικά οι πιο φανατικοί του βρυκόλακες!

Παρά τα όσα διαφημίζουν όμως στις τηλεοράσεις τους τα πολυπολιτισμικά παιδιά του Γκαίμπελς, οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν ήδη αρχίσει να αντιλαμβάνονται, πως το ζήτημα είναι πολύ σοβαρότερο από το αν τα αγόρια τους θα κυκλοφορούν με κραγιόν και φουστίτσες ή τα κορίτσια τους θα κάνουνε μπόντυ μπίλντινγκ και θα κατουράνε όρθια.

Εδώ πρόκειται για έναν ακήρυχτο πόλεμο, το διακύβευμα του οποίου θα είναι η επιβίωση του ανθρώπινου όντος, με τη μορφή που του έδωκε ο Θεός [ή η Φύσις] ή αν οι μελλοντικές γενιές θα μεταλλαχτούν σε εύπλαστες μάζες άχρωμων, άφυλων, ανιστόρητων και θλιβερών ανδραπόδων.

Με φούστες ή χωρίς, αξούριστοι ή με χαλάουα, ‘Ελληνες ή Γάλλοι, άνδρες ή γυναίκες, ομοφυλόφιλοι ή μπάισεξουαλς, με σημαίες ή με κουρέλια, εμείς όλοι και όλες που θέλουμε να συνεχίσουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, έχουμε μπροστά μας ένα ζοφερό αύριο.

Κι άμα δεν βγούμε να δώσουμε τις μάχες μας στις αρένες των Εθνών [έστω και με τακούνι] θα μας καταντήσουνε περίγελους των βατράχων [που στο κάτω-κάτω, πετάγονται και καμιά φορά όξω απ’ τον βούρκο…]



Ο φιλόσοφος Πύρρων εξ Ήλιδος:

"Τίποτε δεν είναι βέβαιον"

Ο πρόδρομος του σκεπτικισμού

Γιώργος Λεκάκης
12/06/2014  

Η ομιλία του Γιώργου Λεκάκη στο 3ο Συνέδριο Φιλοσοφίας και Κοσμολογίας, που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στις 28.05.2014.

 

Μπορείτε να την δείτε και να την ακούσετε:

 

h  

 

Οταν η Ελληνορθοδοξων Προδιαγραφων Εθνοκεντρικη Φιλοσοφικη Αξιολογια
συνανταει την κραταια νομικη καταρτιση.  

Η ''Ευλαλη Μαριονετα'' του κ.Χαρη Κατσιβαρδα

 Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
09/06/2014


Εχουμε απολυτη αναγκη μια Εθνοκρατικη Φιλοσοφικη Διανοηση.Διοτι αποστολη μας ειναι να γκρεμισουμε τον μηδενιστικο καταναλωτισμο ως ψυχοφθορο νοοτροπια και τον μαρξισμο ως ψευδοκουλτουρα.Τοσο ο μηδενιστικος καταναλωτισμος ως εμπρακτος υλισμος οσο και ο μαρξισμος ως ιδεολογικος, κατ ουσιαν ιδεοστασιμοποιος, υλισμος, διαλυουν την Εθνικη Συνοχη, διοτι διαμορφωνουν μια κοινωνικη μαζανθρωπινη αγελη διχως Ελληνοπροσανατολισμο.

Γι αυτο σε αυτην την Εθνοκρατικη Φιλοσοφικη Διανοηση συγκαταλεγουμε τον Ελληνοδοκιμιογραφο κ.Χαρη Κατσιβαρδα.Ο κ.Κατσιβαρδας γεννηθηκε το 1981 στην Αθηνα.Σπουδασε Νομικα στη Νομικη Σχολη του Πανεπιστημιου Αθηνων.Επισης Δημοσιογραφια στο Εργαστηρι Επαγγελματικης Δημοσιογραφιας.Συνεχισε με μεταπτυχιακες σπουδες στο Παντειο Πανεπιστημιο στο Τμημα Δημοσιας Διοικησης στο μεταπτυχιακο προγραμμα ''Νομικος Πολιτισμος''(Αστικο--Διοικητικο-Ποινικο Δικαιο).Μιλαει απταιστα τα Αγγλικα διαθετοντας πτυχιο της Ελληνο-Αμερικανικης Ενωσης με εξειδικευση στη νομικη επιστημονικη ορολογια.Διετελεσε Αιρετος Διαμερισματικος Συμβουλος του Δημου Αθηναιων απο το 2006 μεχρι το 2010.Υπηρετησε τη στρατιωτικη θητεια του στον Δικαστικο Κλαδο του Πολεμικου Ναυτικου.Μελος του Κοι.Σ.Π.Ε.(Κοινωνικου Συνεταιρισμου Περιορισμενης Ευθυνης 8ου Τομεα Ψυχικης Υγειας Αττικης).Συντονιστης του Σ.Υ.Γ.Α.Π.Α. Αθηνων(Συλλογου για την Προστασια της Ανδρικης Αξιοπρεπειας).Ως Συντονιστης του ενεργοποιηθηκε πολυτροπα και, ιδιαιτερα, με αρθρα του σχετιζομενα με την αναμορφωση απηρχαιωμενων διαταξεων του Οικογενειακου Δικαιου.Επιπροσθετα ειναι μελος του Συλλογου Κακοποιημενων Γυναικων ''Βοηθεια, Ελπιδα, Ζωη''.Ειναι διακεκριμενος δικηγορος με δικηγορικο γραφειο δικο του στην οδο Εμμανουηλ Μπενακη 5 στην Αθηνα.Συν τοις αλλοις ειναι διαπεπιστευμενος διαμεσολαβητης στην επιλυση ιδιωτικης φυσεως διαφορων Αστικου και Εμπορικου Δικαιου κατα τον Ν.3898/2010 κατ εφαρμογην της κοινοτικης οδηγιας 2008/52/ΕΚ.

Το συγγραφικο εργο του, ρηξικελευθα Εθνοκεντρικο και βαθυτατα επιστημονικο, φανερωνει τη φιλοσοφικη μεγιστοποιηση της διαστασης του δοκιμιου, οταν η Ελληνορθοδοξων Προδιαγραφων Αξιολογια συνανταει τη νομικη καταρτιση του κ.Κατσιβαρδα, σε συγκερασμο με τις Πατριωτικες επικαιρες επισημανσεις του.

Ας το δουμε:

*Eκτακτως ειρημενα.
*Μεθ εαυτον κατ αντιμωλιαν.
*Η ειρκτη του ονειρου.
*''Ευλαλη μαριονετα''.

Στεκομαστε στο ''Ευλαλη Μαριονετα''.Μεσα απο αυτην τη συλλογη δοκιμιων του ο συγγραφεας δινει την πληρη διασταση της κακοδαιμονιας, που μαστιζει το Εθνος και τον Λαο μας.Οφειλομενης στην αχρηστευση της νομολογιας απο τα διαπλεκομενα κομματοκρατικα συμφεροντα ενος απαξιωμενου στην ελληνικη κοινωνικη συνειδηση κοινοβουλευτισμου.Ενος χρεωκοπημενου φαυλοσυστηματος...

Ο κ.Κατσιβαρδας ειναι νομικος καταπελτης σχετικα με την αδικη διωξη των βουλευτων της Χρυσης Αυγης.Με αδιασειστα επιστημονικα επιχειρηματα φανερωνει το νομικα εωλο της διωξης και την πολιτικη σκοπιμοτητα, που κρυβεται πισω απο αυτην, αφορωσα στον κατατρεγμο των Εθνικιστων απο τη φαυλοκρατια.Κονιορτοποιει το κατηγορητηριο και δειχνει την παντελη αβασιμοτητα του.

Αυτο, ομως, που μας κανει να συνειδητοποιησουμε ειναι το οτι ο χειροτερος φασισμος ειναι ο κατευθυνομενος ''αντιφασισμος''...


Μαντάμ Παντοφλάι

Λευτέρης Πανούσης
09/06/2014

 

1.Μαντάμ Παντοφλάι

Το μεγάλο όπλο του συστήματος, που το κάμει ακαταμάχητο στο mind control [έλεγχος του νου] δεν είναι ούτε οι τράπεζες, ούτε τα παπαγαλάκια, ούτε οι ρουφιάνοι, ούτε οι δικαστές.

Το μεγάλο όπλο του συστήματος είναι το κιτς!
Το καρακατσουλιό.
Το σούργελο.
Το μεταμοντέρνο κομμωτήριο του: "ότι να' ναι"

Δεν περάσαμε τυχαία από τον Μάνο Χατζηδάκη στην κ. Βανδή, από τον Δημήτρη Χορν στον κ. Χαϊκάλη και από την Άννα Συνοδινού στην κ. Τσαπανίδου.
Προηγήθηκε μια συστηματική, μελετημένη και ακριβοπληρωμένη διαδικασία αισθητικής και πνευματικής εξόντωσης του πόπολου, στη διάρκεια της οποίας αναμίχτηκαν τα πάντα όλα, έτσι ώστε στο τέλος να προκύψει μια "σούπα μυαλών", ένα πολυπολιτισμικός αχταρμάς, μια κατάσταση σε στιλ: "όλοι οι καλοί χωράνε", όπου χάνει η κλώσα το αυγό και το αυγό την κλώσα.
Σαν να λέμε δηλαδή, από τη madam Buterfly του Πουτσίνι, περάσαμε στη μαντάμ Παντοφλάι, της ελληνόφωνης τηλεόρασης...   

Και ήταν αναγκαίο.
Ήταν αναγκαίο, διότι δεν μπορείς να ασκήσεις αποτελεσματικό "έλεγχο του νου" σε έναν λαό, ο οποίος έχει μεγαλώσει με τον Όμηρο και έχει γλεντήσει με τον Τσιτσάνη.
Ούτε μπορείς να ξεγελάσεις δέκα εκατομμύρια ανθρώπους, που διδάχτηκαν στα παλιά σχολειά τους να μνημονεύουν Διονύσιο Σολωμό και Κωνσταντίνο Καβάφη.
Πρέπει πρώτα να τους λωβοτομήσεις σε μαζική κλίμακα και μετά να τους μετατρέψεις σε αλοιφή για πεταλούδες.

Η αισθητική δεν είναι απλώς η ηθική του παρόντος μας, είναι και το μοναδικό μας ανάχωμα απέναντι στην επέλαση της βαρβαρότητας.
Κι αν ο Μωάμεθ χρησιμοποίησε τις τεράστιες μπομπάρδες του για να ρίξει τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, οι σημερινοί πορθητές χρησιμοποιούν τα πρωινάδικα.

2. Καρακατσουλιό και μετανεωτερικότητα

Οι απωασιάτες, που είναι σοφοί άνθρωποι, βάνουν απάνω στο τραπέζι τους  τέσσερα κομψά, πορσελάνινα βαζάκια, που περιέχουν τέσσερις απλές σάλτσες, με τις τέσσερις βασικές γεύσεις:
Αλμυρό, ξυνό, γλυκό και καυτερό.
Αυτός που ξέρει να φάει, αναμιγνύει τις σάλτσες, σε τέτοια αναλογία, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ηδονικό και για τιςτέσσερις αισθήσεις, ήγουν την όσφρηση [μύτη], την όραση [μάτι], τη γεύση [ουρανίσκος] και την αφή [γλώσσα]
Για να ολοκληρωθεί δε αυτό το πάρτυ των αισθήσεων, που είναι ένα καλό δείπνο, η βρώση και η πόση, συνδυάζονται με αξιόλογη συζήτηση, πνευματώδες χιούμορ και [ενίοτε] με γυμνές σερβιτόρες...

Η ανάμειξη των τεσσάρων συστατικών της γεύσης πρέπει όμως να γίνει πολύ προσεκτικά, διότι αν ανακατωθούν έτσι στο χύμα, το πιθανότερο είναι να εξουδετερώσει η μία την άλλη - ή ακόμα χειρότερα, να προκύψει ένας απαράδεκτος μέλας ζωμός, που απλώς θα τσουρουφλίζει τη γλώσσα και θα ξυνίζει τον ουρανίσκο.
Όπως και σε κάθε πεδίο του Πολιτισμού, η ανάμειξη ετερόκλητων στοιχείων και η αισθητική, στοχαστική ή ηθική όσμωση μεταξύ των, μπορεί να γεννήσει ένα αριστούργημα ή να προκαλέσει απλώς εμετό!
Το μυστικό βρίσκεται στην ισορροπία, στην αρμονία και στον σεβασμό των υλικών.
Αλλιώς καλύτερα να πας να φας ένα πιττόγυρο με διπλή, παρά να πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για να δειπνήσεις στο Κυότο...

Ο μεταμοντερνισμός [μετανεωτερικότητα] που πέρασε με υποδόρεια ένεση στο ευρωπόπολο, από τις καθεστωτικές ελίτ, λειτουργεί ακριβώς όπως η αλόγιστη και μειξοβαρβαρη χρήση των τεσσάρων γεύσεων.
Ανακατεύοντας στο χύμα και στο τσουβαλάτο, τα πάντα όλα, από Μότσαρτ ίσαμε Αγάθωνα κι από Έλιοτ μέχρι Τατσόπουλο, παράγεις στο τέλος ένα σκατόχρουν μεταζούμι, όπου και ο Μότσαρτ και ο Έλιοτ και το κάθε τι που ανήκει στη σφαίρα του Ωραίου, του Σπάνιου, του Εκλεκτού, εξουδετερώνεται από το κιτς, αφήνοντας στον πολιτισμικό ουρανίσκο των μαζών, μια γεύση ξερατού.
Είναι δηλαδή σαν να σερβίρεις στον άλλον να φάει πάπια Πεκίνου, απάνω στον πάγκο του "Μεγαλέξανδρου", όπου ψιλοκόβεται ο πατσάς.
Είναι βέβαιο ότι η ευγενής σκατίλα από το "ψιλό" θα περάσει στην τρυφερή γεύση της πάπιας και στο τέλος δεν θα απολαύσεις, ούτε την πάπια, ούτε το σκορδοστούμπι.

Έτσι ακριβώς οι μηχανικοί των ψυχών, εξουδετερώσανε τις αντιστάσεις των λαών απέναντι στο κίβδηλο, στο φτηνιάρικο, στο πρόστυχο, στο παραποιημένο, ώστε να ενδοβάλλουν μετά στα θολωμένα μυαλά τους, ότι είδους προπαγάνδα γουστάρανε.
Οι τηλεοπτικοί μαϊντανοί που παραπονιούνται στα δελτία ειδήσεων, πως τάχα μου οι εργαζόμενοι δεν εξεγείρονται, ενώ  το καθεστώς έχει φτάσει τους μισθούς τους σε επίπεδο ελεημοσύνης, καλά θα κάνανε να αυτοκριτικαριστούν, διότι αυτοί οι ίδιοι [εφόσον βγαίνουν στο γυαλί] γίνονται κομμάτι του ίδιου του συστήματος, προωθώντας εν αγνοία τους την παντοκρατορία του κιτσαριού.
Άλλωστε, το μέσον είναι το μήνυμα.

Ο κοσμάκης δεν θα κατάπινε αμάσητη τη μπουρδολογία κανενός succes story, αν πρώτα δεν είχε δηλητηριαστεί η ψυχή του και ο εγκέφαλος του, με τις μικρές, υπολογισμένες δόσεις πολιτισμικής υποβάθμισης, που μετατρέπουν τον πολίτη σετηλεθεατή και το πολιτικό βήμα της αγοράς, σε κομμωτήριο.
Η κάθε μαντάμ παντοφλάι που μοστράει τις ποδάρες της, στο βουλιμιαίο για αίμα, χρήμα και σεξ, τηλεκοινό της, βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, για να παίζει τον ρόλο της γλυκιάς σάλτσας, που θα εξουδετερώσει την ξυνή σάλτσα, αν τυχόν ξεφύγει η δόση και παραξυνίσουν τα σχέδια της εξουσίας.
Το κάθε τι που προβάλλεται στην οικογενειακή οθόνη [χωρίς καμία εξαίρεση] είναι ειδικά μελετημένο, ώστε να υποβαθμίζει την αισθητική του τηλεθεατή, για να αποφευχθεί η πολύ επικίνδυνη μετάλλαξη της αισθητικής σε Ηθική και του ωραίου, σεΕπαναστατικό πρόταγμα.
Άλλωστε, οι μεγάλες επαναστάσεις συμβαίνουν στην ιστορία, αφού προηγηθούν οι "εσωτερικές επαναστάσεις" της Τέχνης και του Στοχασμού, οι οποίες προετοιμάζουν το έδαφος για μιαν "έφοδο στον Ουρανό"

Έτσι προηγήθηκε της επαναστάσεως των Γράκχων, η αισθητική και στοχαστική αναβάθμιση της Ρώμης, μέσω της γόνιμης επαφής της με τον ελληνιστικό κόσμο, έτσι προηγήθηκε της γαλλικής επανάστασης, η εξέγερση του διαφωτισμού, έτσι προηγήθηκε της σοβιετικής ή της φασιστικής επανάστασης, η καλλιτεχνική επανάσταση του μοντερνισμού.
Σοβιετική Ένωση χωρίς Μπρετόν και Μαγιακόφσκι δεν θα υπήρχε, όπως δεν θα υπήρχε και σεξουαλική επανάσταση, χωρίς Μπωντλαίρ και Χένρυ Μίλερ...

Για να ποδηγετηθούν οι μάζες και να αποδεχτούν ακόμα και τη φυλετική αντικατάσταση τους, μέσα στις ίδιες τους τις πατρίδες, χρειάζεται απαραιτήτως να χειρουργηθούν ηθικά. εγκεφαλικά και αισθητικά, ώστε να τους αφαιρεθούν τα βιοψυχικά χαρακτηριστικά, που τις κρατάνε όρθιες στην αντίσταση.
Δεν είναι διόλου περίεργο το πως συμβαίνει, για παράδειγμα, να έχουνε φτάσει οι Τούρκοι ίσαμε την παραλιακή της Συγγρού και οι γκρίζοι λύκοι να έχουνε σηκώσει ήδη την ημισέληνο στη Θράκη και να μην αντιδράει κανείς, όταν οι ελληνόφωνες μάζες καταπίνουν αμάσητα τα τούρκικα σήριαλ και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης σηκώνει τουρκαλβανικές σημαίες σε κεντρικές πλατείες της πόλης!
Μπάσε έναν άνθρωπο, με υγιή όσφρηση, σε έναν περίκλειστο χώρο ευκοιλιακών κι άσε τον να τραβάει βαθιές ανάσες για ένα 24ωρο.
Σε δύο ώρες μέσα θα έχει συνηθίσει τόσο πολύ τη μπόχα, που δεν θα πάρει είδηση ακόμα κι αν σκάσουν πέντε βόμβες μεθανίου, γύρω του.

Αυτή είναι η πεμπτουσία του κιτς, που αποτελεί και το πιο βαρύ όπλο στο οπλοστάσιο της παγκοσμιοποιημένης νομεγκλαντούρας.
Αδρανοποιεί τον εγκέφαλο και νεκρώνει  τις αισθήσεις.
Μετατρέπει το Ωραίο, το Αληθές, το Υψηλό, το Πέραν του Εφήμερου, σε φτηνό κοκτέηλ από νοθευμένα ξύδια, ώστε ότι και να σου σερβίρουν μετά, να το ρουφήξεις αβλεπή.

Σαν τις κυράτσες των πρωινάδικων, που διαθέτουν και άποψη επί παντός του επιστητού, τόσο για το πως φοριέται το στρινγκ όσο και για το πως παράγεται η ιδεολογία, ως εποικοδόμημα, μέσα από την πάλη των τάξεων, στη μαρξιστική ανάλυση.
Κι όμως...
Μέσα από αυτές ακριβώς τις μαντάμες παντοφλάι, κατορθώνει το παγκοσμιοποιημένο καθεστώς να μετατρέπει τον άνθρωπο σε φτηνή παραγωγική/καταναλωτική μονάδα, αφαιρώντας κάτω από τα πόδια του, το στέρεο έδαφος της αισθητικής και στοχαστικής πληρότητας, όπου ήταν άλλοτε το "μέτρον των πάντων"      

           
Απαραίτητη σημείωσις [για να μην μας πανε στο κελλί 33 του κορυδαλλού]
Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα, πράγματα και μαντάμες της πραγματικότητας, ειναι εντελώς συμπτωματική

 
     

 

 

Θηλυκή βασιλεία και ιπποτικός έρως 

Dominique Venner
07/06/2014

Στον 20ο αιώνα, εποχή των προδομένων επαναστάσεων και προσδοκιών, η μόνη επιτυχημένη επανάσταση υπήρξε αυτή του φεμινισμού, η “απελευθέρωση” της γυναίκας. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απελευθέρωσης δεν χρωστάει και πολλά πράγματα στην αγωνιστική δράση. Ανεδύθη και διογκώθηκε βαδίζοντας πάνω στα ίχνη του μηδενισμού και εξαιτίας μιας σειράς γεγονότων. Το πρώτο χρονολογικά ήταν το κάλεσμα για γυναικεία εργασία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Έπειτα, επήλθε η επινόηση και εμπορευματοποίηση, κατά τη δεκαετία του 1960, αποτελεσματικών μεθόδων αντισύλληψης. Μέγιστη καινοτομία! Μπροστά στον φυσικό έρωτα, οι γυναίκες μπορούσαν πλέον να απολαύσουν την ελευθερία που ήταν ανέκαθεν αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών. 

Οι ωφέλιμες συνέπειες αυτής της επανάστασης είναι προφανείς. Οι άλλες συνέπειες, όμως, πολύ λιγότερο. Αυτό που κέρδισαν οι γυναίκες είναι οφθαλμοφανές. Απεναντίας, το τίμημα προς καταβολή είναι πολύ δύσκολα υπολογίσιμο. Είναι ωστόσο ευδιάκριτο στην αστάθεια των ζευγαριών, τη διάρρηξη των οικογενειών, την κατάρρευση της ανατροφής, σε μια ορισμένη γυναικεία επιθετικότητα, στα σοβαρά προβλήματα διαβίωσης και τις αποστερήσεις που αισθάνονται πολλές νεαρές κοπέλες και γυναίκες, παρά έναν κατά παραγγελία οπτιμισμό. 

Φαινομενικά, η εποχή είναι ευνοϊκή για τις γυναίκες. Είναι αλήθεια ότι στον τομέα του δικαίου ποτέ δεν έχαιραν εκτενέστερων δικαιωμάτων. Όμως, αυτά τα δικαιώματα δεν αφορούν παρά μία μόνο πτυχή της ύπαρξης, εις βάρος μίας άλλης που θυσιάζεται. Τα δικαιώματα αυτά είναι η αντανάκλαση της υλιστικής και ατομικιστικής φιλοσοφίας που τα ενέπνευσε. Μιας φιλοσοφίας που αγνοεί και καταδικάζει τις θεμελιώδεις ανάγκες ενός άλλου επιπέδου. Έτσι, η στενά ατομικιστική ηθική αποδεικνύεται ανεπαρκής μπροστά στα ζητήματα που τίθενται από τον ερχομό και το μέλλον των παιδιών, ή από αυτά της διαιώνισης της οικογενειακής ομάδας και του γένους. Όσο για τις υλιστικές ερμηνείες, δεν έχουν τίποτε να πουν πάνω στην ουσία της θηλυκότητας. Αυτή δεν είναι μόνο βιολογικού ή κοινωνικού επιπέδου. Και δεν μπορεί να περιορισθεί σε μια εξισωτική διεκδίκηση έναντι των ανδρών. 

Η καθαρά υλιστική λογική της ισονομίας θριάμβευσε τη μέρα που ο αμερικανικός στρατός έθεσε σε πειραματισμό για το γυναικείο του προσωπικό ένα περίεργο όργανο, που επέτρεπε στις στρατιωτίνες να ουρούν όρθιες, ακριβώς όπως και οι άνδρες. Πρόσθεση ενός ανδρικού πέους σε μία γυναικεία ανατομία, έτσι συνοψίζεται η φιλοδοξία και το αδιέξοδο του φεμινισμού. Ο ορίζοντάς του δεν είναι το θηλυκό αλλά το αρσενικό. Ο απώτερος σκοπός του είναι να κάνει τη γυναίκα μία αντιγραφή του αρσενικού, υιοθετώντας το αρσενικό στυλ και τις αρσενικές αξίες, άρα αρνούμενος τις αξίες της θηλυκότητας. 

Η θεμελιώδης πόλωση του αρσενικού και του θηλυκού 

“Άνθρωπος”, “άνθρωποι”, λέξεις ασαφείς και διφορούμενες. Πλουσιότερη, σ' αυτό το σημείο, η λατινική, όπως και η ελληνική, διακρίνει αυτό που αναφέρεται στο είδος (homo), από αυτό που υποδεικνύει τον ανδρισμό (vir). Κι αυτό δεν είναι επουσιώδες διότι οι λέξεις φέρουν ιδέες. Η θεμελιώδης πόλωση του αρσενικού και του θηλυκού δεν είναι μόνο η πρώτιστη πηγή της ζωής. Είναι παρούσα σε πολυάριθμες θρησκευτικές και κοινωνικές τελετουργίες στην Ευρώπη και αλλού. Είναι η πηγή του έρωτα και της ερωτικής έλξης, που εξιδανικεύτηκε από τον ιπποτισμό. Υποδηλώνει, επίσης, πνευματικές αξίες, όπως αυτές της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας, που εφαρμόζονται και σε άλλα επίπεδα της ύπαρξης. 

Ο δημιουργικός ρόλος του Έρωτα, και η διαφοροποίηση των φύλων τοποθετείται από την Θεογονία του Ησιόδου στις απαρχές του κόσμου. Ο ποιητής δεν δεν έκανε τίποτε άλλο απ' το να ξαναπάρει και να βάλει σε τάξη παραδόσεις κατά πολύ αρχαιότερες, αυτές που είχαν ήδη συλλέξει ο Όμηρος και τα κοσμογονικά ποιήματα που αποδίδονται στον Ορφέα, και που ανήκουν στην πιο πρώιμη αρχαιότητα. 

Χωρίς την απόλυτη διάκριση μεταξύ των φύλων δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει αγάπη. Αυτή η διάκριση είναι παρούσα σ' ολόκληρο το ζωικό κόσμο, στη φυσιολογία της αναπαραγωγής, στην εμφάνιση και τις συμπεριφορές. Καμιά σύγχυση δεν είναι δυνατή ανάμεσα στο φτέρωμα των αρσενικών πουλιών και σ' αυτό των θηλυκών. Τα πάντα διακρίνουν τον έλαφο από την έλαφο, η μυστηριώδης παρουσία της κερασφορίας, η αντιτιθέμενη μορφολογία, η μοναχική ή αγελαία κοινωνική συμπεριφορά, οι τελετουργίες της σεξουαλικότητας την εποχή του ρεκάσματος. Σε όλες αυτές τις “ζωώδεις διαφορές”, οι άνθρωποι προσθέτουν αυτές που υπάρχουν μόνο σ' αυτούς στο επίπεδο της πνευματικότητας, των αξιών, της ευαισθησίας, των συγκινήσεων ακόμα και της γλώσσας. Ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, οι λέξεις των μεν δεν έχουν το ίδιο νόημα για τις δε. 

Δυο αντιτιθέμενες και συμπληρωματικές αρχές 

Διαφορετικά και συμπληρωματικά είναι τα δυο φύλα, και κατά τον ουσιαστικότερο τρόπο. Συμπληρωματικά καθ' ότι διαφορετικά. Η εμφάνιση του ανδρός είναι τραχιά και επιθετική, αυτή της γυναίκας είναι χαριτωμένη, γλυκιά και χαμογελαστή. Ανέκαθεν, στην αιωνιότητα, το αρσενικό ήταν προγραμματισμένο να πολεμά και να δρα σε έναν εχθρικό εξωτερικό κόσμο. Ενώ η γυναίκα να αγαπά, να γοητεύει, να τεκνοποιεί, να μεταδίδει. Ο άντρας αντλεί ικανοποίηση από τις επιτυχίες του και απ' αυτό που έπραξε. Αρέσκεται να αντιμετωπίζει τους ομοίους του, ακόμα και μέσα στη συζήτηση. Εκείνη βρίσκει τη χαρά της στις ειρηνικές σχέσεις. Η φυσική επιθετικότητα των αρσενικών είναι γι' αυτήν εξίσου ξένη και οδυνηρή. Ο άνδρας είναι επιρρεπής στις αφηρημένες έννοιες και τις γενικές ιδέες. Εκείνη είναι ευαίσθητη στην πιο εσωτερική και προσωπική πτυχή των πραγμάτων. Μέσα στις σχέσεις τους αυτός έχει ανάγκη να αισθανθεί χρήσιμος, εκείνη έχει ανάγκη να αισθανθεί ότι την αγαπούν. Αυτός έχει ανάγκη να δώσει. Εκείνη έχει ανάγκη να δεχθεί. Απέναντι στον κίνδυνο και την αντιξοότητα ο άνδρας κλείνεται, ενώ η γυναίκα αφήνει ηθελημένα να μιλήσουν οι συγκινήσεις και τα δάκρυά της, όταν δεν πρόκειται για πονηριές. Αντιμέτωπη, κατά τη μακρά απουσία του Οδυσσέα, με την επιθυμία των μνηστήρων, η Πηνελόπη χρησιμοποιεί τεχνάσματα. Προσποιείται ακόμα κι ότι μπαίνει στο παιχνίδι αυτών που την ποθούν. Και ο Οδυσσεύς, τι κάνει; Δρα ως άνδρας, τάχιστα, κάτι που δεν αποκλείει ούτε την επιδεξιότητα, ούτε την κρυψίνοια. Κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη, σφαγιάζει τους μνηστήρες και ανακτά έτσι τη θέση του στην κλίνη της Πηνελόπης. 

