ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Το σκηνικό της απελευθέρωσης της Αθήνας

(επιλογή από το υπό έκδοση έργο του «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας»)

Χρίστος Γούδης 
11/10/2015

Οι Γερμανοί εκκενώνουν την Αθήνα και τον Πειραιά στις 12 Οκτωβρίου 1944. Την ίδια στιγμή, κατόπιν εντολής του βρετανού στρατηγού Σκόμπυ, αναλαμβάνει Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών (Αττικής ακριβέστερα) ο στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, ο οποίος ενεργεί ταχύτατα αναθέτοντας την φύλαξη της πόλεως από ενδεχόμενη κατάληψή της από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, στην Χωροφυλακή Πρωτευούσης, στην Αστυνομία Πόλεων, και σε μία σειρά εθνικών οργανώσεων, όπως η «Χ» του Γρίβα, ο «ΕΔΕΣ Αθηνών», η «ΠΕΑΝ», η «ΡΑΝ», η «Εθνική Δράση», το «Εθνικό Κομιτάτο», η «Ιερά Ταξιαρχία» και άλλες που τις διηύθυναν αξιωματικοί του στρατού.

Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη πολύ βαριά. Συμπλοκές με ελασίτες, με τμήματα δηλαδή του ΕΛΑΣ που εισήρχοντο σταδιακά στην περιοχή της πρωτεύουσας, γίνονταν συνέχεια από το τέλος Σεπτεμβρίου του 1944. Σημειωτέον ότι οι Γερμανοί αποχώρησαν «ατουφέκιστοι» από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του 1944, διότι η διαταγή που του εδόθη ήταν «να αποφύγει κάθε περιττή απώλεια» (!) εν όψει της εισόδου του στην Αθήνα για την κατάληψη της εξουσίας, κατά δήλωση του Καπετάν Ορέστη (Ανδρέας Μούντριχας) το 1963 (στον συγγραφέα του έργου «Επανάστασις και Ήττα» καθηγητή Δημήτριο Κούσουλα).

Εν τω μεταξύ, κατά τις παραμονές της αποχώρησης των Γερμανών, οι Χίτες του Θησείου με εντολή του Σπηλιωτόπουλου είχαν κατορθώσει με μία παράτολμη επιχείρηση να παραλάβουν οπλισμό από το Πόρτο Ράφτη που έφερε βρετανικό υποβρύχιο, με τον οποίο ενισχύθηκε ο ανεπαρκής έως ανύπαρκτος εξοπλισμός των σωμάτων ασφαλείας, γεγονός που τους κατέστησε εσαεί μισητούς στον ΕΛΑΣ, ο οποίος ούτως ή αλλιώς βρίσκονταν εδώ και καιρό σε αιματηρή αντιπαράθεση με την «Χ» του Γρίβα δια των εκτελεστών του, της ΟΠΛΑ.

Ο Γρίβας διασώζεται από ενέδρα της ΟΠΛΑ ενώ παράλληλα το σχέδιο του Στρατιωτικού Διοικητή Αθηνών επιτυγχάνει. Την κρίσιμη αυτή στιγμή που παίζονταν η κυριαρχία της πόλεως των Αθηνών, ο ΕΛΑΣ διστάζει να αγνοήσει την διαταγή του Σκόμπυ της 27ης Σεπτεμβρίου του 1944, αμέσως μετά την συμφωνία της Καζέρτας, να κρατήσει τις μεραρχίες του μακράν των Αθηνών, και να αναλάβει άμεση μαζική δράση για την κατάληψη της πρωτεύουσας. Η μεγάλη ευκαιρία του ΚΚΕ χάνεται, καθώς σε δύο μέρες από την αποχώρηση των Γερμανών, στις 14 Οκτωβρίου 1944, έρχεται στην Αθήνα από την Μέση Ανατολή ο «Ιερός Λόχος», στις 18 Οκτωβρίου έρχεται η κυβέρνηση Παπανδρέου μαζί με κάποια ολιγάριθμα βρετανικά στρατεύματα, ενώ στις 8 Νοεμβρίου του 1944 έρχεται από την Ιταλία και η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία του Ρίμινι, ενδυναμώνοντας, στρατιωτικά και ψυχολογικά, όλους εκείνους που ήταν διατεθειμένοι να αγωνισθούν για να αποφευχθεί, έστω και προσωρινά, η δυναμική κατάληψη της εξουσίας από το ΕΛΑΣ-ΕΑΜ-ΚΚΕ.

 

ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Χρίστος Γούδης
02/08/2015 

Κάθε χρόνο, την πρώτη Κυριακή του Αυγούστου, στο ιστορικό μοναστήρι της Φανερωμένης στη Μέσα Μάνη, εκεί όπου αποκρούσθηκε η στρατιά του Ιμπραήμ μετά την απόβασή του στον Διρό τον Ιούνιο του 1826, τελείται επιμνημόσυνος δέησις υπέρ της αναπαύσεως των ψυχών των μαχητών της Μάνης οι οποίοι έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος σε όλους τους πολέμους του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων και τον πεσόντων στις εμφυλιοπολεμικές μας συρράξεις του 1943-1949. Αποδεχόμενος την τιμή που μου έγινε να μιλήσω για όλους αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας, θα ήθελα να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια γύρω από τα διαδραματισθέντα θλιβερά γεγονότα της τελευταίας αυτής περιόδου κατά την οποία άφθονο αδελφικό αίμα πότισε τη γη μας, στηριζόμενος σε μία επιλογή από πρόσφατο σχετικό ιστορικό έργο μου με τίτλο «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας» το οποίο πρόκειται σύντομα να εκδοθεί, παράλληλα με τα απομνημονεύματα του πατέρα μου Δρακούλη με τίτλο «Αίμα και Χώμα: Ένας Μανιάτης αξιωματικός της Χωροφυλακής αφηγείται», ο οποίος βίωσε την τραγική αυτή εποχή. Οι πηγές του δικού μου έργου είναι κατά κύριο λόγο αριστερής προελεύσεως, ακριβώς για να μην υπάρξει αμφισβήτηση των όσων θα λεχθούν, από καχύποπτους αναγνώστες και ακροατές. Η αλήθεια είναι πάντα τόσο ισχυρή ώστε να μην μπορεί να αποκρυβεί, έστω και αν επιχειρηθεί, από τα όσα κατέγραψε η άλλη πλευρά, αν η ανάγνωση των κειμένων της γίνει προσεκτικά και με κριτική αντίληψη. Στα πλαίσια αυτά θα ιχνηλατηθεί η ατμόσφαιρα που επικρατούσε κατά την εμφάνιση και δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ και θα αναδυθεί μέσα από τα γεγονότα ο λόγος συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, με έμφαση στην Πελοπόννησο, όχι για να ανακινήσουμε μίση και πάθη αλλά για να τα υπερβούμε, χωρίς όμως να αγνοούμε το τί ακριβώς συνέβη, ακριβώς για να μην ξανασυμβεί.     

Οι επιδιώξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ

Οι πραγματικές επιδιώξεις του ΕΑΜ κατά την περίοδο της Κατοχής ανιχνεύθηκαν έγκαιρα όπως προκύπτει από την έκθεση του αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε που υπεβλήθη στην ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου στα τέλη του 1942, η οποία εμπεριέχεται στο «Ιστορικό Αρχείο 1941-1944» του τότε πρωθυπουργού Εμμανουήλ Τσουδερού, που εκδόθηκε το 1990: «Η όλη προσπάθεια και προπαρασκευή του ΕΑΜ (υπό το πρόσχημα του απελευθερωτικού συστήματος) είναι να επιβεί της αρχής, μόλις ως αρχίσει η κατάρρευσις (της Γερμανίας) και πριν ή εμπεδωθή η τάξις». Επίσης χαρακτηριστική είναι η ομολογία του κομμουνιστή Γρηγόρη Φαράκου, στο έργο του «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία» που εκδόθηκε το 2000: «Δεν είναι πραγματικά υπερβολή να ειπωθεί, ότι το “σύνδρομο της εξουσίας” συνόδευε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το ΚΚΕ σε όλη την αντιστασιακή του διαδρομή, όσο κι αν, διακηρύσσοντας τους στόχους και την πολιτική του, δεν αναφερόταν συγκεκριμένα στο θέμα αυτό», για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω: «Σχετικά με τον ΕΛΑΣ θα μπορούσαν να σημειωθούν ορισμένες κατά του ντόπιου πληθυσμού υπερβολές στη συμπεριφορά των στελεχών και των Διοικήσεών του, η απαγόρευση ουσιαστικά – και βιαίως – της δημιουργίας άλλων, εκτός του ΕΛΑΣ, ανταρτικών ομάδων».

Επ’ αυτού, κατατοπιστικά είναι και τα ιστορικά στοιχεία που εμπεριέχονται στο έργο «Ιστορία των δραματικών γεγονότων Πελοποννήσου 1943-1949», του «δεξιόστροφου» ιστορικού Κώστα Καραλή, που εκδόθηκε το 1958: «Το γενικό στρατηγείο του ΕΛΑΣ, που ήδρευε τότε στη Ρούμελη, έστειλε τον Παπούα (Νικόλαο Διένη) κατά τας αρχάς του θέρους του 1943 στην Πελοπόννησο, μαζί με 85 επίλεκτα κομμουνιστικά στελέχη, δια να οργανώσουν το κίνημα και ξεκαθαρίσουν τας εθνικάς ομάδας αντιστάσεως, που άρχισαν τότε να οργανώνονται στα Μωραΐτικα βουνά… Από την παραλία του Μωρηά ανέβηκαν στην Αράχωβα, όπου συνήντησαν τον σμήναρχο Μίχο (Δημήτριος Μίχος ή Καπετάν Μαχαίρας) με το συγκρότημά του, αρχηγό τότε του νεοσύστατου ΕΛΑΣ στην Αχαΐα. Μαζί με τον Παπούα ήτο ο Ωρίων (Γιάννης Μιχαλόπουλος), ο Πελοπίδας (Παντελής Λάσκος), ο Ησαΐας, ο Λύρας και άλλα επίλεκτα κομμουνιστικά στελέχη, που έδρασαν στο Μωρηά.

»Ο Παπούας, αμέσως μόλις έφθασε στο Μωρηά, έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο του γενικού στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ήτοι το σχέδιο της διαλύσεως  πάσης άλλης ενόπλου εθνικιστικής ομάδος, μαζί με τον Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλο), τον (Αχιλλέα) Μπλάνα, τον (Γιάννη) Φράγκο, τον (Νίκο) Μπελογιάννη, που έδρων συνωμοτικά και ωργάνωναν το λαϊκό κίνημα στη Μεσσηνία  και τη Λακωνία. Μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1943, είχαν κατορθώσει να διαλύσουν όλας τας ενόπλους εθνικιστικάς ομάδας και να εξουδετερώσουν δυναμικά πάσαν αντιδραστικήν εστίαν». Αυτά γράφει ο Καραλής.

Μη έχοντες άλλη επιλογή, πολλοί Έλληνες αξιωματικοί εντάσσονται τότε μαζικά σε αυτόνομα και αυτοδημιούργητα  τάγματα αυτοάμυνας για να σώσουν τη ζωή τους, λόγω των απηνών καταδιώξεων και εξοντώσεων που υφίσταντο από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα από την ΟΠΛΑ. Η τότε κατοχική κυβέρνηση τα «νομιμοποιεί», υπό μία ενιαία διοίκηση, βαφτίζοντάς τα  «Τάγματα Ασφαλείας», ονομασία που έλαβαν από τα ομώνυμα βενιζελικά τάγματα, ίσως διότι η πλειονότητα των αξιωματικών που τα συγκροτούν ήσαν απότακτοι του βενιζελικού κινήματος του ’35. Τα Τάγματα Ασφαλείας ευρίσκοντο μεν κατά την διάρκεια της κατοχής υπό γερμανική εποπτεία, όρο που έθεσαν οι Γερμανοί για να επιτρέψουν την συγκρότησή τους υπερνικώντας την καχυποψία τους, αλλά είχαν παράλληλα την σιωπηλή αποδοχή, προτροπή, ενθάρρυνση και συνεργασία με τις συμμαχικές (αγγλικές) δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, οι οποίες επεδίωκαν την εξισορρόπηση της κατάστασης έναντι μιας κομμουνιστικής πλημμυρίδας, που απειλούσε να κυριαρχήσει δια της βίας στην Ελλάδα, την στιγμή που θα αποσύρονταν οι Γερμανοί και ενώ δεν θα είχαν ακόμη προλάβει να αποβιβασθούν στην Ελλάδα ο ελληνικός στρατός της Μέσης Ανατολής και οι συμμαχικές δυνάμεις.

Ο αγώνας στην Ελλάδα, μετά το φθινόπωρο του 1943, όταν θεσμοθετήθηκαν επισήμως τα Τάγματα Ασφαλείας, δεν ήταν πλέον αγώνας για την αποτίναξη του γερμανικού ζυγού, διότι η Γερμανία είχε ήδη χάσει τον πόλεμο στα πεδία των μαχών και ήταν θέμα χρόνου η αποχώρησις του στρατού κατοχής, αλλά μια διαπάλη για την αποφυγή της βίαιας επιβολής ενός κομμουνιστικού καθεστώτος, πέραν και έξω από κάθε δημοκρατική διαδικασία. Την κατάσταση περιγράφει επακριβώς πάλι ο Γρηγόρης Φαράκος, στο προαναφερθέν έργο του «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία»: «Για την Ελλάδα, έτσι ή αλλιώς, πλησίαζε η ώρα της απαλλαγής της από τον ξενικό ζυγό. Ήταν, επομένως, ανάγκη όλες οι αγωνιζόμενες και ανταγωνιζόμενες δυνάμεις να προχωρήσουν σε κρίσιμες επιλογές, που θα προκαθόριζαν τις μεταπολεμικές εξελίξεις». Αυτά γράφει ο Φαράκος.

 

Η εξάλειψη των Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων από τον ΕΛΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι το 1943, όταν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ θεώρησε ότι επίκειται απόβαση των συμμάχων στην Ελλάδα, όπως άφηνε να διαρρέει το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής για να αποπροσανατολίσει τους Γερμανούς από την πραγματική τους πρόθεση για απόβαση στην Σικελία-Ιταλία, επεδόθη στην εξάλειψη των εθνικών αντιστασιακών ομάδων, για να παραμείνει κυρίαρχο στην ελληνική επικράτεια πριν από την άφιξη των συμμαχικών στρατευμάτων.

Με αυτό το σκεπτικό, ο ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο του 1943 διέλυσε τον ΕΣΑΠ, τον «Ελληνικό Στρατό Απελευθερωτικής Προσπάθειας» του μόλις αφιχθέντος εκεί συνταγματάρχη Στέφανου Σαράφη και του ταγματάρχη Γεώργιου Κωστόπουλου που δρούσε στην Θεσσαλία, ενώ τον Απρίλιο-Μάϊο του 1943 διέλυσε την ομάδα του οπλαρχηγού του ΕΔΕΣ Γεωργίου Παπαϊωάννου, ιατρού, που δρούσε στην Τριχωνίδα Αιτωλοακαρνανίας, όπως και το σύνταγμα 5/42 της ΕΚΚΑ του συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού που δρούσε στην Ρούμελη.

Το 5/42 ΑΣΕ (Αντάρτικο Σύνταγμα Ευζώνων), αποτέλεσε την μετεξέλιξη του «Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού» (ΕΑΣ) που αναπτύχθηκε από το 1942 στην Κεντρική Ρούμελη από τους αξιωματικούς Κούτρα, Καϊμάρα, Ντούρο, Δεδούση, και Μήταλα. Μετονομάσθηκε έτσι από τον αναλαβόντα την διοίκησή του, τον Απρίλιο του 1943,  συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό, προς τιμήν του 5/42 ευζωνικού συντάγματος Λαμίας, το οποίο είχε διακριθεί στους πολέμους του 1912-1913, στην Ουκρανία το 1919 με την συμμετοχή του υπό την διοίκηση του Πλαστήρα στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα κατά των μπολσεβίκων, το 1922 στην Μικρά Ασία επίσης υπό την διοίκηση του Πλαστήρα, και το 1940 στο έπος της Αλβανίας. Διαλύθηκε αμέσως από τον ΕΛΑΣ τον Μάϊο του 1943 για να ανασυγκροτηθεί ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο του 1943, και να αυτοδιαλυθεί τον ίδιο μήνα μετά από νέα επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον του.

Το Σύνταγμα 5/42 ανασυγκροτήθηκε ξανά τον Σεπτέμβριο του 1943 για να δράσει στη Ρούμελη, με έδρα στα υψώματα του Κλήματος Δωρίδος, οργανωμένο σε 9 αρχηγεία (Βαρδουσίων υπό τον λοχαγό Αθανάσιο Κούτρα, Βορείου Γκιώνας υπό τον λοχαγό Γεώργιο Καϊμάρα, Νοτίου Γκιώνας υπό τον λοχαγό Γεώργιο Ντούρο, Βορείου Παρνασσού υπό τον έφεδρο υπολοχαγό Ανδρέα Μήταλα, Νοτίου Παρνασσού υπό τον ανθυπολοχαγό Κωνσταντίνο Κοκορέλη, Τρικόρφου υπό τον λοχαγό Ευθύμιο Δεδούση, Τολοφώνος υπό τον αντισυνταγματάρχη Ευθύμιο Παπαβασιλείου, Μόρνου υπό τον ταγματάρχη Γεώργιο Καπετζώνη, και Κίρφης υπό τον ταγματάρχη Λουκά Μαναίο) και μία Διμοιρία Καταστροφών υπό τον ταγματάρχη μηχανικού Γεώργιο Γιακουμάκη. Το σύνταγμα διαλύθηκε, οριστικά πλέον, την 17η  Απριλίου του 1944, κατόπιν αιφνιδιαστικής επιθέσεως από κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη (τάγμα Νικηφόρου;), μετά από ρητή εντολή του ηγήτορα του ΚΚΕ Γιώργη Σιάντου. Ο Δημήτριος Ψαρρός δολοφονήθηκε από τον ελασίτη ταγματάρχη Ευθύμιο Ζούλα, και μαζί του βρήκαν μαρτυρικό θάνατο άνω των 300 αξιωματικών και ανδρών του συντάγματος που έπεσαν στα χέρια του ΕΛΑΣ.

Ο ελασίτης αγωνιστής Νίκος Παπανικολάου («Αλέξανδρος»), που έζησε από κοντά τα δραματικά γεγονότα της διάλυσης του συντάγματος 5/42 και της δολοφονίας Ψαρρού, τα περιγράφει από την δική του οπτική γωνία  στο πόνημά του «1945. Υπό διωγμό» που εκδόθηκε το 1985. Γράφει ο Παπανικολάου:

»Όπως αναφέρω προηγούμενα, στην αφήγησή μου που αφορά τη διάλυση, από τον ΕΛΑΣ, του 5/42 συντάγματος και το φόνο του διοικητή του συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού, δύο πρόσωπα έπαιξαν τον κύριο ρόλο σ’ αυτά τα γεγονότα: ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος και ο προστατευόμενός του ταγματάρχης Θύμιος Ζούλας, διοικητής του 36ου συντάγματος του ΕΛΑΣ». Ενώ σε άλλο μέρος του βιβλίου του αναφέρει: «Όσον αφορά τον Σιάντο… αυτός ο άνθρωπος ήταν, και έμεινε, ένα σκοτεινό, ένα ύποπτο υποκείμενο». Αυτά γράφει για τον Σιάντο ο ελασίτης Παπανικολάου.

Προηγουμένως, στην Πελοπόννησο, τον Ιούλιο του 1943, ο ΕΛΑΣ διέλυσε στην Αχαΐα, την ομάδα του λοχαγού Εμμανουήλ Σεβαστάκη, και επίσης, τον ίδιο μήνα, την ομάδα του ανθυπολοχαγού Κωνσταντίνου Καφήρη στους πρόποδες του όρους Μίνθη, ενώ τον Αύγουστο του 1943 επετέθη κατά της ομάδος του ταγματάρχη Γεωργίου Κοκώνη στην οποία συμμετείχε και ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Ντάβος (μετέπειτα Διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού το 1974) κοντά στον ποταμό Νέδα στην Γάρδιτσα (Περιβόλια) της Φιγάλειας στην Τριφυλία (οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν), ενώ διέλυσε στη χαράδρα της Νίβιτσας (κοντά στην σημερινή Καλλιθέα Ολυμπίας) στην Ανδρίτσαινα, την ομάδα του λοχαγού Γεώργιου Θεοχαρόπουλου (τον οποίο οι ελασίτες εξετέλεσαν μαζί με τον υπενωμοτάρχη Αλέξανδρο Παπαδάμη κατά ειδεχθή τρόπο), αλλά και την ομάδα του ταγματάρχη Μανώλη Βαζαίου στην ορεινή Κορινθία. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ο ΕΛΑΣ επετέθη στο Καστρίτσι Πατρών στην Αχαΐα και διέλυσε την ομάδα του λοχαγού Χρήστου Δροσόπουλου (τον οποίον και δολοφόνησε μετά από ένα μήνα), την στιγμή ακριβώς κατά την οποία ο υπολοχαγός της ομάδας του, Νικόλαος Μουτούσης, με μία αστραπιαία και υποδειγματική αντιστασιακή ενέργεια κατόρθωνε να αφοπλίσει την ιταλική φρουρά του Ψαθόπυργου Πατρών. Τον  Οκτώβριο του 1943 ο ΕΛΑΣ (υπό τον σμήναρχο Δημήτριο Μίχο) επετέθη στην Πετρίνα Φαλαισίας (περιοχή Μεγαλουπόλεως) κατά της ομάδας του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου που δρούσε στην περιοχή Ηλείας-Αρκαδίας (τον οποίο συνέλαβε και δολοφόνησε αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1943, καθοδόν από Δυρράχι Ταϋγέτου προς το Γεωργίτσι Λακωνίας), όπως και κατά της ομάδας του αντισυνταγματάρχη Παπαγιάννη στην Ναυπακτία, την οποία ωσαύτως διέλυσε. Την ίδια τύχη είχε και η ομάδα του λοχαγού Γεώργιου Καραχάλιου, ανεψιού του Χρήστου Καραχάλιου, που δρούσε στην περιοχή Τριφυλίας-Ολυμπίας (και ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει στην Μέση Ανατολή). 