Χαραγμένη στη μορφολογία και την ψυχολογία, η διαφοροποίηση μεταξύ των δυο φύλων εκφράζεται με τον πιο ορατό τρόπο στα παιχνίδια του έρωτα και στη γονιμοποίηση. Το αρσενικό είναι η δραστήριος, διαχυτική αρχή. Η γυναίκα είναι η δεκτική αρχή. Η υπενθύμιση αυτού του γεγονότος δεν προϋποθέτει καμιά υποτίμηση, καμιά υπεροχή, ούτε κατωτερότητα, αλλά μια ουσιαστική συμπληρωματικότητα (1). Η δημιουργία, αυτή που εκδηλώνεται στην αγάπη και την τεκνοποιία, είναι η συνισταμένη δυο ανταγωνιστικών και βαθιά συνδεδεμένων μεταξύ τους αρχών. Η μία δεν μπορεί τίποτα χωρίς την άλλη. Η λειτουργία του αρσενικού είναι εκπεμπτική, ενώ του θηλυκού δεκτική, μετατρεπτική, μεταδοτική. Ακριβώς επειδή η γυναίκα είναι δεκτική, εκπληρώνει μέσα σε μια φαινομενική παθητικότητα, ανάλογη με αυτήν της τροφού γης, αυτήν τη θεμελιώδη δημιουργική δραστηριότητα που είναι η κυοφορία του παιδιού. Το προνόμιό της είναι να δέχεται και να δίνει με τα μέσα της γλυκύτητας και της υπομονής, κάτι που δεν αποκλείει ποτέ την ενέργεια. Η γυναίκα έχει με το μέρος της τη διάρκεια, που είναι και η εμμονή της. Με την απαλότητα και την υπομονή, επιφέρει στο παιδί αυτό που ο άντρας δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσει. Πραότητα και υπομονή είναι τα μέσα της δικής της εξουσίας, και τα αναντικατάστατα χαρίσματα που παραχωρεί στην κοινωνική ζωή. 

Μέσα στη συχνά δικαιολογημένη, αλλά εσφαλμένα θεωρημένη, εξέγερσή του ο φεμινισμός κατέληξε να καταδικάσει τις θηλυκές αξίες: Δεκτικότητα, υπομονή ταυτίζονται με την υποταγή. Η υλιστική του φιλοσοφία δεν του έδειξε παρά μόνον τις εξωτερικές και επιφανειακές πτυχές της σχέσης ανάμεσα στα φύλα, αυτό που έχει σχέση με την κοινωνική και πολιτική ζωή. Δεδομένου ότι μέσα σ' αυτήν οι ανδρικές αρχές είναι αναγκαστικά κυρίαρχες, οι φεμινίστριες συμπέραναν ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να τις υιοθετήσουν και άρα να εγκαταλείψουν τις δικές τους αξίες. Εξαιτίας αυτού, οι ανδρικές αξίες υπερτιμήθηκαν και ταυτοχρόνως ενοχοποιήθηκαν ως συνώνυμα καταπίεσης. 

Αυτή είναι η πηγή του προβλήματος, του οποίου τα πρώτα θύματα είναι οι γυναίκες. Έγκλειστες στο σύστημά τους οι φεμινίστριες ήταν απρόσβλητες στην ουσία της θηλυκότητας και την αρμονία της ζωής. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι, εάν το ένα ή το άλλο φύλο εγκαταλείψει την αρχή του, η αρμονία διαρρηγνύεται. Έτσι παρατηρήθηκε ότι γυναίκες, απορροφημένες κατά το ανδρικό πρότυπο από μια έντονη επαγγελματική ή κοινωνική δραστηριότητα, είναι συχνότατα στείρες. 

Η κυρά και ο ιππότης 

Πριν τις μεγάλες ευρωπαϊκές καταστροφές του 20ου αιώνος, η αρρενωπότητα συνδεόταν με την πολεμική λειτουργία, ενώ η θηλυκότητα με την αγάπη. Γι' αυτό, στη Δύση, ο Άρης και η Αφροδίτη υπήρξαν ανέκαθεν δυο ανταγωνιστικές και συμπληρωματικές μορφές του αρσενικού και του θηλυκού, χωρίς να συνοψίζουν, ωστόσο, όλη την περιπλοκή αυτής της σχέσης. 

Η αμοιβαία και συγκρουσιακή έλξη της Αφροδίτης και του Άρεως ποτέ δεν εξυμνήθηκε με περισσότερη δύναμη και λεπτότητα απ' ότι στη, γεμάτη απαλότητα και πάθος, μεσαιωνική fine amour . Ο ιπποτικός έρωτας αποκαλύπτει τους όρους μιας ολοκληρωτικής αγάπης και μιας διαρκούς αρμονίας. Ο φανταστικός του κόσμος μάς είναι προσιτός μέσα απ' τα γαλλικά του 12ου αιώνος, γλώσσα του Περσεβάλ του Ουαλού και του Λανσελότου της Λίμνης. Διαβάζουμε λοιπόν εκεί ότι “η καρδιά ενός ιππότη που αγαπά με τέλεια αγάπη δεν μπορεί να τείνει παρά μόνο προς ένα σκοπό, που είναι να υπερβεί όλους τους άλλους”. Τίποτα δεν είναι λιγότερο ακαθόριστο απ' αυτό το πρόγραμμα, του οποίου ο Λανσελότος θα γίνει ο πρωταθλητής. Στο ομώνυμο μυθιστόρημα, η αγάπη για την κυρά δεν τον αποστρέφει απ' το να είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αντιθέτως, τον ωθεί να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό στο αποκλειστικά δικό του πεδίο, αυτό των μαχών και της αναζήτησης της τιμής. 

Επί τη ευκαιρία της επικίνδυνης και ιπποτικής γιορτής των τουρνουά, προσφέρονταν με τον λαμπρότερο τρόπο το θέαμα του δεσμού μεταξύ του πολέμου και του έρωτα. Ο ιπποτικός ερωτισμός έβρισκε την αφορμή να διαχυθεί ελεύθερα, μπροστά στα μάτια όλων και προς περιφρόνηση όλων των κοινωνικών συμβάσεων. Μια απ' τις ωραιότερες ιπποτικές διηγήσεις δείχνει έναν ιππότη να εισχωρεί στην παλαίστρα ενδεδυμένος μόνο με το χιτώνιο της αγαπημένης του κυράς. Μετά τη μάχη, ως ανταμοιβή και ορατό δείγμα της αγάπης της, η ντάμα ενδύεται το αιματοβαμμένο χιτώνιο του ήρωά της, φέροντάς το ως το πιο πλουσιοπάροχο τρόπαιο. 

Μέσα από το άσμα των τροβαδούρων και των τρουβέρων, μέσα απ' την πένα του Κρετιέν ντε Τρουά και των συνεχιστών του, αφού διέσχισε τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, το ευρωπαϊκό πνεύμα ξαναβρίσκει στον 12ο αιώνα τα μυστικά και τη λεπτότητα του έρωτα που γνώριζαν ο Όμηρος και ο Οβίδιος, φθάνοντας μάλιστα ως το σημείο να τα μετουσιώσει όπως ποτέ άλλοτε. Το αρσενικό και το θηλυκό είναι δύο πολωμένοι κόσμοι, που έλκονται ακατανίκητα, αντιπαρατίθενται και ενώνονται σε ένα είδος πολέμου που προμηνύει την έκσταση. Κύρος και κατορθώματα είναι το ίδιον του ιππότη, το αρρενωπό αρχέτυπο. Προσφορά και γοητεία το ίδιον της κυράς. 

Σημειώσεις: 

(1) “Το αρσενικό μπορεί να χαρακτηριστεί απ' το ότι έχει καθ' εαυτή την αρχή του, το καθαρό θηλυκό απ' το ότι έχει μέσα στον άλλο την αρχή του” γράφει ο JuliusEvola στη Μεταφυσική του Φύλου (1948). Αυτή η ιδέα εμπνέεται από τις θέσεις του Ελβετού φιλοσόφου JacobBachofen (1788-1877). Αυτός ήταν που θεωρητικοποίησε μία θεμελιώδη αντίθεση μεταξύ ενός αρχετύπου, που ονομάζει ουρανο-ηλιακο-αρρενωπό και ενός αρχετύπου τελλουρικου-σεληνιακου-θηλυκού. Όμως δεν βλέπουμε ως προς τι το “καθαρό θηλυκό” δεν θα είχε μέσα του την ίδια του την αρχή. 

Από το κεφάλαιο “Θηλυκή βασιλεία και ιπποτικός έρως”, 
του βιβλίου του DominiqueVenner: 
Ιστορία και παράδοση των Ευρωπαίων - 30.000 χρόνια ταυτότητας, 
ÉditionsduRocher, 2004, Paris 
Μετάφραση: Βασίλειος Φράγκος
                                                                                                     Ιστότοπος ΙΔΕΑΠΟΛΙΣ

 

Στην νεώσχημη πηγή,
στην βυθισμένη πολιτεία,
στο «άγνωστο» λιμάνι απ’ όπου ξεκίνησε ο Αχιλλεύς για την Τροία...

Γέωργιος Λεκάκης
05/06/2014


Στο τεύχος Μαΐου 2014 του περιοδικού
«Ελληνικό Πανόραμα»
υπάρχει τρισέλιδο άρθρο του Γιώργου Λεκάκη
(μέλους του ΔΣ της Εταιρείας Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας-ΕΜΑΕΜ
και της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)
με τον παραπάνω τίτλο,
στην στήλη του συγγραφέως «Ελληνικές Λεπτομέρειες».

Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε,να το αποθηκεύσετε
ή να το εκτυπώσετε από την παρακάτω διεύθυνση:

 http://www.lekakis.com/images/eggrafa/nies.pdf

 

 

Περί της νιτσεϊκής σκέψεως (Μέρος Ι)

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014 - 07:28  

«Κι αν ακόμα ένας άνθρωπος έχει ακλόνητη πίστη, μπορεί να εμπλακεί στη γοητεία της αμφιβολίας.»
Φρειδερίκος Νίτσε.

Το νιτσεϊκό έργο υπήρξε μια αφυπνιστική πολεμική κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα της πορείας των ανθρώπων. Ο ίδιος ο Νίτσε παρατηρούσε πως «…για να σε ακούσει κάποιος πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά». Γι αυτό πολλές φορές βρίσκουμε στα έργα του έκδηλη, εκρηκτική, ολοφάνερη και προκλητική την περιφρόνηση για πρόσωπα και πράγματα. Η στάση του δεν ήταν κακία ή μικρότητα, αλλά μια ρωμαλέα διαχρονική φωνή που ήθελε σφοδρά να ακουστεί στα αυτιά και τις συνειδήσεις όλων.

Κάποτε έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι γεννιούνται πραγματικά μετά τον θάνατό τους. Αυτό ασφαλώς ισχύει και στην περίπτωσή του: Η ιστορία της φιλοσοφίας, της θεολογίας και της ψυχολογίας του 20ου αιώνα δεν νοείται καν χωρίς αυτόν.

Συχνότατα οι καθηγητές της φιλοσοφίας θεωρούν ότι η ανάλυση των όρων και των εννοιών αφορά απλά στην αποσυναρμολόγηση ενός συνόλου στα επιμέρους συστατικά τους, ώστε να γίνει αντιληπτή και κατανοητή η δομή τους. Σε πολύ παλαιότερες εποχές ο Νίτσε, δίχως να μιλήσει για ανάλυση, τοποθέτησε  τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές φιλοσοφικές ιδέες πάνω σ’ ένα αμόνι και τις θρυμμάτισε με τις αδίστακτες σφυριές της τρομερής κριτικής του. Ο τεράστιος θόρυβος αυτής της άγριας συντριβής τους παρέσυρε τους διάφορους διανοητικά περίεργους να στρέψουν την προσοχή τους στο κοσμογονικό δρώμενο του πρωτοπόρου Γερμανού. Ωστόσο τα ποικιλομεγέθη θραύσματα που απέρρευσαν από την προαναφερόμενη συντριβή, φανερά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά τα παράγωγα ενός μεγαλοφυούς και επιτηδευμένου νοητικού σχεδίου.

Ο πρωτόβγαλτος αναγνώστης του Νίτσε περιμένει με αφέλεια και ανυπομονησία να απορροφήσει τον εντυπωσιακό λόγο του φιλοσόφου, την ρηξικέλευθη κρίση του, δηλαδή όλες εκείνες τις αδίστακτες επισημάνσεις και ρηξικέλευθες παρατηρήσεις του μεγάλου Γερμανού στοχαστή, με τις οποίες μπορεί αργότερα να εκπλήξει εύκολα και να αιφνιδιάσει τον οποιοδήποτε απροπαράσκευο ακροατή – συνομιλητή του σε οποιαδήποτε συνομιλία και αντιπαράθεσή τους περί ιδεών. Το ίδιο ακριβώς πράττουν συνεχώς όλοι οι ειδικοί επιστήμονες και μελετητές του νιτσεϊκού έργου, προβαίνοντας μάλιστα σε ποικίλους ισχυρισμούς σχετικά με το περιεχόμενό του.

Υπάρχουν εκτενείς κατάλογοι με ρητά του Νίτσε συντεταγμένα με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο, με μιαν επιλεκτική και σκόπιμη επαλληλία, που επιδιώκουν να επιβεβαιώσουν την μία ή την άλλη ερμηνεία της σκέψης του, όπως βεβαίως την προσλαμβάνει και κατόπιν την αποδίδει ο εκάστοτε μελετητής, κατά την κρίση και τον σκοπό του. Μάλιστα καθόλου δεν λείπουν εκείνοι οι οποίοι με επιτηδευμένη περιφρόνηση ισχυρίζονται πως αυτή η αμφισημία, η εγγενής και εμφανής αντινομία στην νιτσεϊκή σκέψη (η οποία διαρκώς αποκαλύπτει την εσωτερική της αντίθεση), δεν αναδεικνύει τίποτε άλλο παρά αυτό που όλοι όσοι είχαν έρθει σ’ επαφή με την σκέψη του Νίτσε υποπτεύθηκαν εξ αρχής : το παράλογο, το ανορθολογικό, το εξωλογικό στοιχείο στον πολυσύνθετο κόσμο της σκέψης του. Εξάλλου δεν είναι αποδεδειγμένα γνωστό ότι ο άνθρωπος αυτός πέθανε παράφρων ;

Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η θέαση της νιτσεϊκής σκέψης είναι εξ αρχής κατακερματισμένη. Όμως, μπορεί κάποιος να θεωρήσει αβίαστα πως αυτές οι εκρηκτικά κερματισμένες σκέψεις μας προσκαλούν να συνθέσουμε τα θραύσματά τους και να συλλάβουμε το νόημα, την σημασία και την βαθύτερη έννοια τους. Η ίδια η φιλοσοφική κληρονομιά του Νίτσε μας βοηθάει να κατανοήσουμε την κατάλληλη συνθετική της διάταξη.

Ο ιδεαλισμός του Σοπενχάουερ αποτελεί την αφετηρία της φιλοσοφικής πορείας του Νίτσε. Για τον Σοπενχάουερ ο φαινομενικός κόσμος είναι απλά μια παράσταση, μια νοερή σύλληψη ιδέας, μια επινόηση, είναι το βασίλειο στο οποίο κυριαρχεί εκ θεμελίων ο Λόγος. Όμως το «πράγμα καθ’ αυτό» , το «ον κόσμος» που παραδόθηκε μέσα από τα μυστηριώδη αινίγματα του Καντ, μπορεί να ερμηνευθεί και να εξηγηθεί μόνον μέσω της θέλησης. Μπορούμε να συνειδητοποιούμε καλά το σώμα μας και τις κινήσεις του ως θεατές, έτσι έχει το φαινόμενο της σωματικότητάς μας, της υλικής μας υπόστασης. Όμως μέσω της δράσης της θέλησης γινόμαστε συμμέτοχοι - δράστες, συλλαμβάνουμε την εσωτερική πτυχή του φαινομένου αυτού κι έτσι αποκωδικοποιούμε το υπαρξιακό αίνιγμα. Είναι αυτή η αδιαίρετη θέληση που αντικειμενικοποιείται πολύπλευρα στον κόσμο των φαινομένων, ενώ αναπαύεται ατάραχη στην αυθυπαρξία της, ελεύθερη από τους περιορισμούς και τους όρους του χώρου, του χρόνου και της αιτιότητας.

Ο Σοπενχάουερ προβληματίζεται πολύ και διστάζει επίμονα γύρω από τον ακριβή καθορισμό της θέλησης ως αυθύπαρκτου όντος, ως καθαυτού πράγματος, ως δραστικού όντος. Όμως τελικά βλέπει σ’ αυτήν μια τυφλή παρόρμηση η οποία χρησιμοποιεί την συνείδηση για να πιστοποιήσει και να επιβεβαιώσει τον εαυτό της. Έτσι η ευφυΐα καθίσταται το εργαλείο της θέλησης, ένα μέσο της επιθυμίας. Όπως ένας υπηρέτης ο οποίος κρατά έναν πυρσό για να φωτίζει την πορεία του κυρίου του στο σκοτεινό δρομάκι. Μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί το υποκείμενο να απελευθερωθεί από την αδυναμία, από την πενία της θέλησής του : Με την περισυλλογή, τον στοχασμό και τον διαλογισμό που επιτρέπουν την γέννηση της φιλοσοφίας και της τέχνης, μέσα στις οποίες το αντικείμενο παρουσιάζεται ως καθαρή ιδέα, συνεπώς το υποκείμενο απελευθερώνεται από το «γιατί» της αιτιότητας και το «προς τα πού» του ενδιαφέροντος και της σκοπιμότητας. Η διαρκής απελευθέρωση προκαλείται από την ασκητική, η οποία όμως απαρνείται τη θέληση για ζωή. Όχι όμως ο αυτοκτόνος, αλλά ο άγιος αναπτύσσει το μονοπάτι του, το οποίο τον οδηγεί στην αδιατάρακτη και άθικτη καθαρότητα του μη όντος, στον πυρήνα του «ανυπόστατου», στο κέντρο της ανυπαρξίας.

Ο Σοπενχάουερ είδε την θεωρία του να επιβεβαιώνεται πολύπλευρα και πολυεπίπεδα : Στα ηθικά φαινόμενα, όπου μέσω της συμπόνιας, ο εγωισμός και η απατηλή αρχή της εξατομίκευσης συρρικνώνονται. Επιπλέον στον φυσικό μαγνητισμό, στην μεσμερική ύπνωση, ακόμη και στις μαγικές πρακτικές, τα οποία υπερβαίνουν τον χώρο, τον χρόνο και την αιτιότητα. Επίσης ανεκάλυψε εκπληκτική συμφωνία των σκέψεών του με πτυχές του βουδισμού και με τις ινδουιστικές Ουπανισάδ. Ο ένθεος "αθεϊσμός" του, αψηφώντας την κοσμοθεώρησή του και αντικείμενος εν μέρει σ’ αυτήν, περιλαμβάνει αδιαμφισβήτητα σημεία επαφής με συγκεκριμένα σημεία της ηθικής, της ασκητικής και του μυστικισμού του Χριστιανισμού. Η άρνηση, η περιφρόνηση της θέλησης βαίνει παράλληλα με την απαξίωση του πολιτικού στοιχείου της ανθρώπινης ύπαρξης, με τον οικουμενιστικό ατομικισμό και την αξιολογική κατάργηση της ιστορίας.

Το ρητό αποτελεί ένα βασικό συστατικό της νιτσεϊκή φιλοσοφίας. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Νίτσε είναι δυνατόν να διαβαστεί εισαγωγικά ως ένας μη συστηματικός συγγραφέας διαβρωτικών, δηκτικών και αδίστακτων αφορισμών. Όμως, έστω κι έτσι είναι ολοφάνερο πως ο Νίτσε ακολουθεί κι επιδιώκει συστηματικά την θέση του Σοπενχάουερ περί της υποταγής της διάνοιας στις προθέσεις της θέλησης. Οι συνήθεις δικαιώσεις των πράξεων θα ήσαν μια επιπλέον συνακόλουθη εκλογίκευση μιας αρχέγονης ορμής : Η αναζήτηση φανταστικών αιτιών για να χρεωθούν στις πραγματικές – μια εξαπάτηση του εαυτού και των άλλων. Οι ειδικές περιπτώσεις τις οποίες διεξέρχεται ο Νίτσε, όντας επίσης ακόμη περισσότερο ενοχλητικές, συγκροτούν μιαν ακόμη ψυχρή επαγωγική αποδεικτική καθοδήγηση της γενικής του θέσης. Η σκέψη γιορτάζει με τον εαυτό της, χαίρεται μ’ αυτό που είναι μονάχα μια ανταπόκριση στο ίδιο της το ενδιαφέρον, διακηρυγμένο ως «ανταπόκριση στο αντικείμενο». Η «ψυχολογική μέθοδος» στον Νίτσε αναπλάθει στην φαντασία τους όρους, τις συνθήκες, υπό τα οποία αναπτύσσεται μια παραδοχή ή μια στάση.

Εάν μια ικανοποιητική ανάπλαση μπορεί ν’ απέχει από αντικειμενικές πηγές, να τις παραμερίζει έτσι ώστε να επεξηγεί και να στηρίζει την ανάδυση μιας πίστης, είναι υπεραρκετό να παρουσιάζεται έξω από τα πλαίσια μιας εξωτερικής απόληξης (η οποία με άμεσους ή έμμεσους τρόπους αποτυπώνει την σφραγίδα της αλήθειας στην οποιαδήποτε δοξασία και πεποίθηση). Η όποια επιχειρηματολογία είναι ολότελα μάταιη όταν η ανάπτυξη της πεποίθησης είναι σαφώς παρούσα και προκύπτει από την πραγματικότητα της ζωής. Η αισώπεια αλεπού που δεν φθάνει τα σταφύλια λέει στον εαυτό της πως είναι άγουρα και ξινά, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μάταιης επιχειρηματολογίας την οποία αχρηστεύει η πραγματικότητα.

Τέτοιου είδους αυταπάτες δεν αφορούν όμως μόνον στα άτομα. Λαοί ολόκληροι και πολιτισμοί μπορούν να υποκύψουν σε μια υπερβατική νόθευση, διαστρέβλωση και ουσιαστική παραποίηση της ζωντανής πραγματικότητας. Μέσα σ’ αυτήν την υπερβατική διαστρέβλωση, τους περιτριγυρίζει ένας κόσμος φανταστικών αιτιών και επιδράσεων ή και εκδηλώνεται γύρω τους μια μεταστροφή των αξιών που αποσκοπεί στην καταστροφή του ισχυρότερου. Ο Νίτσε ορμώμενος από αυτήν την φρικτή του διαπίστωση εξαπέλυσε την βίαιη κριτική του κατά του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού και όχι από έναν απλό, ρηχό κι ευτελή αντισημιτισμό υλιστικού χαρακτήρα ή μιαν επιπόλαιη και στοιχειώδη αξιολογική κριτική της Βίβλου.

Μέχρις αυτό το κομβικό σημείο ο Νίτσε φαίνεται πως ακολουθεί τον Σοπενχάουερ. Η θέληση αποτελεί και για τον Νίτσε την ουσία του κόσμου μόνο που αυτός σε φανερή αντίθεση με τον Σοπενχάουερ διακήρυξε μια διδασκαλία απόλυτα συνεπή προς την θέληση. Μια διδασκαλία που είναι πραγματιστική στην μεταφυσική της και βουλησιαρχική στην κατάταξη των αξιών : ούτε ο κόσμος αποτελεί μια φαινομενική παράσταση, ούτε η σκέψη είναι κάτι το οποίο πρέπει να απαρνηθούμε.

Πως θα μπορούσε να εκφραστεί, ν’ αποτυπωθεί με τον ισχυρότατο δυνατό τρόπο η πραγματικότητα του κόσμου; Μέσα σ’ αυτήν επιβεβαιώνεται και επικυρώνεται ο άνθρωπος έως το άπειρο. Κάθε μέρος της πραγματικότητας δεν είναι απλά και μόνον υπαρκτό, αλλά θα υπάρξει και πάλι απεριόριστες φορές. Αυτός είναι ο δυσθεώρητος «Μύθος της Αιώνιας Επιστροφής», ταυτόχρονα της πιο ισχυρής επικύρωσης της θέλησης. Δεν θα επιστρέφουμε στην άθικτη και αμόλυντη καθαρότητα του τίποτε, στην καθαρότητα της ανυπαρξίας, γιατί είμαστε θέληση για ισχύ και αυτό θα παραμείνουμε για πάντα. Συνεπώς δεν υπάρχει θέση μέσα σ’ αυτήν μας την κοσμοθεωρητική άποψη για κάποιο «τέλος της ιστορίας»: οι ιεραρχίες, η πολιτική, η σύγκρουση, που υποτιμήθηκαν ή περιφρονήθηκαν από τον Σοπενχάουερ, με τον Νίτσε εμφανίζονται ως ουσιώδεις τροχιές της ύπαρξης και αποκτούν νέα πανίσχυρη πνοή.

Η νιτσεϊκή θέληση αποτελεί την δρώσα οντότητα που θεμελιώνει τις αξίες στον κόσμο. Ο κίνδυνος τον οποίο αυτή παριστά στο τέλος της χριστιανικής περιόδου, που εκπνέει αμετάκλητα, αφορά στον μηδενισμό ο οποίος ταυτίζει την ηθική συναίσθηση και την σημασία της με την χριστιανική κανονιστική θέσπιση νόμων. Κι από εκεί προέρχεται η ακυρότητα του κόσμου που εκπηγάζει από τον θάνατο του Θεού. Εν όψει αυτού του μηδενισμού πρέπει να δημιουργηθούν νέες αξίες κι αυτό να πραγματωθεί με την μεταφυσική και ποιητική έννοια. Να δημιουργηθούν ! Όχι ν’ ανακαλυφθούν ούτε ν’ απορρεύσουν. Η φιλοσοφία πρέπει να γίνει τέχνη. Στο φιλοσοφικό του ποίημα του θριαμβικού θανάτου («Η έσχατη θέληση», στους «Διθυράμβους του Διονύσου»), η θέληση του φίλου παύει όχι μ’ ένα ήπιο «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν», αλλά εκφράζεται με μια πανίσχυρη απαίτηση.

Είναι πολύ πιθανόν ότι ο Νίτσε ήθελε να παρουσιάσει συστηματικά την φιλοσοφία του σ’ ένα μείζον έργο, το οποίο θα είχε ονομάσει «θέληση για Δύναμη». Εν πάση περιπτώσει, πέρα από την μεταθανάτια έκδοση γραπτών σκέψεων του σ’ ένα βιβλίο μ’ αυτό το όνομα, ο φιλόσοφος δεν μπόρεσε να προχωρήσει σ’ αυτήν την κατεύθυνση , πέρα από κάποια σκαριφήματα και προσχέδια ατελών περιγραμμάτων. Η υγεία του είχε μια φθίνουσα «παλιρροιακή» τροχιά, κυμαινόμενη μεταξύ φάσεων οξύτατου πόνου και ανεπαρκούς ανάνηψης. Κάθε βραχεία περίοδος σχετικής ειρήνης παρουσιαζόταν ως ευτυχισμένη ανακωχή της αδιάκοπης πάλης του με την ασθένεια, με την ύπουλη ψυχική νόσο που κατέτρωγε τον θεόσταλτο νου του. Σε τέτοιες περιόδους ειρήνης μπορούσε να καταγράφει τις ιδέες του, να σχολιάζει τις διαπιστώσεις του και να διαμορφώνει σχέδια. Μία επίπτωση της διαταραγμένης υγείας του είναι και ο πρόδηλος αποσπασματικός χαρακτήρας του συνολικού του έργου, η εκρηκτική αδημονία που προβάλλει ολοφάνερη, καθώς και οι φαινομενικές ή βαθύτερες ανακολουθίες ή οι αντιφάσεις των απόψεών του.

Με την σκέψη του Νίτσε ξεκινά μια κολοσσιαία εποχιακή στροφή, μια αλλαγή στο πνεύμα που περιρρέει τον στοχασμό, καθώς ο Νίτσε σημασιοδοτεί πράγματι μια μετάβαση προς τον «υπερανθρωπισμό» (δηλαδή προς την αναζήτηση του υπερανθρώπου) μετά από δύο χιλιετίες ποικίλων δογμάτων πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ισότητας. Στην περίπτωσή του, ένας μύθος παρουσιάζεται έχοντας στις πηγές του μια γλώσσα, ο οποία ανήκει σε κάποιον άλλο Λόγο. Η οποιαδήποτε συνομιλία και συζήτηση, υπ’ αυτήν την συνθήκη, είναι φυσικά αναμενόμενο να περιέχει αντιφάσεις , αντιλογίες και ανακολουθίες, οι οποίες μπορούν να αρθούν μόνον σε μιαν υστερότερη φάση. Μέχρι τότε η παρουσίαση της θεώρησής του θα είναι ανορθολογική, εξωλογική και η όποια συστηματική κατάταξή της θα είναι κατ’ αρχήν άωρη αν όχι αδύνατη.

Η προσέγγιση της σκέψης του Νίτσε προσκόπτει σε πραγματικές και φανερές αντιφάσεις που θα βρούμε διαβάζοντας προσεκτικά και τις εξαιρετικά διαλεγμένες ανθολογίες του έργου του. Για παράδειγμα, ο Νίτσε επικρίνει αφ’ ενός εκείνους οι οποίοι δεν αρκούνται μόνο να διακηρύττουν την όποια τους απαρέσκεια αλλά την κατευθύνουν να συνδεθεί με εκλυτικές αιτίες. Αφ’ ετέρου όμως ο ίδιος παρέχει άφθονες αιτίες μιας ριζικής κριτικής τουχριστιανισμού, προβαίνοντας έτσι σε μία αυτοαντίφαση.

Κάθε αντίφαση συνιστά μεν ένα λογικό σφάλμα, όμως γεννιέται το ερώτημα πως θα έπρεπε να αντιδρούμε απέναντι στις αντιφάσεις; Οφείλουμε άραγε να τις διαγράψουμε και να τις λησμονήσουμε; Δεν χρειάζεται κανείς να είναι οπαδός της εγελιανής διαλεκτικής ώστε να εκτιμήσει την γονιμότητα συγκεκριμένων αντιθέσεων. Ακόμα και οι βάσεις των συγχρόνων μαθηματικών στηρίζονται σε αντινομίες που έγιναν αποδεκτές και στη συνέχεια άρθηκαν. Η σκέψη του Νίτσε είναι όπως προαναφέρθηκε μια ισχυρή αντίθεση έναντι πολυάριθμων θέσεων του Σοπενχάουερ, μετά την ιδιοφυή τους αρχική υποδοχή από τον Νίτσε. Ζώντας με τις αισθήσεις μας σ’ έναν ευκλείδειο χώρο δεν μπορούμε να συλλάβουμε εύκολα την αντίληψη των «μη ευκλείδειων γεωμετριών» του Ρίμαν και του Λομπατσέφσκι, δίχως τις οποίες όμως θα ήταν αδύνατη η πραγμάτωση των διαστημικών ταξιδιών. Και ο Γερμανός και ο Ρώσος μαθηματικός κατενόησαν τον Ευκλείδη αλλά τον υπερέβησαν, διαμορφώνοντας ο καθένας το δικό του μη ευκλείδειο πρότυπο κοσμοαντίληψης.

Ειπώθηκε εύστοχα πως η ευρωπαϊκή φιλοσοφία υπήρξε ένα ευρύ σύνολο υποσημειώσεων στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη. Με λιγότερο ακριβολόγο αλλά το ίδιο δικαιολογημένη ψυχική έξαρση θα μπορούσε να ειπωθεί πως ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτισμού αποτελεί ένα άθροισμα σημειώσεων για τον Σοπενχάουερ και τον Νίτσε. Λίγοι σύγχρονοι στοχαστές γνωρίζουν τι οφείλουμε και στους δύο αυτούς σπουδαίους Γερμανούς φιλοσόφους. Κι ακόμη λιγότεροι στοχαστές γνωρίζουν τι δεν γνωρίζουν από αυτούς. Πολλοί μελετητές της φιλοσοφίας ή «φιλοσοφούντες» προτείνουν να επανεκτιμήσουμε τον Νίτσε. Εμείς θεωρούμε ότι συνιστάται να διαβάσουμε τον Νίτσε.

Η ερμηνεία του Νίτσε υπήρξε από μακρά ένα γιγαντιαίο «αμφισβητούμενο ερώτημα», που υπερβαίνει σε έκταση και βάθος κάθε κοπιαστική αμφισβήτηση της σχολαστικής φιλοσοφία, καθώς αν και επεκτείνεται από την αυτούσια κειμενοκριτική και μελέτη των αποσπασματικών γραφών του έως την πολιτική φιλοσοφία, στερείται ενός στοιχείου : στερείται της ουσιαστικής αμφισβήτησης.

Η αλληλεπικάλυψη των ποικίλων ακαδημαϊκών ερμηνειών του Νίτσε, ιδίως μεταπολεμικά, γέμισε και καλλιεργεί μια γκρίζα εκτονωτική και «ουδετεροποιητική» προσέγγιση του γίγαντα της σκέψης. Αυτή η αντισηπτική διάθεση, τροφοδοτημένη και από πολλές μορφές πολιτικής ορθότητας, παράγει μια κανονιστική τάση σύγχρονης ερμηνευτικής ορθοδοξίας που οδηγεί σε αποκήρυξη των αιρέσεων, όλων των ζωντανών και παθιασμένων προσεγγίσεων του Νίτσε στο παρελθόν

Δ. Τζεμπετζής

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/peri-ths-nitse

 

Περί της νιτσεϊκής σκέψεως (Μέρος ΙΙ)

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014 - 07:28  

Στο βιβλίο του Μοντινάρι «Διαβάζοντας τον Νίτσε» (1982) καταγράφεται ακριβέστατα και πληροφοριακά αυτό το σύγχρονο ρυθμιστικό πλαίσιο, ιδιαίτερα στο τελευταίο αποκαλυπτικότατο κεφάλαιο («Ο Νίτσε μεταξύ του Άλφρεντ Μποϊμλερ και του Γκέοργκ Λούκατς». Τέτοια επιμελή και εμβριθή επιχειρήματα όπως το βιβλίο του Μοντινάρι είναι κατάλληλα για να μας εφοδιάσουν με τα στοιχειώδη τροχειοδεικτικά εφόδια για την πορεία προσέγγισης του Νίτσε, όμως κανείς δεν πρέπει να περιμένει τίποτε περισσότερο.

Στον φιλοσοφικό στοχασμό δεν διατίθεται καμιά μετάγγιση επεξεργασμένης αντίληψης. Πολύ περισσότερο όταν αναφερόμαστε στη σκέψη του Νίτσε, όπου οι όποιες εξηγητικές εργασίες αποτελούν απλά και μόνο εισαγωγή στην προπαρασκευαστική φάση της αναζήτησης. Οπότε, όταν καλλιεργείται η σκέψη στο απεριόριστο διάστημα, ισχυροποιημένη από τα προστάγματα ρήξης και αμφισβήτησης που εξαπέλυσε ο ίδιος ο Νίτσε, κάθε ορθοδοξία και δογματισμός οφείλουν να σιωπούν όταν μιλάει η δύναμη.

Πρέπει για την προσέγγιση και κατανόηση της σκέψης του Νίτσε να συνειδητοποιήσουμε το πολύπτυχο και αμφιλεγόμενο ταξίδι που μας περιμένει. Όπως προαναφέρθηκε υφίστανται ευρύτατες διαφωνίες για την ερμηνεία και τη σημασία του έργου του. Το ύφος της φιλοσοφικής του γραφής είναι μοναδικά προκλητικό και αγνοεί κάθε επιφύλαξη. Οι δεικτικές, καυστικές και διεισδυτικές κριτικές του κατά του χριστιανισμού, αποδίδονται με τους πιο επιθετικούς και βλάσφημους όρους με τα δεδομένα της Ευρώπης του 19ου αιώνα. Τα χαρακτηριστικά του νιτσεϊκού ύφους που αντίκεινται στις παραδοσιακές αξίες της φιλοσοφικής γραφής τον αποξένωσαν από το ακαδημαϊκό κατεστημένο στην εποχή του και τον φυλάκισαν σε ένα κανονιστικό-ανακριτικό κελί από το σύγχρονο ακαδημαϊκό κατεστημένο. Μάλιστα ορισμένοι αναλυτικοί φιλόσοφοι απορρίπτουν και αποβάλλουν τον Νίτσε ως ευμετάβλητο, αλλοπρόσαλλο και ασυνεπή στοχαστή που παράγει υποθετικά και αναπόδεικτα κάτι άλλο από ότι «η πραγματική φιλοσοφία».

Για να αρθρώσουμε ένα στοιχειώδες υπόστρωμα-εφαλτήριο της προσέγγισής μας στην νιτσεϊκή σκέψη πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ως πυλώνες τα κύρια θέματα της θεώρησής του, τα οποία απασχόλησαν την μέγιστη προσοχή των πλέον αφοσιωμένων μελετητών του : τις απόψεις του περί ηθικής, την δήλωσή του «ο θεός είναι νεκρός» την υπόδειξή του περί της «αιωνίας επιστροφής», καθώς και τις επισημάνσεις και τα διανοήματά του σχετικά με τον «υπεράνθρωπο» και την «θέληση για δύναμη».

Στο βιβλίο του «Αυγή-σκέψεις περί των ηθικών προκαταλήψεων» (1881) ο Νίτσε ξεκινά την «εκστρατεία του ενάντια στην ηθική» και αυτοαποκαλείται «αμοραλιστής». Επικρίνει σφοδρά τα κυρίαρχα ηθικά σχήματα της εποχής του: τον χριστιανισμό, την καντιανή φιλοσοφία και τον ωφελιμισμό. Υποβαθμίζει το ρόλο του ηδονισμού, της αναζήτησης της ηδονής ως κυρίαρχου κινήτρου και συνάμα προάγει το ρόλο ενός «αισθήματος δύναμης». Εκφράζει έναν ισχυρό ηθικό και πολιτιστικό σχετικισμό επικρίνοντας την χριστιανική θεώρηση μέσα από ένα ευρύ εδάφιο. Σ’ αυτό πλήττει την χριστιανική βιβλική εξήγηση, ερμηνεύοντας αντικείμενα και σκηνές της Παλαιάς Διαθήκης ως προαποτυπώσεις της σταύρωσης του Χριστού. Το κείμενο του βιβλίου παρουσιάζεται με σαφήνεια και αφοριστικό ύφος προσκαλώντας τον αναγνώστη σε μια ξεχωριστή εμπειρία χωρίς να επιδεικνύει κανένα στοιχείο ενδιαφέροντος να πείσει για να γίνει αποδεκτό οποιοδήποτε σημείο των παρατιθέμενων απόψεων (χαρακτηριστικό που εκφράζεται κυρίαρχο σε όλο το νιτσεϊκό έργο).

Στο βιβλίο του «Ίδε ο άνθρωπος»-«Ecce homo: Πως κάποιος καθίσταται αυτό που είναι» (τελευταίο βιβλίο που έγραψε πριν κορύφωση της ψυχικής νόσου του στα 1888, το οποίο εκδόθηκε στα 1908 ), αποκαλεί την εγκαθίδρυση ηθικών συστημάτων βασισμένων σε μια διχοτομία καλού- κακού «ολέθριο λάθος». Επίσης εκδηλώνει την επιθυμία να εγκαινιάσει, να εισαγάγει μια επαναξιολόγηση των αξιών του χριστιανικού κόσμου, να προβεί σε μιαν «επαναξίωση των αξιών». Παραθέτει την διάθεση του να προσφέρει μια νέα περισσότερο φυσική πηγή προέλευσης αξιών από τις ζωτικές παρορμήσεις της ίδιας της ζωής.

Στο τελευταίο εδάφιο του βιβλίου του με τίτλο : «Γιατί είμαι ένα πεπρωμένο», ασχολείται κυρίως με την επανάληψη όλων των προηγουμένων σκέψεών του για τον χριστιανισμό, επιβεβαιώνοντας την παρακμή του χριστιανισμού, καθώς και τις ιδέες του για το ξεσκέπασμα της χριστιανικής ηθικής. Το βιβλίο το υπογράφει ως «Διόνυσος ενάντια στον εσταυρωμένο». Και στα δύο προαναφερόμενα βιβλία ο Νίτσε προβαίνει σε μια γενεαλογική περιγραφή της ανάπτυξής της «ηθικής κυρίαρχου-δούλου», που καταλαμβάνει την κεντρική θέση των έργων αυτών. Παρουσιάζει την ηθική του κυρίαρχου ως το αυθεντικό και αρχέγονο σύστημα ηθικής, πιθανότερα συσχετιζόμενο καλύτερα με την Ομηρική Ελλάδα. Η αξία αναδύεται ως η αντίθεση καλού-κακού αποδιδόμενη με ένα δίπολο «κατάφασης της ζωής»-«άρνησης της ζωής». Υγεία, δύναμη, πλούτος και κοινωνική ισχύς, δηλαδή τα χαρακτηριστικά που απαντώνται στους ομηρικούς ήρωες, προσμετρώνται ως «καλό», ενώ αντίθετα ως «κακό» κρίνεται ότι σχετίζεται με την ασθένεια, την αδυναμία, τη φτώχεια και την παθητικότητα, το είδος των χαρακτηριστικών τα οποία κατά σύμβαση συσχετιζόταν στην αρχαία εποχή με τους δούλους.

Η ηθική του δούλου έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την ηθική του Κυρίου, εκδηλώνεται δε και ως μία αντίθεση προς αυτήν. Ο Νίτσε συσχετίζει την ηθική του δούλου με την ιουδαϊκή και με την χριστιανική παράδοση. Η εδώ προέλευση της αξίας αναδύεται μέσα από το δίπολο καλού-κακού, όμως το καλό συσχετίζεται με τον «καλό κόσμο», την ανοχή, την άγνοια, την καταστολή, την πραότητα και την υποταγή. Αντίθετα το κακό προβάλλει εγκόσμιο , εγωιστικό, σκληρό, πλούσιο και επιθετικό. Ο Νίτσε θεωρεί πως η ηθική του δούλου απορρέει από την συγκαλυμμένη και ανέκφραστη οργή και εχθρότητα του δούλου. Λειτουργεί ώστε να ξεπεραστεί η αίσθηση κατωτερότητας του δούλου, η μειονεξία που αισθάνεται αυτός απέναντι του κυρίου του. Αυτό επιτυγχάνεται με τον ανακαθορισμό κάποιων αδυναμιών των δούλων, την προβολή των ελλειμμάτων ως σπουδαίων και εκλεκτών αρετών, όπως πχ με την «πραότητα».

Σ’ αυτήν την ηθική των δούλων ο Νίτσε αναγνωρίζει μια πηγή του μηδενισμού που έχει καταλάβει την Ευρώπη. Στα μάτια του η σύγχρονη Ευρώπη και ο χριστιανισμός της υπάρχουν και λειτουργούν σε μιαν απόλυτα υποκριτική κατάσταση, δίχως πραγμάτωση και δίχως αντικειμενική ουσία, σε μία διαρκή ένταση μεταξύ της ηθικής του κυρίου και της ηθικής του δούλου, καθώς τα δύο αξιακά συστήματα καθορίζουν σε άλλοτε άλλα βαθμό τις αξίες της πλειονότητας των Ευρωπαίων, τους οποίους ο ανυπόκριτος φιλόσοφος δεν διστάζει να χαρακτηρίσει ετερόκλητους και παρδαλούς (όπως τα πολύαιμα σκυλιά).

Ο Νίτσε καλεί τους εξαιρετικούς ανθρώπους να μην αισθάνονται καμία ντροπή εμπρός στην υποτιθέμενη «ηθική για όλους», η οποία κατ’ αυτόν εκτιμάται ως βλαβερή και επιζήμια για την άνθιση των εξαιρετικών ανθρώπων. Ωστόσο προειδοποιεί πως η ηθική «καθ’ αυτήν» δεν αποτελεί κακό. Τουναντίον για τις μάζες είναι καλό και πρέπει να αφεθεί γι’ αυτές.

Αντιθέτως οι εξαιρετικοί άνθρωποι θα πρέπει αντιθέτως να ακολουθούν τον δικό τους εσωτερικό νόμο. Ένα αγαπημένο ρητό του, συσχετιζόμενο με το προκείμενο θέμα, ο Νίτσε το έλαβε από τον μεγάλο Πίνδαρο: «γένος’ οίος έσσι μαθών» από την Β’ Πυθιόνικο ωδή (2.72) γραμμένη για τον Ιέρωνα των Συρακουσών (ΜΑΘΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΤΕΤΟΙΟΣ).

Ο Νίτσε ενέκυψε στο κυρίαρχο θέμα της ηθικής κυρίου-δούλου ήδη από το βιβλίο του «Η γενεαλογία της ηθικής», προσεγγίζοντας τον όρο ηθική μ’ έναν ευρύτερο και αποκλίνοντα από τον συνήθη κοινό τρόπο αντίληψης της εννοίας αυτής. Γι’ αυτόν μια συγκεκριμένη ηθική είναι αχώριστη από τον σχηματισμό ενός συγκεκριμένου πολιτισμού που αυτή επάγει και ο οποίος σχετίζεται μαζί της διαδραστικά. Αυτό σημαίνει πως η γλώσσα, οι κώδικες και οι πρακτικές, οι εκφάνσεις και τα δημιουργήματα του πολιτισμού έχουν ως δυναμικό περιεχόμενο αυτήν την ηθική και αντανακλούν τον αγώνα μεταξύ των δύο τύπων ηθικής αξιολόγησης. Η ηθική των κυρίων σταθμίζει τις πράξεις σε μια κλίμακα καλών και κακών συνεπειών, ενώ η ηθική των δούλων σταθμίζει αντίστοιχα προθέσεις.

Η διαφορά είναι αβυσσαλέα χασματική. Για τον Νίτσε το δίπολο της ηθικής κυρίου-ηθικής δούλου παρέχει την στέρεη βάση για μια καθολική εξήγηση κι ερμηνεία της Δυτικής σκέψης, από τους προσωκρατικούς έως τις ημέρες τους. Στην οποιαδήποτε προσέγγιση του ζητήματος με εφόδιο τη νιτσεϊκή σκέψη ουδέποτε πρέπει να λησμονούμε πως η ηθική του δούλου «αξιώνει» δρώμενα όπως η εξυπηρετικότητα, η ταπεινοφροσύνη και η συμπόνια, ενώ η ηθική του κυρίου «αξιώνει» την υπερηφάνεια, την δύναμη και την αριστοκρατικότητα της ευγενείας.

Ο Νίτσε καθορίζει την ηθική του ανθρώπου ισχυρής θέλησης ως ηθική του κυρίου. Επικρίνει και ταυτίζει με την σύγχρονή του βρετανική ιδεολογία την άποψη πως καλό είναι οτιδήποτε είναι εξυπηρετικό και διευκολυντικό, ενώ ότι είναι βλαβερό είναι κακό. Θεωρεί πως η άποψη αυτή λησμόνησε τις καταβολές των αξιών κι αποκαλεί καλό ότι είναι χρήσιμο βάσει της συνήθειας, καθώς το χρήσιμο πάντοτε καθορίζονταν ως καλό, οπότε η χρησιμότητα ως αξία  είναι καλοσύνη και ταυτίζεται με το καλό, μ’ έναν ασυνείδητο ζωώδη μνημονικά εγχάρακτο τρόπο και δίχως πραγματική συνείδηση.

Στο βιβλίο του «Πέραν του καλού και του κακού» επεξηγεί ότι στην προϊστορική κατάσταση του ανθρώπου «…η αξία ή μη-αξία μιας πράξης προερχόταν από τις επιπτώσεις της», όμως τελικά «…δεν υπάρχουν καθόλου ηθικά φαινόμενα, μόνον ηθική ερμηνεία των φαινομένων». Για τους ανθρώπους με δυνατή θέληση, «καλό» είναι το ευγενές, το δυνατό, το ισχυρό, ενώ «κακό» είναι το αδύναμο, το δειλό, το συνεσταλμένο, το άτολμο, το ευτελές. Η ουσία της ηθικής του κυρίου είναι η αριστοκρατική ευγένεια. Η ηθική σχεδιάστηκε για να προστατεύσει αυτό που αξιώνει ο άνθρωπος με τη δυνατή θέληση, οπότε και για τον κύριο και για τον δούλο «…ο φόβος είναι η μητέρα της ηθικής».

Γι’ αυτόν η θέληση για δύναμη είναι η μόνη δύναμη πάνω στη γη, αυτή που κινεί όλα τα όντα και τα κάνει να αλληλοσυγκρούονται, να συνδυάζονται, να ενώνονται, να ανακατεύονται αέναα. Όπως λέει ο ίδιος στο «Πέραν του καλού και του κακού», «….η ζωή είναι κατ’ ουσίαν ιδιοποίηση, παράβλαψη, καθυπόταξη του ξένου και του ανίσχυρου, καταπίεση, σκληρότητα, εκμετάλλευση… δηλαδή θέληση για δύναμη».

Επειδή τα όντα δεν έχουν την ίδια δύναμη, ο κόσμος είναι μια τάξη ιεραρχίας από το ανώτερο στο κατώτερο, αλλά μια τάξη ρευστή κι επιδεχόμενη συνεχείς αμφισβητήσεις και ανακατατάξεις. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των θελήσεων για δύναμη βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος έχει επιβάλλει και θα επιβάλλει πάντα την εξουσία του πάνω στη φύση και στους ομοίους του.

Αυτό που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο ανταγωνισμός (ο αρχαίος ελληνικός «αγών», είναι αυτό το ανθρώπινο στοιχείο που δεν άφηνε τον Θεμιστοκλή να κοιμηθεί όταν σκεφτόταν «το του Μιλτιάδου τρόπαιον»). Ενώ πολλοί θεωρούν τον «οστρακισμό» που λάμβανε χώρα στην αρχαία Αθήνα ως ουσιώδη εκμηδένιση του ατόμου, αντίθετα, ο Νίτσε υποστηρίζει ότι ο θεσμός του οστρακισμού ήταν θετικός : όταν ένα άτομο ξεπερνάει όλα τα άλλα, παραμερίζεται από την κοινότητα «προκειμένου να ξαναρχίσει το παιχνίδι των ανταγωνιζόμενων δυνάμεων».

Για τον Νίτσε, η ισχυρότερη θέληση για δύναμη είναι η πλέον πνευματική, δηλαδή εκείνη που χαρακτηρίζει τους «μεγάλους εφευρέτες καινούργιων αξιών» ή δημιουργούς. Τέτοιοι άνθρωποι προβαίνουν, μαζί με τους μαθητές / οπαδούς τους, σε καινούργιες αξιολογήσεις των ανθρώπινων αξιών, των ιδεών και των πραγμάτων κι έτσι προτείνουν ένα καινούργιο «αγαθό» για την πλειονότητα των ανθρώπων, αναπόσπαστο από έναν πίνακα «υπερνικήσεων», δηλαδή έναν πίνακα που περιέχει όλα εκείνα που πρέπει να ξεπεραστούν στην εκάστοτε δεδομένη στιγμή.

Οι δημιουργοί μπορούν να εκφράζουν μια «θετική» ή μια «αρνητική» θέληση για δύναμη. Θετική είναι κάθε θέληση για δύναμη, η οποία καταφάσκει  την ζωή, «ευλογεί τα πράγματα και τον άνθρωπο», ενώ αρνητική είναι κάθε θέληση για δύναμη που δεν σέβεται, δεν εκτιμά και δεν αναδεικνύει την αξία της ζωής.

Άλλες ποιότητες που αξιώνονται συχνά στην νιτσεϊκή ηθική του κυρίου είναι η ευρύνοια, το θάρρος, η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη και η ακριβής αίσθηση της αυταξίας, της προσωπικής αξίας. Η ηθική του κυρίου ξεκινά στον «ευγενή άνθρωπο», με μιαν αυτόματη ιδέα του καλού και κατόπιν η περί κακού ιδέα γεννάται ως αυτό που δεν είναι καλό.

«Ο ευγενής τύπος ανθρώπου βιώνει τον εαυτό του ως καθοριστή αξιών.  Δεν χρειάζεται έγκριση.  Κρίνει “ό,τι είναι βλαβερό σ’ εμένα είναι καθαυτό βλαβερό”.  Γνωρίζει πως ο εαυτός του είναι εκείνος που πρώτος παρέχει τιμή στα πράγματα.  Είναι «δημιουργός αξιών»

Μ’ αυτήν την εικόνα η ηθική του κυρίου αποτελεί  την πλήρη αναγνώριση του ότι ο ίδιος ο εαυτός κάποιου είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων.  Στον βαθμό που κάτι είναι υποβοηθητικό στον ισχυρά θεληματικό άνθρωπο αυτό ομοιάζει με ό,τι  αξιώνει ο ίδιος στον εαυτό του.  Για τούτο αξιώνει ως «καλό» αυτά τα πράγματα.  Οι κύριοι είναι οι δημιουργοί της ηθικής και οι δούλοι ανταποκρίνονται στην ηθική των κυρίων με την δική τους ηθική των δούλων.

Αντίθετα με την ηθική του κυρίου η οποία αποτελεί κορυφαία εκδήλωση του πλέον κεκαθαρμένου από βιοτικούς προσδιορισμούς συναισθήματος και συνάμα είναι γεννήτρια αξιών η ηθική του δούλου είναι κυριολεκτικά μία έμμονη δυσαρέσκεια, μια εμπαθής αγανάκτηση που εκδηλώνεται ως αντίστροφη επαναξίωση ανάγοντας σε αξίες ό,τι απορρίπτει ο κύριος και σε απόρριψη των αξιών του.  Απορρέει από την αξιακή φόρτιση των πράξεων που βασίζονται στις προθέσεις και την απαξίωση των πράξεων που βασίζονται στις απορρέουσες επιπτώσεις τους.

Όπως ακριβώς η ηθική του κυρίου προέρχεται από τον ισχυρό, η ηθική του δούλου προέρχεται από τον αδύναμο.  Όντας μια αντίδραση στην καταπίεση δαιμονοποιεί τους καταπιεστές του αδυνάμου, του δούλου.  Είναι το αντίστροφο αντίθετο της ηθικής του κυρίου.  Και ως αντιστροφή καθαυτήν, χαρακτηρίζεται από απαισιοδοξία και δειλό σκεπτικισμό.  Γεννιέται από την αντίθεση σε οτιδήποτε η ηθική του κυρίου αξιώνει ως «αγαθό».  Η δουλική ηθική δεν αποσκοπεί στην εξάσκηση επιρροής στην θέληση του ανθρώπου μέσω της ισχύος αλλά μέσω μιας προσεκτικής και επιτηδευμένης υπονόμευσης.

Δεν επιζητεί την υπέρβαση των κυρίων, αλλά την μετατροπή και εκείνων σε δούλους.  Αποτελεί την πεμπτουσία κάθε εξισωτικής θεώρησης.  Ο πυρήνας της ηθικής του δούλου.  Ο πυρήνας της ηθικής του δούλου έγκειται στην χρησιμοθηρία.  Αγαθό είναι αυτό που είναι το χρησιμότερο για το σύνολο και όχι για τον δυνατό.  Ο Νίτσε διαπιστώνει σ’ αυτό το στοιχείο μιαν αντίφαση: « Και πως μπορεί να υπάρξει ένα κοινό καλό! Η έκφραση είναι αυτοαντιφατική : ό,τι μπορεί να είναι κοινό είχε πάντα μικρή αξία.  Στο τέλος πρέπει να είναι όπως ήταν πάντοτε : τα μεγάλα πράγματα είναι για τους μεγάλους, η άβυσσοι για τους βαθείς, τα ρίγη και οι λεπταισθησίες για τους εκλεπτυσμένους και εν ολίγοις όλα τα σπάνια πράγματα για τους σπάνιους» 

Μια και οι δυνατοί είναι λίγοι σε αριθμό συγκρινόμενοι με τις μάζες των αδυνάμων, οι αδύναμοι κερδίζουν ισχύ διαφθείροντας τους δυνατούς ώστε να πιστέψουν πως οι αιτίες της δουλείας είναι «κακές», όπως κακές είναι όλες εκείνες οι ποιότητες τις οποίες οι αδύναμοι λόγω της αδυναμίας της φύσης τους δεν μπορούν να επιλέξουν.

Δηλώνοντας πως η ταπεινοφροσύνη είναι εθελοντική, η ηθική των δούλων αποφεύγει να παραδεχτεί πως η ταπεινοφροσύνη τους αρχικά τους επιβλήθηκε από έναν κύριο.  Οι βιβλικές αρχές της «παροχής της άλλης παρειάς» στο ράπισμα της ταπεινοφροσύνης, της ελεημοσύνης και του οίκτου είναι αποτέλεσμα της καθολικής και παγκοσμιοποιημένης γενίκευσης της δοκιμασίας και δεινοπάθειας του σκλάβου πάνω σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, δοκιμασίας που υποδουλώνει επίσης και τους κυρίους. 

Δ. Τζεμπετζής

Απανθίσματα από την σκέψη του Έβολα
«Ευρωπαϊκή Παρακμή» - (1928)


Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014 - 09:31 Απανθίσματα από την σκέψη του Έβολα «Ευρωπαϊκή Παρακμή» - (1928)

Ο τρέχων «πολιτισμός» της Δύσης οφείλει να υποστεί μια θεμελιώδη αναμόρφωση, χωρίς την οποία είναι καταδικασμένος αργά ή γρήγορα να καταρρεύσει. Αυτός ο «πολιτισμός» έχει ολοκληρώσει την πληρέστερη διαστροφή κάθε λογικής τάξης πραγμάτων. Μέσα στο βασίλειο της ύλης, του χρυσού, της μηχανής, του αριθμού, δεν υπάρχει πλέον ούτε Πνεύμα, ούτε Ελευθερία, ούτε Φως.

Η Δύση έχει χάσει την αίσθηση της Διακυβέρνησης και της Υπακοής. Έχει χάσει την αίσθηση της Δράσης και της Ενατένισης. Έχει χάσει την αίσθηση της Ιεραρχίας, της Πνευματικής Δύναμης, των Θεανθρώπων. Δεν γνωρίζει πλέον την Φύση.

Η Δύση δεν γνωρίζει πλέον την Φύση! Δεν αποτελεί για τον Δυτικό άνθρωπο ένα ζωντανό σώμα φτιαγμένο από σύμβολα, Θεούς και τελετουργικές χειρονομίες.  Δεν είναι ένας υπέροχος «Κόσμος» (στολίδι), στον οποίον ο άνθρωπος κινείται ελεύθερα, ως ένας μικρόκοσμος μέσα στο μακρόκοσμο. Αντιθέτως, έχει αποσυντεθεί σε μιαν αδιαφανή και θανατηφόρο εξωτερικότητα, το μυστήριο της οποίας επιδιώκουν να αγνοήσουν βέβηλες επιστήμες, με τη βοήθεια των ασήμαντων νόμων τους και των μικροπρεπών υποθέσεών τους.

Η Δύση δεν γνωρίζει  πλέον την Σοφία. Αγνοεί την μεγαλοπρεπή σιωπή εκείνων που αυτοκυριαρχήθηκαν, την λαμπρή φωτεινή ηρεμία των Προφητών, την υπέροχη ηλιακή πραγματικότητα εκείνων στους οποίους η ιδέα έχει γίνει αίμα, ζωή και δύναμη. Η Σοφία έχει αντικατασταθεί από την ρητορεία της «φιλοσοφίας» και του «πολιτισμού», από το βασίλειο  των καθηγητών, των δημοσιογράφων και των αθλητών, από το σχέδιο, το πρόγραμμα και την προκήρυξη. Έχει ενδώσει στην συναισθηματική, θρησκευτική, ανθρωπιστική μόλυνση και στην φυλή των φλύαρων που τρέχουν ολόγυρα σαν τρελοί, εκθειάζοντας την «επίτευξη» και την «πρακτική», επειδή η σιωπή και η θεωρία τους φοβίζουν.

Η Δύση δεν ξέρει πλέον το Κράτος: Το ανδρείο Κράτος, την Αυτοκρατορία, ως σύνθεση της πνευματικότητας και της βασιλείας, ως μία οδό προς το «υπερκόσμιο». Το Κράτος - όπως έγινε γνωστό από τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς από την Κίνα έως την Αίγυπτο, από την Περσία έως την Ρώμη και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους - έχει πλέον βυθιστεί στην αστική ένδεια ενός καταπιστεύματος σκλάβων και εμπόρων.

Αγνοείται αυτό που θα μπορούσε να είναι ο πόλεμος, ο αυτόβουλος πόλεμος, ως αξία υπέρτερη και της νίκης και της ήττας. Ως εκείνο το ιερό μονοπάτι προς την πνευματική ολοκλήρωση, για το οποίο η  Βαλχάλλα, η ουράνια έδρα του Όντιν, είναι το προνόμιο των ηρώων που έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Η πορεία για την οποία στο Ισλάμ, «ο ιερός πόλεμος», το τζιχάντ, είναι συνώνυμος με τον «δρόμο του Θεού». Η πορεία κατά την οποία στην άρια Ινδία, ο πολεμιστής παραστέκει με τον ασκητή και, στην κλασική αρχαιότητα, ο «θριαμβικός θάνατος mors triumphalis») εννοείται ως νίκη επί του θανάτου. Αυτοί οι σύγχρονοι, τρομεροί Ευρωπαίοι «ακτιβιστές» αγνοούν τι είναι ένας τέτοιος πόλεμος. Δεν γνωρίζουν πλέον πολεμιστές αλλά μόνο στρατιώτες. Για τους «ακτιβιστές» αυτούς, μια λογομαχία είναι αρκετή να τους τρομοκρατήσει και να τους πισωγυρίσει αναγκαστικά στην ρητορεία του ανθρωπισμού, του φιλειρηνισμού και του συναισθηματισμού.