Η εθνικιστική οργάνωση «Ελληνικός Στρατός» (ΕΣ)

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση της Πελοποννησιακής εθνικιστικής οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός», συντομογραφικά ΕΣ. Όλες οι ομάδες των εθνικιστών αξιωματικών της Πελοποννήσου βρίσκονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε επαφή με το δίκτυο της οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός» (ΕΣ), της οποίας ο πυρήνας ξεκίνησε ως «Ένωση Κατωτέρων Αξιωματικών» (ΕΚΑ) ή «Οργάνωση Κατωτέρων Αξιωματικών» (ΟΚΑ) στην Καλαμάτα, στο τέλος του 1942, για να μετονομασθεί σε ΕΣ πριν από την άνοιξη του 1943, όταν οι πρώτοι εθνικιστές αντάρτες της ανέβηκαν στον Ταΰγετο. Σύμφωνα με τον αριστερόστροφο ιστορικό Γιάννη Καρακατσιάνη ( στο έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη», που εκδόθηκε το 2014 από τις εκδόσεις «Αδούλωτη Μάνη»): «Ο Ε.Σ.  στηρίχτηκε στο πρώτο στάδιο της δημιουργίας του σε έτοιμους στρατιωτικούς μηχανισμούς, όπως αυτόν της Ο.Κ.Α. (Οργάνωση Κατώτερων Αξιωματικών). Ο Βενετσάνος Κετσέας και ο Σταύρος Δρακουλαράκος, έχοντας πεισθεί πια για την ανάγκη δράσης εναντίον του κατακτητή, εμφανίζονται μαζί με άλλους στη Μεσσηνία να δημιουργούν στην Καλαμάτα την Ο.Κ.Α., η οποία υπήρξε ο προάγγελος του Ε.Σ. Ουσιαστικά η συγκρότηση της Ο.Κ.Α. στα τέλη του 1941 – από τους λοχαγούς Τάσο Αναστασόπουλο, Σταύρο Νικολόπουλο και Απόστολο Κούβελα – θα αγκαλιάσει πολλούς μόνιμους κατώτερους αξιωματικούς, χωρίς περιορισμό και διάκριση. Αρχική επιδίωξη της οργάνωσης ήταν να εξαρθεί το πατριωτικό φρόνιμα των αξιωματικών που δέχονταν πολλές διαβρωτικές πιέσεις από τους Ιταλούς και άλλους παράγοντες, όπως ο μοναρχικός συνταγματάρχης Παπαδόγγονας». Αυτά αναφέρει ο Καρακατσιάνης.                                                    

Οι αξιωματικοί του ΕΣ, που ξεκίνησαν ως εθνικιστικές αντάρτικες ομάδες Ταϋγέτου,  ευρίσκοντο σε επαφή με τους Βρετανούς συνδέσμους που είχαν αρχικά την βάση τους στα Πλατάνια Τριφυλίας (Μάρτιος-Απρίλιος 1943). Οι βρετανοί αυτοί αξιωματικοί (Άντονυ Άντριους, Ρηντ, Τίτλεϋ, Χάρινγκτον [Χένρυ], Φρέϊζερ [Πήτερ], Έντυ, Μακ Άλλεν ή Μακ Μάλλεν, Ντον [Ντοκ], Κάμπελ, Γκρέϋ, Στήβενς, Γκίμσον, Τζέϊμς, Λάϊλ Ουΐλκινς, Τομ Μπράουν) είχαν αποσταλεί σταδιακά από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), και είχαν διασπαρεί και απλώσει ένα εκτεταμένο συμμαχικό δίκτυο ανά την Πελοπόννησο, το πυκνότερο στην Ελλάδα. Ήσαν όλοι έφεδροι, με συναφείς με την Ελλάδα πανεπιστημιακές καριέρες (ελληνιστές, αρχαιολόγοι), κυρίως από την Οξφόρδη, και ήσαν απεσταλμένοι της SOE (Special Operations Executive), του εκτελεστικού δηλαδή οργάνου ειδικών επιχειρήσεων του πολέμου, για να αξιολογήσουν την κατάσταση και να οργανώσουν αντιστασιακές ομάδες κατά των δυνάμεων του άξονα. Αν και υπόσχονταν στους Έλληνες αξιωματικούς του ΕΣ ρίψεις πολεμοφοδίων από βρετανικά αεροπλάνα, αυτές για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιήθηκαν, στην έκταση τουλάχιστον που πραγματοποιήθηκαν για τον ΕΛΑΣ, ο οποίος σε πρώτη φάση εξοπλίσθηκε και υποστηρίχθηκε οικονομικά με χρυσές λίρες που ερρίπτοντο σε κιβώτια από τα ίδια αεροπλάνα, ενώ παράλληλα ενισχύθηκε αριθμητικά, όπως προαναφέρθηκε, και με αντάρτες του Βελουχιώτη από τη Ρούμελη.

Τον εξοπλισμό του ΕΛΑΣ από τους Άγγλους καταδεικνύει ο αριστερόστροφος ιστορικός Γιάννης Καρακατσιάνης στο προαναφερθέν έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη» που εκδόθηκε το 2014, ο οποίος, αναδιφώντας τα αρχεία του ΚΚΕ, αποκαλύπτει έκθεση της 26ης Νοεμβρίου 1943 του απεσταλμένου στην Πελοπόννησο ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ Πολύβιου Ισαριώτη προς την Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου του ΚΚΕ, η οποία αναφέρεται στις ενέργειές του κατά τον Μάρτιο του 1943: «Όταν ήρθαν οι πρώτες αγγλικές αποστολές στην Πελοπόννησο, συνδέθηκα στον Πάρνωνα (επικεφαλής τότε ήταν ο ταγματάρχης […] κι ο (υπολοχαγός) Ταβερναράκης). Τους Εγγλέζους τους πείσαμε πως για την ασφάλειά τους πρέπει να τους δώσουμε μια ομάδα από αντάρτες. Δέχτηκαν. Τους δώσαμε τα πιο συνειδητά παιδιά με εντολή να τους φέρονται και τους περιποιούνται όσο μπορούν πιο καλά, σαν συμμάχους μας. Πρέπει να τους κερδίσουν την εμπιστοσύνη, χωρίς να παύουν να παρακολουθούν τα πάντα. Έμεινα τότε στο βουνό 1,5 μήνα. Τους κερδίσαμε έτσι την εμπιστοσύνη και ξέραμε έτσι τον κρυπτογραφικό τους κώδικα. Αποκρυπτογραφούσαμε μαζί τα ραδιοτηλεγραφήματα και, τέλος, επειδή ο ασυρματιστής τους είχε αδυναμίες στο ακουστικό, καταφέραμε να τους δώσουμε για ασυρματιστή τους έναν ασυρματιστή στέλεχος του ΚΚΕ, (από) τον Κοσμά Κυνουρίας. Έτσι τα ξέραμε όλα. Ο […] τόσο ενθουσιάστηκε που μας είπε να μας κάνει την Πελοπόννησο με τις ρίψεις του σωστό οπλοστάσιο. Μας έκαναν τέσσερις ρίψεις, εξοπλίσαμε το αντάρτικο».

Το ίδιο προκύπτει και από το αρχείο του ελασίτη Ζερβέα, το οποίο επίσης δημοσιεύεται  στο μόλις προαναφερθέν έργο, όπου καθομολογείται ότι: «Με τας ρίψεις που έκαναν (οι Άγγλοι) στο Δυρράχι (ορεινό χωριό του Ταϋγέτου) τα περισσότερα όπλα επήγαιναν στα χέρια των Εαμιτών». Τον αρχικό εξοπλισμό του ΕΛΑΣ από τους Άγγλους καθομολογεί επιπλέον και ο ελασίτης Χρήστος Αντωνακάκης, ενταγμένος στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τον λοχαγό Τάσο Αναστασόπουλο, στο βιβλίο του «Το αντάρτικο στον Ταΰγετο» που εκδόθηκε το 1994: «Το Μάρτη του 1943, κατέφθασαν οι συμμαχικές αποστολές, ελληνικές πρώτα και μετά αγγλικές, στον Ταΰγετο και Πάρνωνα από τη Μέση Ανατολή, με υποβρύχια στις ακτές της Μάνης και αεροπλάνα στις ορεινές περιοχές του Ταϋγέτου και Πάρνωνα. Εκεί, τους παρέλαβαν οι Εαμικές οργανώσεις. Τους οδήγησαν στ’ αντάρτικα λημέρια. Τότε οι σύμμαχοι Άγγλοι πραγματοποίησαν μια ρίψη όπλων στον Άγιο Βασίλη Πάρνωνα στις ανταρτικές ομάδες Λεβεντάκη-Κονταλώνη, και άλλη μια ρίψη στον Ταΰγετο στις ομάδες του ΕΛΑΣ Τάσου Αναστασόπουλου, Κώστα Κανελλόπουλου, στη θέση Βατσινιά». Στη ρίψη στον Άγιο Βασίλη αναφέρεται και ο αριστερός ιστοριογράφος Γρηγόρης Κριμπάς, στο έργο του «Η εθνική αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς»: «Στη συνέχεια προχωρήσανε στον Κοσμά (Κυνουρίας),και καταλήξανε στον Άγιο-Βασίλη. Εδώ όπως έμαθα έγινε ρίψη. Πήρε ο ΕΛΑΣ 10 αυτόματα, 3 οπλοπολυβόλα, 50 ατομικά όπλα, πολλά φυσίγγια, στολές και άρβυλα. Με τη ρίψη αυτή, διευρύνθη το τμήμα Λεβεντάκη και έφτασε τους 120 αντάρτες».

Εξάλλου, την ενίσχυση των ελασιτών της Πελοποννήσου με Ρουμελιώτες αντάρτες αναφέρει, μεταξύ άλλων, και ο αριστερός ιστορικός Αντρέας Κέδρος, στο έργο του «Η Ελληνική Αντίσταση 1940-44» που επανεκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2013: «Στο τέλος Ιουλίου 1943, φτάνουν σ’ αυτή την περιοχή ανέλπιστες ενισχύσεις: 75 εμπειροπόλεμοι αντάρτες της Ρούμελης, σταλμένοι από τον Άρη, με αρχηγό τον Πελοπίδα (Παντελής Λάσκος), ένα από τους πρώτους αντάρτες της Πελοποννήσου… Η ενοποίηση των σχηματισμών, που μάχονται εδώ κι εκεί, είναι σε πολλά έργο του Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλου), πολιτικού σύμβουλου πλάϊ στους διοικητές Μίχο και Πελοπίδα… Η κεντρική Πελοπόννησος (9ο Τάγμα Ταϋγέτου) διοικείται από τον Καρατζαφέρη, η δυτική, από τον Ωρίωνα και η ανατολική, από τον Πελοπίδα. Το Γενικό Στρατηγείο του Μίχου επιστεγάζει το σύνολο του αντάρτικου».

Η τελική πράξη του δράματος των εθνικών ομάδων της Πελοποννήσου, οι οποίες ανήκαν στο δίκτυο της οργάνωσης Ελληνικός Στρατός (ΕΣ), παίχθηκε σε πρώτη φάση  στις 13  Αυγούστου του 1943 όταν ο ΕΛΑΣ επετέθη με συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις εναντίον της ελλιπέστατα εξοπλισμένης ομάδας του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου που δρούσε στον Ταΰγετο, στην νότια Πελοπόννησο, την ώρα που περίμενε ρίψη εφοδίων από αγγλικά αεροπλάνα στο δάσος της Βασιλικής του Ταϋγέτου, για να τελειώσει με την δολοφονία του ίδιου του ίλαρχου και των ανδρών του, από τους ελασίτες, λίγο αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου του 1943, στην παραλιακή Παλιοχώρα Μεσσηνίας, υπό τα αδιάφορα βλέμματα των Γερμανών της παρακείμενης Καλαμάτας, την βοήθεια των οποίων είχε κατηγορηματικά απορρίψει ο ίλαρχος. Την άρνηση του Τηλέμαχου Βρεττάκου να συνεργασθεί με τους Γερμανούς, παρά την δραματική θέση στην οποίαν βρίσκονταν, περικυκλωμένος από υπερπολλαπλάσιες δυνάμεις ελασιτών, πιστοποιεί ακόμη και ο Ντίνος Ροζάκης, υπολοχαγός, διοικητής λόχου του ΕΛΑΣ στην κατοχή (και αργότερα διοικητής πυροβολαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο), στο βιβλίο του «Σαραντάχρονη Πορεία» που εκδόθηκε στην Αθήνα το 2008: «Ο Βρεττάκος έμεινε με συνολική δύναμη εβδομήντα ανδρών και κατέληξε στην Παλιοχώρα, πλησίον της Καλαμάτας… Εκεί στην Παλιοχώρα τον επισκέφθηκαν (τον Βρεττάκο) ο νομάρχης Καλαμάτας Δημήτριος Περρωτής και ο συνταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόγκωνας με αυτοκίνητα, τα οποία κουβαλούσαν γερμανικά όπλα. Ο Βρεττάκος αρνήθηκε να ακολουθήσει τους δύο παράγοντες στην Καλαμάτα ή να εξοπλιστεί από τους Γερμανούς.

»Τα τμήματα όμως του ΕΛΑΣ τον έχουν ακολουθήσει ως εκεί. Στις 28 Οκτωβρίου 1943, έπειτα από σκληρή πολύωρη μάχη στην Παλιοχώρα, ολόκληρη η δύναμη του Βρεττάκου εκμηδενίστηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον ΕΛΑΣ. Λίγες ώρες αργότερα, εξέπνευσε στα χέρια των αντιπάλων του». Αυτά γράφει ο Ροζάκης.

 Η ρήξη του ΕΣ με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

Αξίζει ίσως να επιμείνουμε λίγο στην ταυτότητα και τη δράση του «Ελληνικού Στρατού». Ο ΕΣ, όπως συντομογραφικά ελέγετο ο «Ελληνικός Στρατός», ή ΕΕΣ όπως ήταν αρχικά το επίσημο όνομά του, ακρωνύμιο του «Ελληνικός Επαναστατικός Στρατός» εξελίχθηκε σε έναν  ευρύτατα διαδεδομένο σύνδεσμο αξιωματικών της Πελοποννήσου, περί τους 120, με επαφές με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, υπό την γενική αρχηγεία του συνταγματάρχη Αθανάσιου Γιαννακόπουλου από την Καλαμάτα. Η επίσημη ρήξη με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έγινε με την διακήρυξη του Γιαννακόπουλου της 9ης Αυγούστου του 1943.

Από τους στυλοβάτες του δικτύου του «Ελληνικού Στρατού» ήταν οι Μανιάτες ίλαρχοι Τηλέμαχος Βρεττάκος και Ευάγγελος Σκάλκος (μέλη αρχικά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά την πρώτη εποχή της αθωώτητας), όπως και οι λοχαγοί Σταύρος Νικολόπουλος και Χρήστος Καραχάλιος. Στον ΕΣ ανήκαν και πολλοί νεότεροι αξιωματικοί που ο καθένας με τον τρόπο του και τις επιλογές του ακολούθησαν την δική τους ιστορική διαδρομή. Οι Μανιάτες νεαροί αξιωματικοί Πάνος Κατσαρέας, Ντίνος Ροζάκης, Νίκος, Δημήτρης, Γιαννούζος, Σωτήρης και Παναγιώτης Δεμέστιχας (συνωνυμία με τον στενό του συγγενή στρατηγό Παναγιώτη Δεμέστιχα), και οι  αντίστοιχοι Μεσσήνιοι αξιωματικοί Κώστας Μπασακίδης και Ιωάννης Λαδάς, ήταν μερικοί από αυτούς. Πολλοί από τους νέους ανθυπολοχαγούς που μετείχαν στον ΕΣ είχαν αποφοιτήσει από την Σχολή Ευελπίδων τον Αύγουστο του 1940. Η τάξη τους επέπρωτο να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στα γεγονότα που ακολούθησαν. Είκοσι έξι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους στο ελληνοϊταλικό μέτωπο. Μετά την κατάρρευση όλοι τους ήσαν έτοιμοι για αντίσταση κατά του κατακτητή. Εξ’ αυτών, για παράδειγμα, ο Μεσσήνιος Κώστας Μπασακίδης, ο οποίος διακρίθηκε για την γενναιότητά του στο Καλπάκι, ενετάχθη αρχικά στον ΕΣ, ο Ρουμελιώτης Νικόλαος Μακαρέζος, αριστούχος ανθυπολοχαγός, ενετάχθη στο σύνταγμα 5/42 του Ψαρρού στην Παρνασσίδα, ενώ ο επίσης αριστούχος Αχαιός ανθυπολοχαγός Γεώργιος Παπαδόπουλος στην αντιστασιακή οργάνωση Χ του Γρίβα στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια δρα ως υπασπιστής του στρατηγού Παυσανία Κατσώτα, κατά τα Δεκεμβριανά του ’44. Οι δύο τελευταίοι, όπως και ο Ιωάννης Λαδάς, υπήρξαν μετέπειτα, όπως είναι ευρέως γνωστό, πρωτεργάτες του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου του 1967.

Η πίεση πάντως που εξασκούσε τότε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ στην Πελοπόννησο δεν επέτρεψε τελικά  την ευδοκίμηση αντιστασιακής δράσης εκτός των γραμμών του ΕΛΑΣ. Ο συνταγματάρχης Αθανάσιος Γιαννακόπουλος, αρχηγός του «Ελληνικού Στρατού» (ΕΣ), συναινούντος και του λοχαγού Σταύρου Νικολόπουλου, κάτω από  την στρατιωτική πίεση του Ωρίωνα του ΕΛΑΣ (Γιάννης Μιχαλόπουλος, γεννημένος  στην Μεσσηνία), απεσταλμένου του Άρη Βελουχιώτη στην Πελοπόννησο, και παρουσία του αρχηγού του ΕΑΜ νοτίου Πελοποννήσου Ιωάννη Φράγκου (Ακρίτα), αναγκάζεται εκών άκων, περικυκλωμένος από δυνάμεις του ΕΛΑΣ στο Δυρράχι Ταϋγέτου (σύνορα νομών Αρκαδίας, Μεσσηνίας, και Λακωνίας) να συνυπογράψει εκεί την 28η Αυγούστου 1943 σύμφωνο συνεργασίας, ουσιαστικά υποταγής του ΕΣ στον ΕΛΑΣ, που το υπαγόρευσε ο ίδιος ο Ωρίων.

Η υπογραφή του εν λόγω συμφώνου  εκλαμβάνεται ως προδοσία από τον ίλαρχο Τηλέμαχο Βρεττάκο, ο οποίος αναλαμβάνει πραξικοπηματικά τα ηνία του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ). Ο Βρεττάκος, ο οποίος αποκαλούσε τους ελασίτες «νυκτοκόρακες», επειδή οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν από τον αγαπημένο τους ύμνο των Κινέζων κομμουνιστών «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά», επιδίδεται μαζί με τους άνδρες του σε μία περιπετειώδη εκστρατεία ανά την Πελοπόννησο όπου νικά κατά κράτος δυνάμεις του  9ο Συντάγματος του ΕΛΑΣ στην έδρα των ελασιτών στο Νιοχώρι Ταϋγέτου κοντά στο Δυρράχι. Ο μόνος ελασίτης που διασώζεται είναι ο διοικητής τους, ο αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Καρατζαφέρης (που κρύφθηκε σε μια συστάδα από πυκνά βάτα, έναν βατιώνα ή μια βατουλιά, όπως τις λένε στη Μάνη, για να γλιτώσει). Ο Καρατζαφέρης είχε έρθει από το Ναύπλιο τέλη Αυγούστου του 1943 κατόπιν προσκλήσεως αξιωματικών του ΕΣ για να αναλάβει την διοίκηση τμημάτων του ΕΣ, αλλά μετά το σύμφωνο του Δυρραχίου ανέλαβε την διοίκηση τάγματος του ΕΛΑΣ. Τελικά ο Τηλέμαχος Βρεττάκος με την ομάδα του, στερούμενος του αναγκαίου εξοπλισμού και ανεφοδιασμού, κινείται προς Καλαμάτα, όπου όμως, εκεί κοντά, στην παραλιακή Παλιοχώρα, περικυκλώνεται από υπέρτερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, προβάλλει σθεναρή άμυνα αλλά τραυματίζεται σοβαρά και αιχμαλωτίζεται για να δολοφονηθεί τελικά (μαζί με όσους από τους άνδρες του δεν κατόρθωσαν να διαφύγουν) από τους ελασίτες, όπως προαναφέρθηκε, στις 28 Οκτωβρίου του 1943.

Η ιστορία του Τηλέμαχου Βρεττάκου, θεώμενη πάντα από αριστερή σκοπιά, περιγράφεται ως εξής, με βάση τις καταγραφές στο «Χρονικό του αγώνα στη Λακωνία» που εμπεριέχεται στο βιβλίο του Γιάννη Ρουμελώτη, ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ Λακωνίας, «Η εθνική αντίσταση στη Λακωνία 1941-1945», το οποίο εκδόθηκε το 2005 από τον εκδοτικό οίκο «Αδούλωτη Μάνη»:

«1943. Μάης: Ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος ορίζεται αρχηγός του επιτελείου του ΕΛΑΣ Λακωνίας.

»1943. Ιούνης: Στις 2 αποβιβάζεται στη Μονεμβάσια ο λοχαγός Αργείτης, απεσταλμένος του Γλύξμπουργκ. Οργανώνει ένοπλες μοναρχικές ομάδες, για να χτυπήσει το ΕΑΜ.

»1943 Ιούλης.: Στις 20 η αντίδραση εντείνει τη δράση της. Με υποκίνηση Άγγλων πρακτόρων ο Τηλέμαχος Βρεττάκος εγκαταλείπει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στο Δυρράχι και στη Βασιλική δημιουργούνται εστίες ΕΣ (οργάνωση «Ελληνικός Στρατός»). Προσπάθειες συμφιλίωσης αποτυγχάνουν. Εξαπολύεται συκοφαντική εκστρατεία κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο ΕΣ ενεργεί τρομοκρατικές επιδρομές σε διάφορα χωριά. Στις 30 στη Βασιλική Ταϋγέτου εκτελείται από τον Βρεττάκο ο Τηλέμαχος Κυριακάκος από τη Ζελίνα (Μελιτίνη) σαν “ύποπτος εαμισμού”. Ετοιμάζεται επίθεση κατά του ΕΛΑΣ.

»1943. Αύγουστος: Στις 9 ο συνταγματάρχης (Αθανάσιος) Γιαννακόπουλος, αρχηγός του ΕΣ κηρύσσει επίσημα τον ανοιχτό πόλεμο κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Την ίδια μέρα χτυπιέται αιφνιδιαστικά και αφοπλίζεται στα Πηγάδια (στη Μεσσηνία) η ελασίτικη ομάδα του ανθυπολοχαγού (Γιάννη) Κασσά. Αρχίζουν οι επιχειρήσεις. Παλλαϊκή κινητοποίηση. Στις 13 διαλύεται το συγκρότημα Τηλέμαχου Βρεττάκου στη Βασιλική. Σκοτώνεται στη μάχη ο αξιωματικός του Τηλέμαχου Βρεττάκου γιατρός (Δημήτριος) Σακελαριάδης. Στις 17 εξόρμηση του ΕΣ από το Δυρράχι. Χτυπιούνται αιφνιδιαστικά ομάδες του ΕΛΑΣ. Σκοτώνονται οι ανθυπολοχαγοί του ΕΛΑΣ (Ιωάννης) Καλλιάνης και Ρουμελιώτης. Προσχωρεί στον ΕΛΑΣ ο ανθυπολοχαγός του ΕΣ (Γεώργιος) Κερκεμέζος με 70 αντάρτες. Ο ΕΣ κυκλώνεται στο Δυρράχι. Με προτάσεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υπογράφεται το σύμφωνο Δυρραχίου.

»1943. Σεπτέμβρης: Στις 30 ο ίλαρχος Βρεττάκος Τηλέμαχος σπάζει το Σύμφωνο Δυρραχίου και κηρύσσει εξοντωτικό πόλεμο κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

»1943. Οκτώβρης: Η αποστασία του Τηλέμαχου Βρεττάκου δίνει το σύνθημα. Η συνωμοσία ξεσπάει. Καθοδηγείται και ενθαρρύνεται από την Γκεστάπο και την Ιντέλλιντζενς Σέρβις. Στις 3 δολοφονούνται από τον Βρεττάκο τα μέλη της Εαμικής Επιτροπής Βάγγου (Μεγαλουπόλεως Αρκαδίας). Στις 26 οι Γερμανοί της Καλαμάτας και ο Περρωτής (νομάρχης Μεσσηνίας) στέλνουν πολεμοφόδια στο Βρεττάκο στην Παληόχωρα (τα οποία όμως δεν αποδέχθηκε όπως αναφέρει ο ίδιος ο Γιάννης Ρουμελιώτης σε άλλο σημείο του βιβλίου του: «Με τους κομμουνιστές ποτέ δεν μπορούσε να συνδιαλλαχθεί (ο Βρεττάκος), αλλά κι από τους Γερμανούς επίμονα αρνήθηκε κάθε βοήθεια, προτιμώντας το θάνατο, παρά να γίνει προδότης, όπως τόνισε με έκδηλο αηδιασμό λίγες μέρες πριν τραυματισθεί στην Παληοχώρα, στον κατοχικό νομάρχη Μεσσηνίας Περρωτή, που είχε έλθει εκεί, για να του προσφέρει βοήθεια μαζί με το Γερμανό φρούραρχο της Καλαμάτας»). Ήττα του ΕΣ. Ο Τηλέμαχος Βρεττάκος τραυματίζεται και πεθαίνει». Εδώ τελειώνουν οι σχετικές καταγραφές του Ρουμελιώτη.

 Η ένταξη στον ΕΛΑΣ και στα Τάγματα Ασφαλείας

Μετά το σύμφωνο του Δυρρραχίου και την δολοφονία του Τηλέμαχου Βρεττάκου, που κατά το ηγετικό στέλεχος του ΕΛΑΣ Αρίστο Καμαρινό «καθοδηγούνταν από αξιωματικούς της Αγγλικής Αποστολής (είχαν πέσει με αλεξίπτωτα στις ορεινές περιοχές της Πελοποννήσου, με κύριο στρατηγικό σκοπό να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ, ακόμα και ένοπλα, επειδή ήταν δημιούργημα του ΚΚΕ)», όπως γράφει στο βιβλίο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στην Πελοπόννησο 1946-1949», οι Κώστας Μπασακίδης, Σταύρος Νικολόπουλος και Ντίνος Ροζάκης προσχωρούν και διακρίνονται για την δράση τους στον ΕΛΑΣ.

Τον τρόπο επάνδρωσης του ΕΛΑΣ με Έλληνες αξιωματικούς περιγράφει ο μεταστραφείς  διαβόητος κομμουνιστής του Μελιγαλά Γιάννης Καραμούζης, στο πόνημά του «Πατριώτες και προδότες στον Μωρηά» που εκδόθηκε το 1950: «Πολλοί αξιωματικοί, που ήταν στις εθνικές ομάδες, αφέθησαν “ελεύθεροι” κατά το “σύμφωνον του Δυρραχίου” να πάνε στα χωριά των. Πριν όμως φθάσουν εκεί, συνελαμβάνοντο, υπό των τοπικών (κομμουνιστικών) οργανώσεων. Πολλοί μπροστά σ’ αυτήν την παντοδυναμία του ΕΑΜ, υποχωρούσαν και εδέχοντο να υπηρετήσουν στον ΕΛΑΣ. Μεταξύ της κατηγορίας αυτών των ατόμων υπήρξαν πολλοί. Και πρώτα-πρώτα ο λοχαγός Σταύρος Νικολόπουλος, όστις ενώ ήτο ηγετικόν στέλεχος των εθνικών ομάδων, χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες εδέχθη να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ΕΛΑΣ. Εντάχτηκε στα τμήματα του ΕΛΑΣ και ανεδείχθη κατόπιν στέλεχος και συνεργός εις το εγκληματικό και αντιπατριωτικό έργον του κομμουνισμού. Ο (Κωσταντίνος) Μπασακίδης, ο (Αθανάσιος) Καρδάσης, ο (Νικόλαος) Μέλιος και πολλοί άλλοι αξιωματικοί κατεπρόδωσαν τους συμπολεμιστάς των και ενετάχθησαν εις τον ΕΛΑΣ.

»Αξιωματικοί, που μέχρι εκείνην την εποχήν, δεν είχαν καμμίαν ανάμειξιν, δέχτηκαν, με κάποιον δισταγμόν φυσικά στην αρχήν, να υπηρετήσουν στον ΕΛΑΣ. Τέτοιοι ήταν ο ταγματάρχης (Νικόλαος) Μαντούκος, ο αντισυνταγματάρχης (Σωτήριος) Ρουμπέας, ο επίσης αντισυνταγματάρχης (Παναγιώτης) Κωστόπουλος και πολλοί άλλοι… Το κομμουνιστικό κόμμα τότε ήθελε να λέει ότι, “εγώ έχω μονίμους αξιωματικούς στον ΕΛΑΣ συνεπώς δεν κάνω κομματικόν αγώνα (ταξικόν) αλλά... εθνικόν”. Αδιάφορον φυσικά αν ο μηχανισμός του κόμματος είναι τέτοιος ώστε, τα πρόσωπα αυτά να παίζουν ένα καθαρά διακοσμητικόν ρόλον. Αυτό ούτε το έβλεπε ούτε το καταλάβαινε τότε μα ακόμα και σήμερα ο πολύς κόσμος.

»Ο κομμουνισμός, για να επιτύχει το σκοπό του, χρησιμοποιεί κάθε μέσον και κάθε τρόπον. Αυτό φάνηκε καλλίτερα στην περίοδο της κατοχής. Διεκήρυσσε τότε ότι στο ΕΑΜ γίνονται δεκτά μόνον άσπιλα και άμεμπτα ηθικώς και εθνικώς άτομα. Και όμως πόσα άτομα με λερωμένον το παρελθόν τους δεν χρησιμοποίησε; Αναφέρω μόνον δύο τέτοια πρόσωπα. (Πρώτον) τον αντισυνταγματάρχην Σπύρον Τσικλητήραν. Είναι γνωσταί, στο Μεσσηνιακόν κοινόν, οι σχέσεις του Τσικλητήρα με τους Ιταλούς. Λόγω των σχέσεών του αυτών, του είχαν δώσει τα μέσα και στην περίοδο της πιο μαύρης πείνας του Μεσσηνιακού λαού, αυτός με την εξουσία της Ιταλικής Καραμπινιερίας είχε πάρει τα καλλίτερα χωράφια της Γιάλοβας (Πύλου). Με σπόρο που του είχαν φέρει οι Ιταλοί, από την Ιταλία, τα καλλιέργησε, με τρακτέρ και πετρέλαια, που τον εφοδίαζαν οι Ιταλοί, τα έσπειρε ρύζι. Όταν είδε, ο Τσικλητήρας κατά τον Αύγουστον 1943, ότι το ΕΑΜ κυριαρχεί, άλλαξε αφεντικά. Έγινε εαμίτης. Το ΕΑΜ τον δέχτηκε στις γραμμές του. Του «έσβυσε» το προδοτικό του παρελθόν, με μερικές χιλιάδες οκάδες ρύζι, που «πρόσφερε», και το ΚΚΕ τον τοποθέτησε ως επιτελάρχην εις την μεραρχίαν του ΕΛΑΣ…». Αυτά τα γράφει ο παλαιός και διαβόητος κομμουνιστής του Μελιγαλά Γιάννης Καραμούζης.

Το θέμα της ακούσιας ή και βίαιας ένταξης αξιωματικών στον ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα μετά την διάλυση του ΕΣ, αναδύθηκε για πρώτη φορά στην δημοσιότητα με το έργο του ταξίαρχου Γιάννη Πριόβολου, «Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ, οικειοθελώς ή εξ’ ανάγκης» που εκδόθηκε το 2009, στο οποίο εμπεριέχονται μαρτυρίες, καταθέσεις, και λεπτομερείς τεκμηριωμένες περιγραφές ανάλογων περιστατικών από την νότια και κεντρική Ελλάδα. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφόμενη περίπτωση του λοχαγού πεζικού Παναγιώτη Μπαστέα, ο οποίος μαζί με άλλους εξήντα περίπου αξιωματικούς, συλληφθέντας ή απαχθέντας από τον ΕΛΑΣ μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο της Αλαγονίας, όπου  υπό την απειλή εκτελέσεως  αυτών των ιδίων ή μελών των οικογενειών τους,  αναγκάσθηκαν να υποκύψουν και να προσχωρήσουν στον ΕΛΑΣ. Εξ αυτών άλλοι με την πάροδο του χρόνου μετεστράφησαν και υπηρέτησαν τον ΕΛΑΣ μέχρι τέλους ενώ άλλοι, όπως ο Παναγιώτης Μπαστέας, διατήρησαν το εθνικό τους φρόνημα, διέσωσαν πολλούς Έλληνες από βέβαιο θάνατο, από τους εξτρεμιστές ανταρτοδίκες του ΕΛΑΣ, και βοήθησαν υπογείως τον εθνικόφρονα πληθυσμό να επιβιώσει.

Αντίθετα με άλλους συναδέλφους τους που εκουσίως ή εξ’ ανάγκης εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ, πολλοί αξιωματικοί προτίμησαν την ένταξή τους στα Τάγματα Ασφαλείας θεωρώντας πλέον την μεταπολεμική επικράτηση του κομμουνισμού, που υπεκρύπτετο κάτω από τον μανδύα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ως τον μεγαλύτερο εχθρό για την Ελλάδα, ακόμα και από τους Γερμανούς, δεδομένου ότι οι τελευταίοι ήταν πλέον σαφές από τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου πως σύντομα θα αποχωρούσαν από την χώρα μας. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο ανθυπολοχαγός Πάνος Κατσαρέας ο οποίος θα μετάσχει αρχικά στη συγκρότηση του Τάγματος Ασφαλείας Σπάρτης που δημιουργήθηκε από τον αδελφό του Τηλέμαχου, Λεωνίδα Βρεττάκο, και στη συνέχεια στο αντίστοιχο του Γυθείου, για να ηγηθεί τελικά αυτόνομου Τάγματος Ασφαλείας στην περιοχή Οιτύλου-Αρεοπόλεως.

 

Καταφυγή στα Τάγματα Ασφαλείας

Αποτέλεσμα των συντονισμένων δράσεων των ελασιτών το 1943 κατά των εθνικών αντιστασιακών ομάδων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ήταν, όπως προαναφέρθηκε, πολλοί εκ των εθνικοφρόνων αξιωματικών να εξοντωθούν βιολογικά, όπως ο ιλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, ο ταγματάρχης Χρήστος Καραχάλιος, ο λοχαγός Γεώργιος Θεοχαρόπουλος, ο λοχαγός Χρήστος Δροσόπουλος, και ο λοχαγός  Γρηγόριος (Γώγος) Αργείτης, απεσταλμένος από τη Μέση Ανατολή στη Μονεμβάσια,  (όπως αργότερα τον Απρίλιο του 1944 και ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός), κάποιοι να υποκύψουν και να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, όπως ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, τον οποίο περιέφεραν αρχικά οι ελασίτες του Καραγιώργη ως αιχμάλωτο, προπηλακιζόμενο και εξευτελιζόμενο ανά τη Θεσσαλία, όπως ο ταγματάρχης Μανώλης Βαζαίος στον οποίο ανετέθη η διοίκησις του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στην Κορινθία, αλλά και ο λοχαγός του «Ελληνικού Στρατού» (ΕΣ) Σταύρος Νικολόπουλος, άλλοι πάλι, όπως ο λοχαγός Γεώργιος Καραχάλιος, και ο ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος (του ΕΣΑΠ) να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή, όπου όταν πρωτοπήγαιναν τους έκλειναν οι Άγγλοι σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως μέχρι να διερευνήσουν τις πραγματικές τους προθέσεις   και να διαπιστώσουν ότι δεν ήταν σταλμένοι πράκτορες των Γερμανών ή των κομμουνιστών για να διαβρώσουν τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, και άλλοι, όπως ο ταγματάρχης Γεώργιος Κοκκώνης αλλά και πολλοί αξιωματικοί του συντάγματος 5/42 του δολοφονηθέντος Ψαρρού, όπως για παράδειγμα ο ταγματάρχης Γεώργιος Καπετζώνης, καταδιωκόμενοι ανηλεώς από τους ελασίτες, να ζητήσουν καταφύγιο στα Τάγματα Ασφαλείας. Τα Τάγματα Ασφαλείας (σε αντιδιαστολή με τα Τάγματα Ευζώνων) άρχισαν να δημιουργούνται ως αυτόνομα τάγματα αυτοάμυνας έναντι των κομμουνιστικών επιθέσεων, όπως για παράδειγμα αυτό που συγκρότησε στην Σπάρτη τον Νοέμβριο του 1943, ο αδελφός του Τηλέμαχου Βρεττάκου, Λεωνίδας, αμέσως μετά την δολοφονία του Τηλέμαχου. Ήταν ένας αγώνας επιβίωσης με πολλές πτυχές, ποικιλόμορφες διεξόδους και αναρίθμητα αδιέξοδα.

Τα Τάγματα Ασφαλείας στην Νότια Πελοπόννησο, έχοντας λαϊκό έρεισμα από τον κατά συντριπτική πλειοψηφία εθνικόφρονα πληθυσμό, αποκτούν την δική τους δυναμική και ενισχύονται με μαζικές εθελοντικές κατατάξεις νέων ανθρώπων οι οποίοι αγανακτισμένοι από τις βιαιοπραγίες των κομμουνιστών επιθυμούν να τους πολεμήσουν. Την αθρόα κατάταξη πολιτών στα Τάγματα Ασφαλείας της Πελοποννήσου καθομολογεί και ο Αντώνης Πέτρουλας στο βιβλίο του «Η οδύσσεια ενός αμετανόητου κομμουνιστή» που εκδόθηκε το 2012: «Εμείς αυτό τον κίνδυνο – της στρατολόγησης –  δεν τον είχαμε αντιληφθεί όσο έπρεπε από την αρχή, με αποτέλεσμα μέχρι τα μέσα του 1944, οι δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας να είναι τριπλάσιες των ανταρτών». Αυτά παραδέχεται ο Πέτρουλας.

Τα Τάγματα αναφύονται σαν μανιτάρια, ως έκφραση συλλογικής αυτοάμυνας των κατοίκων. Στη Νότιο Πελοπόννησο (Λακωνία και Μεσσηνία) τα Τάγματα Ασφαλείας εξαπλώνονται με μεγάλη ταχύτητα παντού:

Στην Σπάρτη συγκροτείται το τάγμα του «Ελεύθερου Ελληνικού Στρατού “Λεωνίδας”» (Πρώτο Τάγμα Ασφαλείας Σπάρτης) αρχικά υπό τον Λεωνίδα Βρεττάκο, γεωπόνο, αδελφό του Τηλέμαχου, ο οποίος το συγκροτεί αμέσως μετά την απελευθέρωσή του από ομαδα εθνικοφρόνων ανταρτών από την αιχμαλωσία του από τον ΕΛΑΣ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, με υπαρχηγό τον (μετέπειτα δήμαρχο Σπάρτης) Βενιζέλο Ζερβέα, στρατιωτικό σύμβουλο και διοικητή αμύνης Μυστρά τον ταγματάρχη Κωνσταντίνο Κωστόπουλο, και διοικητή τάγματος τον ταγματάρχη Παναγιώτη Δεμέστιχα. Σταδιακά συγκροτούμενο, απαρτίζεται από πέντε λόχους: τον 1ο λόχο (Μυστρά) με 170 άνδρες με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Γεώργιο Περιβολιώτη και υποδιοικητή τον Δημήτριο Δημητρακάκη, τον 2ο  λόχο (Σπάρτης) με 160 άνδρες και διοικητή τον λοχαγό Ιωάννη Τσόμπο, τον 3ο λόχο (Μαγούλας) με 160 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Βένο, ο οποίος φονευθείς από τους κομμουνιστές ανικαταστάθηκε από τον ανθυπολοχαγό Ανάργυρο Ψυχογυιό, και μετά τον βαρύ τραυματισμό και αυτού, από τον ανθυπολοχαγό Σπύρο Βαλασάκο, τον 4ο λόχο (Σκλαβοχωρίου-Ανωγείων) με 140 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα, και τον 5ο λόχο (Γυθείου) με 150 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο.

Αρχές του 1944, ο λόχος Γυθείου αναβαθμίζεται σε αυτόνομο τάγμα ασφαλείας (Δεύτερο Τάγμα Ασφαλείας Λακωνίας), αρχικά υπό τον ταγματάρχη Κυριάκο Παπαλεκάκο και τον υπολοχαγό Β. Μανωλάκο (και στη συνέχεια και διαδοχικά υπό τον ταγματάρχη Κωνσταντίνο Κωστόπουλο, τον ταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόπουλο, τον ταγματάρχη Παναγιώτη Δεμέστιχα, και τέλος τον υπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο), και διοικητή Ασφαλείας τον μοίραρχο Γεώργιο Μουρκόγιαννη. Απαρτίζεται από έξι λόχους: τον 1ο λόχο (Πετρίνας) με διοικητή τον υπολοχαγό Ιωάννη Λειβάδη και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Παναγιώτη Ταβουλάρη, τον 2ο λόχο (Σκάλας) με διοικητή τον λοχαγό Ιωάννη Τσόμπο, τον 3ο λόχο (Αρεοπόλεως) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Δημήτριο Γορανίτη και στη συνέχεια τον ανθυπολοχαγό  Γεώργιο Τζαννετάκο, τον 4ο λόχο (Καρυόπολης) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Νικόλαο Κατσαρέα, και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Σπύρο Βαλασάκο, τον 5ο λόχο (Οιτύλου) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα, και τον 6ο λόχο (Γυθείου) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο. Όπως είναι εμφανές από την διοικητική τους σύνθεση, υπήρχε ευρεία κινητικότητα στην εναλλαγή των διοικητών.

Τάγματα Ασφαλείας αναφύονται και στην Μεσσηνία: στην Καλαμάτα υπό τον ανθυπολοχαγό Νικόλαο Θεοφάνους, στον Μελιγαλά αρχικά υπό τον ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα  και στη συνέχεια υπό τον ταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόπουλο, και στους Γαργαλιάνους  (και Πύλο) υπό τον ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα, ιδιαιτέρως διακριθέντα στο αλβανικό μέτωπο.

Την ανάδυση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο, τις ηγετικές τους προσωπικότητες και την ιδεολογία από την οποία εμφορούνται περιγράφει ο αριστερόστροφος ιστορικός Γιάννης Καρακατσιάνης στο προαναφερθέν έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη» που εκδόθηκε το 2014: «Στην Πελοπόννησο δημιουργήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας ως χωριστές αυτόνομες ομάδες στην περιοχή της Λακωνίας (από τους τελευταίους μήνες του 1943), στην Κόρινθο (4.1.1944), στον Πύργο (19.1.1944), στην Πάτρα (20.1.1944). Έφτασαν στο σημείο να αναπτυχθούν πλήρως έως την Άνοιξη του 1944 και σε άλλες περιοχές της νότιας Πελοποννήσου. Στις μεγάλες πόλεις, με έδρες την Τρίπολη, τη Σπάρτη, το Γύθειο, τον Μελιγαλά και τους Γαργαλιάνους, οργανώθηκαν πέντε μεγάλα Τάγματα, που αριθμούσαν περίπου 4.000 οπλίτες κι αξιωματικούς, ενώ αρκετά, μικρά, «εθελοντικά» Τάγματα, που δεν υπάγονταν στην κεντρική διοίκηση, ήταν διάσπαρτα στη νότια Πελοπόννησο (περιοχή Αρεόπολης και Οιτύλου, μεσσηνιακή Μάνη)…

»Ο αντισυνταγματάρχης Κ. Κωστόπουλος, ο αντισυνταγματάρχης Π. Εξαρχάκος, ο ταγματάρχης Π. Δεμέστιχας κι ο ταγματάρχης Π. Ζαρουχλιώτης ήταν αυτοί που επάνδρωσαν κι ανέλαβαν να σχηματοποιήσουν σε Σύνταγμα Ασφαλείας το ήδη έτοιμο δίκτυο αξιωματικών στις μεγάλες πόλεις της Μάνης (Αρεόπολη, Γύθειο), από τους τελευταίους μήνες του 1943. Ορισμένοι κατώτεροι κυρίως αξιωματικοί (Σκάλκος, Καραδημητρόπουλος, Μουρκογιάννης, Κατσαρέας) θα αναλάβουν λίγο αργότερα μια πιο εξειδικευμένη δράση: την καθοδήγηση των Ταγμάτων Ασφαλείας και στην περιοχή της Μέσα Μάνης, με δράση εναντίον των αριστερών της περιοχής.

»Εν συνεχεία, σχετικά με την περιοχή της νοτίου Πελοποννήσου, οφείλουμε να επισημάνουμε την άμεση σχέση των Ταγμάτων Ασφαλείας με τον Ε.Σ. – ή, καλύτερα με τμήμα του… Στο σημείο αυτό μπορούμε να προσθέσουμε το γεγονός ότι ο Π. Κατσαρέας, μετέπειτα ιθύνουσα μορφή των δεξιών δικτύων της Μάνης, διακρίθηκε κατά την παρουσία του στον Ε.Σ., και αξίζει να επισημανθεί ότι οι γερμανικές υπηρεσίες είχαν θετική άποψη γι’ αυτόν. Ο Κατσαρέας, απότακτος αξιωματικός του αποτυχημένου κινήματος του 1935, καταγόμενος από την Πολιάνα (Άγιος Νίκων), ενεργοποιείται δυναμικά στη ζύμωση των δικτύων των αξιωματικών κατά το 1943 στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης και αποτελεί σημαντική προσωπικότητα που έπαιξε σημαντικό ρόλο με τη δράση του στα Τάγματα Ασφαλείας. Ίδιο δυναμικό ρόλο πρόκειται να διαδραματίσει κι ο Λεωνίδας Βρεττάκος, αδερφός του Τηλέμαχου, ο οποίος μετά τη δολοφονία του αδελφού του, αναλαμβάνει δυναμικές πρωτοβουλίες για τη σύσταση δεξιών δικτύων, που θα οδηγήσουν στη δημιουργία ισχυρών ομάδων Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή.

»Ακολούθως, αξίζει να σημειωθεί ότι τα Τάγματα Ασφαλείας στην Μάνη μπορούν να διακριθούν αρχικά από τα Τάγματα Ευζώνων. Στις περισσότερες περιοχές της Μάνης – θα δούμε ωστόσο ότι κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στη μεσσηνιακή Μάνη – εντοπίζουμε κατ’ αρχάς τα καθ’ εαυτά Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δηλαδή εθελοντικούς σχηματισμούς υπό την αρχηγία των στελεχών του διαλυμένου εθνικού στρατού, που ζήτησαν όπλα από τους Γερμανούς, για να προστατευτούν και να πολεμήσουν το ΕΑΜ. Αυτοί οι σχηματισμοί εντάσσονταν σε παρόμοιους σε ολόκληρη τη νότια Πελοπόννησο, οι οποίοι σχηματίσθηκαν “κεχωρισμένως και τοπικιστικώς” – κατά τη φράση που αποδίδεται στον ίδιο το Ράλλη – , ώσπου να ενοποιηθούν την Άνοιξη του 1944 με την ονομασία “Β΄ Αρχηγείον Χωροφυλακής Πελοποννήσου” με έδρα την Τρίπολη κι αρχηγό τον Παπαδόγγονα.

»Τα άτομα που επάνδρωσαν τα Τάγματα στο νότιο-ελλαδικό κόσμο φαίνεται να είχαν κοινή αντικομμουνιστική ιδεολογία και ότι στην πλειονότητά τους προέρχονταν από κατώτερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα. Ήταν ακόμη κι άτομα που στράφηκαν σ’ αυτά για προστασία από αντίποινα ή από ανάγκη για να διατηρήσουν κεκτημένα αγαθά. Βέβαια οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι την ηγεσία των Ταγμάτων αποτελούσαν άτομα που ανήκαν στην κοινωνική ελίτ της περιοχής τους (Καμαρινέας στη μεσσηνιακή Μάνη), στρατιωτικοί (Κατσαρέας, Καραδημητρόπουλος κ.ά.), οι οποίοι νωρίτερα ανήκαν στον Ε.Σ., ή άτομα που ανήκαν στα μεσαία στρώματα της τοπικής κοινωνίας τους… Το θεωρητικό υπόβαθρο του αντικομμουνιστικού μετώπου εκφραζόταν ιδεολογικά στα κείμενα που συνόδευσαν την, αριστοτεχνικά κατευναστική στη σχέση του με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ την πρώτη φορά, πρώτη κάθοδο του Πάνου Κατσαρέα και την οργάνωση στη Μάνη των ομάδων δράσης εναντίον των κομμουνιστών. Η κάθοδος αυτή ήταν αριστοτεχνικά οργανωμένη από ιδεολογική σκοπιά…

»Οι πολιτικές βλέψεις του Κατσαρέα ήταν κοινό μυστικό στους κύκλους των μελών της οργάνωσής του στη Μάνη. Οι πολιτικές του θέσεις αποτέλεσαν εφαλτήριο για τη μετέπειτα πορεία του στα Τάγματα Ασφαλείας, καθώς λόγω της ρητορικής του δημαγωγίας (έτσι αποκαλεί την ρητορική του δεινότητα ο Καρακατσιάνης) στα μανιάτικα χωριά έγινε τρομερά δημοφιλής. Συγκλόνιζε το μανιάτικο κόσμο των δεξιών δικτύων και τους ουδέτερους “νοικοκυραίους” – που επιζητούσαν διατήρηση του κοινωνικού status – , συμπλέκοντας τον εθνικό πατριωτισμό με την αγιοποίηση του τοπικού παρελθόντος: η τιμημένη από το παρελθόν και τους βυζαντινούς χρόνους Ιστορία ερχόταν στα πύρινα από συναισθηματισμό λόγια του να συναντηθεί και να ολοκληρωθεί στο ένδοξο μανιάτικο παρελθόν, που το απειλούσε ο κομμουνισμός. Ίδια ιδεολογική βάση εμπεριείχαν και τα κείμενα του έτερου θεωρητικού εκφραστή των Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή, του Λεωνίδα Βρεττάκου, γεωπόνου και αδελφού τού, όπως προειπώθηκε, Τηλέμαχου.