Η Ευρώπη έχει χάσει την απλότητά της, έχει χάσει την κεντρικότητά της, έχει χάσει την ζωή της. Η δημοκρατική ασθένεια και το σημιτικό δηλητήριο την διαβρώνουν σε όλες τις ρίζες της - βαθειά, έως τον νόμο, τις επιστήμες και την θεωρητική σκέψη της -. Όσο  για ηγέτες - δηλαδή, εκείνα τα όντα που διακρίνονται, όχι από την βία, την πλεονεξία για το κέρδος ή την ικανότητά τους  ως εκμεταλλευτές σκλάβων, αλλά αντίθετα, από αδιατάρακτες και υπερβατικές ποιότητες ζωής - δεν υπάρχει κανείς. Η Ευρώπη είναι ένα μεγάλο αναίσθητο σώμα, κατειλημμένο και συντετριμμένο από μιαν ανησυχία που κανένας δεν τολμά να εκφράσει. Ένα σώμα του  οποίου το αίμα είναι ο χρυσός, η σάρκα είναι μηχανές, εργοστάσια και εξοπλισμοί, ενώ  ο εγκέφαλος του είναι μια σελίδα εφημερίδας. Ένα άμορφο σώμα, που τινάζεται ακατάπαυστα οδηγημένο από σκοτεινές και απρόβλεπτες δυνάμεις, το οποίο  συντρίβει ανελέητα οποιονδήποτε προσπαθεί να του αντιταχθεί  ή ακόμα και να αποφύγει απλώς τον μηχανισμό του.

Ο ιδιαίτερα εκθειασμένος «πολιτισμός» της Δύσης υπήρξε ικανός να πραγματοποιήσει όλο αυτό το άθλιο μόρφωμα. Αυτό είναι το καυχημένο αποτέλεσμα της δεισιδαιμονίας της «Προόδου», μακριά και πέρα από την ρωμαϊκή αυτοκρατορικότητα, από την δωρική Ελλάδα και από όλες τις άλλες υποδειγματικές μορφές των μεγάλων αρχέγονων Αρίων πολιτισμών.

Και η θηλιά σφίγγει καθημερινά γύρω από εκείνους που είναι ακόμα ικανοί για την μεγάλη απέχθεια και την μεγάλη εξέγερση.


Διαβάστε περισσότερα:
http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/apanthismata-apo-thn-skepsh-tou-ebola-eurwpaikh-parakmh-19281#ixzz33amwBahL

 

 

Μετατοπίσεις εννοιών,
πολιτική ορθότητα και
o Μετάνθρωπος

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
28/05/2014

Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

 

 

Η συμβολή των ελληνικών σπηλαίων στην
οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της χώρας μας

Κωνσταντίνος Μερδενισιάνος
28/05/2014

Την μελέτη μπορείτε να τη διαβασετε, εδώ.

 

 

Βεβήλωση της Αγίας Σοφίας

Δημήτρης Παπαγεωργίου
28/05/2014

Εδώ και ημέρες στο διαδίκτυο έχει ξεκινήσει μία πρωτοβουλία, από ελληνοαμερικάνικες οργανώσεις, κατά της μετατροπής της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη σε τζαμί.

Στο ενημερωτικό γι' αυτή την πρωτοβουλία κείμενο, διαβάζουμε ότι σύμφωνα με τον τουρκικό τύπο, στο πλαίσιο των "εορτασμών" των Τούρκων για την Άλωση της Πόλης, η Αγία Σοφιά θα χρησιμοποιηθεί για "προσευχή" από τον Ταγίπ Ερντογάν, προκειμένου αυτός να ενισχύσει το πολιτικό του προφίλ που έχει πληγεί επανειλημμένα τον τελευταίο καιρό. Εχει δώσει μάλιστα ραντεβού σήμερα στην Αγια-Σοφιά, ημέρα σημαδιακή - είναι η επέτειος άλωσης της Πόλης, την οποία γιορτάζει ανελλιπώς κάθε χρόνο. Κάλεσε ισλαμιστές ηγέτες να προσευχηθούν μέσα στην εκκλησία, προβάλλοντας έτσι την ειλημμένη απόφασή του να αρθεί η μουσειακή χρήση του μνημείου και να επιστρέψει η λατρευτική.

Στα σχέδια της κυβέρνησης είναι και η επανακατασκευή του μεντρεσέ (εκκλησιαστικού σχολείου) που υπήρχε κάποτε δίπλα στην Αγια-Σοφιά, σύμφωνα με το ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών) Τουρκίας. Ο μεντρεσές κατεδαφίστηκε επί Κεμάλ ενώ είχε ανεγερθεί τον 16ο αιώνα. Η ανέγερσή του τώρα, πλάι σε ένα κηρυγμένο μνημείο, έρχεται σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς συνθήκες προστασίας μνημείων.

Θα αντιδράσει άραγε η ελληνική κυβέρνηση;

Η Unesco πάντως τηρεί σιγχή ιχθύος

Η Αγία Σοφιά δεν αποτελεί όμως κάποιου είδους “ελληνικό απωθημένο”. Σαφώς έχει έναν κεντρικό ρόλο στην ελληνική ιστορία, και αποτελεί ένα επιβλητικό χτίσμα αυτό καθ' εαυτό αλλά και ένα πολύ σημαντικό μνημείο του χριστιανικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Γι αυτό και προκαλεί εντύπωση η “αδράνεια” της Unesco και των υπολοίπων διεθνών οργανισμών σε αυτή την πρόκληση εκ μέρους της Τουρκίας.

Η Αγία Σοφία

Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Το ξεχωριστό αυτό σημείο είχαν επιλέξει για να χτίσουν τους ναούς τους, αιώνες πριν από τους Βυζαντινούς, οι ειδωλολάτρες.

Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και τα εγκαίνια έγιναν στις 15 Φεβρουαρίουτου 360.

Για την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου έργου δούλεψαν αδιάκοπα επί έξι χρόνια 10.000 τεχνίτες, ενώ ξοδεύτηκαν 320.000 λίρες (περίπου 120.000.000 ευρώ). Από κάθε σημείο όπου υπήρχε Ελληνισμός, έγινε προσφορά: Τα πράσινα μάρμαρα από τη Μάνη και την Κάρυστο, τα τριανταφυλλιά από τη Φρυγία και τα κόκκινα από την Αίγυπτο. Από τον υπόλοιπο κόσμο προσφέρθηκαν τα πολύτιμα πετράδια, ο χρυσός, το ασήμι και το ελεφαντόδοντο, για τη διακόσμηση του εσωτερικού.

Τα εγκαίνια έγιναν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 από τον Ιουστινιανό, ο οποίος βλέποντας την υπεροχή της Αγίας Σοφίας έναντι του ξακουστού ναού του Σολομώντα, αναφωνεί: «Δόξα των Θεώ το καταξιωσάντι με τελέσαι τοιούτον έργον. Νενίκηκά σε Σολομών».

Για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Εκεί, ο λαός θα γιορτάσει τους θριάμβους, θα θρηνήσει τις συμφορές και θα αποθεώσει τους νέους αυτοκράτορες.

Η τελευταία λειτουργία τελέστηκε στις 29 Μαΐου του 1453. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ' Δραγάτης, αφού προσευχήθηκε μαζί με το λαό και ζήτησε συγνώμη για λάθη που πιθανόν έκανε, έφυγε για τα τείχη, όπου έπεσε μαχόμενος. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία έγινε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ μετατράπηκε σε μουσείο.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, η “συμβολική ημερομηνία”, σήμερα δηλαδή που ίσως οι Τούρκοι προκαλέσουν μετατρέποντας – έστω και προσωρινά- την Αγία Σοφία σε τζαμί, σηματοδοτεί κάτι πολύ περισσότερο σημαντικό από την πολιτική προσπάθεια του Ερντογάν να μαζέψει ψηφοφόρους. Σημαίνει την αναστροφή της πορείας των νεοτούρκων και την επαναφορά του Οθωμανικού τύπου ισλαμισμού, ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Τουρκία. Ο Ερντογάν είναι αλήθεια ότι έχει στριμωχθεί σε διεθνές επίπεδο. Όπως όμως αποδεικνύεται, και όπως πρόσφατα αποδείχθηκε και στις τουρκικές εκλογές, έχει ένα συμπαγές εσωτερικό μέτωπο στήριξης που δεν καταλαβαίνει ούτε από σκάνδαλα, ούτε από υποκλοπές ούτε από “επαναστάσεις” τύπου “πορτοκαλί” που κάποιοι προσπάθησαν να κάνουν στην Τουρκία για να ξεφορτωθούν τον Ερντογάν. Η δημογραφική ανάπτυξη του ισλαμιστικού-αγροτικού πληθυσμού της Τουρκίας και η ταυτόχρονη άλωση εκ μέρους της ελίτ του, της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, δίνουν στον Ερντογάν αυτή την εσωτερική σταθερότητα που χρειάζεται. Με αυτούς μιλά ο Ερντογάν. Και αυτοί δεν θέλουν το τουρκικό κράτος που συνομιλεί με την Ευρώπη, που σέβεται τα μνημεία όπως η Αγία Σοφία. Θέλουν ένα αυτοκρατορικού τύπου κράτος με συμβολικές κινήσεις, που αποδεικνύουν την ρώμη της “τοπικής υπερδύναμης” που λέγεται Τουρκία.

Και αυτή ακριβώς είναι η σημασία μίας τέτοιας κίνησης, σήμερα ή έστω κάποια άλλη στιγμή. Θα σηματοδοτεί την επιστροφή στο “αυτοκρατορικό” παρελθόν της Τουρκίας. Και ποιός θα τους αντιμετωπίσει; Οι Έλληνες πολιτικοί; Πού δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το τι συμβαίνει στην Θράκη; Που “στηρίζουν” -οι δεξιοί μάλιστα- τον Καμίνη; Ο οποίος θέτει ως προτεραιότητα το να κάνουμε τζαμί στην Αθήνα;

Μόλις χτές το έκανε. Μιλώντας στους δημοσιογράφους σχετικά με τις προτεραιότητες της νέας δημαρχιακής περιόδου του ανέφερε ανάμεσα στις 4-5 πρώτες και την δημιουργία τζαμιού. Δήθεν για να κλείσουν τα παράνομα τζαμιά. Λες και δεν έχει υποχρέωση να κλείσει ούτως ή άλλως τα παράνομα τζαμιά. Λες και είναι κάποιου είδους προϋπόθεση το να μετατρέψουμε μια γειτονιά της Αθήνας σε γκέτο, για να ικανοποιηθούν τα ιδεοληπτικά κόμπλεξ της αριστεράς, περί ενός πολυπολιτισμικού κόσμου.

Η ουσία είναι ότι μία τέτοια κίνηση, μία τέτοια βεβήλωση της Αγίας Σοφίας αποτελέι την πλήρη ταπείνωση του νεοελληνικού κράτους. Μας αξίζει; Κατά πάσα πιθανότητα ναι. Μας αξίζει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εμείς είμασταν αυτοί που “προωθούσαμε” την Τουρκία στα ευρωπαϊκά φόρα, που συνεχώς υποχωρούσαμε σε όλα τα ζητήματα, που συνεχώς αποδεχόμασταν ως παγιωμένες τις αμφισβητήσεις μας. Τζαμία η Αγία Σοφία, τζαμιά και στην Αθήνα. Τζαμιά παντού. Και μετά απορούμε που σε κάποιο καιρό όχι μόνον η Θράκη, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα (αφού όπως είχε πει ο Ερντογάν όταν λένε Θράκη οι Τούρκοι εννοούν και την Θεσσαλονίκη) θα περιέλθει υπό τουρκικό έλεγχο. Ούτως ή άλλως η επανεκλογή Μπουτάρη στην Θεσσαλονίκη, εξασφαλίζει ότι θα συνεχιστεί η τουρκοποίηση και αυτής της πόλης στο όνομα του... τουρισμού!

 

 Το σύγχρονο δράμα ενός Έλληνος Αριστοκράτου

Ιφικράτης Αμυράς
27/05/2014

 Το σύγγραμμα που θα ήθελα να έχω γράψω εγώ Εδώ και καιρό συλλέγω υλικό για να συγγράψω μία πραγματεία περί Ελληνικής Αριστοκρατίας(πάντα με την έννοια της πνευματικής και φυλετικής Αριστοκρατίας, ποτέ της οικονομικής ολιγαρχίας). Αλλά με πρόλαβε ένας ξένος... Το κενό στην βιβλιογραφία είναι τεράστιο. Τα ξένα συγγράμματα συνήθως αναφέρονται σε μονάρχες της βικτωριανής εποχής και του μεσαίωνος. Όσα πανεπιστημιακά συγγράμματα αναφέρονται στην Αριστοκρατία της Αρχαίας Ελλάδος είτε διαστρεβλώνουν τον ρόλο της στον Ελληνικό Πολιτισμό είτε τον αποσιωπούν. Και είναι λογικό σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον εμποτισμένο από εξισωτικές και δημοκρατικές αντιλήψεις. Αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις. Μόλις πριν λίγο ανακάλυψα ότι ο καθηγητής Chester G. Starr του πανεπιστημίου Michigan, το 1992 δημοσίευσε το εκπληκτικό έργο του "The Aristocratic Temper of Greek Civilization". Ο καθηγητής Chester G. Starr (1914-1999) φαίνεται ότι δεν ήταν ένας τυχαίος ακαδημαϊκός.

Ήταν κορυφαίος λόγιος και ιστορικός ερευνητής του Αρχαίου Κόσμου. Άλλαέργατου, The Awakening of the Greek Historical Spirit (1968), Economic Growth of Early Greece (1977), The influence of sea power on ancient history (1989), Athenian coinage 480-449 B.C (1970), The Birth of Athenian democracy (1990), The ancient Greeks (1971). Στο κορυφαίο έργο του, The Origins of Greek Civilization 1100-650 BC (1961), θεμελιώνει την αυτόχθονη ανάπτυξη του Ελληνικού Πολιτισμού. Για μία εισέτι φορά μας βοήθησε ένας ξένος και μάλιστα αμερικανός, σε αυτό το σημαντικό πρόβλημα. Από την μία μεριά το έργο του Chester Starr με απαλλάσσει προς το παρόν από το βάρος της ευθύνης να καλύψω εγώ αυτό το τεράστιο συγγραφικό κενό, από την άλλη είναι ντροπή για όσους εξ ημών πιστεύουν στο πολίτευμα της Αριστοκρατίας να διαθέτουμε τόσο πτωχή βιβλιογραφία. Για να είμαι αντικειμενικός υπάρχει και κάτι θετικό. Ψάχνοντας στον ηλεκτρονικό κατάλογο των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών (www.unioncatalog.gr) διεπίστωσα με χαρά ότι τα έργα του υπάρχουν στις Ελληνικές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες. Κάτι που σημαίνει ότι δεν είναι άγνωστος τουλάχιστον στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Ίσως η ψυχή του Ελληνιστού Chester G. Starr αυτή την στιγμή να γαληνεύει κάπου στα Ηλύσια Πεδία. Σεβαστέ καθηγητά δεν γνωριστήκαμε ποτέ αλλά σίγουρα εμείς οι νεώτεροι σου οφείλουμε πάρα πολλά.

 

Κ. Α. Νούζμαν: «Το 2016 αλλάζει η Βραζιλία»

Γιώργος Γεωργακόπουλος, Σπυριδούλα Σπανέα
"Καθημερινή", 27/05/2014

Σαν ένα πολυκύμαντο ταξίδι με προορισμό που θα κάνει υπερήφανη τη Βραζιλία, αντιμετωπίζει ο επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο, Κάρλος Αρθουρ Νούζμαν, τη διοργάνωση του 2016. Ενα ταξίδι που, όπως παραδέχεται στην «Κ», στην πρώτη του συνέντευξη παγκοσμίως γι’ αυτή τη χρονιά, κρύβει τις δικές του παγίδες. Ο «ηνίοχος» του βραζιλιάνικου ολυμπιακού άρματος επέλεξε την «Κ» για να δώσει την απάντησή του στις επικρίσεις περί καθυστερήσεων που δέχονται από διάφορες πλευρές οι διοργανωτές. Ο Βραζιλιάνος παράγοντας παραδέχεται ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, αλλά εμφανίζεται σίγουρος ότι όλα θα γίνουν εντός χρονοδιαγράμματος και προϋπολογισμού. Αποφεύγει να σχολιάσει την κριτική της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και ως παλαιός ηγέτης ομαδικού αθλήματος (βόλεϊ) καλεί τους «αθανάτους» σε... ομαδικό παιχνίδι.

Ο 72χρονος δικηγόρος, ένας από τους κορυφαίους Βραζιλιάνους βολεϊμπολίστες και πρώην πρόεδρος της ομοσπονδίας της χώρας, μυήθηκε στο ολυμπιακό πνεύμα στη διοργάνωση του 1964 και ονειρεύτηκε να φέρει μία ημέρα στην πατρίδα του τη σημαία με τους πέντε Ολυμπιακούς Κύκλους. «Το να διοργανώσουμε τους Αγώνες στη Βραζιλία ήταν φιλοδοξία που είχα πολύ καιρό. Η ΔΟΕ μάς έδωσε την ευκαιρία να δείξουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε κι εμείς την αρπάξαμε».

– Αισθάνεστε ότι έχετε την πλήρη στήριξη της ΔΟΕ ή θα επιθυμούσατε κάτι περισσότερο;

– Η ΔΟΕ παίζει σημαντικό ρόλο στο να μας βοηθά με την εξειδικευμένη γνώση της και την πείρα της, και το δεχόμαστε με χαρά. Επιτυγχάνουμε πρόοδο μαζί, σε πνεύμα συνεργασίας. Η ομαδική δουλειά είναι ο καλύτερος και ο μόνος τρόπος για να επιτύχουμε αυτή την πρόοδο.

Τους τελευταίους μήνες η αρνητική δημοσιότητα που έχει δεχθεί το Ρίο, λόγω των καθυστερήσεων που παρατηρούνται, θυμίζει... «Αθήνα 2004». Ο άνθρωπος που έφερε τους Αγώνες για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική στέκεται μόνο στην καλοπροαίρετη κριτική: «Η εποικοδομητική κριτική μάς βοηθά να βελτιωθούμε. Ακούσαμε προσεκτικά τις πρόσφατες ανησυχίες των διεθνών ομοσπονδιών. Μαζί με τους συνεργάτες μας στην κυβέρνηση βρίσκουμε, ήδη, λύσεις στα ζητήματα. Καθώς εισερχόμαστε σε κρίσιμη φάση της διαδρομής μας, γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο και δεν μένουμε ακίνητοι. Θα προσφέρουμε Αγώνες που θα μας κάνουν υπερήφανους, εντός των συμφωνηθέντων χρονοδιαγραμμάτων και προϋπολογισμών».

– Η εμπειρία της «Αθήνας 2004» σάς ήταν χρήσιμη αναφορικά με τον προϋπολογισμό σας;

– Η διαφάνεια αποτελεί θέμα-κλειδί στο έργο μας και έχουμε εργαστεί πολύ σκληρά με τους συνεργάτες μας στην κυβέρνηση ώστε να εξασφαλίσουμε ισχυρούς και διαφανείς προϋπολογισμούς. Είναι σημαντικό να καταστήσουμε σαφή τον διαχωρισμό μεταξύ του προϋπολογισμού της Οργανωτικής Επιτροπής, που βασίζεται εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικούς πόρους, και του προϋπολογισμού περί υποδομών, κληρονομιάς και εγκαταστάσεων της κυβέρνησης, που αφορούν στη μακροπρόθεσμη βελτίωση της πόλης προς όφελος των κατοίκων της και περιλαμβάνουν τόσο ιδιωτικούς όσο και κρατικούς πόρους.

Το επικείμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, σύμφωνα με τον κ. Νούζμαν, θα ωφελήσει πολύ την προετοιμασία του Ρίο, καθώς ορισμένα από τα γήπεδα και οι υποδομές θα είναι έτοιμα δύο χρόνια πριν από τους Αγώνες, αλλά παραδέχεται ότι ούτε οι μισές εγκαταστάσεις δεν είναι έτοιμες: «Πέρυσι τον Σεπτέμβριο οριστικοποιήσαμε το γενικό σχέδιο για τις εγκαταστάσεις. Τώρα οικοδομούνται τα κτίρια στο Ολυμπιακό Πάρκο και Χωριό στην Μπάρα. Σήμερα το 38% των μόνιμων εγκαταστάσεων είναι επιχειρησιακά έτοιμο να υποδεχθεί τους Αγώνες».

– Η Αθήνα έμεινε με αρκετές υποδομές δίχως μεταολυμπιακή χρήση. Πόσες προσωρινές κατασκευές θα χρησιμοποιήσει το Ρίο;

– Οι διοργανωτές έχουν δεσμευτεί να μην αφήσουν άχρηστα οικοδομήματα. Θα υπάρξουν και προσωρινές κατασκευές. Βρισκόμαστε στην ευτυχή θέση να έχουμε σχεδόν τις μισές από τις εγκαταστάσεις μας από τη διοργάνωση των Παναμερικανικών Αγώνων του 2007. Το γήπεδο χάντμπολ στο Ολυμπιακό Πάρκο της Μπάρα θα είναι προσωρινή εγκατάσταση που θα μετατραπεί σε τέσσερα σχολεία με χώρο για 2.000 μαθητές, κάτι πρωτοφανές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τον Αύγουστο του 2014 το Ρίο θα φιλοξενήσει την πρώτη δοκιμαστική διοργάνωση. Τετρακόσιοι ιστιοπλόοι θα χαράξουν ρότα στα νερά που βρίσκονται μπροστά από το διάσημο βουνό Πάο ντε Ασούκαρ (φραντζόλα από ζάχαρη). Η εμπειρία, όμως, όσων επισκέφθηκαν αυτά τα νερά μόνο... γλυκιά δεν ήταν.

– Πόσο έχει προχωρήσει ο καθαρισμός των υδάτων για τις ιστιοπλοϊκές διοργανώσεις;

– Η υγεία των αθλητών αποτελεί την κορυφαία μας προτεραιότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο καθαρισμός του κόλπου Γκουαναμπάρα αποτελεί μεγάλη πρόκληση.

Ο Κάρλος Αρθουρ Νούζμαν πιστεύει ότι η διοργάνωση θα αναβαθμίσει τη χώρα του. «Οι Αγώνες αποτελούν σημαντικό καταλύτη για την επιτάχυνση της βιώσιμης μεταμόρφωσης της Βραζιλίας. Πολλά έργα από μακέτα, όπως μεταφορές, αστική ανάπλαση κ.λπ., θα γίνουν πραγματικότητα», τονίζει.

Φυσικά, από τη διοργάνωση του Ρίο δεν θα απουσιάσει το «βραζιλιάνικο ταμπεραμέντο». Αυτό, ο Βραζιλιάνος «αθάνατος» πιστεύει ότι... θα κάνει τη διαφορά και θα δημιουργήσει ατμόσφαιρα φιέστας.

Η γιορτή στη χώρα της σάμπας θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη εάν διακριθούν οι Βραζιλιάνοι αθλητές. Ο κ. Νούζμαν θεωρεί ότι μπορούν να βρεθούν στην πρώτη δεκάδα του πίνακα των μεταλλίων, κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν, με καλύτερη επίδοση τη 16η θέση στην Αθήνα.

Η Ελλάδα, όπως λέει στην «Κ» ο ίδιος, θα έχει ιδιαίτερη θέση και στη διοργάνωση του 2016. «Σεβόμαστε και απολαμβάνουμε την ιστορική σημασία του ρόλου της Ελλάδας στο Ολυμπιακό Κίνημα. Θα αποτελεί ιδιαίτερη στιγμή όταν θα δούμε τη σημαία σας να κυματίζει πλάι σε αυτές της Βραζιλίας και των Ολυμπιακών Αγώνων, κατά την τελετή έναρξης στο στάδιο Μαρακανά».

 

ΞΕΝΙΟΣ ΖΕΥΣ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Γιώργος Γιάγκος
27/05/2014

ΞΕΙΝ ΟΥ ΘΕΜΙΣ ΕΣΤ, ΟΥΔ ΕΙ ΚΑΚΙΩΝ ΣΕΘΕΝ ΕΛΘΟΙ, ΞΕΙΝΟΝ ΑΤΙΜΗΣΑΙ. ΠΡΟΣ ΓΑΡ ΔΙΟΣ ΕΙΣΙΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΞΕΙΝΟΙ ΤΕ ΠΤΩΧΟΙ ΤΕ. ΔΟΣΙΣ Δ ΟΛΙΓΗ ΤΕ ΦΙΛΗ ΤΕ ΓΙΓΝΕΤΑΙ ΗΜΕΤΕΡΗ.

(Ξένε δεν είναι δίκαιο, ούτε αν έλθει κανείς χειρότερος από εσένα, να μην τιμήσω τον ξένο. Διότι από τον Δια είναι όλοι και οι ξένοι και οι πτωχοί. Και το δικό μας δόσιμο μικρό αλλά γίνεται με αγάπη.)

Έτσι υποδέχεται ο χοιροβοσκός Εύμαιος τον μεταμφιεσμένο σε ζητιάνο Οδυσσέα.

Έτσι περιγράφεται από τον Όμηρο μια από τις πολλές σκηνές φιλοξενίας που διδάξαν στην Ελλάδα και την ανθρωπότητα τον Ξένιο Δια.

Σήμερα μετά από τόσες χιλιετίες ο Ξένιος Ζευς ξανάρχεται στο προσκήνιο, όχι για να τιμηθεί και να εκπολιτίσει αλλά για να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την τα πάντα αγοράζουσα και διαφθείρουσα παγκοσμιοποίηση.

Πριν όμως ασχοληθώ με τους όψιμα ενδιαφερθεντες για τον αρχαίο πολιτισμό μας αριστερούς διεθνιστές και τους ανέκαθεν αδιαφορούντες για οτιδήποτε πλην του κέρδους φιλελευθέρους, θα πρέπει να διαφωνήσω με τους εθνικιστές εκείνους που θεωρούν ότι προσφέρουν υπηρεσίες στο Έθνος και την ανθρωπότητα παρουσιάζοντας τους προγονούς μας περίπου ως άλλους Ταύρους και Βουσιρεις να κακοποιούν τους αλλοφύλους ξένους που είχαν την ατυχία να έρθουν στον τόπο τους, επιφυλάσσοντας την από τον Ξένιο επιβαλλόμενη φιλοξενία μόνο για τους Έλληνες στο γένος.

Φαίνεται ότι θεωρούν τον Οδυσσέα μέγα απατεώνα όταν ξέροντας πως ο Ζευς προστατεύει μόνο τους Έλληνες, τον επικαλείται στους Λαιστρυγόνες , την Κίρκη, τον Αίολο και τον Φαιακα Αλκίνοο.

Ακόμη και στον κύκλωπα Πολύφημο.

ΑΛΛ ΑΙΔΕΙΟ ΦΕΡΙΣΤΕ, ΘΕΟΥΣ. ΙΚΕΤΑΙ ΔΕ ΤΟΙ ΕΙΜΕΝ. ΖΕΥΣ Δ ΕΠΙΤΙΜΗΤΩΡ ΙΚΕΤΑΩΝ ΤΕ ΞΕΙΝΩΝ ΤΕ, ΞΕΙΝΙΟΣ.

(αλλά σεβάσου αγαπητέ τους Θεούς. Ικέτες δικοί σου είμαστε. Ο Ζευς δε είναι ο προστάτης των ικετών και των ξένων , ο Ξένιος.)

Και απ τον Όμηρο μέχρι τον Πλάτωνα δεν αλλάζουν πολλά πράγματα.

ΠΡΟΣ Δ ΑΥ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΔΙΑΝΟΗΤΕΟΝ ΩΣ ΑΓΙΩΤΑΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΟΝΤΑ. ΣΧΕΔΟΝ ΓΑΡ ΠΑΝΤ ΕΣΤΙ ΤΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑ ΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΣ ΘΕΟΝ ΑΝΗΡΤΗΜΕΝΑ ΤΙΜΩΡΟΝ ΜΑΛΛΟΝ. ΕΡΗΜΟΣ ΓΑΡ ΩΝ Ο ΞΕΝΟΣ ΕΤΑΙΡΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΕΛΕΕΙΝΟΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΚΑΙ ΘΕΟΙΣ. Ο ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ ΟΥΝ ΤΙΜΩΡΕΙΝ ΜΑΛΛΟΝ ΒΟΗΘΕΙ ΠΡΟΘΥΜΟΤΕΡΟΝ, ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΕ ΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΣ Ο ΞΕΝΙΟΣ ΕΚΑΣΤΩΝ ΔΑΙΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΤΩ ΞΕΝΙΩ ΣΥΝΕΠΟΜΕΝΟΙ ΔΙΙ.

(Προς δε του ξένους πρέπει να θεωρούνται ιερότατες οι συμφωνίες. Διότι σχεδόν όλα τα αμαρτήματα των ξένων και προς τους ξένους από τους πολίτες είναι υπό την εποπτεία Θεού περισσότερο εκδικητικού. Διότι ο ξένος όντας έρημος φίλων και συγγενών είναι περισσότερο άξιος οίκτου από ανθρώπους και Θεούς. Αυτός λοιπόν που μπορεί να τιμωρήσει οποίον τους αδικεί βοηθά προθυμότερα. Μπορεί δε εξόχως ο Ξένιος Δαίμων κάθε ξένου και Θεός, ακολουθώντας τον Ξένιο Δια.)

Μιλώντας για τους Θεούς των ξένων που ακολουθώντας τον Ξένιο Δια θα εκδικηθούν όποιον αδικήσει τους προστατευόμενους τους, ο Πλάτωνας σαφώς δεν διαχωρίζει τους αλλοφύλους ξένους .

Ο Ξένιος Δίας όμως προστατεύει τους ξένους και απαιτεί να τους δοθεί η βοήθεια που χρειάζονται για να γυρίσουν σπίτι τους η να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Δεν επιβάλλει στους νοικοκύρηδες να μοιραστούν την περιουσία τους με τον ξένο.

Γιατί αν είσαι διατεθειμένος να μοιραστείς την περιουσία σου σίγουρα θα βρεθούν παρά πολλοί να ζητήσουν μερίδιο.

Στο τέλος θα διαπιστώσεις ότι οι άλλοι δεν θα είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν την περιουσία που απέκτησαν μαζί σου.

ΣΤΑΣΙΩΤΙΚΟΝ ΔΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗ ΟΜΟΦΥΛΟΝ, ΕΩΣ ΑΝ ΣΥΜΠΝΕΥΣΗ. ΩΣΠΕΡ ΓΑΡ ΟΥΔ ΕΚ ΤΟΥ ΤΥΧΟΝΤΟΣ ΠΛΗΘΟΥΣ ΠΟΛΙΣ ΓΙΓΝΕΤΑΙ, ΟΥΤΩΣ ΟΥΔ ΕΝ ΤΩ ΤΥΧΟΝΤΙ ΧΡΟΝΩ. ΔΙΟ ΟΣΟΙ ΗΔΗ ΣΥΝΟΙΚΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ Η ΕΠΟΙΚΟΥΣ, ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΔΙΕΣΤΑΣΙΑΣΑΝ. ΟΙΟΝ ΤΡΟΙΖΗΝΙΟΙΣ ΑΧΑΙΟΙ ΣΥΝΩΚΟΙΣΑΝ ΣΥΒΑΡΙΝ, ΕΙΤΑ ΠΛΕΙΟΥΣ ΟΙ ΑΧΑΙΟΙ ΓΕΝΟΜΕΝΟΙ ΕΞΕΒΑΛΟΝ ΤΟΥΣ ΤΡΟΙΖΗΝΙΟΥΣ,ΟΘΕΝ ΤΟ ΑΓΟΣ ΣΥΝΕΒΗ ΤΟΙΣ ΣΥΒΑΡΙΤΑΙΣ. ΚΑΙ ΕΝ ΘΟΥΡΙΟΙΣ ΣΥΒΑΡΙΤΑΙ ΤΟΙΣ ΣΥΝΟΙΚΗΣΑΣΙΝ (ΠΛΕΟΝΕΚΤΕΙΝ ΓΑΡ ΑΞΙΟΥΝΤΕΣ ΩΣ ΣΦΕΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΞΕΠΕΣΟΝ). ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΟΙΣ ΟΙ ΕΠΟΙΚΟΙ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΕΣ ΦΩΡΑΘΕΝΤΕΣ ΕΞΕΠΕΣΟΝ ΔΙΑ ΜΑΧΗΣ. ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΣΑΙΟΙ ΤΩΝ ΧΙΩΝ ΦΥΓΑΔΑΣ ΕΙΣΔΕΞΑΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΜΑΧΗΣ ΕΞΕΒΑΛΟΝ. ΖΑΓΚΛΑΙΟΙ ΔΕ ΣΑΜΙΟΥΣ ΥΠΟΔΕΞΑΜΕΝΟΙ ΕΞΕΠΕΣΟΝ ΑΥΤΟΙ. ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΑΙ ΟΙ ΕΝ ΤΩ ΕΥΞΕΙΝΩ ΠΟΝΤΩ ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΕΠΕΓΑΓΟΜΕΝΟΙ ΕΣΤΑΣΙΑΣΑΝ. ΚΑΙ ΣΥΡΑΚΟΥΣΙΟΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΥΡΑΝΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΑΣ ΠΟΙΗΣΑΜΕΝΟΙ ΕΣΤΑΣΙΑΣΑΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΜΑΧΗΝ ΗΛΘΟΝ. ΚΑΙ ΑΜΦΙΠΟΛΙΤΑΙ ΔΕΞΑΜΕΝΟΙ ΧΑΛΚΙΔΑΙΩΝ ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΕΞΕΠΕΣΟΝ ΥΠΟ ΤΟΥΤΩΝ ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΑΥΤΩΝ.

( είναι αιτία στάσεων και το μη ομόφυλο, μέχρι να επέλθει σύμπνοια. Διότι όπως δεν γίνεται Πόλη εκ του τυχόντος πλήθους, έτσι δεν γίνεται και στον τυχόντα χρόνο. Γι αυτό όσοι εδέχθησαν σύνοικους οι εποίκους, οι περισσότεροι στασίασαν. Όπως όταν οι Αχαιοί με τους Τροιζηνίους κατοίκησαν μαζί την Συβαριν, έπειτα οι Αχαιοί αφού έγιναν περισσότεροι εδίωξαν τους Τροιζηνίους …….κλπ )

Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί για τις στάσεις που έγιναν όταν κάποιοι Έλληνες δέχτηκαν να συνοικήσουν με κάποιους επίσης Έλληνες.

Άλλοι τρόμαξαν να πάρουν πίσω την χωρά τους και άλλοι την έχασαν από τους «φιλοξενούμενους».

Αν ομόφυλοι δεν μπορούν εύκολα να μονιάσουν και να γίνουν ένας λαός, καταλαβαίνουμε τι γίνεται όταν συνοικούν διαφορετικές φυλές.

Παραδείγματα δεν μπορώ να παραθέσω.

Δεν ξέρω να υπήρξαν στο παρελθόν λαοί αρκετά ηλίθιοι για να παραχωρήσουν την χωρά τους σε ειρηνικά εισβάλοντες πληθυσμούς αλλόφυλων.

Νομίζω όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι προσφέρει και σε ποιους το ανακάτεμα των φυλών σε ένα κράτος.

Η διάλυση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, όπως και η βίαιες συγκρούσεις στα Βαλκάνια, μετά την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, διαψεύδουν όποιον υποστηρίζει ότι οι λαοί μπορούν να συμβιώσουν σε πολυεθνικά κράτη.

Όπου αυτό γίνεται, γίνεται δια της βίας και της επιβολής ενός λαού σε άλλους.

Ακόμη όμως και οι κατακτητές λαοί ελάχιστα και πρόσκαιρα ωφελούνται από το κατόρθωμα τους.

Αντίθετα η ολιγαρχία των κατακτητών πλουτίζοντας υπέρμετρα υποδουλώνει ασφαλέστερα τον λαό της ενώ οι ολιγαρχίες των κατεκτημένων μένουν ικανοποιημένες απ την κατάκτηση που εξασφαλίζει την υπακοή των λαών τους σ αυτές.

Τελικά η ολιγαρχίες ανεξαρτητοποιούνται από τους λαούς τους, δημιουργώντας μισθοφορικούς πολυφυλετικούς στρατούς και επιβάλλοντας άνωθεν δόγματα και ήθη προσπαθώντας να ομογενοποιήσουν τους εκπεσόντες σε προς άρμεγμα κοπάδι, λαούς.

Ο κομουνισμός στην ΕΣΣΔ και στην Γιουγκοσλαβία, ο Χριστιανισμός στο Βυζάντιο και γενικότερα στην Ευρώπη και το Ισλάμ στην Ανατολία είναι άνωθεν δόγματα που επέτρεψαν σε μια πολυφυλετική ολιγαρχία να υποδουλώσει τους λαούς.

Εκτός του ότι δεν φαίνεται να τα κατάφεραν τελικά να τους ομογενοποιήσουν , τα «άνωθεν» επιβαλλόμενα δόγματα εξυπηρετούν τους «άνωθεν» επιβάλλοντας τα και όχι τους λαούς.

Οι βυζαντινοί άρχοντες, οι Τούρκοι πασάδες και τα στελέχη του κόμματος είναι παραδείγματα ευνοημένων από αυτές τις ολιγαρχίες ενώ οι εξαθλιωμένοι λαοί είναι η κατάληξη της «πολυπολιτισμικοτητας» όπως αρχίζουμε ήδη να διαπιστώνουμε και από πρώτο χέρι.

Τώρα ένα νέο δόγμα φιλοδόξει να κατακτήσει τον πλανήτη έχοντας ως πρότυπο τις πολυπολιτισμικές ΗΠΑ όπου το «Αμερικανικό όνειρο» τροφοδοτούμενο από τους εφιάλτες άλλων, από τους Ινδιάνους κάποτε μέχρι την Συρία και το Ιράκ σήμερα, κρατεί σε καταστολή τα έθνη που τις κατοικούν.

Είναι το «δόγμα των αγορών» που με όχημα τον παγκοσμιοποιημενο φιλελευθερισμό αλλά και τον αριστερό διεθνισμό θέλει να φτιάξει την δική του αυτοκρατορία.

Με όπλο του τον κοινοβουλευτισμό που μασκαρεμένος σε δημοκρατία παραδίδει την εξουσία των λαών στις «αγορές».

Το ανακάτωμα των πληθυσμών που μετατρέπει τα κράτη σε μίνι αυτοκρατορίες, στοχεύει στην εξασθένιση της δυνατότητας αντίδρασης των λαών, αλλά εν τω μεταξύ παρέχει και φθηνά εργατικά χεριά.

Η ανεργία που προκαλείται από την αφθονία εργατικών χεριών δίνει τεραστία εξουσία πάνω στους εργαζόμενους οι όποιοι εξαθλιώνονται ενώ οι «αγορές» και οι εκπρόσωποι τους έγιναν πλουσιότεροι από ποτέ.

Με βάση την ιστορία θα πρέπει να περιμένουμε αν οι λαοί δεν πάρουν την κατάσταση στα χεριά τους ότι όπως όλες οι αυτοκρατορίες έτσι κι αυτή θα αποκτήσει τελικά τον αυτοκράτορα της.

Χώρες όπως η δική μας που έχουν την τύχη να διαθέτουν πλούτο και επιρροή μετατρέπονται σε καταραμένες λόγω των ευκαιριών που παρέχουν στα αρπακτικά, όσο οι εκλεγμένοι κατ όνομα μεν από τον λαό ,κατ ουσίαν δε απ τις «αγορές» ηγέτες μας μαζεύουν μίζες, μισθούς και χορηγίες απ όπου μπορούν.

Ο μισθοφορικός στρατός ο όποιος έχει ήδη ξεκινήσει να στήνεται θα μπορέσει να αποδώσει τα αναμενόμενα μόλις γίνει πολυφυλετικός βάζοντας την ταφόπλακα στις όποιες ελευθερίες μπορούν ακόμη να εγγυηθούν ο πατριωτισμός των μονίμων και η λαϊκή βάση των έφεδρων του στρατεύματος.

Μέσα σ αυτό το σάπιο και εξευτελιστικό για τον άνθρωπο περιβάλλον, μόνο σαν κακόγουστο αστείο μπορεί να ακουστεί η επίκληση του Ξενίου Διός για να δικαιολογηθούν οι προσπάθειες αφανισμού των Ελλήνων.

Ο ίδιος Οδυσσέας που επικαλείται συχνότατα τον Ξένιο Δια δεν θεώρει καθόλου φιλοξενούμενους τους μνηστήρες που κάθονται απρόσκλητοι στο παλάτι του, σπαταλούν την περιουσία του και επιβουλεύονται την ζωή του γιου του.

Όχι μόνο δεν τους φιλοξένει αλλά και θεώρει θανάσιμη προσβολή την εισβολή στο χώρο του από ανθρώπους που προφανώς πιστεύουν ότι «οι δυνατοί πάνε ακάλεστοι στα δείπνα των αδύναμων».

Οι πόρτες του μεγάρου κλειδώνονται για να μην φύγει κανένας ζωντανός.

ΑΛΛ ΕΣΥ, ΔΙ ΕΥΜΑΙΕ, ΦΕΡΩΝ ΑΝΑ ΔΩΜΑΤΑ ΤΟΞΟΝ ΕΝ ΧΕΙΡΕΣΙΝ ΕΜΟΙ ΘΕΜΕΝΑΙ, ΕΙΠΕΙΝ ΤΕ ΓΥΝΑΙΞΙ ΚΛΗΙΣΕ ΜΕΓΑΡΟΙΟ ΘΥΡΑΣ ΠΥΚΙΝΩΣ ΑΡΑΡΥΙΑΣ.

(Αλλά εσύ, θεϊκέ Εύμαιε, φέρνοντας το τόξο από τα δωμάτια βαλτό στα χεριά μου, και πες στις γυναίκες να κλείσουν καλά τις πόρτες του μεγάρου.)

Ξένος είναι αυτός που βρέθηκε στην χωρά σου και ζητεί την βοήθεια σου, όχι αυτός που μπήκε παρά την θέληση σου και ζητεί να στην αφαιρέσει η να την μοιραστείτε.

Καλό είναι να εφαρμόσουμε τώρα την μέθοδο του Οδυσσέα σ αυτούς που προσπαθούν να μας επιβάλλουν αυτήν την κατάσταση, για να μην χρειαστεί σε μερικά χρόνια να στραφούμε εναντίον όσων είδαν φως και μπήκαν.

Γιατί το να πολεμήσουμε αυτούς που προκαλούν αυτές τις καταστάσεις και όχι αυτούς που προσπαθούν να βρουν μια καλύτερη ζωή είναι και πιο δίκαιο και ευκολότερο.

Αν έρθουμε στην ανάγκη να διεκδικήσουμε την χωρά μας από τους πανταχόθεν συρρέοντες λαθρομετανάστες τότε οι χρησιμοποιούντες κατά κόρον το επιχείρημα «κι αυτοί άνθρωποι είναι» θα ξαναθυμηθούν τι σημαίνει άνθρωπος γιατί προφανώς το έχουν ξεχάσει.

ΩΣΠΕΡ ΓΑΡ ΚΑΙ ΤΕΛΕΩΘΕΙΣ ΒΕΛΤΙΣΤΟΝ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΣΤΙΝ, ΟΥΤΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣΘΕΙΣ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΗΣ ΧΕΙΡΙΣΤΟΝ ΠΑΝΤΩΝ. ΧΑΛΕΠΩΤΑΤΗ ΓΑΡ ΑΔΙΚΙΑ ΕΧΟΥΣΑ ΟΠΛΑ

Διότι όπως και ο τελειοποιημένος άνθρωπος είναι το καλύτερο από τα ζώα, έτσι και όταν χωριστεί από τον νόμο και την δικαιοσύνη είναι το χειρότερο όλων. Γιατί είναι χειρότερη η αδικία όταν έχει όπλα.

Επειδή οι  από παντού συρρέοντες μετανάστες δεν μου φαίνονται ιδιαίτερα τελειοποιημένοι θα ήταν καλύτερα να  θυμηθούν τι πραγματικά σημαίνει άνθρωπος, πριν τους το θυμίσει το λεπίδι στο σβέρκο τους.

Οι λαθρομετανάστες δεν είναι ξένοι που ζητούν βοήθεια για να συνεχίσουν το ταξίδι τους αλλά άποικοι που ζητούν χωρά εγκατάστασης.

Όχι για να ξεφύγουν από την φτώχεια που πάντα είχαν στις πατρίδες τους ούτε κυνηγημένοι από τον πόλεμο που δεν έχει σταματήσει ποτέ, αλλά γιατί η παγκοσμιοποίηση θέλει φθηνούς δούλους και αποδυναμωμένους λαούς.

Είναι θέμα χρόνου να μας θεωρήσουν υπευθύνους για την εξαθλίωση τους, και εμπόδιο για την ευημερία τους.

Εμείς τι περιμένουμε απ αυτήν την κατάσταση;

Τι κερδίζει η χωρά μας;

Τελικά ποιοι είμαστε «εμείς» και τι είναι « η χωρά μας»;

Ο Ισοκράτης γραφεί

ΚΑΙΤΟΙ ΧΡΗ ΠΟΛΙΝ ΜΕΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΖΕΙΝ ΜΗ ΤΗΝ ΕΞ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΚΗ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΑΣ ΑΘΡΟΙΖΟΥΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΟΙΚΙΣΑΝΤΩΝ ΜΑΛΛΟΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΑΣΩΖΟΥΣΙΝ.

(αν και πρέπει να καλοτυχίζουμε όχι την πόλη που μάζεψε πολλούς πολίτες απ όπου νάνε, αλλά αυτή που διασώζει καλυτέρα το γένος αυτών που την πρωτοκατοίκησαν.)

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Αριστοτέλης στα ελαττώματα της πολυάνθρωπης πόλης βάζει και την δυνατότητα να πολιτογραφούνται ευκολότερα οι ξένοι που αποκτούν έτσι προνομία που δεν τους ανήκουν.

ΕΤΙ ΔΕ ΞΕΝΟΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΟΙΚΟΙΣ ΡΑΔΙΟΝ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙΝ ΤΗΣ (ΠΟΛΥΑΝΘΡΩΠΟΥ) ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Σκοπός του κράτους είναι να οργανωθούν οι πολίτες του με στόχο την επιβίωση και την ευτυχία τους. Η χωρά μαζί με όλα τα περιουσιακά τους στοιχειά κληροδοτείται στους απογόνους τους.

«Εμείς» είμαστε όσοι δια των οπλών και αν χρειαστεί και με την ζωή μας διεκδικούμε την «χωρά μας» που θα ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς και οι απόγονοι μας.

Αυτό βεβαία προϋποθέτει ότι τόσο το κράτος όσο και η χωρά ανήκει στους πολίτες, πράγμα που σήμερα μάλλον δεν ισχύει.

Αλλιώς οι πολίτες όπως την περιουσία τους την αφήνουν όχι σε λαθρομετανάστες αλλά στους απογόνους τους, στους ιδίους θα άφηναν και την χωρά τους και την εξουσία σ αυτήν.

Τώρα αυτοί που κατέχουν την εξουσία και εκμεταλλεύονται την χωρά δεν την μοιράζονται ούτε με τους λαθρομετανάστες ούτε με τους πολίτες, αλλά μοιράζουν τα δικαιώματα και τους τίτλους ιδιοκτησίας της χωράς που οι πολίτες κέρδισαν με αίμα γενεών, σε όλους.

Ως γνωστόν όταν κάτι ανήκει σε όλους δεν ανήκει σε κανέναν.

Μια χωρά που δεν ανήκει σε κανένα την εκμεταλλεύεται όποιος μπορεί.

Χαρακτηριστικό, που εξηγεί μέχρι ένα σημείο το γιατί δεν έχει μεγάλη διάφορα ο μετανάστης από τον πολίτη σήμερα, είναι ένα ακόμη απόσπασμα από τα «πολιτικά» του Αριστοτέλη.

ΟΤΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΛΙΤΗΣ Ο ΜΕΤΕΧΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ. ΩΣΠΕΡ ΜΕΤΟΙΚΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΜΗ ΜΕΤΕΧΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ.ΑΛΛ ΟΠΟΥ ΤΟ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΕΠΙΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΝ ΕΣΤΙΝ, ΑΠΑΤΗΣ ΧΑΡΙΝ ΤΩΝ ΣΥΝΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΣΤΙΝ.

(Διότι λέγεται πολίτης αυτός που μετέχει στα αξιώματα. Σαν μετανάστης είναι ο μη μετέχων των αξιωμάτων. Αλλά όπου αυτό είναι κρυφό, είναι για να εξαπατούνται οι κάτοικοι.)

Μας κρατούν κρυφό ότι δεν γίνεται να είσαι πολίτης αν ποτέ δεν μετέχεις σε κάποιο αξίωμα, για να μας κοροϊδεύουν ότι όλοι μας μετέχουμε ισότιμα στα κέρδη από την εκμετάλλευση της χωράς μας.

Αυτό βεβαία είναι ψέμα. Στην πραγματικότητα λίγοι εκμεταλλεύονται την χωρά και τους κατοίκους της.

Έτσι λοιπόν ελάχιστα διαφέρουμε από τους μετανάστες που στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων, αφού τα πολιτικά μας δικαιώματα στην ουσία εξαντλούνται σε μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια.

Οι άρχοντες μας πάντα δηλώνουν υπερήφανα ότι δεν κάνουν «ρατσιστικές» διακρίσεις.

Αυτό δεν οφείλετε στην φιλανθρωπία που όλοι ξέρουμε ότι δεν διαθέτουν αλλά στο ότι δεν επιλέγονται από τον Ελληνικό λαό για να υπηρετούν τα συμφέροντα του αλλά από μια παγκόσμια ολιγαρχία για να προωθούν την παγκοσμιοποίηση.

Οι άρχοντες μας δεν βγαίνουν με την ψήφο του λάου αλλά με τα λεφτά των τραπεζιτών και τα κανάλια των καταχρεωμένων στις τράπεζες εργολάβων.

Έναν τρόπο να ωφελείται και το κράτος και ένας λογικός αριθμός μεταναστών δίνει ο Πλάτωνας

ΙΕΝΑΙ ΔΕ ΤΟΝ ΒΟΥΛΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΟΙΚΗΣΙΝ ΕΠΙ ΡΗΤΟΙΣ, ΩΣ ΟΙΚΗΣΕΩΣ ΟΥΣΗΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΩ ΒΟΥΛΩΜΕΝΩ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΝΩ ΚΑΤΟΙΚΕΙΝ , ΤΕΧΝΗΝ ΚΕΚΤΗΜΕΝΩ ΚΑΙ ΕΠΙΔΗΜΟΥΝΤΙ ΜΗ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙΝ ΑΦ ΗΣ ΑΝ ΓΡΑΨΗΤΑΙ, ΜΕΤΟΙΚΙΟΝ ΜΗΔΕ ΣΜΙΚΡΟΝ ΤΕΛΟΥΝΤΙ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΕΙΝ, ΜΗΔΕ ΑΛΛΟ ΑΥ ΤΕΛΟΣ ΕΝΕΚΑ ΤΙΝΟΣ ΩΝΗΣ Η ΚΑΙ ΠΡΑΣΕΩΣ. ΟΤΑΝ Δ ΕΞΗΚΩΣΙΝ ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ, ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΛΑΒΟΝΤΑ ΟΥΣΙΑΝ ΑΠΙΕΝΑΙ.

Ας έρθει λοιπόν όποιος θέλει σαν μέτοικος υπό όρους. Θα υπάρχει μέρος για να μείνει όποιος θέλει και μπορεί, που ξέρει κάποια τέχνη και θα μείνει όχι πάνω από 20 χρόνια από την εγγραφή του ως μέτοικος. Μετοικιον (εισφορά) ούτε μικρό μη δίνοντας εκτός από του να είναι σώφρων, ούτε φόρο κανένα εξ αιτίας αγοράς η πώλησης. Όταν δε συμπληρωθούν τα χρόνια θα πάρει την περιουσία του και θα φύγει.

Έτσι επιτρέπεται στον μετανάστη, χωρίς να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, να εργαστεί προς το συμφέρον και δικό του και των πολιτών που δεν τον βλέπουν σαν απειλή, ούτε σαν επίδοξο συνιδιοκτήτη.

Του παραχωρείται το δικαίωμα να εργαστεί και να κερδίσει.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να του παραχωρεί τίτλους κυριότητας στην χωρά, ούτε να του επιτρέπει να δημιουργεί προβλήματα με την συμπεριφορά του, πολύ περισσότερο να εγκληματεί.

Η συμπεριφορά των μεταναστών στην Ελλάδα είναι απαράδεκτη.

Μερικοί μιλανε για υψηλή εγκληματικότητα αλλά στην ουσία πρόκειται για λεηλασία.

Η λέξη λεηλασία ακούγεται ίσως υπερβολική όχι γιατί ο αριθμός των νεκρών είναι μικρός και η λεία ευτελής αλλά γιατί συνήθως των λεηλασιών προηγείται κάποια μάχη την όποια όμως το Ελληνικό κράτος φαίνεται να μην θέλει να δώσει υπέρ των Ελλήνων.

Ο μονός λόγος που δεν έχουμε μάχες είναι ότι ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να μας σκοτώνουν και να λεηλατούν το κράτος μας.

Το ότι το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών είναι απλοί άνθρωποι που αναζητούν καλύτερη ζωή, δεν είναι δικαιολογία για την λεηλασία και την σφαγή των Ελλήνων, ενώ όταν θα υπάρξει η αναπόφευκτη σύγκρουση μερικές χιλιάδες ένοπλοι είναι αρκετοί για να αιματοκυλίσουν την Ελλάδα και οι υπόλοιποι θα αναγκαστούν να διαλέξουν στρατόπεδο το οποίο δεν υπάρχει δυσκολία να μαντέψουμε πιο θα είναι.

Σε οποιαδήποτε υγιή κοινωνία δεν θα είχε μείνει ούτε ίχνος αλλοδαπού και θα ήταν ευχαριστημένοι όσοι θα κατάφερναν να φύγουν ζωντανοί.

Στο ανθελληνικό όμως κράτος μας, οποιαδήποτε αντίδραση του αγανακτισμένου Έλληνα δεν μένει ατιμώρητη από την «κοινωνία» του «καναλισταν» ενώ αν αντιδράσει πιο δυναμικά η αν απλώς τύχει να εμπλακεί σε καυγά, δεν γλυτώνει με τίποτα τις κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας, ρατσιστικού εγκλήματος και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.

Δεν είμαι υπέρ της παρανομίας αλλά εδώ ξεκάθαρα πρόκειται για μια από τις πάμπολλες περιπτώσεις που το ανθελληνικό και αντιλαϊκό κράτος σε βάζει να διαλέξεις ανάμεσα σε δυο παρανομίες αρνούμενο πρώτο αυτό να εφαρμόσει τους νομούς.

Υπάρχουν νομοί για τους παράνομα εισερχομένους στα κράτη, οι οποίοι θα έπρεπε να τηρηθούν εξ αρχής και να μην επιτραπεί να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση η όποια μονό να χειροτερεύει μπορεί όσο την αφήνουμε.

Αντί όμως να εφαρμόζουν τους νομούς ρητορεύουν περί Ξενίου Διός και φιλανθρωπίας.

Πρέπει όμως το ίδιο να λέει ο ρήτορας με το νόμο. Όταν αλλά λέει ο νόμος και αλλά ο ρήτορας, στο δίκαιο του νομού πρέπει να δίνουμε την ψήφο και όχι στην ξεδιαντροπιά του ρήτορα.

ΧΡΗ ΓΑΡ Ω ΑΝΔΡΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ΦΘΕΓΓΕΣΘΑΙ ΤΟΝ ΡΗΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ. ΟΤΑΝ ΔΕ ΕΤΕΡΑΝ ΜΕΝ ΦΩΝΗ ΑΦΙΗ Ο ΝΟΜΟΣ, ΕΤΕΡΑΝ ΔΕ Ο ΡΗΤΩΡ, ΤΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩ ΧΡΗ ΔΙΔΟΝΑΙ ΤΗΝ ΨΗΦΟΝ, ΟΥ ΤΗ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ.

Αισχίνης

Oι προγονοί μας είχαν ξεκάθαρες και λογικές θέσεις .

Η τουλάχιστον μόνο αυτές έφτασαν ως εμάς μέσα από το φίλτρο του χρόνου.

Ώρες ώρες νομίζω ότι επί δυόμισι χιλιετίες επινοούνται διάφορες μπερδεμένες και παράλογες θεωρίες μόνο και μόνο γιατί κανένας δεν θα μπορούσε να πει κάτι ξεκάθαρο και λογικό που να μην έχει ήδη ειπωθεί από τότε.

Σήμερα επικαλούνται διάφορες θεωρίες για να πείσουν ότι οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις και τράπεζες που έχουν αιχμαλωτίσει τα κράτη μπορεί να δουλεύουν προς όφελος των λαών, παρόλο που η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

Η απίστευτη συσσώρευση του πλούτου στα χεριά λίγων και η ολοένα μεγαλύτερη φτωχοποίηση των λαών δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.

Είναι θέμα χρόνου ποτέ η ολιγαρχία θα διεκδικήσει τα προ του Σόλωνος που απαγόρευσε «το δανειζειν επί τοις σωμασιν» και θα μας κάνει δούλους λόγω χρεών.

Παλιές ιστορίες που είχαν ξεχαστεί σε κάποια γωνία της Γέννεσης θα ξαναειπωθούν, και οι μαυραγορίτες θα ανακηρυχθούν για άλλη μια φορά αγαπητοί του Θεού.

καὶ ἐκτησατο Ἰωσὴφ πᾶσαν τὴν γῆν τῶν αἰγυπτιων τῷ φαραω· ἀπεδοντο γὰρ οἱ αἰγυπτιοι τὴν γῆν αὐτῶν τῷ φαραω, ἐπεκρατησε γὰρ αὐτῶν ὁ λιμος· καὶ ἐγενετο ἡ γῇ τῷ φαραω,   καὶ τὸν λαὸν κατεδουλωσατο αὐτῷ εἰς παῖδας ἀπ᾿ ἄκρων ὁριων αἰγυπτου ἕως τῶν ἄκρων,

 (Έτσι δε ο Ιωσήφ ηγόρασε δια τον Φαραώ όλην την χώραν των Αιγυπτίων. Διότι οι Αιγύπτιοι επώλησαν την χώραν των στον Φαραώ, επειδή ο μεγάλος λιμός διήρκεσε πολύ. Η Αίγυπτος έγινεν ιδιοκτησία του Φαραώ και τον ίδιον τον λαόν τον υποδούλωσε σαν σκλάβους στον Φαραώ από το ένα άκρον της Αιγύπτου μέχρι το άλλο)

Τότε τουλάχιστον οι Αιγύπτιοι πήραν σιτάρι για να τραφούν, εμείς σήμερα παίρνουμε αέρα κοπανιστό από τις τράπεζες που μας δανείζουν το χρήμα που τους παραχωρήσαμε το δικαίωμα να κόβουν, χρεωνόμενοι με τους τόκους .

Τα μνημόνια που υποδούλωσαν την χωρά μας λόγω χρεών είναι οι πρώτες κρούσεις.

Το μπόλιασμα ξένων πληθυσμών στην χωρά μας εξασφαλίζει την αδυναμία αντίδρασης και την δυνατότητα υποκίνησης εξεγέρσεων στάσεων και ταραχών όποτε χρειαστεί.

Εξασφαλίζει το ότι ο νόμιμος κάτοικος και ιδιοκτήτης της χώρας δεν θα μπορέσει ποτέ να διεκδικήσει την εξουσία που κέρδισε με το αίμα του και έχασε απ το μυαλό του.