»Αυτής της μορφής τα ιδεολογήματα, που εδράζονται στις βασιλόφρονες θέσεις εναντίον του κομμουνιστικού κινδύνου και εντάσσονται στην προσπάθεια να αποτραπεί η οποιαδήποτε κατάλυση του προπολεμικού συστήματος εξουσίας, που το απειλούσαν οι κομμουνιστικές ιδέες, ακολουθούσαν τα πρότυπα των δεξιών οργανώσεων της πρωτεύουσας. Ο Π. Δεμέστιχας, πρωτεργάτης στη ίδρυση των Ταγμάτων στη νότια Πελοπόννησο, σε μεταγενέστερη έκθεσή του για τη δικαιολόγηση της δράσης των Ταγμάτων στη Λακωνία σημείωνε τον κίνδυνο της μετατροπής της Αντίστασης από τις αρχές του 1944 σε κοινωνική απειλή, μια και αυτή: “ενεργεί από καιρού ήδη ως κοινωνική επανάσταση”. Ο Κατσαρέας κι ο Βρεττάκος ακολουθούσαν την ίδια ερμηνεία της πολιτικής κατάστασης. Η Κατοχή για τον Κατσαρέα ή τον Βρεττάκο δεν αποτελούσε ρήξη στην προπολεμική κανονικότητα του βίου, αλλά μια κατάσταση που οι Μανιάτες έπρεπε να υπομείνουν με καρτερικότητα, καθώς η ανάπτυξη του ΕΑΜ, δηλαδή του “εαμοσλαυικού κομμουνισμού”, συνιστούσε απειλή. Η απειλή αυτή οριζόταν από τον Κατσαρέα ως “εθνική απειλή”, ενώ για τον Βρεττάκο υπέκρυπτε και μια απειλή κατάλυσης κάθε κοινωνικής τάξης – δηλαδή ανατροπής του παρόντος κοινωνικού status, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ρήξη με το παρελθόν…

»Στη μεσσηνιακή Μάνη, η αυτόνομης δράσης ένοπλη ομάδα του αντιεαμικού δεξιού κτηματία Καμαρινέα αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο με τα δεξιά δίκτυα στην Καλαμάτα. Για τους δεξιούς, ο ρόλος του στην περιοχή ήταν να προστατεύει την ιδιοκτησία των πολιτών από τις αυθαιρεσίες του ΕΛΑΣ. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση δεξιού πληροφορητή: “Η παρουσία του Καμαρινέα υπήρξε καταλυτική για τη σωτηρία της περιοχής. Ο Καμαρινέας γλίτωσε την περιοχή από τις κλεψιές των ανταρτών”. Ο Καμαρινέας θα αποτελέσει και τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο Λεωνίδα Βρεττάκο και την παρακρατική ομάδα του και στην ομάδα Ταγμάτων Καλαμάτας…

»Η ομάδα Καμαρινέα, μετά τις επαφές του αρχηγού της με τον Λεωνίδα Βρεττάκο (από το 1944;), θα ισχυροποιηθεί και θα αποτελέσει βασική ομάδα δίωξης των κομμουνιστών στη μεσσηνιακή Μάνη. Έτσι, τα Τάγματα Ασφαλείας στη μεσσηνιακή Μάνη, μέσω της δράσης του Καμαρινέα, δικαιολογούν την ύπαρξή τους στην περιοχή. Ιδεολογικό τους επιχείρημα ήταν ο “αμυντικός” χαρακτήρας της δράσης τους εναντίον της “Εαμικής τρομοκρατίας”, που απειλούσε την ιδιοκτησία των κατοίκων των χωριών. Θα λέγαμε ότι η ομάδα του Καμαρινέα προσιδιάζει περισσότερο στα τάγματα των “εθελοντικών αντιεαμικών ομάδων”, που δρούσαν περισσότερο αυτόνομα και χωρίς κάποια άμεση υπαγωγή σ’ έναν ενιαίο διοικητικό μηχανισμό. Τα περισσότερα μέλη της ομάδας του Καμαρινέα ήταν άτομα τα οποία είχαν σκοπό να προασπίσουν τις περιουσίες τους, και ειδικότερα τα αποθέματα λαδιού που κάθε οικογένεια της μεσσηνιακής Μάνης είχε στις αποθήκες της. Αυτά απειλούνταν από πραγματικές ή φανταστικές επιθέσεις της “Εαμικής τρομοκρατίας”, κατά μια προσφιλή φράση μελών της ομάδας. Συνεπώς πρόκειται για ανθρώπους που ανήκαν στους λεγόμενους “νοικοκύρηδες”, και δεν είχαν, άμεση τουλάχιστον, σχέση με στρατιωτικές ενέργειες». Αυτά αναφέρει ο Καρακατσιάνης.

Μια αντίστοιχη προσπάθεια αυτοάμυνας επιχειρείται και στους Μολάους της Λακωνίας, όπου δημιουργείται μία φρουρά με αυθόρμητη πρωτοβουλία των κατοίκων, χωρίς αυτή να έχει συγκεκριμένη στρατιωτική δομή ή την απαιτούμενη εμπειρία. Την αντίσταση της φρουράς των Μολαϊτών πολιτών, οι οποίοι ουδεμία στρατιωτική πείρα έχουν, και κατά κανένα τρόπο δεν αποτελούν «τάγμα ασφαλείας»,  κάμπτει εύκολα ο ΕΛΑΣ του Πάρνωνα στο τέλος Δεκεμβρίου του 1943, ο οποίος εισέρχεται στην πόλη υπό τον Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλο), απεσταλμένο στην Πελοπόννησο από τον  Άρη Βελουχιώτη. Εκεί προβαίνει σε λεηλασίες και πυρπολήσεις σπιτιών και καταστημάτων, σε συλλήψεις, ταπεινώσεις, και κακοποιήσεις των συλληφθέντων, και φυσικά σε μαζικές εκτελέσεις επί δικαίων και αδίκων, ρίχνοντας τους συλληφθέντες, ενώ πολλοί ήσαν ακόμη ζωντανοί, στην Τρύπα του Ταράτσα, στον Πάρνωνα. Η ίδια ακριβώς τραγική σκηνή επαναλαμβάνεται στις 15 Ιουνίου του 1944 στο Βαλτέτσι όταν 1.300 ελασίτες επιτίθενται εναντίον 200 πολιτών ανθιστάμενων στην επίθεση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, το οποίο τους χαρακτηρίζει ως «ακραίο φυλάκιο του Τάγματος Ασφαλείας Τριπόλεως».

Όταν πάντως, στις 5 Μαΐου του 1944, ο ΕΛΑΣ επιχειρεί να καταλάβει την Σκάλα, όπου για πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με πραγματικό λόχο τάγματος ασφαλείας που υπερασπίζεται την πόλη (υπό τον Ιωάννη Τσόμπο), και παρά την πολλαπλάσια δύναμη που ρίχνει στην τετράωρη μάχη που ακολουθεί (1.500 άνδρες), αποτυγχάνει, και αναγκάζεται να αποσυρθεί με βαρύτατες απώλειες.

Η ζοφερή κατάσταση που επικρατούσε στην ύπαιθρο εκείνη την εποχή, και που οδήγησε τελικά στην αναγκαιότητα συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, αναδεικνύεται επίσης, στην Λακωνία τουλάχιστον, από τις εγγραφές ενός εμπόρου του Γυθείου, του Ζαχαρία Τσιγκάκου, ο οποίος κρατούσε αναλυτικό ημερολόγιο των όσων συνέβαιναν (εξεδόθη από τον εγγονό του το 2005 με τίτλο «Γεγονότα στο Γύθειο από 9-4-1941 έως 27-12-1947»). Διαβάζουμε:

20/10/1943: Περνάμε ημέρες πιέσεων και η ύπαιθρος υποφέρει λόγω των ανταρτών…

26/10/1943:  Οι κάτοικοι της υπαίθρου δεν γνωρίζουν τι να πράξουν. Οι αντάρτες τους τρομοκρατούν, οι Γερμανοί τους καίγουν τα χωριά.

19/11/1943: Η ύπαιθρος έχει μεταβληθεί σε κόλαση. Οι αντάρτες συλλαμβάνουν χωρικούς. Λέγεται ότι έχουν εκτελέσει και από τους συλληφθέντες…

1/12/1943: Προσέρχονται αθρόα και κατατάσσονται στο Τάγμα Ασφαλείας.

20/12/1943: Προσέρχονται χωρικοί στην πόλη μας και κατατάσσονται στο Τάγμα Ασφαλείας δηλώνοντας μετάνοια διότι όλοι σχεδόν ήταν μέλη του ΕΑΜ.

1/1/1944: Συνέλαβαν πολλούς άνδρες και γυναίκες οι του Τάγματος Ασφαλείας. Αλλά και οι αντάρτες δεν ήταν ήσυχοι. Συνέλαβαν ανθρώπους, παρέλαβαν ποίμνια και άλλα ζώα, λεηλάτησαν οικίες και έκαψαν αρκετά σπίτια…

4/1/1944: Έχουν συγκεντρωθεί στην πόλη μας πολλοί χωρικοί από τα γύρω χωριά φεύγοντας από τους αντάρτες.

26/1/1944: Πρωί-πρωί που ξυπνήσαμε είδαμε αρκετά αυτοκίνητα γύρω στην πλατεία… Πλήθος κόσμου περιέργων και αρκετοί αναχωρούντες Έλληνες που θέλουν να εγκατασταθούν στην Αθήνα για να φύγουν από τους αντάρτες διότι τους φοβούνται.

29/3/1944: Περί την πρώτη νυχτερινή αναχώρησε στρατός για Κότρωνα-Νύφι και για Αρεόπολη συνοδεύοντας τον λοχαγό κ. Πάνο Κατσαρέα ο οποίος θα ιδρύσει τάγμα ασφαλείας στην Αρεόπολη.

31/3/1944: Απόγευμα ώρα μία και μισή ήλθε μέρος του στρατού από Αρεόπολη, συνέλαβε περί τους πενήντα-εξήντα αντάρτες και πολλούς που οικειοθελώς ακολούθησαν να καταταγούν στο τάγμα.

28/6/1944: Στην Ανατολική Μάνη, Κότρωνα έως Λάγια, ιδιαίτερα στα χωριά Νύφι και Κάβαλο, οι αντάρτες δρουν, συλλαμβάνουν άνδρες και γυναικόπαιδα, καίνε σπίτια, αρπάζουν σιτηρά, λάδια και ζώα, λέγεται ότι έχουν γίνει και φόνοι πολλοί.

30/6/1944: Σε όλα τα χωρία της Μάνης, Ανατολικής και Δυτικής, επικρατεί τρομοκρατία. Λέγεται ότι εκτέλεσαν πολλούς οι αντάρτες στον τέως Δήμο Καρυουπόλεως.

7/7/1944: Μαθαίνουμε πολλές εκτελέσεις εκ μέρους των ανταρτών, μάλιστα πήγαν πλησίον της Πετρίνας και εκτέλεσαν άνδρες και γυναίκες, κατ’ άλλους οκτώ και κατ’ άλλους δεκαπέντε. Ο λόχος Πετρίνας (οι άνδρες) αναγνώρισαν μερικούς από αυτούς οι οποίοι είναι από την Δυτική Μάνη… Ήλθαν περί τις σαράντα-πενήντα γυναίκες και κάθε μία έχει και από ένα μωρό. Τις κρατούσαν οι αντάρτες αρκετές ημέρες  και τις άφησαν, όλες ξυπόλητες και παλιά ρούχα. Στην ύπαιθρο είναι κόλαση.

9/7/1944: Μαθαίνουμε όλο και νέες εκτελέσεις εκ μέρους των ανταρτών.

Αυτά καταγράφονται στο ημερολόγιο του Ζαχαρία Τσιγκάκου. Όσο για τον Πάνο Κατσαρέα, εμβληματική μορφή του σύγχρονου ελληνικού εθνικισμού, που δολοφονήθηκε σε ενέδρα στις 20 Μαρτίου του 1947, αυτός συνήθιζε να λέει στους συναγωνιστές του:

«Τα έδωσες όλα για την Ελλάδα;

Αν δεν έδωσες τη ζωή σου, δεν έδωσες τίποτε»

 

 Η ωμή αλήθεια

Που καταλήγουμε; Η αλήθεια είναι πικρή αλλά πρέπει να λεχθεί. Μετά τα μέσα του 1943, με εμφανή πλέον την επερχόμενη οριστική ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο, στα μυαλά των Ελλήνων δεν υπήρχε ξένος κατακτητής που έπρεπε να πολεμηθεί πάση θυσία. Υπήρχε η επόμενη μέρα. Όσοι θεωρούσαν ότι η επικρεμάμενη απειλή βίαιας επιβολής ένός κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν «κίνδυνος-θάνατος»,  επέλεξαν να τον πολεμήσουν αποδεχόμενοι βοήθεια και από τον διάβολο ακόμα. Σε αυτή τους την προσπάθεια επεζήτησαν και επέτυχαν να διασφαλίσουν στήριξη, εξοπλισμό και εφοδιασμό, τόσο από τους Γερμανούς, που βρίσκονταν ακόμη στην Ελλάδα αλλά ήταν σε διαδικασία αποχώρησης, όσο και από τους Άγγλους που σύντομα θα τους αντικαθιστούσαν.

Όσοι πίστευαν ότι ο κομμουνισμός ήταν το μέλλον, επεδίωξαν να εξοντώσουν τους Ελληνες που δεν το πίστευαν και που ήταν αποφασισμένοι να τους πολεμήσουν. Αυτό ακριβώς έκαναν οι ελασίτες, επιζητώντας και την βοήθεια των όποιων σλάβων κομμουνιστών ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν, ακόμα και με το εθνικό κόστος απώλειας των εδαφών της Μακεδονίας-Θράκης τα οποία όφειλαν να εκχωρήσουν στους ερυθρούς βαλκάνιους γείτονες και συντρόφους τους, σύμφωνα με το διεθνιστικό τους καθήκον, με την ελπίδα ότι ο Κόκκινος Στρατός της Μόσχας θα ξεχύνονταν κάποια στιγμή και στην ελληνική γη επιβάλλοντας τον κομμουνισμό. Άλλωστε αυτό πράγματι έπραξε ο Κόκκινος Στρατός σε πολλές ευρωπαϊκές (και γειτονικές) χώρες, στις οποίες και επέβαλε τελικά το κομμουνιστικό καθεστώς μέσα από την δυναμική και τις τύχες του πολέμου.

Η αλήθεια είναι ότι την εποχή εκείνη η Ελλάδα ζούσε την δίνη ενός αρχόμενου εμφύλιου, που ουσιαστικά επέπρωτο να διαρκέσει μία ολόκληρη εξαετία (1943-1949), και συνακόλουθα, όπως σε κάθε εμφύλια σύρραξη, οι λέξεις ήρωας και προδότης είναι συνάρτηση της οπτικής γωνίας από την οποία βλέπει κάποιος τα πράγματα. Το φαινόμενο αυτό των εμφυλιοπολεμικών συρράξεων που αναδύθηκε ως συνέπεια της δραματικής ασυνέχειας που επέφερε στην κοινωνική δυναμική ο πόλεμος, δεν ήταν μόνο ελληνικό, αλλά πανευρωπαϊκό. Όπως ορθά παρατηρεί ο Βούλγαρος ιστορικός Ιορντάν Μπάεφ στο έργο του «Μια ματιά απ’ έξω: ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα» που εκδόθηκε το 1999: «Το ζήτημα της μετεξέλιξης του εθνικοπατριωτικού αγώνα κατά των κατακτητών σε εσωτερική πολιτική σύγκρουση για τη μεταπολεμική επικράτηση κατέχει ιδιαίτερη θέση στις μελέτες της νεότερης δυτικοευρωπαϊκής ιστορικής έρευνας…  Με αυτή την έννοια, η Αντίσταση πήρε τη μορφή και εμφυλίου πολέμου». Αυτά από τον Μπάεφ.

Τηρουμένων των αναλογιών, οι Έλληνες εθνικιστές βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, όταν κάποιοι κατ’ όνομα μόνον Έλληνες επεδίωκαν να τον εξοντώσουν, αναγκάζοντάς τον να συμμαχήσει προσωρινά με τους Τούρκους, με το σκεπτικό ότι αυτοί που τον πολεμούσαν δεν ήταν στην πραγματικότητα Έλληνες αλλά «πιο Τούρκοι από τους Τούρκους». Ο Ανδρούτσος κατηγορήθηκε από τους εχθρούς του ως προδότης. Ήταν όμως προδότης; Από την δική τους οπτική γωνία οι Ελληνες εθνικιστές είχαν να επιλέξουν μεταξύ δύο βαρβάρων, των απερχόμενων αλλόφωνων Γερμανών κατακτητών και των επερχόμενων ελληνόφωνων κομμουνιστών κατακτητών. Σύμφωνα με την λογική: «το μη χείρον βέλτιστον», κάποιοι εξ’ αυτών επέλεξαν να συμμαχήσουν με τους πρώτους. Κατηγορήθηκαν από τους κομμουνιστές ως προδότες. Και ανταπέδιδαν τον ίδιο χαρακτηρισμό για τους κομμουνιστές. Ποιοι ήταν τελικά οι προδότες;

Από μία άποψη η τόσο καταχρηστικά πολυχρησιμοποιημένη λέξη «προδοσία» δεν έχει νόημα για μεγάλα παιδιά. Η προδοσία δεν μπορεί ποτέ να ανάγεται σε ιδεολογικά κριτήρια, είναι συνυφασμένη με τα «τριάκοντα αργύρια», με αμοιβή και ανταλλάγματα χάριν προσωπικής ιδιοτέλειας, και μόνον. Το θέμα, για μένα τουλάχιστον, είχε γίνει ευκρινές στις αρχές της δεκαετίας του 1970 που ζούσα στην Αγγλία, όταν ένας μεγάλος συντηρητικός βρετανός πολιτικός, ο Ήνωχ Πάουελ, εγκατέλειψε το συντηρητικό κόμμα για να προσχωρήσει στο κόμμα των Ιρλανδών προτεσταντών του Ώλστερ, της Βορείου Ιρλανδίας. Ήταν η εποχή της μεγάλης εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης των καθολικών Ιρλανδών του ΙΡΑ που επεδίωκαν μία ενιαία καθολική Ιρλανδία με τους προτεστάντες Ιρλανδούς του Βορρά που θεωρούσαν την δική τους (Βόρειο) Ιρλανδία ως αναπόσπαστο τμήμα τής κατά βάση προτεσταντικής (αγγλικανικής)  Μεγάλης Βρετανίας. Όταν ανακοίνωσε δημόσια την απόφασή του για απόσχιση από το συντηρητικό κόμμα, κάποιος από το ακροατήριο του φώναξε: «Ιούδα!». Ο Ήνωχ Πάουελ του απήντησε με βρετανικό φλέγμα και βρετανική ετοιμότητα: «ο Ιούδας πληρώθηκε, εγώ όχι».

Η ουσία της υποθέσεως είναι ότι τα επί μέρους στον κάθε εμφύλιο είναι πέραν του καλού και του κακού, ο εμφύλιος αυτός καθεαυτός είναι το απόλυτο κακό, και μέσα στο απόλυτο κακό της μαζικής ανθρώπινης παράκρουσης, οι όποιες διαβαθμίσεις της, και οι όποιοι χαρακτηρισμοί που εκτοξεύονται μεταξύ των σπαρασσομένων μερών,  δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, πέραν της επίκλησής τους για την δικαιολόγηση των απάνθρωπων και ανθρωποκτόνων πράξεων, που οι μετέχοντες σε αυτόν διαπράττουν ή υφίστανται.

Σε μας δεν μένει σήμερα παρά να ευχηθούμε να μην ξαναζήσει η πατρίδα μας τέτοιες καταστάσεις, και, μέσα σε ένα πνεύμα χριστιανικής μεγαλοψυχίας, να δεηθούμε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή όλων τους, δικαίων και αδίκων.

 

 

«70  ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ»

(Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ)

 Χρίστος Γούδης
07/05/2015

Αφιερωμένο στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
εν όψει της μεταβάσεώς του στην Μόσχα τον Μάϊο του 2015
για τις γιορτές της συμμαχικής νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας

Αν όντως, «εθνικόν είναι ό,τι είναι αληθές», ας είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την πολύ πικρή αλήθεια των αριθμών: Οι συνολικές απώλειες των Γερμανών καθ’ όλη την διάρκεια της Κατοχής, σύμφωνα με τα δημοσιευθέντα αρχεία τους, στα οποία εμπεριέχονται ονοματεπώνυμα και λοιπά αναλυτικά στοιχεία των νεκρών τους των φονευθέντων στην Ελλάδα από το σύνολο των αντιστασιακών ομάδων και δράσεων (δεξιών και αριστερών), ανήλθαν σε τριακόσιους εβδομήντα έξι (376) νεκρούς. Ο σοκαριστικά χαμηλός αυτός αριθμός είναι ο μόνος διαθέσιμος επί τη βάσει αδιάσειστων τεκμηρίων, σε αντίστιξη με αόριστους αριθμούς γερμανικών απωλειών κινούμενους στον φαντασιακό χώρο απροσδιόριστων γενικοτήτων που διανθίζουν ποικίλα δημοσιευμένα σχετικά κείμενα. Αντίθετα, οι απώλειες των Ελλήνων που φονεύθηκαν από τις αριστερές δυνάμεις μέχρι και το πέρας των Δεκεμβριανών του 1944, ανήλθαν σε 46.985 νεκρούς κατά τις επίσημες τεκμηριωμένες κρατικές εκθέσεις (και  65.000 κατά την εκτίμηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού), αν και το ύψος των αριθμών αμφισβητείται από την αριστερά, χωρίς όμως να πάψει να είναι τραγικά υψηλό. Κατά τον Γραμματέα (υπουργό) των Οικονομικών της εαμίτικης «κυβέρνησης του βουνού» (ΠΕΕΑ: Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) που συγκρότησε το ΕΑΜ τον Απρίλιο του 1944, Καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο, στον απολογισμό που κάνει στο έργο του «Από την Κατοχή στον Εμφύλιο» που πρωτοεκδόθηκε το 1994, για την ευρύτερη κατοχική και εμφυλιοπολεμική περίοδο μέχρι το 1949: «ο απολογισμός των θυμάτων των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου Πολέμου είναι χαρακτηριστικός. Ενώ στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά το εξάμηνο του πολέμου 1940-1941 είχαμε 15.000 οπλίτες και αξιωματικούς νεκρούς, στα Δεκεμβριανά είχαμε 17.000 και στον εμφύλιο 47.000 και από τις δυο πλευρές». Το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο. Καθ’ όλη την περίοδο της «εθνικής» αντίστασης η οποία τάχιστα μετεξελίχθηκε σε καταστροφικό εμφύλιο, οι απώλειες των Γερμανών ήταν μηδαμινές, οι απώλειες των διχασμένων Ελλήνων ύψιστες.

Ίσως αυτή η μακάβρια «λογική των αριθμών» να ήταν που έκανε την Σοβιετική Ένωση να θεωρεί την αντίσταση των Ελλήνων κατά των δυνάμεων κατοχής ως μη υπάρχουσα, όπως αποκαλύπτει με πικρία ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ και πρωτεργάτης των γεγονότων του Λιτοχώρου (Μάρτιος 1946) που σηματοδότησαν την έναρξη της κομμουνιστικής ανταρσίας του 1946-1949, μετέπειτα δε πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση, Υψηλάντης (Αλέξης Ρόσιος), στο βιβλίο του «Στα φτερά του οράματος» που εξεδόθη το 1997:

«Στις επετείους, ιδιαίτερα δε στην επέτειο της νίκης τους (των σοβιετικών) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού τόνιζαν – και δικαιολογημένα βέβαια – τον αποφασιστικό ρόλο της ΕΣΣΔ (Σοβιετικής Ένωσης) στη νικηφόρα έκβασή του, ανέφεραν και τη συμβολή των Κινημάτων Αντίστασης των λαών στον κοινό αγώνα κατά των γερμανοϊταλών κατακτητών στις διάφορες χώρες της Ευρώπης, στην Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, αλλά άχνα δεν έβγαζαν για τη συμβολή της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης… Πολλές φορές οι πολιτικοί πρόσφυγες θέταμε στη σοβιετική ηγεσία αυτό το θέμα, γιατί το θεωρούσαμε μεγάλη προσβολή για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά απάντηση καμία. Και γραπτή διαμαρτυρία στάλθηκε στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ από τον Πρόεδρο του Δικαστικού της ΙΧ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Παλάσκα, και πάλι το ίδιο».

Είναι πάντως απορίας άξιο γιατί η υπερπληθώρα των απομνημονευμάτων, αναμνήσεων, εξιστορήσεων, και συναφών πονημάτων τα οποία εξεδόθησαν και συνεχίζουν να εκδίδονται από αριστερούς της εθνικής αντίστασης, πρωταγωνιστές και μη, και τα οποία καταλαμβάνουν αμέτρητες χιλιάδες σελίδων, σπανίως, αν όχι ουδόλως, αναδεικνύουν κατορθώματα κατά των κατακτητών, σε αντίθεση με την λεπτομερώς καταγεγραμμένη λυσσαλέα δράση τους κατά των συνελλήνων τους μαχητών της εθνικής αντίστασης και των επίσης συνελλήνων τους ταγματασφαλιτών που από το τέλος του 1943 στρατεύθηκαν στην συντριπτική τους πλειονότητα  (με εξαίρεση μία δράκα ενσυνείδητα γερμανόφιλων εθνικοσοσιαλιστών) για να προασπίσουν το αστικό καθεστώς και γενικότερα τον οικείο τρόπο ζωής που είχαν συνηθίσει, ενάντια στο «αλλότριο» της κομμουνιστικής λαίλαπας, συνεργαζόμενοι εξ’ ανάγκης, πρώτα με τους ευρισκόμενους στη φάση της αποχώρησής τους από την Ελλάδα Γερμανούς, και μετά με τους αφιχθέντες Βρετανούς, και συρόμενοι σε έναν βάρβαρο εμφύλιο που ξεκίνησε πάντως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, όχι για να επιδιώξει την «ελεύθερη Ελλάδα» που προπαγάνδιζε, αλλά για να εγκαθιδρύσει μία  «κομμουνιστική Ελλάδα», προοίμιο της οποίας ήταν η επικράτησή του στην στρατηγικά αδιάφορη και πρακτικά εγκαταλελειμμένη από τους Γερμανούς ορεινή Ελλάδα, συμπληρώνοντας έτσι την πλήρη εικόνα της βίαιας κατοχής της πατρίδας μας, μιας σκληρής τετραπλής κατοχής: γερμανικής, ιταλικής, βουλγαρικής και  κομμουνιστικής.