Οι φιλελεύθεροι και ευρωπαϊστές κυβερνώντες τους αφήνουν να εγκατασταθούν και οι αριστερή διεθνιστική αντιπολίτευση τους οργανώνει εναντίον των Ελλήνων.

Όταν πια ο κίνδυνος είναι τόσο ορατός που δεν μπορεί να κρυφτεί με τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, ψηφίζουν «αντιρατσιστικούς νόμους» για να εμποδίσουν τους Έλληνες να διαμαρτύρονται για την λεηλασία της χώρας τους .

Μιλάμε για ειρηνική συμβίωση των λαών ενώ η ιστορία είναι γεμάτη από φρικαλεότητες που ακολούθησαν τέτοια εγχειρήματα.

Μιλάμε για φουκαράδες που ζητάνε μια θέση στον ήλιο, ενώ το διαδίκτυο είναι γεμάτο από αποκεφαλισμούς, ευνουχισμούς, βασανισμούς μέχρι και κανιβαλισμούς των συμπατριωτών και ομοθρήσκων των φουκαράδων.

Μιλάμε για ρατσισμό όταν οι Έλληνες αγανακτούν πληρώνοντας με δεκάδες νεκρούς κάθε χρόνο την περίεργη αντίληψη των αρχών για την φιλοξενία.

Μιλάμε για φιλοξενία όταν οι φιλοξενούμενοι που δεν είναι εγκληματίες, είναι θύματα, δούλοι και αντικείμενα αγοραπωλησίας .

Μιλάμε για ανθρωπισμό όταν επιτρέπουμε σε ανθρώπους να ταξιδεύουν χιλιάδες μιλιά από τις χώρες τους για να πεθάνουν πρεζάκηδες στα σοκάκια της Αθηνάς.

Μιλάμε για ειρήνη και δημιουργούμε τις συνθήκες για σφαγή.

Αν δεν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λογικά όσο έχουμε καιρό, τα πράγματα θα ακολουθούσουν τον δρόμο της φύσης και όχι των ευσεβών μας πόθων.

Η επίκληση του Ξενίου Διός και ο ανθρωπισμός καμιά σχέση δεν έχουν με το σκηνικό εκμετάλλευσης των λαών που στήνει η παγκόσμια τραπεζοκρατικη ολιγαρχία ούτε με το ανακάτεμα των πληθυσμών που αφήνει τα κράτη χωρίς νόμιμα Έθνη ιδιοκτήτες.

Η επιβολή αφύσικων μορφωμάτων στην θέση των κρατών, η διάλυση και το ανακάτεμα των λαών, η χωρίς μετρό συσσώρευση πλούτου και η χωρίς όριο εξαθλίωση αποτελούν Ύβρη κατά της φύσης.

Και το δικαστήριο της φύσης δεν αναγνωρίζει ελαφρυντικά, δεν ψάχνει τους ένοχους ούτε αναγνωρίζει καλές προθέσεις.

Η Νέμεση ήδη έχει κινητοποιηθεί.

Η Τίση θα επέλθει.

Όλοι θα πληρώσουμε γιατί «μαζί τα κάναμε».

Μπορεί να φαίνεται άδικο αλλά δεν είναι.

Η φύση έχει δώσει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Το ότι εφαρμόζονται οι κανόνες δεν είναι αδικία.

Είναι απλώς η πραγματικότητα που επέλεξες να αγνοήσεις.

 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ  ΕΚΠΤΩΣΗ

Γιάννης  Χριστόπουλος
22/05/2014

Στις 18 Μαΐου του 2014 κοιμήθηκε ο Λυκούργος Αγγελόπουλος.

Μια μεγάλη μορφή της Ελληνικής Ορθόδοξης μουσικής. Με τεράστιο έργο, ένας μουσικός που ταξίδεψε αυτό το κομμάτι του Ελληνικού πολιτισμού στα πέρατα της γης για πάνω από τριάντα χρόνια. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση και διατήρηση της Ελληνικής Εκκλησιαστικής Μουσικής διδάσκοντας ακόμα και δωρεάν εκατοντάδες παιδιά που δεν είχαν την δυνατότητα να πληρώνουν τα δίδακτρα του ωδείου.

Στην κηδεία του η οποία ήταν ένα πάνδημο αποχαιρετιστήριο πανηγύρι δεν παρευρέθηκε κανείς εκπρόσωπος του υπουργείου πολιτισμού.

Τη στιγμή που η πολιτεία έχει κηδέψει δημοσία δαπάνη ακόμα και τραγουδιστές της νύχτας, όπως έχει επικρατήσει να τους αποκαλούν, με τη στάση των καθ' ύλην αρμοδίων, μας αποδεικνύει ότι αδυνατεί, έχει πλήρη αντιληπτική ανικανότητα  περί των κριτηρίων.

Δεν υπάρχει ιεράρχηση προτεραιοτήτων.

 Είχα ακούσει κάποτε σε μια ημερίδα από ένα πολιτευτή ότι θα πρέπει να βρούμε τρόπο να ιδιωτικοποιήσουμε τα αρχαιολογικά μουσεία διότι...δεν βγαίνουν.

Η κοινωνία, γιατί το κράτος είναι η θεσμική αποτύπωση της κοινωνικής βουλήσεως, αποτιμά ως άξιο επιβίωσης και διατήρησης μόνο αυτό το  "ό,τι βγαίνει"; Δεν θέλω να το πιστέψω,δεν πρέπει να το πιστέψουμε.

Γιατί αν το πιστέψουμε, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.

Ασφαλώς μέσα στην τραγωδία της οικονομικής καταβαράθρωσης, εμφανίζονται οι εξυπνάκηδες του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή οι υπηρέτες της αποθεωμένης υλιστικής χρησιμοθηρίας και αντιτείνουν:  μα τι θέλετε να φορτώνουμε χρέη στις πλάτες του λαού;

Λογικοφανές, μα στην ουσία αποπροσανατολιστικό το ερώτημα.

Διότι η απάντηση σε αυτή την δολιότητα πρέπει να είναι.

 Θέλετε αποβλακωμένους και εξαχρειωμένους πολίτες;

-Ασφαλώς.

Ποιου άλλο είδος ανθρώπου θα μπορούσε να τους  αντέξει.

Δεν τους πειράζουν τα χρέη που φορτώνονται οι πολίτες, φοβούνται μήπως σπαταληθούν χρήματα για πράγματα που  δεν έχουν άμεση ανταπόδοση σε αυτούς.

Δεν μας το λένε αλλά μας το αποδεικνύουν με τη στάση τους.

Το περασμένο καλοκαίρι με το κλείσιμο της "αμαρτωλής" Ε.Ρ.Τ. εξαφάνισαν ορχήστρα και χορωδία, το προηγούμενο διάστημα με το κλείσιμο της Ορχήστρας των Χρωμάτων η οποία με 500.000€ ετησίως  μπορούσε  να μείνει εν λειτουργία, (όσο στοιχίζει ένα μεσαίο ετήσιο συμβόλαιο ενός ποδοσφαιριστή) το κλείσιμο της Όπερας της Θεσσαλονίκης, η σταδιακή υποβάθμιση τον Δη.Πε.Θε. με εκπεφρασμένη βούληση να κλείσουν. Αφήνοντας για χρόνια το ωδείο Αθηνών να φυτοζωεί και τόσα άλλα. Ασφαλώς ξοδεύονται εκατομμύρια για να τραπεζώνονται και να να φιλοξενούνται οι κηφήνες των Βρυξελλών.

Μας μεταφέρουν σε ένα σεληνιακό πολιτιστικό τοπίο ενώ λεφτά υπάρχουν,απλώς υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια για το που πρέπει να δίνονται.

Αλλά πολλά ζητώ,  τα είπαμε, ξέχασαν να  τιμήσουν  ανθρώπους που τους έκαναν τη δουλεία τσάμπα.

Δεν είναι ότι τα μουσεία, τα θέατρα και οι ορχήστρες στοιχίζουν, απλώς  τους είναι βαρετά.

 

Ένας ιδιώτης κατέστρεψε... 500 μ.
της αρχαίας Ιεράς Οδού στην Νάξο!

Ένας άλλος... έκοψε την αρχαία
Ιερά Οδό Αθηνών - Ελευσίνος...

Γιώργος Λεκάκης
21 / /05 / 2014

H καταστροφή της αρχαίας Ιεράς Οδού της Νάξου

Ένα τεράστιο έγκλημα κατά του αρχαίου ελληνιού πολιτισμού συντελέσθηκε στην Νάξο - και δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το μόνο! Ένας... ιδιώτης (;) έκοψε και κατέστρεψε - σε μήκος τουλάχιστον 500 μ.! - το σημαντικότατο, όχι μόνον για την Νάξο, αλλά και για όλες τις Κυκλάδες, και τον ελληνισμό, σηματοδοτημένο και χαρακτηρισμένο «αρχαίο μονοπάτι του Ζα»! Το αρχαίο αυτό μονοπάτι ξεκινά από από την εκκλησιά της Αγίας Μαρίνας Δανακού[1] - ένα κομβικό σημείο της πεζοπορικής διαδρομής προς την κορυφή του Ζα, εκκλησιάς προφανώς κτισμένης επί αρχαίου ναού - και φθάνει έως την κορυφή του ιερού για τους αρχαίους Ναξίους όρους, Ζα! Του υψηλότερου όρους (1.003 μ.) όλων των Κυκλάδων! Ένα όρος φρυκτωρία και παρατηρητήριο! Με απεριόριστη θέα στο Αιγαίο και τα Κυκλαδονήσια! Δηλαδή του βουνού του υψίστου θεού, του Ζηνός, όπως έλεγαν οι Κρητομινωίτες τον Κρηταγενή Δία... Φανταστείτε από πότε κρατά αυτό το τοπωνύμιο, αυτή η μνήμη! Από την ημέρα που πρώτοι[2] επάτησαν το πόδι τους και κατοίκησαν την νήσο, οι μινωίτες θαλασσοκράτορες Κρήτες εξ Ελούντος[3]! Αυτό ήταν το όρος του «Διός Μηλωσίου»[4], δηλ. του προστάτου των μήλων (όπως έλεγε ο Όμηρος τα πρόβατα)... Ας μην ξεχνάμε πως και η ίδια η Καλλίπολις Νάξος, πριν πάρει αυτό το όνομα - από τον υιό του Ενδυμίωνος - ελέγετο Δία... Σαν να λέμε, μ' άλλα λόγια, πως το αρχαίο αυτό μονοπάτι ήταν η Ιερά Οδός της Νάξου/Αξιάς! Του νησιού του Διός, του Απόλλωνος, του Θησέως, της Αριάδνης, αλλά και του Διονύσου... Την λατρεία του οποίου καθίερωσαν εδώ οι Θράκες, οι οποίοι επίσης είχαν αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με το νησί...

Η καταστροφή!

Αλλά, φαίνεται πως κάποιοι γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον ελληνικό πολιτισμό, ή είναι τόσο φανερά πολέμιοί του και ενοχλημένοι απ' αυτόν, ή χρηματίζονται για να τον καταστρέφουν σιγά-σιγά, και στα μουλωχτά, ή είναι ανθέλληνες, ή ημιμαθείς... Άλλον λόγο δεν βρίσκω... Όλα ξεκίνησαν το πρωί της 9ης Μαΐου, όταν μια... μπουλντόζα έκανε... διάνοιξη (!) στο αρχαίο μονοπάτι και δεν σταμάτησε παρά μόνον για λίγες ώρες, και παρ' ότι ιδιοκτήτες παρακειμένων κτημάτων κατήγγειλαν το γεγονός στην Αστυνομία... Οι εργασίες διεκόπησαν μετά την παρέμβαση της Αστυνομίας, όμως, το «έγκλημα» είχε συμβεί... Και κατά έναν «περίεργο τρόπο», και σαν να μη συνέβη τίποτε... επανελήφθησαν την επομένη ημέρα, οπότε και συνεχίσθηκε κανονικά η διάνοιξις! Μεγάλο μέρος από το αρχαίο πλακόστρωτο και κάποιες αρχαίες πλευρικές λιθοδομές - σημαντικά μνημεία του αρχαίου αρχιτεκτονικού πολιτισμού μας - κατεστράφησαν! Το έγκλημα πολιτισμού, γνωστοποιήθηκε ανωνύμως σε υπηρεσία της Περιφέρειας, το Τμήμα Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στην Σύρο και αμέσως ενημερώθηκε το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου, το οποίο και διέταξε παύση εργασιών! Εν τω μεταξύ, υπάλληλος από το Τμήμα της Σύρου ήλθε εσπευσμένως στην Νάξο ίνα πιστοποιήσει ιδίοις όμμασι το έγκλημα!  Οι καταστροφείς βρήκαν και την ημέρα κατάλληλη, αφού η αρμόδια ΚΑ΄ Αρχαιολογική Υπηρεσία στις 13 Μαΐου συμμετείχε στην 24ωρη απεργία την οποία είχε αναγγείλει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), μαζί με τα υπόλοιπα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ενάντια στην διαθεσιμότητα και στο μέτρο της αξιολογήσεως. Την επομένη ημέρα, Τετάρτη, με ανακοίνωσή του ο Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, ανακοίνωσε ότι «καταδικάζει την καταστροφή που προκάλεσε ιδιώτης στο μονοπάτι του Ζα»...  Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής: «Ο Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων καταδικάζει κάθε ενέργεια υποβάθμισης του περιβάλλοντος και κάθε παρέμβαση που αλλοιώνει το  φυσικό τοπίο. Οι εργασίες διάνοιξης δρόμου από ιδιώτη, χωρίς την έγκριση των αρμόδιων υπηρεσιών και η καταστροφή που προκλήθηκε σε μονοπάτι που ξεκινάει από την Αγία Μαρίνα του Δανακού προς το Ζα, αποτελούν αυθαίρετη και καταδικαστέα ενέργεια. Ως Δήμος, καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να περιφρουρήσουμε το φυσικό περιβάλλον και την πολιτισμική μας κληρονομιά και θα μεριμνήσουμε για την άμεση, όσο το δυνατόν, αποκατάσταση του μονοπατιού. Για το θέμα έχει ήδη επιληφθεί το Α.Τ. Φιλωτίου, καθώς και το Δασονομείο Νάξου»... «Να σε κάψω Γιάννη μ', να σ' αλείψω μέλι», λένε στο χωριό μου... Η διαδρομή Εάν θα βρεθείτε στην Νάξο, επιχειρήστε αυτήν την πεζοπορική διαδρομή, για την οποία έρχονται χιλιάδες τουρίστες απ' όλον τον κόσμο. Πρόκειται για την σηματοδοτημένη κυκλική «Διαδρομή 2»: Φιλώτι - Αγία Ειρήνη - Αγία Μαρίνα - Λευγάσα - Κορυφή Ζα - Σπήλαιο Ζα - Βρύση Αριών - Μύλος Σταυράκη - και πάλι Φιλώτι. Κατά την απολαυστική αυτή πεζοπορική διαδρομή, μπορεί κανείς να ιδεί: Τον Πύργο Μπαρότση (17ου  αι.), τ' αλώνι της Καυκάρας, το «μητάτο» της Γαδαρίνας, όλα στο Φιλώτι), το ξωκκλήσι της Αγ. Μαρίνας, την πηγή της Λευγάσας, την αρχαία επιγραφή «όρος Διός Μηλωσίου», να φθάσει την κορυφή του όρους Ζα, να επισκεφθεί το Ιερό Σπήλαιο του Ζα[5], όπου κατά την τοπική παράδοση ο Ζευς έζησε τα παιδικά του χρόνια, την πηγή-κρήνη των Αριών και τον ανεμόμυλο Σταυράκη... Στο μεγαλονήσι, το οποίο εδέσποζε στις Κυκλάδες, έως περίπου το 2300 π.Χ., είναι πολλοί οι εντοπισμένοι αρχαιολογικοί χώροι[6]! Πέρα απ' όλα τ' άλλα, το όρος Ζα παρουσιάζει εξαιρετικό ορνιθολογικό ενδιαφέρον και φιλοξενεί σπάνια ενδημικά είδη χλωρίδος.

Η καταστροφή της αρχαίας Ιεράς Οδού Αθηνών-Ελευσίνος

Συνδυάστε την καταστροφή της Ιεράς Οδού της Νάξου, με την αντίστοιχη επιχειρούμενη σύγχρονη καταστροφή της Ιεράς Οδού Αθηνών-Ελευσίνος. Με δυο υπουργικές αποφάσεις (τις οποίες υπογράφουν οι Γερουλάνος και Τζαβάρας, όταν ήταν υπ. Πολιτισμού!) καταχώνεται, αντί να σώνεται, το τμήμα εκείνο, της σημαντικοτέρας οδού της αρχαιότητος, που... περνά από το... parking μιας συγκεκριμένης επιχειρήσεως διασκέδασης,... Η αλήθεια βέβαια είναι πως η επιχείρηση πήγε και στρογγυλοκάθησε στον αρχαιολογικό χώρο και όχι το... ανάποδο βέβαια... Στο σημείο εκείνο σώζονται ακόμη έως και οι αμαξοτροχιές των αρχαίων κάρων που διέσχιζαν την οδό... Ενώ δυο αρχαίες σαρκοφάγοι χρησιμοποιούνται ως... κάλαθοι απορριμμάτων, και η σιδηροδεσιά τους έχει ποτίσει σκουριά τις αρχαίες πέτρες...

Δείτε το βίντεο με το ρεπορτάζ μου, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=qOst3RtaWjA

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Το χωριό Δανακός είναι γνωστό για την ΙΜ του Φωτοδότη Χριστού. Διόλου απίθανο, σε θέση λατρείας του Φωτοδότη Απόλλωνος-Ηλίου. [2] Τα αρχαιότερα ευρήματα τα οποία ευρέθησαν στην Νάξο χρονολογούνται στο 5300 π.Χ. - βλ. Αρχ. Μουσείο της νήσου. Είναι «ευλίμενο» νησί, πράγμα που συνέτεινε στο να προτιμηθεί από τους νεολιθικούς ναυτικούς από την 4η χιλιετία π.Χ. [3] Η πόλις Ναξία της Κρήτης υπήρξε η αρχική κοιτίδα και μητρόπολη της νήσου Νάξου των Κυκλάδων. Η Ναξία Κρήτης, ευρίσκετο κοντά στο χωριό Ελούντα, της επαρχίας Μεραμπέλου Λασυθίου - σε μια τοποθεσία που ονομάζεται και σήμερα Ναξιά! Από την πόλη αυτή, που συγχέετο άλλοτε με την πόλη Αξό/Οαξό, προέρχονταν οι νάξιοι λίθοι. «Υπάρχει πόλις Ναξία και ναξία λίθος λέγεται η κρητική ακόνη. Διότι η Νάξος ήταν πόλη της Κρήτης» (βλ. Λεξ. ΣΟΥΔΑΣ, σχολ. Πινδ.). Οι Νάξιοι Κρήτες ίδρυσαν συνώνυμη αποικία και στην Καρία Μ. Ασίας. Μετά από τις Κυκλάδες, οι Κρήτες Νάξιοι κατοίκησαν και στην Εύβοια, και στην Σικελία της Μεγ. Ελλάδος, αλλά και στα βόρεια της Βαλκανικής, κοντά στις πηγές ενός ποταμού, ο οποίος εξ αυτών ονομάσθηκε Αξιός! [4] Η αρχαία επιγραφή με την αναφορά «όρος Διός Μηλωσίου», δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί εάν κατεστράφη ή εκαλύφθη από τα μπάζα... [5] Ευρίσκεται σε υψόμετρο 600 μ. Ήταν αφιερωμένο στον Δία Μηλώσιο. Έχει σπάνια σταλαγμιτικά συμπλέγματα. Στο σπήλαιο ευρέθησαν σημαντικά «προϊστορικά» αντικείμενα (εργαλεία από οψιδιανό, κ.ά.), που μαρτυρούν την αρχαιοτάτη λατρευτική χρήση του. Σε έναν θάλαμο στ' αριστερά της εισόδου, το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής καταπατά προφανώς κάποιον αρχαίο βωμό. Μέσα στα σπήλαια, οι αρχαίοι Κρήτες εόρταζαν την γέννηση του Διός - δοξασία που πέρασε αργότερα κατ' αντιγραφήν και στον χριστιανισμό με το Σπήλαιο της Βηθλεέμ, κλπ. και σε άλλες θρησκείες... [6] Αλφαβητικώς: Απλώματα, Γρόττα, Κορφή τ' Αρωνιού, Μέλανες, Πάνορμος, Πλίθος, Σαγκρί, Τσικαλαριό, Ύρια, κ.ά.

 

Είναι απλώς ένα τυχαίο γεγονός
η «τραβεστοποίηση» της τέχνης;

Γεώργιου Βασιλείου
20 / 05 / 2013

Τι σημαίνει πολιτισμός και πως εκφράζεται; Πως τα πολιτιστικά δρώμενα, σε κάθε μορφή και αξία, μέσα από την κιμαδομηχανή της παγκοσμιοποίησης, δημιουργούν αποδοχή, ψύχωση και πρότυπα, προβάλλοντας στους νέους εικόνες και αξίες, που καμία σχέση δεν έχουν με τον φωτοδότη Ελληνικό πολιτισμό;

Μια απλή παρατήρηση νοήμον πολίτη, με αποκορύφωμα την εικόνα της "βραβευμένης" γενειοφόρου Κοντσίτας, αρκεί για ν' αποκωδικοποιήσει όλο το κατασκεύασμα.

Στον 21ο αιώνα, η κυριαρχία των παγκόσμιων τοκογλύφων και καπιταλιστών, δεν επιβάλλεται στους λαούς και τα έθνη, με στρατό κατοχής και άρματα μάχης. Δεν τους ενδιαφέρει να κυριαρχούν πολιτικά στις μάζες μόνο με τον φόβο, θέλουν να ελέγξουν τα κράτη οικονομικά, και να διαμορφώσουν εργασιακές, πολιτικές και καταναλωτικές συνειδήσεις, ελέγχοντας και διαμορφώνοντας κατά το δοκούν, την σκέψη και την παιδεία των ανθρώπων.

Πρώτο σημείο παρέμβασης στην σκέψη και την αντίληψη, ιδίως των νέων ανθρώπων, αποτελεί ο εκμαυλισμός εννοιών και λέξεων, που σηματοδοτούν διαχρονικά τεράστιες αξίες και σημεία αναφοράς για το ανθρώπινο γένος και την εξέλιξή του.

Όπως δεκαετίες τώρα έχουν, μέσα από τις πολιτικές πρακτικές, αποδομήσει εντελώς τον όρο, την έννοια και την φιλοσοφία της λέξης ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Έτσι συστηματικά και επιστημονικά αποδομούν και εκμαυλίζουν χρόνια τώρα την ύψιστη έκφραση της ανθρώπινης αντίληψης, τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Σε κάθε δρώμενο (θέατρο - τραγούδι - μουσική - εικαστικά - λογοτεχνία - κινηματογράφο....) σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, επιχειρείται ο εκφυλισμός της αληθινής πολιτιστικής έκφρασης.

Δημιουργούνται νέοι όροι και πρότυπα, που μέσω των παγκόσμιων Μ.Μ.Π. (Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης) καθορίζουν την σκέψη, τις προτεραιότητες, τις επιλογές και τέλος την "καταξίωση" των υποκειμένων που εξυπηρετούν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Το κάθε καλλιτεχνικό δρώμενο, είτε σε άψυχη μορφή (κινηματογράφος, - εικαστικά - βιβλία), είτε σε ζωντανό οργανισμό (τραγουδιστές - μουσικοί - ηθοποιοί), εξυπηρετεί ένα ευρύτερο σχέδιο.

Η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί συνωμοσιολογία. Αρκεί κάθε νοήμον άνθρωπος να παρατηρήσει την εξέλιξη, γυρίζοντας νοητά τον χρόνο πίσω, στην παιδεία, τα καθοριστικά πρότυπα που έγιναν μόδα για τους νέους και το τι εκφράζουν.

Τα "πρότυπα" και οι "μόδες" διαμορφώνουν συνειδήσεις - αντιλήψεις και καθορίζουν καταναλωτικές, συμμετοχικές  και πολιτικές συνθήκες στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η τεράστια προβολή της γενειοφόρου Κοντσίτα αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα.

Η εικόνα από δεκάδες παιδάκια και μεγαλύτερους, να επευφημούν, ένα αγόρι που παρεμβαίνοντας στην φύση του, πήρε σωματικά μορφή γυναίκας, χωρίς να είναι γυναίκα και πρόσωπο άνδρα χωρίς να λειτουργεί σαν άνδρας, σε μένα προσωπικά μόνο θλίψη αλλά και φόβο μπορεί να προκαλέσει.

Θλίψη, για την κατάντια των ΤΑΓΩΝ του παγκοσμίου πολιτισμού, που προβάλουν σαν θετικό πρότυπο ένα αξιολύπητο πρόσωπο, για να προετοιμάσουν το τέλος της φυσικής γονιμοποίησης και την αρχή της τεχνητής επιλογής "ζώντων οργανισμών".

Φόβο μου προκαλεί η άγνοια που έχουν περιέλθει οι λαοί και τα έθνη που χειραγωγούνται από αυτούς τους εγκληματίες του ανθρώπινου γένους και τα έμμισθα παπαγαλάκια των "Μ.Μ.Π."

Η Ελλάδα πάντα είχε σαν κορυφαίο "όπλο" τον πολιτισμό και την παιδεία.

Μια κακή κυβέρνηση (οι κυβερνήσεις, όπως μέχρι τώρα συμβαίνει φέρουν οικονομική εξαθλίωση στον λαό) είναι κάτι που έστω με ιδρώτα και αίμα μια εθνική κυβέρνηση μπορεί μακροχρόνια να αντιστρέψει.

Την παιδεία και τον πολιτισμό όμως αν καταστρέψεις, τα στοιχεία αναφοράς και τον ιμάντα γνώσης, αντίληψης και έκφρασης, είναι ένα γεγονός μη αναστρέψιμο.

Σήμερα, αντί να συνεχίσουμε αυτό που επί αιώνες κάναμε, δηλαδή να παράγουμε πολιτισμό και παιδεία, παρασυρόμαστε από σπιθαμιαίους πολιτικούς, στην ακροτελεύτια πράξη θανάτου για ότι σημαντικότερο εκτός από την πατρίδα και την ιστορία μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας.

Δυστυχώς σήμερα, μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού, έχει αποδεχτεί και συμμετέχει, έστω και λόγω άγνοιας, στον εκφυλισμό αξιών, προτύπων και παραδόσεων, που οι πρόγονοί μας  κληρονόμησαν σε όλους εμάς, και σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο.

Πρότυπα για τους νέους Έλληνες, θα έπρεπε να είναι ο Σολωμός Σολωμού, ο Γιώργος Φουντούλης, ο Μάνος Καπελώνης. Πρότυπο και στάση ζωής θα έπρεπε να είναι ο Αλέξανδρος Γέροντας.

Πρότυπα θα έπρεπε να είναι τα χιλιάδες Ελληνόπουλα που έχουν διακριθεί παγκόσμια στον πολιτισμό, τις επιστήμες, τον αθλητισμό και χαίρουν εκτίμησης και σεβασμό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Η "Κοντσίτα", όπως και η κάθε "Κοντσίτα" γρήγορα θα ξεχαστεί και θα μείνει στο αρχείο των τηλεοπτικών καναλιών.

Το μήνυμα και ο στόχος όμως, που τα Μ.Μ.Π. επιθυμούν να περάσουν στο μυαλό και τις συνήθειες των ανθρώπων, θα έρθουν κι άλλες "Κοντσίτες" να προβάλουν και τελικά να επιβάλουν.

Βλέπω με λύπη, τα υπολείμματα και τα σκουπίδια της πολιτιστικής εξαθλίωσης, να πλημμυρίζουν τις γειτονιές και τις πόλεις.

Νοιώθω την σκόνη του τίποτα και του απόντος να με πνίγει.

Φοβάμαι ότι εάν δεν αντιδράσει η Ελληνίδα και ο 'Ελληνας, κάθε πραγματικά πολιτισμένος άνθρωπος, αυτή η σκόνη σε λίγο θα μας πνίξει όλους.

Εις το επανιδείν....

«Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων, μια φυλή θεών…»
Πίνδαρος (ΣΤ ΄ Ωδή Νεμεονίκου)

Γιώργος Λεκάκης
Κοινωνιολόγος - Λαογράφος
07 / 05 / 2014

Εκτός του συνταγματικού πραξικοπήματος, στην τροπολογία
δεν υπάρχει η... υπογραφή ενός των υπουργών της!!!
Εν προκειμένω του Μητσοτάκη!!!

Σήμερα ψηφίστηκε ένα απίστευτο συνταγματικό πραξικόπημα στην Παιδεία!

Δεν μπήκε στην Διαβούλευση! Στουρνάρας, Αρβανιτόπουλος, Χατζηδάκης, το υπογράφουν,ενώ ο Μητσοτάκης, αναφέρεται μεν, δεν το υπογράφει δε! Ποιον γνωστό καθηγητή «φωτογραφίζει» ο Αρβανιτόπουλος;«Επί Μπαλτάκου δεν θα πέρναγε η τροπολογία»...

Για ένα νέο απίστευτο συνταγματικό πραξικόπημα - στον χώρο της έρημης της Παιδείας μας αυτήν την φορά! - μιλούν ήδη έγκυροι νομικοί κύκλοι!!! Πλέον η «ευρηματικότης» ξεπερνά τα όρια και της πιο νοσηρής φαντασίας! Με(ν)τροπολογία η οποία κατετέθη «νύκτωρ», δηλ. μόλις την 29η Απριλίου 2014, μια ημέρα δηλαδή πριν την «εργατική Πρωτομαγιά», απεργία και αργία, όταν τα μυαλά όλων ήταν ήδη στην εξοχή... Με ορίζοντα να ψηφισθεί μόλις στις 7.5.14! Δηλαδή σήμερα, μετά από μόλις δυο εργάσιμες ημέρες!!! (Μεσολάβησε η απεργία/αργία της Πρωτομαγιά και η αργία του Σαββατοκύριακου!). Και μάλιστα σε «άσχετο» με θέματα της Παιδείας σχέδιο νόμου του... υπουργείου Αναπτύξεως, το οποίο αφορά στις... λαϊκές αγορές!!! Και έχει ως τίτλο «Άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων εκτός καταστήματος»!!!

Στην 10η σελίδα αυτού ορίζεται, ότι «οι τίτλοι σπουδών ανώτατης εκπαίδευσης διεθνών οργανισμών, στους οποίους μετέχει η Ελληνική Δημοκρατία, είναι ισότιμοι προς τους τίτλους σπουδών των ελληνικών δημοσίων τίτλων ανώτατων εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων».

Την (ν)τροπολογία υπογράφουν (σελ. 20) οι υπουργοί Οικονομικών (Στουρνάρας), Παιδείας (Αρβανιτόπουλος), και Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (Χατζηδάκης), αλλά και ο Διοικητικής Μεταρρύθμισης (Μητσοτάκης) – αν και στο σημείο αυτό είναι ανυπόγραφη!!! κάτι που επίσης θέτει θέμα εγκυρότητος και νομιμότητος!!! Και ενώ κάποιες διατάξεις της (ν)τροπολογίας, όπως αυτές που αφορούν στον Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων (άρ. 1) και αυτές που αφορούν στην μετάθεση του χρόνου καταργήσεως των ελληνικών Λυκείων της Γερμανίας από το σχολικό έτος 2014-2015 στο σχολικό έτος 2016-2017 (άρ. 14), ρυθμίζουν πράγματι θέματα επείγοντος χαρακτήρος, η διάταξη για την εξομοίωση των τίτλων σπουδών διεθνών οργανισμών με αυτούς των ελληνικών Πανεπιστημίων, δεν παρουσιάζει χαρακτήρα κατ’ επείγοντος. Με απλά λόγια, η θέσπιση διατάξεων με τροπολογίες σε άσχετα νομοθετήματα επιτρέπεται από το Σύνταγμα μόνον για την ρύθμιση περιπτώσεων με κατ’ επείγοντα χαρακτήρα, κάτι που προφανώς δεν ισχύει στην περίπτωση αναγνωρίσεως ισοτιμίας τίτλων σπουδών!

Ήδη δημοσιεύματα (http://www.thepressproject.gr/article/61089/idiotiko-panepistimio-mko) μιλούν για «φωτογραφική» διάταξη, με την οποία ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, στο νομοσχέδιο του υπουργού Αναπτύξεως, Κωστή Χατζηδάκη, που ψηφίστηκε τη Δευτέρα 7.5.2014, ανοίγει το «παράθυρο» για την δημιουργία του πρώτου ιδιωτικού πανεπιστημίου, από πρώην ΜΚΟ γνωστού καθηγητή, την οποία έχει μετατρέψει σε διεθνή οργανισμό. Πολιτικοί κύκλοι, που πρόσκεινται στην ΝΔ, μου σχολίαζαν πως «ο Μπαλτάκος δεν θα άφηνε να περάσει κάτι τέτοιο»... Μόνο που Μπαλτάκος δεν υπάρχει πια...  

Με το επίμαχο άρθρο 7 παρ. 2 της τροπολογίας αρ. 1424/41 της 29.4.2014, το οποίο δεν ετέθη σε δημόσια διαβούλευση (στην διαβούλευση μπήκε μόνον το σχέδιο νόμου για την «Άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων εκτός καταστήματος», την 17.4.2014, ενώ η επίμαχη τροπολογία κατετέθη, όπως είπαμε, μόλις την 29.4.2014, για να υποβληθεί προς ψήφισιν μετά από τέσσερις εργάσιμες ημέρες, την 7.5.2014) καταργείται και καταστρατηγείται πολλαπλώς το Σύνταγμα, διότι:

1) Καταργείται η διάταξις του άρ. 16 παρ. 5 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία η ανωτάτη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) με πλήρη αυτοδιοίκηση, που τελούν υπό την εποπτεία του κράτους. Με την εξ υπ’ αρχής εξομοίωση των τίτλων σπουδών άλλων οργανισμών με αυτούς των δημοσίων Πανεπιστημίων επί της ουσίας καταργείται ως προς τους συγκεκριμένους τίτλους σπουδών και ανοίγει ο δρόμος για την οριστική κατάργηση της Δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαιδεύσεως!!! Διαγράφεται δε πλέον ενώπιόν μας ένας ζοφερός ορίζοντας ελιτίστικης παιδείας για ολίγους και προνομιούχους!!! Βέβαια, ποιος βολεμένος και καλά πληρωμένος Έλλην πολιτικός νοιάζεται γι’ αυτό, αφού ακόμη και υψηλόβαθμα στελέχη της «Αριστεράς» έχουν στείλει τα παιδιά τους φοιτητές σε ιδιωτικά αμερικανικά και αγγλικά Κολλέγια; - Απ’ τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχει προκύψει και η λέξις «κολλεγιά»... 2) Η επίμαχη διάταξις, κεφαλαιώδους σημασίας για την Παιδεία της χώρας μας και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ενδεδυμένη με το ένδυμα της (ν)τροπολογίας σε σχέδιο νόμου με άσχετο περιεχόμενο, παρ’ όλο που δεν αφορά σε ζήτημα κατ’ επείγοντος χαρακτήρος, αφού η δημιουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων και η αναγνώριση τίτλων σπουδών, αποτελούν συζήτηση (ακόμη και στα καφενεία) η οποία κρατά εδώ και χρόνια στην χώρα μας... Τι το «κατ’ επείγον» έχει τώρα, λοιπόν; Τι «κωλοπιλάλα» τους έπιασε, που λέει ο λαός μας; 3) Η επίμαχη διάταξις, όπως ήδη εξετέθη, δεν ετέθη στην δημόσια διαβούλευση (στην διαβούλευση ετέθη μόνον το σχέδιο νόμου «Άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων εκτός καταστήματος», την 14.4.2014, ενώ η επίμαχη τροπολογία κατετέθη την 29.4.2014). Αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει, αφού η δημιουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων και η αναγνώριση τίτλων σπουδών άλλων οργανισμών ως ισοτίμων με αυτά των δημοσίων Πανεπιστημίων είναι ζήτημα μείζονος σημασίας, που αφορά το σύνολο της κοινωνίας και πρέπει να λυθεί, αφού ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν οι απόψεις και οι θέσεις όλων των εμπλεκομένων κλάδων (δημόσια Πανεπιστήμια, ΔΟΑΤΑΠ, καθηγητές, φοιτητές, σπουδαστές, μαθητές, γονείς, απλοί πολίτες, κλπ.)... 4) Με την επίμαχη διάταξη προκαλείται κατάφωρη ανισότητα μεταξύ των σπουδαστών των ευνοουμένων διεθνών οργανισμών, των φοιτητών-σπουδαστών των Δημοσίων ΑΕΙ-ΤΕΙ, και των σπουδαστών άλλων ιδιωτικών εκπαιδευτικών οργανισμών. Η άνιση μεταχείρισις υπέρ των αποφοίτων των επ’ αμοιβή λειτουργούντων ευνοουμένων διεθνών οργανισμών είναι αυταπόδεικτη και παραβιάζει την επιβαλλομένη από το Σύνταγμα αρχή της ίσης μεταχειρίσεως (άρ. 4). Υπενθυμίζω ότι με το ισχύον νομοθετικό καθεστώς η αναγνώριση ισοτιμίας πτυχίων γίνεται από το ΔΟΑΤΑΠ, η αρμοδιότητα του οποίου στην ουσία καταργείται! Παραμένει το βασικό ερώτημα, το οποίον χρήζει αμέσου απαντήσεως από τους κυβερνώντες, οι οποίοι (θα έπρεπε να) λογοδοτούν στον λαό, δηλαδή σε έναν έκαστο Έλληνα πολίτη, ο οποίος, διαθέτων στοιχειώδη νοημοσύνη, ερωτά: Γιατί να επιχειρηθεί να επιβληθεί η ισοτιμία των συγκεκριμένων τίτλων σπουδών έτσι λάθρα και βιαστικά ως (ν)τροπολογία στο νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές!!! Τροπολογία η οποία κατετέθη μόλις την 29.4.2014 για να ψηφισθεί στα μουλωχτά την 7.5.14, μετά από μόλις τέσσερις εργάσιμες; Τι σχέση έχουν οι... λαϊκές αγορές με την παιδεία; Γιατί τέτοια βιάση και σπουδή, μυστικοπάθεια και παραπλάνηση, για ένα τόσο φλέγον και σοβαρό ζήτημα, που ταλανίζει επί έτη ολόκληρα την ελληνική κοινωνία;  Μοναδικό αίτημα του νοήμονος, σκεπτομένου και κριτικού Έλληνος πολίτου είναι η ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ της συγκεκριμένης διατάξεως της (ν)ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ και η θέσις του ζητήματος σε δημόσια δημοκρατική διαβούλευση/συζήτηση... Και μια εξήγηση από τους υπογράφοντες κοντόφθαλμους Έλληνες υπουργούς, οι οποίοι νομίζουν πως είναι στο απυρόβλητο και πως θα είναι εκεί αιώνια..

 

 

Η Διαχρονικη Πατριωτικη Φιλοσοφια της Εθνικιστικης Κοινωνικης Βουλησης

Καθηγητης Νικος Χ. Χαρακακος
Μελους της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκηs/Αcademy Sciences of New York
07 / 05 /2014

Ο Ελληνορθοδοξος Πολιτισμος ειναι αρρηκτα συνδεδεμενος με τον Ελληνορθοδοξο Εθνικισμο.Διση οτι και οι δυο συναποτελουν το Ενα: την Ελληνικη Πατριωτικη Εθνοβουληση.Την Ορμη του Ελληνικου Εθνους για την ανακτηση της Φυλετικης Αυτοσυνειδησιας του.

Η Υπερτατη Πατριωτικη Φιλοσοφια της Εθνικιστικης Κοινωνικης Βουλησης αποτελει τη Φυσικη Ιδεολογια του Ελληνα.Οδηγει στην Αυτοπραγματωση του.Εξωτερικευει σε εθνοσυνεκτικη πολιτικη πραξη και επαναστατικη δραση την εσωτερικη υποσταση του.Μετουσιωνει τις προσδοκιες του σε απτες πραγματικοτητες.Διατρανωνει την υπαρξη των Διαχρονικων Αξιων.Γκρεμιζει τη δηθεν ''αντιπροσωπευτικοτητα'' , την απατη του κοινοβουλευτισμου, συντριβοντας τον υλιστικο μυθο του αντεθνικου κομμουνισμου.Εφαρμοζει στην πραξη την αναγκαια αμεσοτητα της συνδεσης του Εθνους με τον Στρατο και τον Λαο.Απο αυτην τη συνδεση, εξαλλου, προκυπτει η Εθνοκοινωνια.Αδιαιρετη απο κομματικους διχασμους και τεχνητες ταξικες αντιπαραθεσεις.

Οι Πυλωνες της Ελληνικης Εθνοκοινωνιας ειναι τρεις:η Εκκλησια, η Ελληνοχριστιανικη Εθνοκεντρικη Παιδεια, η Ιδεα της Εθνικης Αμυνας και της Κρατικης Ασφαλειας υλοποιουμενη εμπρακτα απο τις Ενοπλες Δυναμεις και την Αστυνομια.Σε αυτο το σημειο της Εθνικης Αμυνας και της Κρατικης Ασφαλειας δρομολογειται και μια αλλη συνδεση:του Εθνους με το Κρατος.Το Εθνοκρατος υπηρετει το Εθνος και τον Λαο μας.Οχι διαπλεκομενα συμφεροντα.Ετσι ενοποιειται σε Εθνοκρατικη Αλληλοσυμπληρωση με την Εθνοκοινωνια.

Ο Ελληνας Εθνικιστης δεν ειναι πολιτικος.Ειναι Πολιτικος Στρατιωτης.Εθνοπολεμιστης του Ελληνικου Φωτος.Ηρωικος Βιγλατορας των Φυλετικων Ιστορικων Ποθων.Φλογοβολα Πατριωτικη Συνειδηση με Αδαμαστη Θεληση.Αποφασιστικος Πατριδαγωνιστης και Ακαμπτος Ασυμβιβαστος Ιδεομαχος.Ανεξαγοραστη Ελληνοψυχη Υπαρξη με μονη αναμενομενη επιβραβευση την Καταξιωση των Αγωνων του και των Θυσιων του.

Βδελυσσεται τη συναλλαγη.Αποκρουει την ωφελιμιστικη ''διαλλακτικοτητα''.Αρνειται την υποπτη ''ηπιοτητα''.Διοτι τετοια ''ηπιοτητα'' σχεδον παντοτε ισοδυναμει με αποδοχη της παθητικοτητας η με αχρηστευση των ανυστεροβουλων ιδεολογικων παρορμησεων η με συμπραξη σε πασης φυσεως μειοδοσιες.Δεν ειναι ασπονδυλος για να ελισσεται.Δεν ειναι καρριεριστας για να κλινει το γονυ στον ισχυρο της ημερας.Δεν ειναι αρριβιστας για να συναπτει ανηθικες ευκαιριακες συμμαχιες.

Ειναι Πνευματικο Κομμαντο Ασιγαστου Ιδεολογικου Πολεμου.Αποστολη του η καταστροφη της φαυλοτητας και της απατριδος Αριστερας.Παρασημο του οι δοξαστικες ιαχες του Ιδεοκοσμου του Πανελληνισμου! 

Η «ΟΔΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ»

Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα για να αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο!

Διονύσιος Σολωμός

H “Οδός των Φιλελλήνων”: Ένα μεγαλεπήβολο όραμα της “Ελληνικής Αυγής για την Αθήνα”

Χρίστος  Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου
04/05/2014

Στην Αθήνα της «αυγής του ελληνικού φωτός», την Αθήνα που οφείλει να εκπέμπει οικουμενικό πολιτισμό,  οραματιζόμαστε μιαν άλλη «Οδό Φιλελλήνων», με τα εκλάμποντα πεντελικά μαρμάρινα αγάλματα αυτών που γαλουχήθηκαν από τα νάματα του Ελληνισμού, όλων αυτών που στήριξαν με το πνευματικό τους μέγεθος την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ενάντια στην πολιτική των κρατών τους, που χαράζονταν με βάση το κοντόφθαλμο και εφήμερο συμφέρον τους. Φιλέλληνες ήταν όλοι οι γίγαντες του πνεύματος της εποχής, οι οποίοι και στήριξαν με τις ιδέες, τις δράσεις και τις πράξεις τους, τον αγώνα για την παλιγγενεσία του Ελληνικού Έθνους, τον αγώνα της ελληνικής φυλής να καταστεί και πάλι οδοδείκτης πολιτισμού για την ανθρωπότητα.

Τους αξίζει μια έμπρακτη αναγνώριση της παρουσίας τους στην καθημερινότητα του ρυθμού της ζωής στην πόλη μας, τους αξίζει μια θέση, ένα βάθρο, από το οποίο να συνεχίζουν να εκπέμπουν τα όσα είπαν, τα όσα πίστεψαν και τα όσα έκαναν για την Ελλάδα, όλα εκείνα που εμείς οι Έλληνες φροντίσαμε να ξεχάσουμε, να αγνοήσουμε και να παραλείψουμε από τη ζωή μας. Θα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μας, μέσα από τη φωτεινή αγαλμάτινη παρουσία όλων εκείνων των μεγάλων ηγητόρων του πνεύματος, όλων εκείνων των συνεχιστών του ελληνικού πνεύματος στην πανανθρώπινη πορεία του, όλων εκείνων που τους αποδίδουμε την ονομασία «Φιλέλληνες», να προσπαθήσουμε και εμείς οι «Έλληνες» να γίνουμε επιτέλους Φιλέλληνες. Γιατί δεν αρκεί κανείς για να είναι Έλληνας να γεννηθεί Έλληνας. Οφείλει μέσα από την συνειδητοποίηση και την αξιοποίηση της βαρειάς για τους ώμους μας πνευματικής κληρονομίας των προγόνων μας, να γίνει και Φιλέλληνας.

Η  ΟΔΟΣ  ΤΩΝ  ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ

Χρίστος Γούδης
02/05/2014

«Αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα θεία είναι η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει»

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, ο πατέρας του Όθωνα, υπήρξε λάτρης της Ελλάδος και των Ελλήνων, δηλώνοντας, κατά τη μακρά περίοδο που υπήρξε ο ίδιος διάδοχος του θρόνου της Βαυαρίας, ότι «καλύτερα να είσαι Έλληνας πολίτης, παρά διάδοχος του θρόνου». Επίσης, με παρότρυνση του Λουδοβίκου, ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Θείρσιος (Friedrich von Thiersch) ιδρύει στο Μόναχο το γνωστό σχολείο «Αθήναιον» (Athenaeum) ενώ παράλληλα φροντίζει ιδιαίτερα τα πολλά Ελληνόπουλα που πηγαίνουν στο Μόναχο για σπουδές.

Ο Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε υπό την προστασία του τον γιο του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Λεωνίδα (που στάλθηκε στο Μόναχο μετά την άγρια δολοφονία του Οδυσσέα), τον οποίο  προόριζε για στρατιωτικό. Ατυχώς, ο γιος του Οδυσσέα αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία μόλις 12 ετών, προς μεγάλη λύπη του Λουδοβίκου, ο οποίος χάραξε την ακόλουθη επιγραφή στον μαρμάρινο τάφο που του έφτιαξε: «Ενθάδε κείται Λεωνίδας, εγγονός Ανδρούτσου, υιός Οδυσσέως, προ της ήβης αποθανών εν Μονάχω την 11ην Δεκεμβρίου 1836. Τον τάφον αυτόν ανέστησε παλαιός τις φιλέλλην, Λουδοβίκος ο της Βαυαρίας βασιλεύς».

Υπό την προστασία του Λουδοβίκου Α΄ σπούδασε ως υπότροφος στο Μόναχο και ο μικρός γιος του Μάρκου Μπότσαρη, Δημήτριος, ο οποίος μετέβη εκεί τον Μάϊο του 1827, όπου αποφοίτησε πρώτα από τη σχολή του παιδαγωγού Ντεζαρντέν και κατόπιν από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Μονάχου.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄, γοητευμένος από την εξαιρετική ομορφιά της κόρης του Μάρκου Μπότσαρη, Κατερίνας, ανέθεσε σε Γερμανό ζωγράφο τη φιλοτέχνηση του πορτραίτου της, το οποίο ανήρτησε στην Πινακοθήκη του ανακτόρου του. Στην αυλή του Μονάχου την παρομοίαζαν με τριαντάφυλλο και την αποκαλούσαν Ρόζα, όνομα το οποίο και διατήρησε έκτοτε.

Ο Γερμανός φιλέλληνας ποιητής Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Τα αισθήματά του για την Ελλάδα συνοψίζονται στη φράση του: «ό,τι είναι η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα». Πολλά από τα έργα του είναι αφιερωμένα στην Ελληνική Αρχαιότητα.

Η λατρεία και ο θαυμασμός που έτρεφε στην ψυχή του για την Ελλάδα ο Γερμανός φιλέλληνας και φίλος του Γκαίτε, Σίλλερ, συμπυκνώνεται στα λόγια του: «Όπου κι αν γυρίσω τη σκέψη μου, όπου κι αν στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση, γιατί να σ’ αγγίξω; Για να καταλάβω πόσο μικρός είμαι, πόσο ασήμαντος, πόσο μηδαμινός; Γιατί δεν μ’ αφήνεις στην ησυχία μου και στην ξεγνοιασιά μου;».

H αρχαιολατρία και ο φιλελληνισμός των Γερμανών ξεκινά από τον πατέρα της αρχαιολογικής επιστήμης Γιόχαν Γιόακιμ Βίνκελμαν (1717-1768) κατά τον οποίο: «Η μοναδική οδός για τη μεγαλοσύνη είναι η μίμηση των αρχαίων Ελλήνων».

Ο Γερμανός φιλέλληνας ποιητής Βίλχελμ Μύλλερ (Wilhelm Müller) πληροφορήθηκε τα δεινά της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας από τους Έλληνες της Βιέννης και τάχθηκε υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης. Ήδη από το 1821, στη Γερμανία προκαλούν ενθουσιασμό τα «Τραγούδια των Ελλήνων» (Lieder der Griechen) του Βίλχελμ Μύλλερ, γραμμένα στο πνεύμα τού χαρακτηριστικού του στίχου: «Χωρίς τη Λευτεριά τί θα ’σουνα Ελλάδα; Χωρίς Ελλάδα τί θα ’τανε ο κόσμος;».

 Κινητήρια δύναμη της Ελληνικής Επιτροπής των Παρισίων και χρηματοδότης του Αγώνα, αλλά και της μετέπειτα κυβέρνησης Καποδίστρια, υπήρξε ο φιλέλλην Ελβετός τραπεζίτης Εϋνάρδος (Jean-Gabriel Eynard), ο οποίος εστήριξε παράλληλα και το πρόγραμμα εκπαίδευσης γόνων εξεχόντων ηρώων της Επανάστασης στο Παρίσι.

Ο μεγάλος Ρώσος ποιητής και φίλος του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, Αλεξάντρ Πούσκιν, χαιρετίζει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας με το εμπνευσμένο ποίημά του «Εμπρός Ελλάδα». Σε μετάφραση Κώστα Βάρναλη: «Εμπρός στηλώσου Ελλάδα επαναστάτισσα, βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματά σου! Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος, η Πίνδος, οι Θερμοπύλες - δόξασμά σου».

Στη Γαλλία μεγάλα ονόματα των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και της ενεργού πολιτικής, τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του μαχόμενου ελληνισμού. Ο Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Hugo) γράφει ποιήματα παρακινώντας τους Γάλλους να συμμετάσχουν στον αγώνα των Ελλήνων: «Στην Ελλάδα, στην Ελλάδα! Σ’ όλους σας αφήνω γειά. Εμπρός αδέλφια στην Ελλάδα, γδικιωμό και λευτεριά!», ενώ στη γαλλική Βουλή προβαίνει στη δήλωση: «Ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ο πολιτισμός του κόσμου έχει μια προγιαγιά, που λέγεται Ελλάδα».

Ο Γάλλος ποιητής Φρειδερίκος Μιστράλ (Frederic Mistral) στο ποίημά του «Ελληνικός Ύμνος» συμπυκνώνει το νόημα του Αγώνα, με τους στίχους (σε μετάφραση Κωστή Παλαμά): «Αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει».

Ο Σατωβριάνδος (François-René de Chatteaubriand), Γάλλος λογοτέχνης και πολιτικός, αναφέρεται με συγκίνηση στους αγώνες των Ελλήνων: «Αι Σουλιώτισσαι γυναίκες βυθιζόμεναι μετά των τέκνων στα κύματα, οι πρόσφυγες της Πάργας εκφέροντες μεθ’ εαυτών τα οστά των πατέρων, τα Ψαρά θαπτόμενα υπό τα ερείπια αυτών, το ατείχιστον σχεδόν Μεσολόγγιον αποκρούον τους δις εις τα τείχη αυτού εφορμήσαντας βαρβάρους, αδύνατα σκάφη μεταμορφωθέντα εις τρομερούς στόλους και προσβάλλοντα, πυρπολούντα, και διασκορπίζοντα τα υπερμεγέθη εχθρικά πλοία, ταύτα εισί τα κατορθώματα, άτινα θέλουσι καταστήσει την νέαν Ελλάδα αξίαν της λατρείας, ης απελάμβανε και το αρχαίον όνομα αυτής. Οι Έλληνες δια της ανδρείας αυτών κατεστάθησαν και πάλιν έθνος. Αρνηθείσης δε της διπλωματίας να αναγνωρίσει την νομιμότητα αυτών, επεκαλέσθησαν την δια των όπλων δόξαν».

Το έργο του εικονιζόμενου Γάλλου προξένου στα Ιωάννινα του Αλή πασά, περιηγητή, και ιστορικού Φραγκίσκου Πουκεβίλ (François Pouqueville) «Ιστορία της Αναγεννήσεως της Ελλάδος» γίνεται μπεστ-σέλερ και εξαντλείται εν μια νυκτί από τα βιβλιοπωλεία. Ο αδελφός του, Ούγος Πουκεβίλ (Hugo Pouqueville), πρόξενος της Γαλλίας στην Πάτρα κατά την έκρηξη της Ελληνικής Επαναστάσεως, ήταν επίσης θερμός φιλέλληνας.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Λαμαρτίνος (Alfonse de Lamartine), λογοτέχνης, διακεκριμένος ποιητής και διαπρεπής πολιτικός: «Αυτοί εδώ είναι οι αρχηγοί ενός ηρωϊκού λαού, και κρατούν ακόμη στο χέρι το ντουφέκι και το σπαθί, με το οποίο έρχονται να αγωνισθούν για την απελευθέρωσή τους και συνάμα διαβουλεύονται πάνω στους τρόπους, με τους οποίους θα στερεώσουν τον θρίαμβο της ελευθερίας τους. Η Βουλή τους είναι ένα πολεμικό συμβούλιο».

Πολλοί διακεκριμένοι Γάλλοι ζωγράφοι, όπως ο εικονιζόμενος Ευγένιος Ντελακρουά (Eugéne Delacroix), ο Θεόδωρος Ζερικώ (Théodore Géricault), και ο Λουΐ Ντυπρέ (Louis Dupré), εμπνέονται από την Ελληνική Επανάσταση, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ντελακρουά, του οποίου οι πίνακες  «Σκηνή από τη σφαγή της Χίου» και «Η Ελλάς στο Μεσολόγγι» συγκινούν ακόμα και σήμερα τις καρδιές των ανθρώπων.

Στον εικονιζόμενο Βρετανό ποιητή Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ (Percy Bysshe Shelley), που χάθηκε πολύ νωρίς από πνιγμό στην Ιταλία (σε ηλικία μόλις 30 ετών, τον Ιούλιο του 1822), οφείλεται και το υπέροχο λυρικό δράμα «Ελλάς», το οποίο έγραψε στην Πίζα, αμέσως μετά από τη συνάντησή του με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο την άνοιξη του 1821, όταν ο τελευταίος του ενεχείρησε τη διακήρυξη του Υψηλάντη με την οποία γνωστοποιούσε ότι άρχιζε την Ελληνική Επανάσταση. Στον πρόλογο του έργου, που το αφιερώνει στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, αρχίζει με τη φράση του Σοφοκλή από τον «Οιδίποδα επί Κολονώ»: «Μάντις είμ’ εσθλών αγώνων».

Και στη συνέχεια γράφει ο Σέλλεϋ: «Όλοι είμαστε Έλληνες: οι νόμοι μας, η φιλολογία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας, έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα… Η μορφή και το πνεύμα του ανθρώπου έφτασαν την τελειότητά τους στην Ελλάδα,… Ο νεότερος Έλληνας είναι απόγονος των δοξασμένων εκείνων όντων που η φαντασία τους δεν μπορεί να μοιάζει με τη δική μας, κι έχει κληρονομήσει από αυτά την ίδια ευαισθησία και γρηγοράδα στην αντίληψη, το ίδιο θάρρος, και τον ίδιο ενθουσιασμό».

Ο Βύρων, φίλος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου από το 1809, αποδίδει τις ποιητικές του εμπνεύσεις στην Ελλάδα, δηλώνοντας συχνά: «Αν είμαι ποιητής, ο αέρας της Ελλάδας με έκαμε».

Ο Βύρων ως Άμλετ, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1811.

Στις 24 Δεκεμβρίου του 1823, ο φιλέλλην Λόρδος Βύρων φθάνει στο Μεσολόγγι. Προσφέρει την περιουσία του στον ελληνικό αγώνα, συγκροτεί σώμα από 500 Σουλιώτες και πολλούς ξένους εθελοντές, την επονομαζόμενη «Ταξιαρχία του Βύρωνα» και ετοιμάζεται να ηγηθεί στο πεδίο της μάχης. Πεθαίνει βαριά άρρωστος στις 7 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι. Τα τελευταία του λόγια είναι χαρακτηριστικά των αγνών του αισθημάτων για τον αγώνα των Ελλήνων: «Έδωσα στην Ελλάδα το χρήμα μου και τον καιρό μου, τώρα της δίνω και τη ζωή μου. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω περισσότερο;».

Ο Βύρων, παλαιός γνώριμος της Ελλάδας από το πρώτο του ταξίδι, κατά την τότε διαμονή του στην Αθήνα το 1811 στο Μοναστήρι των Καπουτσίνων στην Πλάκα, εκεί που βρίσκεται το Φανάρι του Διογένη (χορηγικό μνημείο Λυσικράτους), ερωτεύεται την πανέμορφη κόρη του Άγγλου πρόξενου Δημήτρη Μακρή, την Τερέζα, για την οποία γράφει το υπέροχο ποίημά του «Κόρη των Αθηνών» (σε μετάφραση Χρίστου Γούδη):

«Κόρη των Αθηνών προτού σ’ αφήσω,
δος μου ώ δος μου την καρδιά μου πίσω!…
Πριν φύγω όμως άκου τον όρκο που θα πω,
Ζωή μου σ’ αγαπώ».

Η «Κόρη των Αθηνών»

Ο φιλέλληνας Βρετανός φιλόσοφος Τζέρεμυ Μπένθαμ (Jeremy Bentham), οπαδός του ωφελιμιστικού φιλελευθερισμού.

Ο Γεώργιος Φίνλεϋ (George Finlay), είχε έρθει στην Ελλάδα συνοδεύοντας τον Βύρωνα στο Μεσολόγγι. Έγραψε τα έργα «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», «Ιστορία της Τουρκοκρατίας» και « Ιστορία της Ενετοκρατίας».

Το 1825 ήρθε στην Ελλάδα ο Αμερικανός χειρουργός Σαμουήλ Χάου (στην εικόνα ενδεδυμένος με την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά), για να προσφέρει τις ιατρικές του υπηρεσίες στους αγωνιζόμενους Έλληνες.

Ο εικονιζόμενος φιλέλληνας Αμερικανός χειρουργός Σαμουήλ Χάου (Samuel Howe), μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ, δημοσίευσε τις προσωπικές του εμπειρίες από την επαναστατημένη Ελλάδα στο έργο του «Ιστορική Σκιαγραφία της Ελληνικής Επανάστασης».

Οι μεγάλες αμερικανικές πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Ο Τόμας Τζέφφερσον (Thomas Jefferson) γράφει στον Κοραή: «Κανένας λαός δεν συμπάσχει βαθύτερα από τον δικό μας με τα παθήματα των συμπατριωτών σας, και κανένας δεν απευθύνει στους ουρανούς προσευχές ειλικρινέστερες και φλογερότερες για την επιτυχία τους».