Η απορία μας για την απουσία καταγραφής των επιτευγμάτων κατά του εχθρού λύνεται φυσικά αν αναλογισθεί κανείς ότι συνολικά, σε όλο το φάσμα της μαζικής εθνικής αντίστασης, αριστερής και δεξιάς, λίγες, αν όχι ελάχιστες, ήταν  οι πραγματικά αξιοσημείωτες μάχες με τις δυνάμεις κατοχής. Πέρα από τις νικηφόρες μάχες των ανταρτών του ΕΔΕΣ οι οποίοι, με διοικητή τον υπολοχαγό Λεωνίδα Πετροπουλάκη, κατέστρεψαν (κατά την περίοδο 16-23 Φεβρουαρίου 1943) μια μηχανοκίνητη ιταλική φάλαγγα στο δρόμο Αμφιλοχίας-Άρτας, και των ανταρτών του ΕΛΑΣ που κατατρόπωσαν τους Ιταλούς στο Φαρδύκαμπο Σιάτιστας (6 Μαρτίου 1943), όπως και τη συντριβή των Βουλγάρων από τους εθνικιστές αντάρτες του Τσαούς Αντών στους Παπάδες του Νέστου (10 Μαΐου 1944), οι μόνες αξιομνημόνευτες συγκρούσεις με Γερμανούς ήταν του ΕΛΑΣ στο Σαραντάπορο της Ελασσόνας (21 Ιουνίου 1943) και στην Πάρνηθα (15 Οκτωβρίου 1943), του ΕΔΕΣ στη Μενίνα Θεσπρωτίας (17 Αυγούστου 1944), όπου εξοντώθηκε ολοσχερώς ένας γερμανικός λόχος, και οι ταυτόχρονες επιθέσεις του ΕΛΑΣ στην Άμφισσα και Αμφιλοχία, και του ΕΔΕΣ στην περιοχή της Πρέβεζας κατά τον Ιούλιο του 1944. Το αποτέλεσμα αυτής της «εθνικής αντίστασης» που έκλεισε με τα Δεκεμβριανά του ’44, δεν ήταν παρά οι ελάχιστοι νεκροί Γερμανοί και οι πολλές χιλιάδες Ελλήνων δολοφονημένων από τους κατακτητές ως αντίποινα, και κυρίως από τους ίδιους τους Έλληνες στις εμφυλιοπολεμικές τους συγκρούσεις της ίδιας περιόδου, η οποία κατέληξε σε έναν συνεχιζόμενο και ακόμη πιο ανθρωποκτόνο εμφύλιο και μετά την απελευθέρωση.

Ήταν ένας θλιβερός εμφύλιος, ο οποίος αρχίζοντας ουσιαστικά από το 1943 επέπρωτο να διαρκέσει μέχρι το 1949. Ένας αιματηρός εμφύλιος κατά τον οποίο ο κάθε αντιμαχόμενος ηγέτης προσπαθούσε να λύσει τις διαφορές του με τον αντίστοιχο συνέλληνα, ακουμπώντας, προσδοκώντας και εκλιπαρώντας  τον δικό του προστάτη, τον δικό του Μεγάλο Πέρση Βασιλέα, από την μία μεριά τον ναζιστή Γερμανό, τον ιμπεριαλιστή Εγγλέζο ή και τον καπιταλιστή Αμερικανό, και από την άλλη τον κομμουνιστή Ρώσο, Βούλγαρο, Γιουγκοσλάβο ή Αλβανό. Ένας παρατεταμένος εμφύλιος όπου, κατά την μακρά του διάρκεια μέχρι και το 1949, ο κάθε Έλληνας πολέμαρχος δεν ήταν παρά ένας ιδεολογικός και σε πολλές περιπτώσεις φυσικός «οδοιπόρος στα Σούσα»: στο Βερολίνο του Χίτλερ, στο Λονδίνο του Τσώρτσιλ, στη Νέα Υόρκη του Τρούμαν, στη Μόσχα του Στάλιν, στη Σόφια του Δημητρώφ, στο Βελιγράδι του Τίτο ή ακόμα και στα Τίρανα του Χότζα.   

Μέσα σε όλον αυτό τον συγκρουσιακό ορυμαγδό, αξιοσημείωτο παραμένει το γεγονός της υπεραφθονίας καλλιτεχνικών φωτογραφιών και έντεχνων μυθοπλαστικών κινηματογραφικών αποθανατίσεων προσώπων και σκηνών από τη ζωή (αλλά όχι και την δράση) των πάσης φύσεως εαμιτών, ελασιτών, επονιτών, οπλατζήδων και ανταρτοκομμουνιστών (και των δύο φύλων), σε αντίθεση με την έλλειψη επαρκών αντίστοιχων ντοκουμέντων από τη μεριά των εθνικιστών μαχητών. Μήπως η τέχνη της εικονικής πραγματικότητας, την οποία εκτενώς και δολίως μετήλθαν και μετέρχονται οι μηχανισμοί της κομμουνιστικής και γενικότερα της συνοδοιπορούσας αριστερής προπαγάνδας, συσκοτίζει, αλλοιώνει ή  παραμορφώνει τα όσα πραγματικά συνέβησαν ή δεν συνέβησαν, κατά την τραγική αυτή περίοδο της ιστορίας μας, κατά την οποία η μόνη αδιάψευστη μαρτυρία είναι οι χιλιάδες των δολοφονηθέντων συμπατριωτών μας, ένθεν κακείθεν των αντιμαχομένων Ελλήνων;

Προδημοσίευση από το έργο του Χρίστου Γούδη
«Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας»

 

 

Απολογητης της Ο.Π.Λ.Α. ο Νεοκοσμος Φ.Γρηγοριαδης!

Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
02/07/2014


Ποτε το ΚΚΕ δεν αρνειται το αντεθνικο «δολοφονικο» παρελθον του!Παντοτε αναπολει τις ημερες της «κομμουνιστοσυμμοριτικης» δρασης.Οραματιζεται τον νεο γυρο «εγκληματων» και προγραφων...Το 1997 στην εφημεριδα ''Ριζοσπαστης'' ο ιστορικος του ΚΚΕ Νεοκοσμος Φ.Γρηγοριαδης, στο αρθρο του ''Ιστορικη αληθεια και αναμοχλευση παθων'' υμνολογει την Ο.Π.Λ.Α. και τη θεωρει κορυφαια οργανωση της ''εθνικης αντιστασης''!Βεβαια δεν αναφερεται στα «εγκληματα» της, ουτε στις «απανθρωπες» ενεργειες της.Ο κομμουνισμος δεν αλλαζει!

 

Η "κτηνωδία" του κομμουνισμου!

Ο Εθνικος Αγωνιστης Κωστας Σμυρνης
βιωσε την Αριστερα στην πραγματικη απανθρωπη οψη της

 Καθηγητης Δρ.Νικος Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
01/07/2014


Οσοι ψηφιζουν ΣΥΡΙΖΑ δεν ειναι, βεβαια, ολοι κομμουνιστες.Πολλοι απο αυτους δεν εχουν την παραμικρη σχεση με την Αριστερα.Η ψηφος τους στον ΣΥΡΙΖΑ, εσφαλμενη, οπωσδηποτε, με ολεθριες συνεπειες επιλογη, αποτελει λανθασμενο συμβολισμο της αγανακτησης τους για την οικονομικη κριση, για την οποια υπαιτιος ειναι ο ''ευρωπαισμος'' της ''μεταπολιτευτικης'' κοινοβουλευτικης φαυλοκρατιας, για την υιοθετηση του οποιου υπεχει, πρωτιστα, ευθυνες η Αριστερα.Εξαιτιας αυτου του ''ευρωπαισμου'' νομιμοποιηθηκε!

ΣΥΡΙΖΑ και κομμουνισμος ειναι αλληλενδετα διεθνιστικα αντεθνικα συνονθυλευματα.Ποτε η Αριστερα, πριν καταλαβει την εξουσια παρανομα η νομιμα, δεν ομολογει τα σχεδια της και δεν αποκαλυπτει τους ετοιμους καταλογους προγραφων της!

Ο Αγωνιστης κ.Κωστας Σμυρνης, Μαχητης των Ελληνορθοδοξων Ιδανικων, γεννημα θρεμμα του Μελιγαλα στη Μεσσηνια, στελεχος της Εθνικης Αντικομμουνιστικης Σταυροφοριας μετα τον συμμοριτοπολεμο, μας αποκαλυπτει τι σημαινει Κομμουνισμος Στην Πραξη, οπως τον βιωσε με τα παιδικα ματια του στον Μελιγαλα, τοτε, που προσωρινα οι κομμουνιστοσυμμοριτες διοικουσαν με ''φωτια και τσεκουρι'' την απορφανισμενη-εξαιτιας της κομμουνιστικης θηριωδιας-περιοχη.

 ''Ανθρωπου ματι να μην αξιωθει να δει ο,τι ειδα εγω να διαπραττουν τα κομμουνιστοσυμμοριτικα στιφη στον Μελιγαλα.Δεν ειναι μονον η περιωνυμη Πηγαδα.Επειδη ολο το χωριο κατοικουνταν απο Χριστιανους Εθνικιστες Αντικομμουνιστες, το ΚΚΕ ειχε δωσει κομματικη οδηγια να δολοφονουνται καθημερινως με διαφορα προσχηματα οι κατοικοι για να ξεπαστρευτει, οπως ελεγαν, ''ολακερο το αντιδραστικο χωριο''.Θυμαμαι πως ετρεχα για να φτασω σε ασφαλες χωριο εκει κοντα, το κατορθωσε, για να γλυτωσω απο τους Εαμοβουλγαρους.Σκοτωναν με ο,τι εβρισκαν μπροστα τους.Για να μη χαλανε σφαιρες, χρησιμοποιουσαν μαχαιρια, με κατσαβιδια εβγαζαν ματια, με πιρουνια το ιδιο, ενω με τσεκουρια ακρωτηριαζαν.Τρεχοντας να σωθω, ακουγα απο μακρια τις οιμωγες και τα ουρλιαχτα των δολοφονουμενων.Χρησιμοποιουσαν, δεν ειναι μυθος ουτε μεταγενεστερη επινοηση, τα κονσερβοκουτια για να κοβουν περα μεχρι περα λαιμους!Οι ''καπεταναιοι'' τους γελαγαν οταν ειτε οι ιδιοι ειτε οι ''συντροφοι'' τους ξεκοιλιαζαν εγκυους και ξαντεριαζαν μικρα παιδια.Θυμαμαι ενα ανταρτη, που ρωταγε τον ''καπετανιο'':''Μικρο παιδι ειναι, συντροφε καπετανιε.Να το αφησουμε?''.Ο ''καπετανιος'' απαντησε:''Οχι!Σκοτωσε το για να μη μεινει φυτρα φασισμου!''.Ο κομμουνιστης, οταν εχει εξουσια, παυει να ειναι ανθρωπος''!

''Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ''...Το συμπερασμα του Εθνομαχητη κ.Σμυρνη ας το εχουμε παντοτε στο νου μας!  

 

Η θρασύτατη προπαγάνδα των ΚΚέδων: Όταν ο θύτης παρουσιάζεται σαν θύμα

Θεόδωρος Χλωρίδης
Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Είναι γνωστή η προσπάθεια των κομμουνιστών, όπως και των υπόλοιπων μαρξιστών και μπολσεβίκων, να θυματοποιούνται. Από την ίδρυση του, το απόκομμα αυτό του εγκλήματος και της προδοσίας, παρουσιάζονταν πάντοτε ως θύμα, ενώ είναι γνωστή η ροπή του σε διάφορες έκνομες και εγκληματικές πράξεις. Το όνομα του έχει γίνει συνώνυμο του εγκλήματος, της προδοσίας, της κλεψιάς, της ρουφιανιάς και πολλών άλλων απεχθεστάτων πράξεων.

Ο Έλληνας βίωσε πολλές φορές στο πετσί του την «κοινωνική προσφορά» αυτών των μισελλήνων. Την ώρα που ο Λαός μας υπέφερε τα πάνδεινα από την τριπλή κατοχή, κάποιοι εξ αυτών των «προλετάριων» υπέγραφαν συμφωνίες και τις κατοχικές δυνάμεις, βίαζαν, λεηλατούσαν, δολοφονούσαν και ερήμωναν ολόκληρες περιοχές της πολύπαθης Πατρίδας μας. Η αγάπη τους για αίμα, χρήμα και εξουσία φτάνει στα όρια της παράνοιας.

Οι προβοκατόρικες ενέργειες τους σε κάθε λαϊκό ξεσηκωμό είναι γνωστές και αποδεδειγμένες. Πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η φύλαξη του άντρου της διαφθοράς, γνωστού και ως κοινοβούλιο, από μέλη του ΠΑΜΕ. Τα τάγματα εφόδου των μαρξιστών, ως πραιτοριανοί του καθεστώτος, επιτέθηκαν με ρόπαλα στους διαδηλωτές και ξυλοκόπησαν πολλούς από αυτούς. Πρωταγωνιστής και καθοδηγητής των μαρξιστών τραμπούκων ήταν ο γνωστός επαγγελματίας συνδικαλιστής Πουλικόγιαννης, το πρόσωπο του οποίου έχει αποτυπωθεί πολλές φορές από τον φωτογραφικό φακό σε ξυλοδαρμούς πολιτών και αστυνομικών.

Προσπαθώντας να το παίξει για άλλη μια φορά θύμα, το κόμμα του άκρατου υλισμού και του έμφυτου χαφιεδισμού (ΚΚΕ), έβγαλε μια ανακοίνωση παραληρηματικού χαρακτήρα, με την οποία κατηγορεί την Χρυσή Αυγή για μια δήθεν επίθεση που έγινε στα γραφεία του μορφώματος στην Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα λοιπόν με την ανακοίνωση των θαυμαστών του Πολ Ποτ «το ΚΚΕ καταγγέλλει θρασύδειλη επίθεση των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής» και σημειώνει:

«Για άλλη μια φορά φαίνεται για ποιον δουλεύουν και ποιον πραγματικά στοχεύουν. Από την μία υπερασπίζονται, με πείσμα, τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των μεγαλοεπιχειρηματιών και άλλων καπιταλιστών, διεκδικώντας φοροαπαλλαγές και οφέλη για όλους αυτούς, με ταυτόχρονη μείωση μισθών και δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Από την άλλη προσπαθούν να τρομοκρατήσουν το λαό, χτυπώντας την πρωτοπορία του το ΚΚΕ, να μην τον αφήσουν να σηκώσει κεφάλι. Δεν θα τους περάσει».

Χρειάζεται πράγματι πολύ θράσος για να κατηγορούν οι δωσίλογοι όλων των Εθνικών Αγώνων τη Χρυσή Αυγή ως κόμμα των εφοπλιστών και των αφεντικών, όταν οι ίδιοι κατέχουν μετοχές σε ναυτιλιακές εταιρείες, όταν είναι γνωστή η συμμετοχή τους στο σκάνδαλο με της πώληση της εταιρείας «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» στον ΟΤΕ, όταν πρώτοι αυτοί εφάρμοσαν τα αντιεργατικά μνημονιακά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και στον 902.

Προκαλεί τον γέλωτα η ανακοίνωση των νοσταλγών των γκουλάγκ όταν αναφέρονται στην δήθεν πρωτοπορία τους στον Λαό. Την απάντηση τους οι κόκκινοι συκοφάντες την πήραν πολύ πρόσφατα από τον ίδιο τον Λαό στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας και της Νίκαιας, εκεί όπου η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κυριολεκτικά σάρωσε και αναδείχτηκε ως η κύρια δύναμη έκφρασης του εξαθλιωμένου αλλά πάντοτε υπερήφανου ΕΛΛΗΝΑ. Περαστικά σας «σύντροφοι»...

Ζήτω η Νίκη!

Πηγή: xathess.gr

Υ.Γ. Φωτογραφίες πριν και... μετά

 

ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΑΡΛΑΜΕΝΤΑΡΙΣΜΟΣ

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος
24/06/2014

Ο Δυτικός Κόσμος εξυμνεί την αρχαία αθηναϊκή Δημοκρατία ως το λίκνο του πολιτισμού με τους αρχαίους φιλοσόφους, ως την βάση πάνω στην οποία δημιουργήθηκε «Ο Χρυσούς αιών» του Περικλέους, αναδεικνύοντας την ως πρότυπο. Ήταν όμως τόσο Δημοκρατική όσο θέλουν να μας την παρουσιάσουν;

Από τις 450 χιλιάδες περίπου κατοίκους του κυρίως κράτους (Αθήνα και ευρύτερη περιοχή της Αττικής) αυτοί που μετείχαν στις συνελεύσεις του Δήμου – που ελάμβανε τις αποφάσεις για την λειτουργία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας- δεν ήταν πάνω από 4-5 χιλιάδες και για τις αποφάσεις εξοστρακισμού 6 χιλιάδες κάτοικοι. Το υπόλοιπο 98% του πληθυσμού (δούλοι- μέτοικοι- γυναίκες) δεν είχε δικαιώματα ή δεν μπορούσε να παρασταθεί στις συνελεύσεις του Δήμου (γιατί ήταν αγρότες, κάτοικοι μακρινών περιοχών, πληρώματα πλοίων).

Επομένως και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία τις αποφάσεις τις έπαιρναν λίγοι για τους πολλούς. Και έτσι όχι μόνον έχει διαφορά από τον σύγχρονο παρλαμενταρισμό (κοινοβούλια των προηγουμένων κρατών) αλλά τουναντίον εξισώνεται με αυτά, αφού οι λίγοι που αποφάσιζαν δεν ήταν οι καλύτεροι.

Στις τάξεις τους βασίλευε η διαφθορά. Πολύ συχνά τα κίνητρά τους ήταν η ιδιοτέλεια, ο φθόνος, το μίσος και η εκδικητικότητα. Στην ουσία ο «Δήμος» ήταν ένα πλήθος αργόμισθο, κακότροπο και παρασιτικό. Δεν Σας θυμίζει κάτι αυτό από τον βίο και πολιτεία πολλών κοινοβουλευτικών μας ανδρών από υπάρξεως του Νεοελληνικού κράτους;!

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο εξοστρακισμός ήταν προληπτικό πολιτικό μέτρο για την εξουδετέρωση εκείνων που για οποιοδήποτε λόγο εθεωρούντο «επικίνδυνοι» για την Δημοκρατία. Τι διέφερε λοιπόν η Αθηναϊκή Δημοκρατία από τον εκτοπισμό των αντιφρονούντων σε ξερονήσια (Γυάρος) κατά την διάρκεια της Απριλιανής Επαναστάσεως του 1967; Ή μήπως μπορεί να αποκλεισθεί κάτι τέτοιο ακόμη και σήμερα από την τρομοκρατημένη, γεμάτη ανασφάλεια Δημοκρατία μας σε σχέση με τα στελέχη και μέλη του κόμματος της Χρυσής Αυγής; Άραγε δεν κινδυνεύουν και αυτοί να εξορισθούν σε άγονα νησιά για να προστατευθεί ο σύγχρονος παρλαμενταρισμός μας;!

Επί Αθηναϊκής Δημοκρατίας εξοστρακίσθηκαν ο Θεμιστοκλής, ο Ξάνθιππος, ο Αριστείδης, ο Κίμων. Και μάλιστα οι πιο πάνω θεωρούνταν τυχεροί. Γιατί όπως αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, η Αθηναϊκή Δημοκρατία σκότωνε εκείνους που ήσαν άξιοι όχι τιμωρίας αλλά πολλών επαίνων και στεφάνων.

Φυλάκισε τον Μιλτιάδη γιατί δεν ανεχόταν να αναφέρεται το όνομα του σε συνδυασμό με την Μάχη του Μαραθώνα! Καταδίκασε δικαστικά σε θάνατο τον Σωκράτη με την πόση του Κωνείου. Κατηγόρησε για έσχατη προδοσία τον Φωκίωνα (317 π.Χ) σαν μακεδονόφιλο και στην συνέχεια τον καταδίκασε σε θάνατο με κώνειο που του έβαλαν να το πληρώσει ο ίδιος!

Όταν ο Φωκίων ρώτησε τους «Δικαστές» γιατί θέλουν να θανατώσουν κι άλλους, αφού ο ίδιος ήταν ο μόνος υπεύθυνος για την ολιγαρχική πολιτική που ακολούθησε του  απάντησαν «Επειδή είναι φίλοι Σου».

Τα ανωτέρω καταγράφονται από τον Πλούταρχο «Φωκίων 3β». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως την «συλλογική ευθύνη» για λόγους πολιτικής ιδεολογίας; Μήπως και σήμερα η Δημοκρατία μας αντιγράφει και ακολουθεί ως αξία απόγονος της αρχαίας Αθηναϊκής τα ίδια αχνάρια ;!

Ή μήπως μπορεί να ξεχάσει κανείς τον Αντιφώντα, τον αρχαιότερο από τους δέκα Αττικούς ρήτορες, τον πιο ενάρετο Αθηναίο κατά Θουκυδίδη, Ιστορία Η, 67. Τον θανάτωσαν , δήμευσαν το σπίτι του, την περιουσία του, κήρυξαν «άτιμη» την οικογένεια του, έκαψε το σπίτι του και πέταξαν το πτώμα του έξω από τα τείχη. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Αθηναϊκής Δημοκρατίας!

Δυστυχώς αυτή είναι η ιστορία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Ξέχειλα πλημμυρισμένη από μικρότητα και αθλιότητα . Δεν είναι όμως και της νεότερης;

Φυλάκισε τους Ήρωες της Ελληνικής επανάστασης Θ. Κολοκοτρώνη και Γ. Πλαπούτα, κατηγορώντας τους για εσχάτη προδοσία, καταδικάζοντας τους στην συνέχεια σε θάνατο με τις μηχανορραφίες του Μαυροκορδάτου και Κωλέττη! Ευτυχώς που τότε υπήρξαν αναστήματα μεγάλων δικαστών, εκείνα των Τερτσέτη και Πολυζωΐδη, που αν και σύρθηκαν, προπηλακίστηκαν,  αρνήθηκαν να υπογράψουν μια διάτρητη δικαστική απόφαση! Σήμερα όμως υπάρχουν τέτοια αναστήματα;

Φυλάκισε τον Μακρυγιάννη αλλά και ανέχθηκε την δημιουργία καταστάσεων για την δολοφονία του μεγάλου ηγέτη Ιωάννη Καποδίστρια!

Ανέχθηκε την δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη αλλά επίσης η σύγχρονη δημοκρατία μας δεν είναι άμοιρη ευθυνών και για τον «αιφνίδιο και απρόσμενο» θάνατο υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες , του πρωθυπουργού με ηγετικές ικανότητες και όχι μόνον Ιωάννη Μεταξά, γιατί είπε το «ΟΧΙ» στον Ιταλό εισβολέα  τον Ιανουάριο του 1941!

Ο σύγχρονος Παρλαμενταρισμός όμως φυλακίζει ακόμη και σήμερα εν ονόματι της Δημοκρατίας, αρχηγό και βουλευτές ,της τρίτης πολιτικής δύναμης στην χώρα(κοινοβουλευτικό κόμμα Χρυσής Αυγής), καθιερώνοντας μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια και αυτός την συλλογική ευθύνη!

Η Αθηναϊκή δημοκρατία καταδίωξε, εξόρισε, δίκασε, καταδίκασε, φυλάκισε, εκτέλεσε τους Σωκράτη, Αριστοτέλη, Πρωταγόρα, Αναξαγόρα, Φειδία, Αισχύλο, Θεμιστοκλή, Περικλή, Κίμωνα, Θηραμένη, Αισχίνη, Φιλοποίμενα, Ξενοφώντα, τον Θεόδωρο Κυρηναίο κλπ.