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέημς Μονρόε (James Monroe), εισηγητής το 1823 του ομώνυμου δόγματος περί μη επεμβάσεως των Ευρωπαίων στην Αμερική και αντιστρόφως, εκφράζει με ενάργεια τα αισθήματα του αμερικανικού λαού, στην αγόρευσή του στο Κογκρέσο στις 2 Δεκεμβρίου του 1822: «Και μόνον το να προφέρει κανείς το όνομα Ελλάς αρκεί για να πλημμυρίσει η σκέψις μας με αισθήματα που συνεγείρουν τας καρδίας μας… Ήτο φυσικόν, κατά συνέπειαν, η επανεμφάνισις του λαού αυτού, υπό τον αρχικό χαρακτήρα του, αγωνιζομένου δια την ανεξαρτησίαν και ελευθερίαν του, να συνεγείρει μεγάλως τας συμπαθείας μας υπέρ αυτού, όπως τόσον χαρακτηριστικώς παρετηρήθη απ’  άκρου εις άκρον των Ηνωμένων Πολιτειών».

Έλλην πολίτης υποδεικνύει υπόγειο ναό ή καλλιτεχνικό εργαστήρι με 130 αρχαία αγάλματα κάτω από την Ακρόπολι και το υπουργείο Πολιτισμού τον... αγνοεί!!!

Γιώργος Λεκάκης
Κοινωνιολόγος - Λαογράφος
30/04/2014

 

Κάποιοι από τους πολλούς επίσημους αριθμούς πρωτοκόλλου που έχει πάρει η υπόθεσις... κι όμως παραμένει θαμμένη, κι αυτή όπως και το εργαστήριο κάτω από την Ακρόπολη!!! Και μάζι μ' όλα αυτά, η Αλήθεια και η Ιστορία!

Μερκούρη, Μικρούτσικος, Βενιζέλος, Σταϊκούρας, Καραμανλής, Βουλγαράκης, Λιάπης, Γερουλάνος, έθαψαν το αρχαίο «μαρμαρογλυφείο των Αθηνών»!!! Μια παράξενη ιστορία πλανάται - χρόνια τώρα - στα στέκια των αρχαιοφίλων, και που εάν είναι αλήθεια, εκθέτει όλους τους υπουργούς Πολιτισμού αυτής της χώρας - από την Μελ. Μερκούρη και μετά! - καθώς και σύσσωμο το υπουργείο!..

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά...
Δυο φίλοι κατά την διάρκεια κάποιων εργασιών στην Πλάκα - στον αρχαιότερο οικισμό της Ευρώπης, κατά κάποιους  - ανασύροντας μια πλάκα, ευρέθησαν πάνω από μια αραχνιασμένη τρύπα. Από περιέργεια, άναψαν δυο εφημερίδες, τις πέταξαν μέσα και είδαν πως υπάρχει βάθος. Εισέρχονται - αυτόπτες μάρτυρες και οι δυο - και ευρίσκονται - απ' ό,τι λένε - σε έναν υπόγειο θάλαμο, με πάρα πολλά αρχαία ελληνικά αγάλματα!

Αμέσως απευθύνθηκαν στο υπουργείο Πολιτισμού και μάλιστα στην ίδια την υπουργό, τότε, Μελίνα Μερκούρη... Φωνή βοώντος... Οι υπουργοί αλλάζουν (άλλωστε αυτοί έρχονται και παρέρχονται, είναι περαστικοί και αναλώσιμοι, ασχέτως εάν φαντάζονται πως είναι αιώνιοι, αλλά τα προβλήματα μένουν) και ο άνθρωπος αυτός (ο κ. Κ. Κυπαρίσσης εν προκειμένω) επέμενε να τους ενημερώνει γι' αυτό που είδαν τα μάτια του... Ήταν δε, γνωστός στους κύκλους του υπουργείου, γιατί - συν τοις άλλοις - είχε βρει ένα άγαλμα της Μοίρας Κλωθούς, είχε ενημερώσει το υπουργείο, το οποίο εσκόπευε να τον αποζημιώσει (ΥΠΠΟ/ΔΙΛΑΠ/Γ/2612 π.ε./42486 π.ε./1.3.1988, με δυο φωτο συνημμένες). Αλλά, για την... ταμπακιέρα, το υπόγειο «μαρμαρογλυφείο των Αθηνών» - όπως ο ίδιος το όνομάσε - με τα 130 αγάλματα... ουδείς λόγος! Ας πω εδώ, πως ο κ. Κυπαρίσσης ιστορικώς έχει ένα δίκιο, λέγοντας πως ίσως να πρόκειται για ένα «μαρμαρογλυφείο», δεδομένου ότι κάπου θα πρέπει να φυλάσσονταν οι μήτρες των μεγάλων καλλιτεχνημάτων της Ακροπόλεως, ούτως ώστε σε περίπτωση φθοράς να αντικατασταθούν...

Ας δούμε όμως τι περιγράφει ο ίδιος, σε νέα επιστολή του προς τον υπ. Πολιτισμού, Ευ. Βενιζέλο (20.8.2003):
«Στην περίοδο Μελίνας Μερκούρη έκανα δύο φορές αιτήσεις για το "μαρμαρογλυφείο των Αθηνών". Πιθανόν 99% του Αθηναίου Φειδία και ονομάζω τα εξής: Από τις οικοδομικές εργασίες ο εκσκαφέας επέταξε ένα μάρμαρο, δηλαδή πλάκα 2 μ. και παρουσιάσθηκε ένα άνοιγμα σε στυλ πηγαδιού, καλυμμένο με στρώμα αράχνης. Πέταξα αναμμένη εφημερίδα και τότε και με τις ακτίνες του ηλίου, είδα πως υπήρχαν σκαλοπάτια. Τελειώνοντας τα σκαλοπάτια σε βάθος 3 μ. και παραπάνω υπήρχε αίθουσα. Και δεξιά στην καμάρα, δεξιά της στοάς, ήταν μία θεά! Γύρω στο 1,80 μ.! Αριστούργημα! Και από την αριστερή μεριά του προσώπου ήταν ακατέργαστη. Στην δεξιά μεριά ήταν ένα λεοντάρι. Δίπλα ο Διογένης γυμνός, όπως τον εγέννησε η μάνα του, και η θεά Αθηνά. Δεξιά και αριστερά στο τούνελ της καμάρας ολόσωμα συνεχόμενα αγάλματα στα 20 μ. Δεν υπάρχει οξυγόνο. Και το τούνελ συνεχίζεται. Αλλά θέλει φωτισμό.

Το νούμερο των αγαλμάτων είναι σε τριψήφιο αριθμό. Μετρήθηκαν και κόρες δεξιά και αριστερά. Στα τειχεία υπάρχουν ανάγλυφα, πιθανότατα να είναι 50% τα "Ελγίνεια", να τα είχε προβλέψει ο Φειδίας για κάποια φθορά των χρόνων. Επίσης έχω κάνει αίτηση και στην περίοδο Μικρούτσικου. Βαστάω ημερομηνίες και αριθμούς πρωτοκόλλου για όλα αυτά. Παρακαλώ να ενημερωθεί οπωσδήποτε ο υπουργός Πολιτισμού, να μην την πνίξουμε την υπόθεση, όπως και τις προηγούμενες φορές. Εγώ μπορώ να σας το υποδείξω το μέρος του τούνελ, με όλα αυτά τα οποία αναφέρω»...

Αυτά αναφέρει ένας Έλλην πολίτης, σε Έλληνες υπουργούς Πολιτισμού της Ελλάδος (δις στην Μελ. Μερκούρη, στον Θ. Μικρούτσικο, και στον Ευ. Βενιζέλο) και δεν κινείται κανείς τους! Δεν δίνει ουδείς σημασία! Δεν δίνει καμμιά εντολή στην Αρχαιολογική Υπηρεσία - η οποία, ως κράτος εν κράτει, ακόμη και για την υπόνοια υπάρξεως αρχαίου θραύσματος σταματά οικοδομικές εργασίες - να πάει να ελέγξει το βάσιμον των αναφερομένων... Ενδιαμέσως δε, αναφέρει πως αιτήθηκε 10 φορές να συναντηθεί με την υπ. Πολιτισμού Ά. Ψαρούδα-Μπενάκη, για να την ενημερώσει για το θέμα, κι αυτή η συνάντησις δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ... Επίσης, ενημέρωσε και τον κ. Γ. Σταϊκούρα (ως δ/ντή του πολιτικού γραφείου του Προέδρου της ΝΔ)... Ο καιρός περνά... Γίνεται πρωθυπουργός - και υπουργός Πολιτισμού - ο Κ. Καραμανλής. Νέα - 4η - αίτηση (6.12.2004). Τον ενημερώνει πως πρόκειται για το «μαρμαρογλυφείο των Αθηνών», πως υπάρχει τριψήφιος αριθμός ολόσωμων αγαλμάτων, 15 κόρες, άγαλμα του Διογένους να κρατά τα μάγουλά του, κ.ά. ημιτελή... Επίσης, προσθέτει, πως υπάρχει και κατοικία, πηγάδι με σκαλοπάτια, αίθουσα προς Ν., με διακλαδώσεις που κανείς δεν ξέρει πού φθάνουν... Και ζητούσε ακρόαση γιατί έχει κι άλλα να του πει, αλλά από κοντά «κεκλεισμένων των θυρών»...

Κι όλα αυτά, «για να δοξασθεί η Ελλάδα μας», όπως σημείωνε... Ο πρωθυπουργός και υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδος, Κ. Καραμανλής, δεν του απάντησε ποτέ... Ο καιρός περνά... Γίνεται υπουργός Πολιτισμού ο Γ. Βουλγαράκης. Νέα - 5η - αίτηση (12.9.2006). Συμπληρωματικά στα παραπάνω του αναφέρει πως υπάρχει και μεταλλικό ολόσωμο άγαλμα του Αιπύτου[1] να κρατά με το δεξί του χέρι ηνία αλόγου, και στο αριστερό του πόδι τυλιγμένο ένα φίδι, όλα σε φυσικό μέγεθος... Τον προκαλεί να βγει στην τηλεόραση σε αντιπαρέθση με αρχαιολόγους... Ζητούσε άδεια, να εισέλθει με αρχαιολόγους, να επιβλέπουν άτομα από το υπ. Πολιτισμού, ο ίδιος ο υπουργός εάν θέλει, να παρίστανται τα κανάλια, κλπ. Και τον ενημερώνει πως αυτά εντοπίζονται απλώς και με ανιχνευτές μετάλλων, από την επιφάνεια (δηλ. χωρίς καν να σάψουν)... Και αυτός ο Έλλην υπουργός Πολιτισμού εποίησε την νήσσαν... Επανέρχεται υποδεικνύοντας το εν λόγω οικόπεδο με επιστολή του προς τον γεν. γραμματέα του ΥΠΠΟ, κ. Χρ. Ζαχόπουλο και την Α΄ ΕΠΚΑ (12.3.2007). Και, ω, του θαύματος, ο Χρ. Ζαχόπουλος, ο προϊστάμενος της Α΄ ΕΠΚΑ, Αλ. Μάντης, και κλιμάκιο (κατάπληροφορίες μου 15μελές) του ΥΠΠΟ, καθώς και με τους εκπροσώπους του κ. Κυπαρίσση, μεταβαίνει αυθημερόν στο υποδειχθέν οικόπεδο - ως όφειλε να κάνει (αρ. πρωτ. 2282/12.3.2007)! Ο δε Χρ. Ζαχόπουλος ευχαριστεί τον κ. Κυπαρίσση για την υπόδειξη και του αναφέρει πως «εάν η δήλωση και υπόδειξη επιβεβαιωθεί, θα υπάρξει ηθική αναγνώριση της πράξης και υλική αμοιβή στο πλαίσιο των διατάξεων του ν. 3028/2002» (αρ. πρωτ. ΕΜΠ 21/12.3.2007).

Αλλά η Αρχαιολογική, που κάνει άνω-κάτω ό,τι θέλει για ψύλλου πήδημα, για μια τόσο σοβαρή καταγγελία, αρκέσθηκε να πει πως «λόγω της ασφαλτόστρωσης του υπαίθριου χώρου στάθμευσης και της χρήσης του ανωτέρω χώρου από επιχείρηση στάθμευσης αυτοκινήτων, δεν κατέστη δυνατόν να επαληθευθεί το βάσιμο της υποδείξεως»!!! Και απεφασίσθη «να κινηθεί η νόμιμη διαδικασία για την εξακρίβωση της υποδείξεως»... Μετά απ' αυτήν την «αυτοψία» Ζαχόπουλου, τα γεγονότα που επακολούθησαν με το άτομό του είναι γνωστά... Ο Χρ. Ζαχόπουλος έφυγε - όπως έφυγε - από την μέση, και η υπόθεσις ξανα-ενταφιάσθηκε στο υπόγειό της... Ο καιρός περνά... Νέος υπουργός Πολιτισμού ο Μιχ. Λιάπης. Δυο νέες αιτήσεις του κ. Κ. Κυπαρίσση (4.6 και 12.8.2008), στις οποίες αναφέρεται η αυτοψία Ζαχόπουλου, καθώς και οι 28χρονες προσπάθειές του να πείσει τους ανθρώπους που εκπροσωπούν τον πολιτισμό αυτής της χώρας, να ενδιαφερθούν για τον πολιτισμό της, τον λαμπρότερο πολιτισμό του πλανήτου! Ώσπου γνωστοποιείται το θέμα στο κόμμα του ΛΑΟΣ, και δυο τότε βουλευτές του, ο κ. Σπ.-Άδ. Γεωργιάδης και ο κ. Αθ. Πλεύρης κάνουν (μια ασύντακτη και προχειρογραμμένη, κατά τ' άλλα) ερώτηση στην Βουλή (20.5.2010), η οποία έλεγε τα εξής: «Σύμφωνα με καταγγελίες ενός συμπολίτη μας, σχετικά με κάποια αρχαιολογικά εύρήματα επί της οδού [........] που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και δεν έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, μας ενημέρωσε ότι έχει αποστείλει στις αρμόδιες Υπηρεσίες του Υπουργείου τα εξής έγγραφα με αριθμούς πρωτοκόλλων: 1064/15-03-1989, 5176/26-08-1994, 46017/20-08-2003 και 21/12-03-2007, αλλά οι απαντήσεις αυτών ήταν αρνητικές ως προς τα συγκεκριμένα ευρήματα. Συνεπώς ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός: Εχει ελεγχθεί ο συγκεκριμένος χώρος και αν ναι ποτέ έγινε χρονικά και ποια ήταν τα. επίσημα αποτελέσματα των ερευνών;».

Και έρχεται το μεγαλείον της απαντήσεως του υπουργείου, δηλ. του επίσημου ελληνικού κράτους. Η μνημειώδης απάντησις την οποία υπογράφει ως υπ. Πολιτισμού ο κ. Π. Γερουλάνος, λέει ανάμεσα στ' άλλα διαδικαστικά, τα εξής (αντιγράφεται με τις ανορθογραφίες της): «Σε απάντηση της [...] ερώτησης των βουλευτών κ. Σπ.-Άδ. Γεωργιάδη και Αθ. Πλεύρη και σύμφωνα με τα στοιχεία που έθεσαν υπόψη μας οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, σας γνωρίζουμε τα εξής: Ο κ. Κυπαρίσσης, κάτοικος Αθήνας, επί της οδού [...], με επιστολή που απεύθυνε στις 12.03.2007 στον τότε Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, κ. Χρήστο Ζαχόπουλο, ανέφερε την ύπαρξη κινητών και ακίνητων αρχαιοτήτων στο οικόπεδο επί της οδού [...], το οποίο χρησιμοποιείται από ιδιώτη ως υπαίθριος σταθμός στάθμευσης. Στις 12.03.2007 πραγματοποιήθηκε αυτοψία στο εν λόγω ακίνητο, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα του ΥΠ.ΠΟ., του Προϊσταμένου της Α' ΕΠΚΑ, κ. Αλέξανδρου Μάντη, καθώς και των εκπροσώπων του κ. Κυπαρίσση, κ.κ. Ιωάννας Κονδύλη και Γρηγορίου Καρυώτη. Η ύπαρξη ασφάλτου στο χώρο δεν επέτρεψε την εξακρίβωση της ύπαρξης αρχαιοτήτων. Στη συνέχεια, η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με την υπ' αρ. ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ1/25741/1317/23.04.2007 απόφαση ενέκρινε τη διεξαγωγή συστηματικής ανασκαφής περιορισμένης χρονικής διάρκειας από την αρμόδια Α' ΕΠΚΑ, σύμφωνα με το άρθρο 36, παρ.15 του Ν. 3028/2002. Ακολούθησαν, σε εφαρμογή της προαναφερθείσας Υπουργικής Απόφασης, το έγγραφο της αρμόδιας Α' ΕΠΚΑ, με αρ. πρωτ. 3806/15.06.2007 με το οποίο οριζόταν η διεπιστημονική ομάδα που θα διεξήγαγε την ανασκαφή, απαρτιζόμενη από προσωπικό της Εφορείας, το χρονοδιάγραμμα των εργασιών και ο οικονομικός προϋπολογισμό τους, το έγγραφο της Γενικής Δ/νσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με το οποίο η αρχική Υπουργική Απόφαση τροποποιήθηκε ως προς τα ονόματα των ιδιοκτητών του ακινήτου, καθώς και δυο έγγραφα της Υπηρεσίας προς τους ιδιοκτήτες του ακινήτου, [...] με τα οποία ζητήθηκε η έγγραφη συναίνεσή τους, προκειμένου να διεξαχθεί η εγκριθείσα ανασκαφική έρευνα, που όμως δεν έτυχαν απάντησης. Ύστερα από τα παραπάνω, και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το ακίνητο επί της οδού [...], στην περιοχή της Πλάκας ανήκει σε ιδιώτες και, επιπλέον, ενοικιάζεται σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο το χρησιμοποιεί ως ενοικιαζόμενο χώρο στάθμευσης οχημάτων, είναι σαφές ότι η Υπηρεσία δε μπορούσε να επέμβει στο εν λόγω οικόπεδο, χωρίς να έχουν, προηγουμένως, ρυθμιστεί θέματα που συνδέονται με τη "στέρηση χρήσης" του ακινήτου και τις αποζημιώσεις που θα έπρεπε ενδεχομένως να καταβληθούν, τόσο στους ιδιοκτήτες όσο και στον ενοικιαστή του ακινήτου, σύμφωνα και με τα όσα προβλέπονται στο άρθρο 19 του Ν. 3028/2002, "Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς"».

Αυτά τα κωμικοτραγικά απάντησε η υπουργία Γερουλάνου! Ότι επειδή ένας ιδιώτης-ιδιοκτήτης δεν συναινεί να γίνει μια μικρή τρυπίτσα σε κενό κομμάτι ασφάλτου του οικοπέδου του, να περάσει απ' αυτό μια μικροκάμερα, να αποδείξει εάν υπάρχει ένα ολόκληρο υπόγειο εργαστήριο γλυπτών, ένας υπόγειος ναός ή ό,τι άλλο ισχυρίζεται ο κ. Κυπαρίσσης, κάτω από την Ακρόπολι Αθηνών (!!!), ή όχι, η επιστημονική και αρχαιολογική έρευνα στην Ελλάδα, η Ιστορία του ελληνικού πολιτισμού, η παγκόσμια διαφώτιση για το μεγαλείον των προγόνων μας, πρέπει να πάψει... Και ότι μια αποφασισμένη επίσημα να διεξαχθεί συστηματική ανασκαφή, μπορεί ως εκ τούτου να μη γίνει ποτέ! Και ότι η περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτριώσεως - ή τόσα άλλα νομικά εργαλεία - που παρέχει ο νόμος που επικαλείται ο κ. Γερουλάνος δεν μπορούν να ισχύσουν! Αλλά και οι δυο βουλευτές του ΛΑΟΣ, οι οποίοι έλαβαν αυτήν την απίστευτη απάντηση... μούλωξαν! Μουγγάθηκαν! Και ανάγκασαν τον κ. Κυπαρίσση με φίλους του, όπως τον κ. Θ. Ρουμπάνη, να αναζητούν δικαίωση και δημοσιοποίηση του θέματος σε δημοσιογράφους, σε τηλεοπτικές εκπομπές, άρθρα, κλπ. Και δεν είναι η μόνη κατάπαυση και κατάχωση για την οποία βαρύνεται η υπουργία Γερουλάνου. Που θα πρέπει να συνδεθεί και με άλλα χρόνια πρόσωπα και πράγματα στο υπ. Πολιτισμού. Και ειδικά στην Πλάκα, στον Άλιμο, στο Χαϊδάρι... (Περισσότερα εν ευθέτω χρόνω). Αλλά εάν γινόταν μια τέτοια ανασκαφή, θα απεδείκνυε μόνον δύο πράγματα: 1. Ή ότι το κ. Κυπαρίσσης είναι μυθομανής. (Αλλά η ψυχολογία λέγει πως ένας μυθομανής δεν επιμένει 32 χρόνια... Κάποτε και οι μανίες περνούν)... 2.  Ή ότι λέει αλήθεια. Και το υπόγειο αυτό εργαστήριο όντως υπάρχει! Ναι, αλλά τότε θα αποδεικνύονταν άλλα δυο πράγματα: 1.  Ή ότι «κάποιοι» έμαθαν για το υπόγειο εργαστήριο, εισήλθαν και ξάφρισαν ό,τι υπάρχει εντός αυτού, οπότε και έχουν κάθε λόγο να κωλυσιεργούν τις έρευνες, 2. ή ότι - εάν όντως οι περιγραφές αποδειχθούν όπως τις βροντοφωνάζει τόσα χρόνια ο κ. Κυπαρίσσης - όλοι όσοι έλαβαν γνώση αυτής της πληροφορίας και δεν έκαμαν τίποτε, θα αποδειχθούν νεκροθάφτες του ελληνικού πολιτισμού, που τοποθετήθηκαν σε αυτές τις καρέκλες με αυτήν την εντολή και ορκιζόμενοι αυτό το έργο...

Πάλι, λοιπόν, αυτοί και οι εντολείς τους έχουν κάθε λόγο να κωλυσιεργούν τις έρευνες... Εσείς βλέπετε κάποιον άλλον λόγο; Κι έτσι, αρχαιολόγοι, υπουργείο, πολιτικοί, και άλλοι πολλοί παράγοντες (όπως εφοπλιστές και επιχειρηματίες που... κατοικούν, δραστηριοποιούνται κι... επεκτείνονται στην Πλάκα, καταπατώντας τείχη ολόκληρα κλπ.), όλοι σε έναν πανηγυρτζίδικο χορό, σιωπούν και θάβουν... Κι έρχονται δημοτικές εκλογές (και) για τον μεγαλύτερο Δήμο της χώρας... Και κανείς υποψήφιος δεν έχει εντάξει στο πρόγραμμά του το ξεβρώμισμα της «συνοικίας των θεών», της Πλάκας από τον κόπρο του Αυγείου, έως τώρα... Θα επανέλθω και με άλλα στοιχεία...

  ---------------------------------------------- ΣΗΜΕΙΩΣΗ: [1] Στα κείμενά του, ο κ. Κυπαρίσσης, γράφει για κάποιον «Έπιτο» ή «Έπητο». Τέτοιο όνομα όμως στην αρχαία μας Μυθολογία ή Ιστορία δεν υπάρχει. Ίσως λοιπόν, θεώρησα πως αναφέρεται ανορθόγραφα προς τον ήρωα Αίπυτο, τον υιό του Νηλέως και εγγονό του Κόδρου, του τελευταίου βασιλιά και αυτοθυσιαζόμενου ήρωος των Αθηναίων, για να σωθεί η πόλις του. Ο εγγονός του, Αίπυτος, έκτισε την πόλη Πριήνη Καρίας της Μ. Ασίας! Οι άλλοι ήρωες με το όνομα αυτό έχουν σχέση με την Αρκαδία και την Μεσσηνία. 

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ

29 / 04 / 2014

Χρίστος  Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου

Αυτό που μένει, αφού πια έχουμε ξεχάσει τι διαβάσαμε, τι είδαμε και τι ακούσαμε καθώς ταξιδεύαμε στο δρόμο για τη μάθηση, καθώς διασχίζαμε το παρελθόν κι ατενίζαμε το μέλλον, αυτό είναι η κουλτούρα μας. Είναι ο τρόπος που κοιτάμε, ο τρόπος που ακούμε, ο τρόπος που αγγίζουμε τα πράγματα, τα παλιά και τα καινούργια. Είναι ο τρόπος ζωής που μας ενώνει με τις πολιτισμικές και ιστορικές μνήμες του παρελθόντος. Αυτή η προσωπική μας κουλτούρα μάς κάνει να νιώθουμε Έλληνες.

Αυτή την Ελληνικότητα, ο καθένας μας τη νιώθει με το δικό του τρόπο, μέσα από την προσωπική του πορεία και εμπειρία στον τόπο και το χρόνο. Εγώ για παράδειγμα, με το που γεννήθηκα έγινα αποδέκτης των άμεσων πολιτισμικών επιδράσεων του μεγάλου λιμανιού του Πειραιά με τους ήχους της μουσικής του, το χρώμα και τον αέρα της θάλασσας, και προπαντός με τις εικόνες του λαϊκού του θεάτρου, του Καραγκιόζη.

Και που δεν πήγα μαζί του; Πριν ακόμα γνωρίσω τι είναι σχολείο, πορεύτηκα με τον Μεγαλέξανδρο στα βάθη της Ασίας, είδα τη γοργόνα να ρωτά αν ζει ακόμα, κι έμαθα με ανείπωτη χαρά πως σίγουρα ζει – γι αυτό και ποτέ δεν αναρωτήθηκα για τον τάφο του. Βρέθηκα μαζί με τη νεράϊδα στις ακτές της Μάνης, έζησα στα λημέρια του Κατσαντώνη, σκαρφάλωσα μαζί με τους Τζαβελλαίους στα Σουλιώτικα βουνά, είδα τον Σαμουήλ ν’ ανατινάζει το Κούγκι και τις γυναίκες στο Ζάλογγο να σέρνουν το χορό της Λευτεριάς. Κι αργότερα, όταν σηκώθηκαν τα φλάμπουρα της Επανάστασης, είδα τον Διάκο να μάχεται με πείσμα τον Ομέρ-Βρυώνη στη γέφυρα της Αλαμάνας, τον Μάρκο Μπότσαρη να πέφτει ηρωϊκά έξω απ΄ το Καρπενήσι και τον γέρο του Μωριά να σαρώνει τα ασκέρια του Δράμαλη στα Δερβενάκια.

Και προτού ακόμα γνωρίσω τι είναι σχολειό, είχα νιώσει μέσα στην ψυχή μου την Ελλάδα όπως την ένιωθε η ατόφια λαϊκή παράδοση και όπως την εξέφραζαν με πάθος, καθαρότητα, και προπάντων καταλυτική αμεσότητα, οι ζωντανές φιγούρες του θεάτρου σκιών.

Με το πέρασμα του χρόνου η κριτική θεώρηση της Ελληνικής Ιστορίας έγινε και είναι για μένα μια συνεχής ενασχόληση, μια διαρκής επαφή με τους αγώνες, τις δόξες και τους καημούς του Ελληνισμού. Είναι η θέαση και ο στοχασμός του Έλληνα για την ίδια τη ζωή μεσ΄ απ΄ τα βάθη των αιώνων, του Έλληνα που πρωτόνιωσε τις ρίζες του μέσα από τον ταπεινό Καραγκιόζη. Του οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ
(μνήμη Κωστή Παλαμά)

Χρίστος  Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου
27/04/2014

 Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκστασιάζεται ο άνθρωπος. Να ντοπάρεται, να αφιονίζεται, να διεγείρεται σε υψηλότερες συνειδησιακές στάθμες, να βρίσκεται «αλλού». Την χρειαζόμαστε την έκσταση. Μας βγάζει από τον μικρόκοσμο της καθημερινότητας και τον περίκλειστο ορίζοντα των μαχών και της αντιπαλότητας με το ρυπογόνο νέφος των συνανθρώπων, που μας πολεμούν και τους πολεμούμε στα εργασιακά χαρακώματα και στα ναρκοπέδια της πολιτείας. Καταλυτική και αυτοενισχυτική η επίδρασή της, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πνευματική έκσταση. Δεν έρχεται μόνη της. Την επιδιώκεις και την προκαλείς. Την εξαναγκάζεις να έρθει, μέσα από την τεχνική της φυσικής προσέγγισης χώρων ιερών και φορτισμένων. Γεμάτων μνήμες (προσώπων και πραγμάτων) και πηγές συντριβανιών και μηνυμάτων που ακόμα ταξιδεύουν στον αέρα, αναζητώντας δέκτες για να προσροφηθούν και να διεισδύσουν, να ενεργοποιήσουν και να διεγείρουν, να τους μεταμορφώσουν και να τους απογειώσουν.

Πεζοπορώντας στην Αθήνα του χθες… Πλάκα, οδός Περιάνδρου, η συνηθισμένη μου παράκαμψη στο δρόμο της καθημερινής επιστροφής για το σπίτι (κάπου στου Μακρυγιάννη), μετά το τελευταίο κουδούνι του σχολείου, τότε … εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια. ΄Οχι, δεν είναι η ευθεία η συντομότερη οδός του γυρισμού στο σπίτι.
Ο κύκλος είναι, των ξεχασμένων ποιητών, τότε που πάνω τους  ακουμπούσε, έστω για μια στιγμή, ολόκληρη η Ελλάδα. Το σπίτι εγκαταλειμμένο, σωστό ερείπιο, όπως αρμόζει σε σπίτι των πνευμάτων. Φεβρουάριος 2005. Αναμένοντας τα ακραία καιρικά φαινόμενα του φετινού χειμώνα. Βράδυ. Έντεκα και μισή. Πως πέρασε η ώρα. 27 Φεβρουαρίου 1943. Πως πέρασαν τα χρόνια. Κι αν είναι πλήθος τ΄ άσχημα, κι αν είναι τ΄ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη, ένας φτάνει… Είν΄ ένα θάμα το αττικό στην ιστορία του κόσμου, και σκαλιστό ένα ποίημα στον Αθηναίο το βράχο, το ποίημα της εντέλειας. Κι ο ποιητής ακόμα σκεπτικός και βυθισμένος στ΄ αξήγητου το ξήγημα… Καθώς κανείς πια δεν τον θυμάται.