Επιπλέον η ιστορία του Αθηναϊκού Δήμου συντίθεται από οξύτατες απάτες , δημοκοπίες, εξαγορές ψήφων, νοθείες, παραβιάσεις της εκλογικής διαδικασίας. Δυστυχώς αλλά είναι μια θλιβερή ιστορία διαφθοράς και εγκλήματος.

Η Αθηναϊκή συμμαχία δεν είχε παρά να επιδείξει ιμπεριαλιστική πολιτική απέναντι στους άλλους Έλληνες. Οι «σύμμαχοι» αν και Έλληνες στην πραγματικότητα ήταν υπόδουλοι της Αθηναϊκής δημοκρατίας, δεν μετείχαν στην λήψη, ούτε και εκείνων των αποφάσεων που τους αφορούσαν άμεσα.

Πλήρωναν βαρείς φόρους, πολεμούσαν και σκοτώνονταν χωρίς να ερωτηθούν. Ο Θουκυδίδης καταγράφει την συζήτηση στο Δήμο (το 427 π.Χ) σχετικά με την τιμωρία που έπρεπε να επιβληθεί στους Μυτιληναίους που αποστάτησαν από την συμμαχία τους με τους Αθηναίους.

Ξεχνά κανείς ακόμη τι υπέστη η Μήλος που επέμενε να διατηρήσει την ουδετερότητα της, αρνούμενη να ενταχθεί στην Αθηναϊκή συμμαχία;! Οι Αθηναίοι της δήλωσαν τότε κυνικά ότι «ου αν κρατή άρχειν» Η σφαγή των Μηλησίων και ο εξανδραποδισμός αυτών είναι γνωστά στην ιστορία.

Δυστυχώς αλλά η «Δημοκρατική» Αθήνα θεμελίωσε το μεγαλείο της στον ιδρώτα και στο αίμα των υποτελών της. Σύμφωνοι για την τακτική αυτή ήσαν όλοι οι Αθηναίοι  και ο Κλέων και ο Διόδοτος αλλά και ο Αλκιβιάδης όσο και ο μέγας ιμπεριαλιστής δημοκράτης (;!) ή δημαγωγός (;!)Περικλής.

Σήμερα μια άλλη υπερδύναμη (βλ ΗΠΑ) στηριγμένη στα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, εξαθλιώνει με παράνομους τρόπους υποτελείς σε αυτήν λαούς. Είτε τους εντάσσει στις σύγχρονες συμμαχίες (ΝΑΤΟ κλπ) είτε τους βάζει πρώτη γραμμή να πολεμούν τον εχθρό με τεράστιες απώλειες σε έμψυχο υλικό (βλ Ελλάδα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αλλά και στον μετέπειτα εμφύλιο) είτε ανέχεται να καταλαμβάνονται εδάφη του ευρύτερου Ελληνισμού (βλ Κύπρος) από τον Τουρκικό Αττίλα.

Κι όλα αυτά πριν δεκαετίες. Γιατί τώρα πια τις συμμάχους χώρες τις υποδουλώνει με πουλημένους ηγέτες με διεισδύουσες πολυεθνικές εταιρείες , -με οικονομικούς δολοφόνους-, με την φτωχοποίηση τους, την είσοδο σ’ αυτές του ΔΝΤ, την άλωση μέσω αυτού του ορυκτού των πλούτου (βλ πχ Παναμά- Εκουαδόρ- αλλά και τώρα Ελλάδα).

Για όλα τα παραπάνω αποφασίζει ο σύγχρονος παρλαμενταρισμός !

Όπως και τότε έτσι και τώρα. Η Δημοκρατία δεν ισχύει προς τα έξω (Κλέων) Εφ’ όσον έχουμε μια αυτοκρατορία, οφείλουμε να την κυβερνήσουμε όπως ένας τύραννος και όσους αντιλέγουν να τους θεωρούμε επαναστάτες (Κλέων). Και ο αντίπαλος του Κλέοντος, Διόδοτος που αντιτάχθηκε στην αυστηρή τιμωρία των Μυτιληναίων, συμφώνησε στην θεμελιώδη αρχή «Η Αθήνα πρέπει να είναι Δημοκρατία προς τα μέσα, αλλά τυραννία προς τα έξω» Το ίδιο δεν κάνουν σήμερα οι ΗΠΑ, η Αγγλία, η Γαλλία με τις σύγχρονες Δημοκρατίες τους βασισμένες στον παρλαμενταρισμό;

Φυσικά  ούτε και «προς τα μέσα» της αρχαίας Αθήνας υπήρξε ποτέ πραγματική δημοκρατία. Το διάταγμα του Διοπειδέως (430 π. Χ) για την δίωξη της αθεϊστικής διδασκαλίας, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

Στην πράξη χρησίμευε ως το νομικό υπόβαθρο για την αμείλικτη δίωξη κάθε νέας ιδέας, που κρινόταν σαν επικίνδυνη για τους κρατούντες. Δυστυχώς αλλά η Αθηναϊκή Δημοκρατία αιματοκύλισε, εξάντλησε και έθαψε τον κλασικό Ελληνισμό προκαλώντας τον Πελοποννησιακό πόλεμο, που η Σπάρτη δεν τον θέλησε. Τελικά εξ αιτίας της διαφθοράς της έχασε αυτόν τον πόλεμο, που η ίδια επέβαλε στους άλλους Έλληνες.

Το πιο αποκρουστικό όμως για την αρχαία Αθήνα ήταν η στάση της απέναντι στον Μακεδονικό Ελληνισμό που θέλησε να αναλάβει τα ηνία και να ενώσει τους Έλληνες, θέτοντας τέρμα στις διαμάχες μεταξύ τους. Όχι μόνον πολέμησε τον Μακεδονικό Ελληνισμό αλλά δεν δίστασε να συνεργαστεί με τον κοινό εχθρό των Ελλήνων εκείνη την εποχή, την Περσία ειδοποιώντας τον Μέγα Βασιλέα για τον κίνδυνο που διέτρεχε από μια ενωμένη Ελλάδα.

Πάντοτε δυστυχώς στην πορεία του Ελληνικού έθνους υπήρχαν διαχρονικά «εφιάλτες» που άνοιγαν κερκόπορτες! Δυστυχώς αλλά στην Αθηναϊκή Δημοκρατία εκλείπει ολίγον κατ’ ολίγον η τιμιότητα και ο σεβασμός. Παρά την προπαγανδιστική εικόνα για την Αθηναϊκή Δημοκρατία που δίνει ο δημαγωγός Περικλής στον «Επιτάφιο» του (427 π.Χ) τέσσερα χρόνια μετά ο Διόδοτος μιλώντας στον Δήμο λέει απερίφραστα ότι η Ελευθερία του λόγου απουσιάζει από την Αθήνα (Θουκυδίδης ΙΙΙ 42-48).

Μήπως αλήθεια υπάρχει σήμερα στον παρλαμενταρισμό της σύγχρονης Αθηναϊκής Δημοκρατίας; Στο μεν κοινοβούλιο κάθε αντίθετη φωνή με εκείνη «των βολεμένων» αντιμετωπίζεται με «άρσεις ασυλίας», στα δε ΜΜΕ της Αθηναϊκής Νομενκλατούρας δεν μπορεί να υπάρξει διάλογος με βουλευτές ή οπαδούς της Χρυσής Αυγής, καθότι «οι δημοκρατικοί» αποχωρούν! 

Καταλήγουμε έτσι στο συμπέρασμα ότι η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν μια «δημοκρατία» εσωτερικά διεφθαρμένη και εξωτερικά ιμπεριαλιστική και φιλοπόλεμη!

Μήπως η σύγχρονη υπερδύναμη (ΗΠΑ) στήριξε την νοοτροπία της και την ισχύ της σε ίδιες πρακτικές που ακολούθησε και η «Αθηναϊκή Δημοκρατία» ;

Οι ΗΠΑ δεν είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη που διαχρονικά κατά τον ίδιο τρόπο με την Αρχαία Αθήνα άνοιγε πόλεμους για να κατακτήσει στρατιωτικά και οικονομικά χώρες της Ασίας (βλ Βιετνάμ) αλλά και τώρα με οικονομική επιρροή και διείσδυση σε χώρες όπως Γεωργία και Ουκρανία;!

Οι παραπάνω προσεγγίσεις αποτελούν αμείλικτα ιστορικά σφυροκοπήματα στον μύθο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αυτής που τάχα έδωσε το «Ελληνικό θαύμα» με την Ελληνική φιλοσοφία, επιστήμη και τέχνη, καθώς και την νίκη κατά των Περσών που έσωσε την Ευρώπη από την Ασιατική βαρβαρότητα!

Άραγε αυτή η Αθηναϊκή Δημοκρατία μπορούσε να είναι γενεσιουργός αιτία της  μετά τον Μεσαίωνα Αναγέννησης;

Άραγε στον βαθμό που επηρέασε σύγχρονες χώρες του Δυτικού Κόσμου (ΗΠΑ- Αγγλία- Γαλλία) επήλθαν σ’ αυτές τα επιθυμητά αποτελέσματα; Ή έγιναν χώρες- δυνάστες άλλων λαών που ακόμη και σήμερα υποφέρουν είτε ως σύμμαχοι, είτε ως αποικίες;!

Πως όμως προετοιμάσθηκαν οι συνθήκες για την έλευση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας; Εδώ αξίζει να αναφερθεί η θέση στον θεωρητικό στοχασμό πως οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση της κλασσικής Ελλάδας δημιουργήθηκαν από τους τυράννους!

Τύραννοι στην αρχαιότητα ήσαν οι Κυψελίδες, στην Κόρινθο , οι Ορθογορίδες στην Σικυώνα, ο Θεαγένης στα Μέγαρα, ο Προκλής στην Επίδαυρο, ο Φάλαρης στον Ακράγαντη, ο Ιπποκράτης στην Τέλα, ο Θρασύβουλος στην Μίλητο, οι Πεισιστρατίδες ( Πεισίστρατος και ο γιος του Ιππίας ) στην Αθήνα.

Ο 6ος π.Χ αιώνας είναι ο αιώνας των τυράννων. Υπήρξαν κατά κανόνα σοφοί κυβερνήτες που ώθησαν την ιστορία προς τα εμπρός , αφού η πολιτική τους ήταν εύστοχη και προοδευτική με στόχο την άνθηση του τόπου των. Για παράδειγμα ο Πεισίστρατος και ο γιος του Ιππίας, εφοδίασαν την Αθήνα με σύστημα ύδρευσης, αντικατέστησαν τις ανταλλαγές σε είδος με το νόμισμα, ενθάρρυναν την αγροτική και βιοτεχνική παραγωγή, ιδιαίτερα της αγγειοπλαστικής, προστάτευσαν τις τέχνες και γράμματα. Σχεδίασαν και άρχισαν τα θαυμαστά έργα στην Ακρόπολη και τον Ναό του Ολυμπίου Διός. Μοίρασαν γη στους ακτήμονες, ίδρυσαν αποικίες στον Ελλήσποντο, κατασκεύασαν υδραγωγεία κλπ

Εξ άλλου οι Αθηναίοι θεωρούσαν την τυραννία του 6ου «επί Κρόνου βίον» δηλ χρυσή εποχή. Εκθειάζεται επίσης ο Ιππίας ότι ήτο «τη φύσει πολιτικός και εχέφρων» (βλ Αριστοτέλης, Αθηναίων πολιτεία κεφ 16 και 17, Θουκυδίδης Ιστορία Στ 59 Ανδρός αριστεύσαντες εν Ελλάδι των επ’ αυτού Ιππίου, Παυσανίας, Αττική Α 23,1).

Εξ άλλου και σύγχρονοι μελετητές όπως ο Ουίλ Ντυράν- (παγκόσμια ιστορία πολιτισμού), αναγνωρίζουν πως κάτω από την τυραννία του Πεισίστρατου και των γιων του, η Αθήνα μεταμορφώθηκε υλικώς και πνευματικώς και από δευτερεύουσα πόλη ως τότε ανέβηκε στην κορυφή της κλίμακας. 

Το έργο αυτών των ανθρώπων είναι που οδήγησε  στον «Χρυσόν αιώνα» ο οποίος εξ άλλου είναι αποτέλεσμα μιας συγκυρίας πολλών αιτίων.

Ένα από αυτά που προσδιόρισε την Αθήνα σαν επίκεντρο του, ήταν το γεγονός ότι αυτή έχοντας αναδειχθεί σε εμποροναυτικό κέντρο και αναπτύξει μια ιμπεριαλιστική πολιτική , είχε συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο. Αυτό ήταν και η αιτία που προσέλκυσε σοφούς και καλλιτέχνες από όλο τον Ελληνικό κόσμο, δίνοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα να πραγματοποιηθούν πολυδάπανα έργα τέχνης.

Υποστηρίζεται μάλιστα πως για να υλοποιηθούν όλα αυτά, έχουμε ουσιαστική κατάργηση της δημοκρατίας από τον Περικλή που μόνον στα λόγια ήταν δημοκρατία, αλλά στα έργα είχε επιβάλλει την αρχή του ενός ανδρός. Ήταν δηλαδή και αυτός ένας τύραννος. Αναφέρεται ως υπερόπτης και με περιφρόνηση για τους άλλους. Ήταν εκείνος που δεν δίστασε να κατηγορήσει τον Κίμωνα ότι δεν κατέλαβε χώρες της Μακεδονίας, επειδή τάχα εξαγοράσθηκε από τον Βασιλέα Αλέξανδρο Α’.

Και ναι μεν η κατηγορία ως ψευδής κατέρρευσε, ο Περικλής όμως κατάφερε τελικά να τον εξοστρακίσει ως φιλολάκωνα και μισόδημο. Προσάπτουν ακόμη στον Περικλή την βαρύτατη κατηγορία ότι προκάλεσε σκοπίμως τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να γλυτώσει την εναντίον δίκη για διαφθορά!

Όπως αποδεικνύεται και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία αλλά και στις σύγχρονες υπήρξε και υπάρχει έντονη διαφθορά, ενώ προς τα έξω εμφανιζόταν ιμπεριαλιστικές και φιλοπόλεμες. Εξ άλλου η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν μπορεί να καυχάται ότι κυβερνήθηκε από άνδρες σοφούς δίκαιους και αδέκαστους. Το αντίθετο μάλιστα.

Έτσι και οι σύγχρονοι δημοκρατικοί κυβερνήτες δυτικών χωρών δεν έχουν να επιδείξουν αυτό που αρχαίοι τύραννοι προς πείσμα ορισμένων επέδειξαν. Σοφία και προοδευτική πολιτική!. Επομένως το ζητούμενο είναι πόσο πραγματικά οι σύγχρονες δημοκρατίες πρέπει να έχουν πρότυπο την Αθηναϊκή Δημοκρατία ή να απομακρυνθούν από αυτήν!

 

ΜΕΓΑΛΕΣ  ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Χρίστος Γούδης
16/06/2014

Δέκα χρόνια κοντεύουν να συμπληρωθούν από τη δημοσίευση ενός άρθρου μου σχετικού με τις «μεγάλες προσδοκίες» μας για την αποκατάσταση της ηθικής τάξεως μεταξύ λαών, κρατών, και ανθρώπων. Με αφορμή τις συνεχιζόμενες παρεμβάσεις των ΗΠΑ για την χάραξη νέων χαρτών στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή που ενδεχομένως αγγίζει και τη δική μας ευρύτερη περιοχή, το υπενθυμίζω για τους νεώτερους αναγνώστες μας.

 

Ο ΝΕΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

 

Στις 30 Νοεμβρίου 2004, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε χάρτη-ντοκουμέντο του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, που εμφανίζει από το 1999 την Ελληνική Μακεδονία ως κατεχόμενο από τη χώρα μας έδαφος της FYROM  την οποία αναφέρει ως «Μακεδονία». Το γεγονός επιβεβαιώνει την ρήση του Χένρυ Κίσσιγκερ: «είναι πολύ κακό να είσαι εχθρός των ΗΠΑ, και καταστροφικό να είσαι φίλος τους». ΄Οπως κι αν έχουν τα πράγματα, μία απάντηση τους χρειάζεται, αν μη τι άλλο, για να επιβεβαιώσουμε με τη σειρά μας το ρηθέν: «φίλος ο Πλάτων, αλλά φιλτάτη η αλήθεια».

Η νέα τάξη πραγμάτων όπως διαμορφώνεται άμεσα από την δημοκρατική μονοκρατορία των ΗΠΑ προκαλεί την σταδιακή αλλαγή του πολιτικού χάρτη της υφηλίου. Στα σχέδια της για την μετατροπή του πλανήτη σε δημοκρατικό παράδεισο όλων των πληθυσμών που έχουν αίσθηση της δικής τους ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας, περιλαμβάνεται ασφαλώς και η αναδιαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της Βορείου Αμερικής, με βάση τις αρχές του δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, στην προσπάθειά τους να ευαισθητοποιήσουν τον ίδιο τους τον πληθυσμό για τα σχέδιά τους, προωθούν κατά διαστήματα εμπιστευτικούς χάρτες πολλών περιοχών της Γης, όπως για παράδειγμα της νεότευκτης Δημοκρατίας των Σκοπίων (FYROM). Συγχρόνως με το μέτρο αυτό αντιμετωπίζουν και ένα χρόνιο πρόβλημα του αμερικανικού πληθυσμού, την απέχθειά του για την γεωγραφία. Πολλές φορές μάλιστα αναγκάζονται να εξαπολύουν πολέμους σε διάφορα σημεία του πλανήτη για να επισύρουν την προσοχή των κατοίκων των ΗΠΑ, μέσα από την τηλεοπτική δημοσιότητα των γεγονότων, και να τους διδάσκουν έτσι την γεωγραφία που τόσο αποστρέφονται.

Μικρή συμβολή στην φιλεκπαιδευτική και επιμορφωτική αυτή αμερικανική προσπάθεια είναι και ο χάρτης που τους προσφέρουμε σήμερα, ένας πραγματικός καθρέφτης της Βορείου Αμερικής, όπως αναμφίβολα τον ονειρεύεται κάθε ευαίσθητος δημοκρατικός ή ρεπουμπλικάνος, αποφασισμένος να φιλελευθεροποιήσει τον πλανήτη Γη.

Στη νέα τάξη πραγμάτων οι νέες ΗΠΑ (NUSA: New United States of America) αυτοπεριορίζονται στα εδάφη τους, ενώ βαρύνουσα αξία αποκτά η υπερσύγχρονη κρατική οντότητα της «Ακτής του Χρηματιστηρίου» στα πρότυπα της ονοματοθεσίας της «Ακτής του Ελεφαντοστού», της πάλαι ποτέ «Χρυσής Ακτής» ή ακόμη της λατινοαμερικανικής «Πλούσιας Ακτής» (Costa Rica). Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην «Κατεχόμενη Χώρα των Ερυθροδέρμων» (ORIT: Occupied Red Indian Territory) η οποία αποτελεί μια «Βορειοαμερικανική Παλαιστίνη» εν υπνώσει. Ακριβώς δε για την αποφυγή των τριβών που παρατηρούνται σήμερα μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, η νέα τάξη πραγμάτων παρεμβάλλει μεταξύ τής οικονομικά σφριγηλής «Ακτής του Χρηματιστηρίου» και των παραδοσιακών κοινωνιών της «Χώρας των Ερυθροδέρμων», τις σύγχρονες ΗΠΑ, δίκην μαξιλαριού και απορροφητήρα των  εντάσεών τους. Με τον τρόπο αυτό οι νέες ΗΠΑ (Βόρειες και Νότιες, όπως ήταν πριν από τον καταστροφικό τους εμφύλιο πόλεμο) αναδύονται ως πολιτείες-αναχώματα (Buffer States) μεταξύ των κρατών του «Χρήματος» και του «Αίματος» (δηλαδή της «Προόδου» και της «Αντίδρασης») αντίστοιχα, κατ’ αναλογία με τα επιτυχή κατασκευάσματα της βρετανικής αποικιοκρατίας (Νεπάλ και Μπουτάν, ως κράτη σάντουϊτς μεταξύ Κίνας και Ινδιών). Τις Δυτικές ακτές καταλαμβάνει η «Χώρα των Μορμόνων», η οποία λόγω της θεσμοποιημένης πολυγαμίας τους αναμένεται να μην αντιμετωπίσει άμεσο δημογραφικό πρόβλημα. Στα πλαίσια της επιβολής μιας παγκόσμιας δικαιοσύνης, το Μεξικό ανακαταλαμβάνει τα κατεχόμενα εδάφη του με τον ισπανόφωνο πληθυσμό τους, η Αλάσκα επανέρχεται στην Ρωσία και η Φλόριντα, η κατοικούμενη από Κουβανούς πρόσφυγες, αποτελεί πλέον -κατ΄ αναλογία με το Κόσοβο- μέρος της Μεγάλης Φιλελεύθερης Κούβας.

Καμία αντίρρηση;

Υστερόγραφο για τον πρεσβευτή των ΗΠΑ:
Αν ενοχλεί ο χάρτης, να μας το πείτε για να τον αποσύρουμε.

 

GREAT  EXPECTATIONS

Christos  Goudis
16/06/2014

 
Ten years have nearly passed, since I firstly published an article of mine concerning our “great expectations” for the restoration of moral order between, people, states and human beings. Due to the USA continuing efforts to redraw the maps of Ukraine and the Middle East which probably concerns our own broader region,  I republish it as a reminder, for the benefit of our younger readers.

THE NEW MAP OF USA

The new world order, being currently shaped by the democratic singular domination of USA, causes the gradual change of the political map of the world. Part of its plan to transform our planet in a democratic paradise of all people conscious of their own identity and uniqueness, is surely the reshaping of the political map of North America, based on the principles of justice and respect of human rights.

In an effort to introduce their own people to their plans, the United States advance from time to time confidential maps of many regions of the world, as happened for example recently with the newly born Republic of Skopje (FYROM=Former Yugoslavian Republic of Macedonia). In this sense, they simultaneously solve a permanent problem of the American people i.e. their abhorrence towards geography. Indeed, in many occasions the United States are forced to launch wars all over the planet in order to attract the attention of their own inhabitants through the televised publicity of the events, and teach them the geography they strongly dislike.

To contribute to their educational and cultural effort, we offer them today the attached map, a real mirror of North America, as it is undoubtedly dreamt by every sensitive democrat or republican, ready to liberate and liberalize planet Earth.

In this new world order the United States are self-restricted within their own lands, whereas prominent importance is assigned to the emergence of the postmodern state-like entity, the “Stock Exchange Coast”,  named so in a manner reminding the “Ivory Coast”, the former “Golden Coast” or even the contemporary Latin-American state of the “Rich Coast” (Costa Rica). Highly significant becomes also the State of ORIT (Occupied Red Indian Territory), a sleeping “North American Palestine”. Indeed, to avoid future friction similar to the one we observe today between Israel and Palestine, the new world order interposes the NUSA (New United States of America), like a cushion, between the economically strong “Coast of the Stock Exchange” and the traditional societies of the “Land of the Red Indians”, in order to absorb the tensions between them. In this way the New United States (Northern and Southern as they originally were, before their disastrous Civil War) emerge as “Buffer States” between the “State of Money” and the “State of Blood”, i.e. between “Progress” and “Reaction” respectively, in a very similar manner to the successful constructions of British Imperialism (states of Nepal and Bhutan as states-sandwiches between China and India). The western coast is being occupied by the “Mormonland” which, due to its lawful polygamy, is not expected to face any immediate demographic problems. Within the frame of an enforced global justice, Mexico regains its Spanish speaking occupied territories (“riconquesta”), Alaska rejoins Russia, and Florida, inhabited by Cuban immigrants, becomes – following the exemplary case of Kossovo – part of the Greater Liberal Cuba. Any objection?

P.S. for the attention of the American Ambassador in Greece:
If you find the map irritating, do not hesitate to tell us, in order to withdraw it.

 

 

Υπογειες διασυνδεσεις της Κοκκινης Χουντας απο την εποχη της 21ης ΑπριλιουΤρομοκρατης της ΟΚΔΕ ''Σπαρτακος'' ο ''ληστης με τις γλαδιολες'' Θεοδωρος Βεναρδος. Απο τοτε η συσχετιση των ληστειων τραπεζων με την Ενοπλη Αναρχοκομμουνιστικη Τρομοκρατια

Καθηγητης Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
07/06/2014

Η Κοκκινη Χουντα δρουσε υπουλα απο την εποχη της Διακυβερνησης της Πατριδας μας απο την Εθνοστρατιωτικη Επανασταση της 21ης Απριλιου.Σκοπο της ειχε να σαμποταρει ενα Αυθεντικο Πατριωτικο Καθεστως, που, στηριγμενο στην τροχια του Ελληνορθοδοξου Εθνικισμου, ειχε κατορθωσει την Εθνικη Ανασυγκροτηση σε ολους τους τομεις.Ομως οι Μηχανισμοι Ασφαλειας τοτε υπηρετουσαν μονον το Εθνος και καθε τρομοκρατικη προθεση διαλυοταν στη γενεση της...

Ακριβως την εβδομαδα του Νοεμβριου του 1973, που εξελισσονταν τα γεγονοτα του Πολυτεχνειου, εξαιτιας των οποιων διαμορφωθηκε ο σχετικος ''μεταπολιτευτικος'' μυθος, διαδραματιζοταν η πρωτη πραξη της κακοποιου δρασης του Θεοδωρου Βεναρδου, του ''ληστη με τις γλαδιολες''.Ειχε διαπραξει ληστεια σε τραπεζα πισω απο το ''Χιλτον''.Δεν ηταν, ομως, μια απλη ληστεια...

Στην πραγματικοτητα η ληστεια, αλλα και οσες ληστειες διεπραξε μετα, αποσκοπουσαν στην ''αυτοχρηματοδοτηση'' της Ενοπλης Αναρχοκομμουνιστικης Τρομοκρατιας.Οι Αρχες Ασφαλειας τον παρουσιασαν ως απλο ληστη, για να μην εξαψουν τη νοσηρη περιεργεια ευεπηρεαστων νεαρων. Ο Βεναρδος ηταν αριστεριστης.Μελος της παρανομης τοτε ΟΚΔΕ(Οργανωσης Κομμουνιστων Διεθνιστων Ελλαδας) ''Σπαρτακος'' του Γιαννη Φελεκη.

Η συγκλονιστικη αποκαλυψη εχει γινει εδω και χρονια απο τον φωτορεπορτερ Πωλ Πουλιδη.Συγκεκριμενα ο Θεοδωρος Βεναρδος γεννηθηκε το 1949 στην Αθηνα.Σε ηλικια πεντε ετων ο πατερας του εγκατελειψε την οικογενεια του και μεταναστευσε στη Βραζιλια.Ετσι η μητερα του Φωτεινη και η ηλικιας ενος ετους αδελφη του Αννιτα εγκατασταθηκαν επι δυομιση ετη στο Σαο Παολο.Οταν επεστρεψαν, η μητερα του ξαναπαντρευτηκε τον οδηγο ταξι Ν.Λυτρα.Για τρια ετη ο Βεναρδος διεμενε στο σπιτι του παππου του.Στα Σπατα Αττικης.Ειναι αξιοσημειωτο οτι ο πατριος του, του εδειχνε κτηνωδη βιαιοτητα.Το αποτελεσμα ηταν να καταστει ο Θεοδωρος Βεναρδος αγελαστος.Η συμμορφωση του στον πατριο του ηταν εξαναγκαστικη και οχι απορροια αγαπης.Σπουδασε μηχανικος Εμπορικου Ναυτικου.

Το 1971 μυηθηκε στην παρανομη τοτε ΟΚΔΕ ''Σπαρτακος''.Το 1972, ενω υπηρετουσε την στρατιωτικη θητεια του, του ανατεθηκε απο την Ενοπλη Αναρχοκομμουνιστικη Τρομοκρατια να ανατιναξει την πυριτιδαποθηκη της Στρατιωτικης Μοναδας του.Συνεληφθη.Ομως για λογους ''ψυχικης υγειας'', τα γνωστα ''τρελλοχαρτα'', απολυθηκε απο τον Στρατο.Δουλεψε σε εμπορικα πλοια.Επισης σε συνεργεια πλοιων.

Τον Δεκεμβριο του 1972 πηγε στη Ζυριχη.Εκει ηταν συγκεντρωμενοι πολλοι αναρχοκομμουνιστες τρομοκρατες, απο ολο τον κοσμο, που ηθελαν να ανατρεψουν βιαια την Εθνοστρατιωτικη Επανασταση της 21ης Απριλιου.

Ο ιδιος ο Βεναρδος, για να κρυψει τη σχεση του με την ενοπλη Αναρχοκομμουνιστικη Τρομοκρατια, ψευδοταν, ισχυριζομενος οτι στη Ζυριχη συναντηθηκε με τον...Βασιλεα Κωνσταντινο!Ομως στην απολογια του κατα τη διαρκεια της δικης του, ομολογησε οτι τα περισσοτερα χρηματα των ληστειων του τα εδινε στην ''αντιχουντικη αντισταση''.

Στα παρακατω λογια του φανερωνεται οτι η κακοποιος δραση του συνδεοταν με την ενοπλη Αναρχοκομμουνιστικη Τρομοκρατια:''Εδινα χρηματα χωρις να ζητω αποδειξεις.ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΟΛΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΣΚΟΠΟ.Και εγω προσφερα ο,τι μπορουσα γιατι αγορασα ΟΠΛΑ, ΜΠΑΡΟΥΤΙ, ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΕΣ και ειχα φερει ΑΣΥΡΜΑΤΟ και ΡΑΔΙΟΠΟΜΠΟΥΣ απο την ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ...ειχα μαζι μου και τους αλλους, τους οποιους ΕΚΠΑΙΔΕΥΑ στα ΟΠΛΑ και την χρηση των ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΩΝ''.

Η παρανομη ΟΚΔΕ ''Σπαρτακος'', ιδιαιτερα στο εξωτερικο, υπακουε στους τροτσκιστες του Μιχαλη Ραπτη(Παμπλο), που ειχε προσχωρησει στο ΠΑΚ του Ανδρεα Παπανδρεου!Οσα ελεγε ο Βεναρδος για οπλα, μπαρουτι, χειροβομβιδες, ασυρματο, ραδιοπομπους, εκπαιδευση στα οπλα και τις χειροβομβιδες, οχι μονον ισχυουν απολυτα, αλλα παραπεμπουν στις μυστικες μπροσουρες Ενοπλης Δρασης του παρανομου ΠΑΚ!

Τη μυηση του ληστοτρομοκρατη Βεναρδου στην ΟΚΔΕ ''Σπαρτακος'', εκτος του Πωλ Πουλιδη, την επιβεβαιωνει και η αδελφη του Αννιτα Βεναρδου.

Πρεπει να σημειωθει οτι η Αννιτα Βεναρδου, σε αποκαλυπτικη συνεντευξη της στο περιοδικο ''Ταχυδρομος'' στον δημοσιογραφο Βασιλη Καββαθα, ειχε δηλωσει οτι τον Απριλιο του 1974, μετα την αποδραση του και την επικηρυξη του, θρασυτατα εστειλε τηλεγραφημα στον τοτε Πρωθυπουργο Αδαμαντιο Ανδρουτσοπουλο, οπου τον απειλουσε με ιταμο τροπο γραφοντας:''Αν δεν απελευθερωσετε την αδελφη μου, η οποια δεν εχει καμμια αναμειξη στις δικες μου ενεργειες, θα παρω τανκς και θα ανατιναξω το Γουδι''.

Μετα την αποφυλακιση της η Αννιτα Βεναρδου υποβοηθουσε και αυτη την Αριστερη Τρομοκρατια.Το παραδεχεται η ιδια ομολογωντας απεριφραστα:''Πηγα και βρηκα τον Ζαμπετα και του ζητησα να με βοηθησει.Δουλεψα...με τον Λευτερη τον Ψιλοπουλο ως τραγουδιστρια.Μαζευα χρηματα για δικηγορους.Γιατι (ο Θεοδωρος Βεναρδος) δεν ειχε λεφτα.ΤΑ ΕΙΧΕ ΞΟΔΕΨΕΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΠΟΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΚΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΟΥΣΕ, ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ, ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ''!

Η συνδεση των ληστειων τραπεζων με την Ενοπλη Αναρχοκομμουνιστικη Τρομοκρατια μας δειχνει την κακοποιο συσταση της Κοκκινης Χουντας,

Αλλα και η επωνυμια ''Σπαρτακος'' δεν ειναι τυχαια.''Σπαρτακος'' η ΟΚΔΕ.''Σπαρτακος'' και το Δικτυο Διαβρωσης των Ενοπλων Δυναμεων μας...

 

Τοτε που η ''ΕΡΕ'' υποσκελιστηκε απο την ''ΕΔΑ''
και μετατραπηκε σε ''ελαφροδεξια'' γιατι αυτο ηθελαν οι...ευρωπαϊστες!
Με τον ΣΥΡΙΖΑ επιστρεφουμε στο 1958!

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Καθηγητης
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
07/06/2014

Το 1958, στις τοτε Εθνικες Εκλογες, ειχε αναδειχτει η ΕΔΑ, η νομιμοφανης κοινοβουλευτικη αντιπροσωπευση του τοτε παρανομου ΚΚΕ, σε δευτερο κομμα, λαμβανοντας για πρωτη φορα τη θεση της Αξιωματικης Αντιπολιτευσης.Ομως ΤΟΤΕ οι ΠΥΛΩΝΕΣ της ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ αναγκασαβιετολογιαν την Κυβερνηση της ΕΡΕ να σχηματισει Ειδικη Επιτροπη για την Αντιμετωπιση του Κομμουνισμου.Οι Βασικοι Συντελεστες της Ειδικης Επιτροπης, γι αυτο και οντως κατεστη εφικτο να αντιμετωπιστει αποτελεσματικα η Αριστερα, ηταν ο μετεπειτα Αρχηγος της 21ης Απριλιου, Συνταγματαρχης Γεωργιος Παπαδοπουλος και ο μετεπειτα Υπουργος παρα τω Πρωθυπουργω της Επαναστασεως κ.Γεωργιος Γεωργαλας, Εκδοτης και Διευθυντης του περιοδικου ''Σοβιετολογια'' και συγγραφεας φιλοσοφικων βιβλιων για την ιδεολογικη απατη του κομμουνισμου.

Γιατι, ομως, η ΕΡΕ τοτε, η ''Δεξια'', εφτασε στο σημειο να υποσκελιστει απο την ΕΔΑ?Διοτι απο τοτε υπονομευοταν απο τους ''ευρωπαιστες'', που, υπουλα κινουμενοι στους κολπους της, απεργαζονταν τον μετασχηματισμο της Εθνικης Δεξιας σε ''μετριοπαθη'' και ''ηπια'', κατ ουσιαν υποτονικη και ιδεολογικα ανευρη, ''κεντροδεξια''.Στην πραγματικοτητα ''ελαφροδεξια''.

Αυτοι οι ''ευρωπαϊστες'' εχθρευονταν τον Ελληνοχριστιανικο Πατριωτικο Χαρακτηρα της τοτε Ενιαιας Εθνικης Δεξιας και ενοχλουνταν ιδιαιτερα επειδη συμπεριλαμβανε στους κολπους της και Ακραιφνεις Εθνικιστες.

Αυτοι, ακριβως, οι ''ευρωπαϊστες'', μετασχηματισαν την Εθνικη Δεξια, απο τη ''μεταπολιτευση'' του 1974 και επειτα, σε ΝΔ του ακαθοριστου ''ριζοσπαστικου φιλελευθερισμου''.Μονον ο Ευαγγελος Αβερωφ-Τοσιτσας τολμουσε να δηλωνει ''Εθνικοφρων''.Ηταν, ομως, μια ''φωνη βοωντος εν τη ερημω''!

ΤΩΡΑ η Αριστερα, ως ΣΥΡΙΖΑ, ειναι Αξιωματικη Αντιπολιτευση και φιλοδοξει, με βαση τα αποτελεσματα των ευρωεκλογων, να γινει Κυβερνηση!Η ανοδος του ΣΥΡΙΖΑ συσπειρωνει ολες τις εξτρεμιστικες τασεις της Αντεθνικης Αριστερας.

Επιστρεφουμε στο 1958!Ναι!Υπαρχει κινδυνος!Συνεπαγομενος κινδυνο εκχωρησης Εθνικων Εδαφων.Κινδυνο εδραιωσης του εθνομηδενισμου εμπρακτα.Κινδυνο εξαπολυσης του “νεοσυμμοριτοπολεμου” μεσα στις πολεις, αν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι “παρακρατικες” συνιστωσες του δουν οτι υπαρχουν αντιδρασεις στην εφαρμογη των εθνοδιαιρετικων και εθνοδιαλυτικων σχεδιων τους... 

    

Ιστορικά διδάγματα από τις κακοδαιμονίες του νεοελληνικού κράτους

ΜΕΡΟΣ A’

Γιώργος Βάμβουκας
Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
02/06/2014

Σε παλαιότερο άρθρο μου, έγραφα τα εξής: «Για τις Ευρωεκλογές το ταβάνι για ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι το 25%. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να προσεγγίσει ή ακόμα και να ξεπεράσει το 30%. Στην περίπτωση αυτή, τον Ιούλιο θα στηθούν κάλπες για τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών». Τα δημοσκοπικά ευρήματα προς το τέλος Απριλίου,  του αντικειμενικού και έγκριτου συναδέλφου οικονομέτρη-στατιστικού αναλυτή, κ. Επαμεινώνδα Πανά καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέκλιναν στη σημαντική διαπίστωση ότι το άθροισμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, θα ήταν κάτω από το 25% και του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς υψηλότερα ίσως άνω του 28%. Ποιοι παράγοντες έπαιξαν βασικό ρόλο και στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαϊου 2014, το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διαμορφώθηκε σε 30,7% (22,7%+8,0%=30,7%); Γιατί το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ δεν προσέγγισε το 30%, γεγονός που θα σηματοδοτούσε την άμεση προσφυγή στις κάλπες στις αρχές Ιουλίου;

Όσοι έχουν μελετήσει έστω και στοιχειωδώς την νεώτερη πολιτική-οικονομική ιστορία της Ελλάδος, θα έχουν κατανοήσει ότι πέντε είναι τα ουσιαστικά αίτια της νεοελληνικής κακοδαιμονίας. Το πρώτο αίτιο είναι ότι κουμάντο στην Ελλάδα κάνουν οι εκάστοτε προστάτιδες δυνάμεις. Από το 1821 και μέχρι τη δεκαετία του 1850 κουμάντο έκαναν η Αγγλία, η Ρωσία και η Γαλλία.  Από τη δεκαετία του 1870, που ενοποιήθηκαν τα γερμανικά κρατίδια υπό τον Βίσμαρκ και σχηματίστηκε το σύγχρονο γερμανικό έθνος, ο ρόλος της Γερμανίας άρχισε να γίνεται αποφασιστικής σημασίας στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος. Αγγλία και Γερμανία κινούσαν τα νήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής μέχρι και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κουμάντο στην Ελλάδα κάνουν ουσιαστικά οι ΗΠΑ. Με την δημιουργία της Ευρωζώνης το 1999 και ιδίως μετά το 2010 με την υποταγή της Ελλάδος στα μνημόνια, η Γερμανία καθίσταται ισότιμος εταίρος των ΗΠΑ στην κηδεμονία της Ελλάδος. Οι προστάτιδες δυνάμεις με τους αχυρανθρώπους τους (πολιτικοί, πράκτορες, μεσάζοντες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, κ.λπ.), ελέγχουν πλήρως το εγχώριο πολιτικοοικονομικό σκηνικό.

Το δεύτερο αίτιο της νεοελληνικής κακοδαιμονίας ήταν τα ανάκτορα. Βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες, πριγκίπισσες και αυλοκόλακες, δολοπλοκούσαν συστηματικά σε βάρος των νόμιμα εκλεγμένων από τον ελληνικό λαό κυβερνήσεων. Η συμμετοχή της σφηκοφωλιάς των ανακτόρων, στην πρόκληση των δραματικότερων γεγονότων της νεοελληνικής μας ιστορίας, όπως η πτώχευση της Ελλάδος το 1893, η Μικρασιατική καταστροφή του 1922, κ.λπ.,  υπήρξε καίρια και καθοριστική.  Μετά το 1974 το ρόλο των αυλοκολάκων των ανακτόρων, παίζουν οι πρωθυπουργικοί ρουφιάνοι του Μαξίμου.

Το τρίτο αίτιο της νεοελληνικής κατάντιας είναι οι έκνομες παραοικονομικές δραστηριότητες. Στο νου του τίμιου και λογικά σκεπτόμενου πολίτη, οι παραοικονομικές δραστηριότητες  είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την διαφθορά και την αδιαφάνεια. Κατά τη διάρκεια του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα, η άνομη παραοικονομία όπως νοείται στις μέρες μας, ήταν συνυφασμένη με το λαθρεμπόριο και την πειρατεία. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, στην εποχή του δικομματικού καθεστώτος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, το ξέπλυμα χρήματος, η αρχαιοκαπηλία, οι μίζες, κ.λπ., καθρεφτίζουν τις άνομες παραοικονομικές δραστηριότητες. Οι έκνομες παραοικονομικές δραστηριότητες, η διαφθορά του εγχώριου πολιτικού συστήματος και η εξαχρείωση των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, συνέβαλαν καθοριστικά στην κατάρρευση των Δημοσίων Οικονομικών το 2009, την υποταγή της Ελλάδος στα μνημόνια και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους τοκογλύφους.

 

Ιστορικά διδάγματα από τις κακοδαιμονίες του νεοελληνικού κράτους

ΜΕΡΟΣ Β’

Γιώργος Βάμβουκας
Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
03/06/2014

Στο χθεσινό μας άρθρο σχολιάζοντας τις κακοδαιμονίες του νεώτερου ελληνικού κράτους, αναφερθήκαμε στην μακρόχρονη παρουσία των προστάτιδων δυνάμεων, στον αρνητικό ρόλο των βασιλέων με τις ανακτορικές τους αυλές και στις άνομες παραοικονομικές δραστηριότητες. Μια τέταρτη κακοδαιμονία του νεοελληνικού έθνους είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος. Από το 1821 έως σήμερα, το δημόσιο εσωτερικό και εξωτερικό χρέος της Ελλάδος σημειώνει συνεχή άνοδο, με επακόλουθο τις συχνές χρεοκοπίες της χώρας και την ολοένα μεγαλύτερη πολιτικοοικονομική της εξάρτηση από τις διαβόητες προστάτιδες δυνάμεις. Στο βιβλίο μου “Οδοιπορικό της Ελληνικής Οικονομίας” (Αθήνα: Εκδόσεις Γ.Μπένου, 2012), παραθέτω σχετικό πίνακα, που δείχνει ότι το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος από μηδέν ευρώ το 1950 ανήλθε σε 430 δις ευρώ το 2012. Η χρεοκοπία των Δημοσίων Οικονομικών το 2009, εξανάγκασε τη χώρα να προσφύγει στην τρόικα και η ελληνική κοινωνία να μπει στην περιπέτεια των εξοντωτικών μνημονιακών πολιτικών.

Η πέμπτη κακοδαιμονία του πολιτικού-κοινωνικού μας συστήματος είναι το “ρουσφέτι”. Η λέξη ρουσφέτι είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει “χαριστική πράξη”, “εκδούλευση”. Το ρουσφέτι και κατά προέκταση η ρουσφετολογία, υποδηλώνουν χαριστικές πράξεις, δηλαδή διορισμοί κομματικών οπαδών, παράτυπες παροχές σε επιχειρηματίες, διαγραφή φόρων ή δανείων σε κομματικούς φίλους, κ.λπ. Η ρουσφετολογία είναι η αγιάτρευτη πληγή του νεώτερου ελληνικού κράτους. Το ρουσφέτι ευνοεί τους ανίκανους σε βάρος των άξιων και αποτελεί κίνητρο διάπραξης έκνομων πράξεων με τον μανδύα του νόμου. Το ρουσφέτι των πολιτικών έχει καταντήσει τη δημοκρατία στη χώρα μας σε δημοκτατορία. Το ρουσφέτι ζει και βασιλεύει. Από το Φεβρουάριο και μέχρι σήμερα, το δικομματικό καθεστώς ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχει διορίσει σε δήμους, νομαρχίες, περιφέρειες, δημόσιους οργανισμούς, κ.λπ., με συμβάσεις ορισμένου χρόνου μέσω επιδοτούμενων κοινοτικών προγραμμάτων τουλάχιστον 100.000 άτομα. Οι αθρόοι διορισμοί και τα αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στο μεγαλύτερο μέρος των 3.200.000 συνταξιούχων, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο εκλογικό ποσοστό του 30,7% της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Φιλικό πρόσωπο, διευθυντής σε μεγάλο δήμο της χώρας, μου έλεγε ότι από τις αρχές Απριλίου έως παραμονές Ευρωεκλογών, προσλήφθηκαν σε διάφορες υπηρεσίες του δήμου, μέσω κοινοτικών επιδοτούμενων προγραμμάτων, εβδομήντα άτομα με ολιγόμηνες συμβάσεις.

Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών έδειξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καθίσταται ο βασικότερος παίχτης στη σκακιέρα της εγχώριας πολιτικής. Το εκλογικό ποσοστό του 26,6% κρίνεται πολύ ικανοποιητικό, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τη δυνατότητα του ρουσφετιού (διορισμοί, εκδουλεύσεις σε επιχειρηματίες, κ.λπ. Η εκλογή υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ σε πολλούς δημαρχιακούς θώκους και κυρίως η εκλογή της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής, βάζουν για τα καλά τον ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι της ρουσφετολογίας και των επιχειρηματικών επιρροών. Ο Τσίπρας βρίσκεται πλέον σε θέση ισχύος. Οι γνωστοί νταβατζίδες (μιντιάρχες, μεγαλοεργολάβοι, κ.λπ.) εξαναγκάζονται εκ των αντικειμενικών συνθηκών, να επικοινωνούν  με τον Τσίπρα για την ανάληψη εργολαβιών πολλών δις ευρώ στην περιφέρεια Αττικής. Δεν είναι μόνο τα σκουπίδια. Μην ξεχνάμε την Αττική Οδό (τσάμπα χρήμα), το ελληνικό, το λιμάνι του Πειραιά και διάφορες άλλες υπερεργολαβίες, που εξαρτώνται άμεσα από τις υπογραφές της Δούρου. Την επόμενη πενταετία θα πέσουν στην Αττική από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους τουλάχιστον είκοσι δις ευρώ. Πολλά τα λεφτά και οι επιρροές, για να εκτοξευτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά ίσως και άνω του 35%.      

 

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ
ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ

Χρίστος Γούδης
31/05/2014


 

 Επειδή μια παρατήρησή μου στο τηλεοπτικό ΜΑΚΕΛΕΙΟ 4, στην τηλεόραση του ΖΟΟΜ, στην εκπομπή της Δευτέρας, 5ης Μαΐου 2014, προκάλεσε ποικίλα σχόλια στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα από τους επισκέπτες του ιστότοπου Μ@ΚΕΛΕΙΟ.gr, αλλά και ένα σχετικό άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ της 19ης Μαΐου 2014, οφείλω μια αναλυτικότερη τοποθέτηση επί του ανακύψαντος θέματος γύρω από την ανέγερση, από τον παλαιότερο δήμαρχο Αθηναίων  Δημήτρη Αβραμόπουλο, μνημείου κάτω από την Ακρόπολη, στην Πλάκα, δίπλα στον ναό του Αγίου Γεωργίου του Βράχου, στη μνήμη του αυτοκτονήσαντος Έλληνα στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκίδη ή Κουκκίδη, την ημέρα της κατάληψης των Αθηνών από τους Γερμανούς (27 Απριλίου 1941), ο οποίος διαταχθείς από αυτούς να υποστείλει την ελληνική σημαία, και μη ανεχόμενος την εθνική προσβολή, τυλίχτηκε με αυτήν και έπεσε μαζί της από τον βράχο της Ακροπόλεως,

 Το γεγονός της θυσίας του Κωνσταντίνου Κουκκίδη, με είχε κι εμένα συγκινήσει,, όπως άλλωστε και όλους τους Έλληνες που άκουγαν γι’ αυτό, σε βαθμό μάλιστα που το συμπεριέλαβα σε ένα από τα εθνικά μου ποιήματα, το οποίο όλοκλήρωσα στις 10 Μαρτίου του 2003, με τίτλο ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ  ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ, ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ ΚΑΙ  ΠΤΩΣΕΩΝ. Το ποίημά μου αναφέρεται στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, ελληνικά και πανανθρώπινα, μέσα από δώδεκα στροφές, που αντιστοιχούν στους δώδεκα μήνες του χρόνου.

Στο τέλος του σχετικά μακρού αυτού ποιητικού δημιουργήματος προσέθεσα κι έναν ερμηνευτικό πίνακα με τίτλο ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ, στον οποίο κατέγραφα τις θρησκευτικές γιορτές και τα δραματικά γεγονότα του κάθε μηνός, αρχίζοντας από τα παλιότερα και φθάνοντας μέχρι των ημερών μας, που ενέπνευσαν τους στίχους του ποιήματος. Παραθέτω την στροφή και τα συνοδευτικά ερμηνευτικά σχόλια για τον μήνα Απρίλιο, στα οποία τονίζω την περίπτωση Κουκκίδη που κυριάρχησε στην ποιητική μου σύλληψη αυτού του μηνός Απριλίου, όπως γίνεται εμφανές αμέσως μετά την ανάγνωση της παρατιθέμενης στροφής και των σχετικών με αυτήν σχολίων μου:

Απρίλιος. Ανάσταση ντυμένη στ’ άρματα
Ημέρα του Αγίου Γεωργίου έφιππου
Αντιπαλεύοντας τον τεθωρακισμένο δράκο

Απρίλης
της
δι-Άνοιξης

Ο πιο σκληρός
μήνας
της χλόης                                                           

Απρίλιος

Γεγονότα

---  Απρίλιος ------

Ανάσταση του Σωτήρος

--- 23 Απριλίου -----

Γεωργίου Τροπαιοφόρου

20 Απριλίου 1453

Είσοδος Φλαντανελά στον Κεράτιο

04 Απριλίου 1770 

Ηρωϊκός θάνατος Ιωάννη Μαυρομιχάλη (Σκυλόγιαννη) στον Μελίπυργο (Ορλωφικά)

10 Απριλίου 1821      

Απαγχονισμός Γρηγορίου Ε΄

23 Απριλίου 1821

Μάχη της Αλαμάνας

24 Απριλίου 1821

Μαρτυρικός θάνατος Αθανασίου Διάκου

02 Απριλίου 1822  

Έναρξη σφαγών Χίου (ανήμερα Πάσχα)

07 Απριλίου 1824

Θάνατος Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι

10 Απριλίου 1826 

Έξοδος Μεσολογγίου

22 Απριλίου 1827

Θάνατος Γεωργίου Καραϊσκάκη

24 Απριλίου 1827    

Μάχη του Ανάλατου (Φάληρο)

06 Απριλίου 1941  

Γερμανική εισβολή

18 Απριλίου 1941

Αυτοκτονία πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Κοριζή

27 Απριλίου 1941   

Είσοδος Γερμανών στην Αθήνα.
Αυτοκτονία Πηνελόπης  Δέλτα.
Αυτοκτονία του φρουρού της Ακροπόλεως στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκκίδη τυλιγμένου στην Ελληνική Σημαία (Αγ. Γεώργιος Βράχου).

01 Απριλίου 1955  

Έναρξη αγώνα της ΕΟΚΑ

21 Απριλίου 1967

Δικτατορία

04 Απριλίου 1968

Δολοφονία Martin Luther King

30 Απριλίου 1975 

Πτώση της Σαϊγκόν

19 Απριλίου 1995 

Βομβιστική ενέργεια Τίμοθυ Μακ Βέϊ στην Οκλαχόμα

09 Απριλίου 2003      

Πτώση της Βαγδάτης

Ατυχώς, η περίπτωση Κουκκίδη σύντομα απεδείχθη «όνειρο θερινής νυκτός». Ένα χρόνο μετά την ολοκλήρωση του ποιήματος, ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας, διευθυντής του γνωστού πατριωτικού και αποκαλυπτικού περιοδικού ιστορίας, πολιτικής και προβληματισμού, «Λαβύρινθος» (τεύχος 10, Απρίλιος 2004), μετά από ενδελεχή έρευνα της υποθέσεως και εκ νέου αναδίφηση των σχετικών αρχείων, αποδόμησε πλήρως το περιστατικό, όπως μπορεί να πληροφορηθεί ο κάθε ενδιαφερόμενος από την ανάγνωση του άρθρου του. Μια πολύ περιληπτική περιγραφή του τι πραγματικά συνέβη έχει ακόμη ενδιαφέρον, κυρίως διότι ιχνηλατεί την δυναμική της διάδοσης και καθιέρωσης ως γεγονότος μιας ανυπόστατης φήμης, η οποία υιοθετείται μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή από συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης για λόγους καθαρά προπαγανδιστικούς.

Κατά την ημέρα εισόδου των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941, ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Κουκκίδης, τότε ετών πενήντα (50), παρακολουθώντας από επαγγελματικό ενδιαφέρον τα ζωτικά σημεία της πόλεως που κατελάμβαναν οι Γερμανοί και τις φρουρές που εγκαθιστούσαν, άργησε να μεταβεί στα γραφεία της εφημερίδας που εργάζονταν, τα οποία ήταν κατάμεστα και από ανησυχούντες πολίτες που προσπαθούσαν να μάθουν τα τεκταινόμενα από τους δημοσιογράφους. Κάποιος συνάδελφός του, που μάταια τον αναζητούσε, έκανε το περιπαικτικό σχόλιο: «ο Κουκκίδης έπαθε κατάθλιψη από την είσοδο των Γερμανών και πήγε στην Ακρόπολη να αυτοκτονήσει». Η ρίψη από την Ακρόπολη ήταν μέχρι πρόσφατα ο παραδοσιακός τρόπος και τόπος αυτοκτονιών, κυρίως για συναισθηματικούς λόγους, όπως είχε αποτυπωθεί στα μυαλά των Αθηναίων και από το γνωστό ειδύλλιο της παλιάς Αθήνας «Ο Μιμίκος και η Μαίρη», που έγινε ευρύτερα γνωστό (τέλος δεκαετίας πενήντα ή αρχές δεκαετίας εξήντα, δεν θυμάμαι ακριβώς) από το ομώνυμο μελό του ελληνικού κινηματογράφου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη.

Οι παριστάμενοι πολίτες, οι οποίοι δεν αντελήφθησαν το πικρό χιούμορ του δημοσιογράφου που είπε αυτό που είπε, μετά την αποχώρησή τους από τα γραφεία της εφημερίδας άρχισαν να διαδίδουν τη φήμη ότι «ο Κουκκίδης αυτοκτόνησε από την λύπη του για την κατάληψη των Αθηνών από τους Γερμανούς», παρά το ότι μετά από κάποια ώρα ο Κουκκίδης έφθασε στο γραφείο του και συνέχισε έκτοτε την δημοσιογραφική του εργασία, καλύπτοντας τις αποφάσεις των γερμανικών δικαστηρίων, με βάση τις οποίες δημοσίευσε, μετά την απελευθέρωση, το 1946 και το βιβλίο του «Η Δικαιοσύνη τους!». Η φήμη όμως διαδόθηκε σαν πυρκαγιά στον πιεσμένο λαό των Αθηνών, με τον κάθε ένα που την άκουγε να την αναμεταδίδει εμπλουτίζοντάς την με δικές του φανταστικές λεπτομέρειες. Έτσι έφθασε στην ελληνική παροικία του Καΐρου και στους καταφυγόντες στην Αίγυπτο Έλληνες πολιτικούς και στρατιώτες και μέσα από αυτούς πέρασε σε Βρετανούς πολεμικούς ανταποκριτές, για να αποκτήσει «οντότητα» μέσα από την λαϊκή βρετανική εφημερίδα «Νταήλυ Μαίηλ», η οποία στο φύλλο της της 9ης Ιουνίου 1941 περιέγραψε με ανύπαρκτες λεπτομέρειες το ανύπαρκτο γεγονός: «Ο Κώστας Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης, φύλαγε τη γαλανόλευκη ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, στην Αθήνα, όταν μια ομάδα από ναζί τον πλησίασε. Κρατούσαν την σβάστικα στα χέρια τους. “Κατέβασε την σημαία”, του είπαν, “και ανέβασε την δική μας”. Ο Κώστας δεν ήξερε τη γλώσσα τους μα κατάλαβε. Έσφιξε τα δόντια του, έλυσε το σκοινί και αργά άρχισε να κατεβάζει την γαλανόλευκη. Αμίλητος… Ύστερα κοντοστάθηκε για μια στιγμή, κάρφωσε τα μάτια του στον Γερμανό επί κεφαλής και απότομα μ’ ένα σάλτο βρέθηκε στο διπλανό βράχο, τυλίχτηκε με τη σημαία και ρίχτηκε στο κενό. Διακόσια μέτρα βάθος».

Παρενθετικά, εδώ θα πρέπει να λεχθεί ότι αμέσως μετά την έπαρση στης γερμανικής σημαίας στην Ακρόπολη, κατόπιν διαταγής του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή, ακολούθησε ξανά και η έπαρση της ελληνικής σημαίας σε διπλανό ιστό, και έκτοτε, καθ’ όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, παρέμεινε κυματίζουσα και ουδέποτε υπεστάλη.

Επανερχόμενοι στο θρυλούμενο γεγονός, η επί πολλά χρόνια ενδελεχής έρευνα όλων των σχετικών στρατιωτικών μητρώων,  αρχείων (ελληνικών και γερμανικών) αλλά και των εγγραφών και καταγραφών των αστυνομικών τμημάτων, νοσοκομείων και νεκροταφείων κατά τις επίμαχες ημέρες, η οποία διεξήχθη κατόπιν κυβερνητικής εντολής αμέσως μετά τον πόλεμο, ουδένα στρατιώτη Κωνσταντίνο Κουκκίδη ή Κουκίδη ενετόπισε, και ουδεμία παρόμοια περίπτωση αυτοκτονίας από οιονδήποτε διαπίστωσε. Ακολούθησε δημόσια έκκληση για εντοπισμό πιθανών συγγενών, γειτόνων ή γνωστών του ατόμου ή του περιστατικού, όμως ουδείς ενεφανίσθη, καίτοι αν υπήρχε συγγενής θα εδικαιούτο και συντάξεως. Παρόλα αυτά τις τελευταίες δεκαετίες η ιστορία επανήλθε παγιδεύοντας τους καλοπροαίρετους αποδέκτες της, εμού συμπεριλαμβανομένου, έως ότου αποδομηθεί από έναν αντικειμενικό ιστορικό του εθνικού χώρου, ο οποίος έπραξε στο ακέραιο το καθήκον του, σεβόμενος τα πραγματικά γεγονότα και απορρίπτοντας τα ανύπαρκτα περιστατικά. Για την ιστορία, ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Κουκκίδης πέθανε σε βαθύτατο γήρας το 1974!

Η όλη υπόθεση θυμίζει την Ιλεάνα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το κορίτσι που υποτίθεται ότι σκότωσαν οι απριλιανοί «φασίστες», το οποίο όμως, όπως απεδείχθη, ήταν ένα ολοζώντανο μοντέλο διεθνούς εταιρείας καλλυντικών. Τέτοιες (και χειρότερες) μυθοπλασίες, με τις οποίες τρέφεται επί μονίμου βάσεως  ο χώρος της αριστεράς, δεν είναι ίδιον και πρέπον να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον εθνικό χώρο, δεδομένου μάλιστα ότι πραγματικοί, ήρωες και μάρτυρες του έθνους παραμένουν στην αφάνεια ως μη όφειλαν, και η ιερή σκιά τους επιζητά ακόμη, τουλάχιστον ένα μνημόσυνο, αν όχι την δημόσια αναγνώρισή τους από ένα ημιμαθές αστικό κατεστημένο της «γκλαμουριάς», που δεν επιθυμεί να γνωρίσει, ή και αποστρέφεται, την ιστορία της πατρίδος του.

 

 

Αγία Σοφία

Νικόλαος Μπαραμπούτης
29/05/2014

 

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΔΑΦΗ MΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Εἰς τάς 29/05/1453 ἔπεσεν ἡ Βασιλεύουσα, ἔπεσε
ἡ πόλις.
Ἔκτοτε ἡ Βασιλεύουσα  εἶναι σκλαβωμένη καἱ ἡ Ἁγιά Σοφιά ἀλυσοδεμένη.
Οἱ καμπάνες τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς περιμένουν νά ξανακτυπήσουν
Βυζαντινά καί Χριστιανικά.
Ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς ΖΗ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ  Η  ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ 
ΕΔΩ  ΕΙΝΑΙ  Η  ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΕΔΩ  ΕΙΝΑΙ  ΟΙ  ΤΑΦΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΓΓΑΛΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ  ΤΑ  ΘΕΑΤΡΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
ΑΥΤΗ  Η  ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ  ΔΙΚΗ ΜΑΣ
ΑΥΤΗ  Η  ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

      ΤΟΥΡΚΟΙ

  "Θα προσπαθήσω νά σκιαγραφήσω πολύ σύντομα σέ ἀδρότατες γραμμές τί ἦταν ἡ Τουρκική φυλή καί τί εἶναι σήμερα. Δέν πρόκειται μόνον γιά Μωαμεθανισμόν, ἀλλά γιά Μωαμεθανισμό συνδυασμένον μέ τόν ἰδιόρυθμον χαρακτήραν μιᾶς φυλῆς. Δέν εἶναι οἱ πράοι Ἰσλαμισταί τῶν Ἰνδιῶν, οὖτε οἱ ἰπποτικοί Σαλαδίνοι τῆς Συρίας, οὖτε οἱ πολιτισμένοι Μαυριτανοί τῆς Ἰσπανίας. Ἦταν εἰς τό σύνολον τους ἀπό τήν πρώτην μαύρην ἡμέρα πού μπῆκαν εἰς τήν Εὐρώπην, τό μόνον δείγμα τῆς ἀνθρωπότητας πού ἔδειξεν  τήν μεγαλυτέραν ἔλλειψιν ἀνθρωπισμοῦ. 

 Ὁπουδήποτε καί ἀν πῆγαν, μιά  πλατιά κηλίδα αἴματος ἔδειχνε τά ἴχνη τοῦ περάσματος των καί εἰς ὅλην τήν ἔκτασιν τῆς κυριαρχίας των ὁ πολιτισμός ἐξαφανιζόταν."

Γουίλιαμ Γλάδστων - Πρωθυπουργός τῆς Μ. Βρεττανίας.
 (William EwartGladstone, 29 Δεκεμβρίου 1809 - 19 Μαΐου 1898)

"Δέν ὑπάρχει περίπτωσις, εἰς τήν Εὐρώπην, τήν Ἀσίαν ἤ τήν Ἀφρικήν, πού ἡ ἐγκαθίδρυσις τῆς Τουρκικῆς κυριαρχίας σέ ἄλλην χώραν, νά μήν εἶχεν σάν συνέπειαν τήν ὑποβάθμισιν τοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ Τουρκία ὁπουδήποτε βγῆκε νικήτρια ἔφερεν τήν καταστροφήν."

Ζώρζ Κλεμανσώ - Γάλλος πρωθυπουργός (1841-1929)

"Όταν οἱ Ὀθωμανοί από τήν στέππαν, βρέθηκαν ἐντός ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν μεταβλήθηκαν ἀπό κυνηγούς καί βοσκούς ζώων, σέ κυνηγούς καί βοσκούς ἀνθρώπων. Καθιέρωσαν τόν γενιτσαρισμόν καί ἐπεδόθησαν εἰς τόν συστηματικόν ἐξισλαμισμόν τών ὑποδούλων πληθυσμῶν."

Ἄρνολτ Τόιμπυ (Toynbee "A study of History") -  Ἄγγλος ἱστορικός καί Φιλόσοφος (1889-1975)            

 

ΕΛΛΗΝΕΣ  ΨΗΛΑ ΤΑΣ ΣΗΜΑΙΑΣ
ΕΛΛΗΝΕΣ  ΑΙΕΝ  ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ

  

 

Με ναρκωτικα εξοντωνουν τη νεολαια
οι φονταμενταλιστικες ισλαμικες τρομοκρατικες οργανωσεις

Δρ. Νικος Χ.Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
27/05/2014

 

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ!
Αυτη ειναι η λεξη-κλειδι για να συνειδητοποιησουμε το απιστευτο μεγεθος της ισλαμικης απειλης..Της μουσουλμανικης τρομοκρατιας, που θελει να καταστρεψει τις Χριστιανικες Κοινωνιες και, πολυ περισσοτερο, την δικη μας Ελληνορθοδοξη εθνικα συμπαγη Χριστιανικη κοινωνια.

Οι Αφγανοι ισλαμιστες φονταμενταλιστες βγαζουν ανυπολογιστα ποσα απο την καλλιεργεια παπαρουνας.Η παπαρουνα χρησιμοποιειται για την παραγωγη οπιου.Το οπιο ειναι το κυριο συστατικο της ηρωινης.Οι Αφγανοι εξασφαλιζουν απο την πωληση της παπαρουνας οπιου το 92% των εσοδων τους.Ετσι αυτοχρηματοδοτειται η ισλαμικη τρομοκρατια.Ετσι αγοραζονται τα οπλα.Ετσι οι μουσουλμανοι λαθρομεταναστες-κρυπτοτρομοκρατες εχουν καταστησει μεσα στο κεντρο της Αθηνας μεγαλο μερος της νεολαιας μας αξιοθρηνητους, πλην ομως επικινδυνους λογω εξαρτησης, τοξικομανεις.

Ομως η εγκληματικοτητα των Αφγανων φανατικων του Αλλαχ και του Μωαμεθ υπερβαινει την φαντασια.

Το 2008 εισηγαγαν σκοπιμα μια παθηση στην αφγανικη παπαρουνα.Ετσι η παραγωγη της επεσε κατα 30%.Η τιμη της, με αυτη την εγκληματικα πονηρη μεθοδευση, απογειωθηκε.

Τα εσοδα των τρομοκρατων αυξηθηκαν κατα 60%.Αυτη η τεραστια αυξηση διευκολυνε την εξαπλωση της ισλαμικης τρομοκρατιας.

Και οι Χριστιανικες νεολαιες σαπιζουν απο τα ναρκωτικα και αφανιζονται...

Οι μουσουλμανοι δολοφονοι χαιρονται, διοτι ετσι καταφερουν πληγμα στον Χριστιανισμο.Ο Χριστιανισμος δεν προασπιζεται ουτε με διεφθαρμενες κοινοβουλευτικες κυβερνησεις, ουτε με μαρξιστικες κυβερνησεις της ''αριστερας'' που θεωρει ''συντροφους ''της τους μουσουλμανους τρομοκρατες.

Προασπιζεται με ισχυρες στρατιωτικες κυβερνησεις, ετοιμες να αντιμετωπισουν τους ισλαμιστες τρομοκρατες ως αυτο που ειναι:ανενδοιαστους εγκληματιες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρει ''παιδια'' του τους μουσουλμανους λαθρομεταναστες.Τους προοριζει για παρακρατικο μηχανισμο του, οταν σχηματισει κυβερνηση, μαζι με καθε αναρχοκομμουνιστικο αποβρασμα.

Υπαρχουν ομως οι φρουροι...Περιμενουν τον αντεθνικο μεγιστο κινδυνο, τον υπουλο εσωτερικο εχθρο.

 

Τις ''νουθεσιες'' του Καρλος Μαριγκελα ακολουθει η αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια

Δρ. Νικος Χ.Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
26/05/2014

Τις ''νουθεσιες'' του Αρχηγου της αναρχοκομμουνιστικης τρομοκρατιας στην Βραζιλια Καρλος Μαριγκελα ακολουθει πιστα η τρομοκρατια και στην Πατριδα μας.Ο Μαριγκελα στο βιβλιο του ''Το εγχειριδιο του ανταρτη των πολεων''(μτφρ.Κατερινας Συρου), εκδ.Ελευθερος Τυπος, συμβουλευει τον ''ανταρτη πολεων'' να φροντιζει να μη φαινεται εντονα η αριστερη ιδεολογικη ταυτοτητα του.Το αστικο καμουφλαζ του θα τον δειχνει χαμογελαστο, φιλησυχο, χαμηλων τονων και συμβατικο.

Γι αυτο βλεπουμε πολλους τρομοκρατες να διακατεχονται απο μαλθακοτητα που, ομως, για τον εμπειρο παρατηρητη αποτελει επικινδυνη υπουλοτητα.

Ο Μαριγκελα δινει εμφαση στην χωροταξικη διασταση του ''Ανταρτικου Πολεων''.

Ο (αναρχο)κομμουνιστης τρομοκρατης πρεπει να ''εκπαιδευεται'' σε απροσιτες περιοχες.Μακρια απο το κεντρο και την πυκνη οικοδομηση.

Τηρουμενων των αναλογιων ο τρομοκρατης της Καλλιθεας οφειλει να ''εκπαιδευεται'' στην Αμφιθεα.Ο τρομοκρατης της Καισαριανης στον Υμηττο.Ο τρομοκρατης του Περιστεριου και της Νικαιας στο Αιγαλεω κλπ.Υποθετουμε...

Τα Εξαρχεια ειναι απο το 1974, με προεργασια απο πιο πριν, εδρα της μεταπολιτευτικης ενοπλης (αναρχο)κομμουνιστικης τρομοκρατιας που, κατα κυριο λογο, στρεφεται οχι εναντιον του σαπιου κλεπτοκρατικου κοινοβουλευτικου συστηματος, αλλ εναντ ον καθε συνεπους Εθνικης δυναμης.

 Ομως τα Εξαρχεια ηταν απο το 1941 εδρα του παρανομου μηχανισμου του ΚΚΕ.

Εκει, οπως και τωρα, στηνονταν οι ''γιαφκες'' των κομμουνιστων δολοφονων, απο τις οποιες εξορμουσαν για να εξοντωσουν καθε πατριωτη εθνικιστη.

Η παρανομη μαρξιστικη εγκληματικοτητα καθοριζεται απο ιστορικα σημεια αναφορας, που λειτουργουν ως κωδικοποιημενα τρομοκρατικα ερεθισματα.Εκτος απο τις ''γιαφκες'', χρησιμοποιουνταν ως κεντρο στρατολογησης το 5ο Γυμνασιο Εξαρχειων, για να αρχιζει η μυηση στον παρανομο κομμουνισμο απο την ευαισθητη εφηβικη μαθητικη ηλικια.

 

Απο την ''ΟΠΛΑ'' στο ''Ανταρτικο Πολεων''...:
Κομμουνιστικη και αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
22 / 05 / 2014

Παγια επιδιωξη του κομμουνισμου, ειτε εμφανιζεται ως ΚΚΕ ειτε ως ΣΥΡΙΖΑ, ειναι η εθνοδιαλυση της Πατριδας μας.Η Αριστερα, αποτελωντας τον εσωτερικο εχθρο της Ελλαδος, παντοτε κινουμενη παραπλανητικα και υπουλα, εχθρευεται τα Ελληνορθοδοξα Εθνικα Ιδανικα.Την εδαφικα ενιαια υποσταση της Ελλαδος.Την ιδεα του ισχυρου ελληνικου εθνοκρατους.Εξαλλου επιδιωκε την αποσπαση της Μακεδονιας απο τον Εθνικο κορμο.Στην εποχη μας επιδιωκει την παντελη εξαφανιση της Ελλαδος, τοσο ως Ιδεας, οσο και ως εμπραγματης Εθνικης και Εδαφικης οντοτητας.Αυτη η εξαφανιση επιδιωκεται τοσο με την εθνομηδενιστικη προπαγανδα, οσο και με την ενοπλη τρομοκρατια.

Πολυπλοκαμη ειναι η συνδεση παλαιας κομμουνιστικης και συγχρονης αναρχοκομμουνισστικης τρομοκρατιας, με υπογειες διασυνδεσεις, μεθοδευσεις ενοπλων τρομοκρατικων αριστερων ''συγκοινωνουντων δοχειων''  και αλλα πολλα.Θα εκπλαγουμε αρχιζοντας απροκαλυπτα να συνειδητοποιουμε την εκπληκτικη ομοιοτητα της παλαιας κομμουνιστικης και της συγχρονης αναρχοκομμουνιστικης τρομοκρατιας.''Περιεργα'' και ''ανεξηγητα'' γεγονοτα να αναλυονται. ''Μυστηριωδη'' περιστατικα να φωτιζονται.''Ακατανοητες'' ενεργειες και πραξεις να αποσαφηνιζονται.Ο,τι αρχισε το παρακρατος του ΚΚΕ, η Οργανωση Περιφρουρησης Λαικου Αγωνα(ΟΠΛΑ), ηδη απο την Κατοχη προετοιμαζοντας τον συμμοριτοπολεμο, το συνεχιζει η μεταπολιτευτικη ενοπλη αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια, προετοιμαζοντας την μεσω ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, Εθνοδιαλυση της Πατριδος μας.Τωρα συμμαχος τους ειναι και ο συρφετος των μουσουλμανων λαθρομεταναστων.Κατ ουσιαν ισλαμιστων (κρυπτο)τρομοκρατων.

Η ΟΠΛΑ σκοτωνε διαρκως αντικομμουνιστες πατριωτες.Ακομη και ''διαφωνουντες'' τροτσκιστες που ξεφευγαν απο την σοβιετοδουλη κομματικη ''γραμμη''.Τοσο δολοφονικη και απανθρωπη ηταν η ΟΠΛΑ, που ακομη και αριστεροι συγγραφεις την αποποιηθηκαν, αισθανομενοι φρικη για τα αποτροπιαστικα εγκληματα της.

Ενας απο αυτους ειναι ο Γιωργος Καραγιωργας, συγγραφεας του αποκαλυπτικου βιβλιου ''Η ΟΠΛΑ χωρις θρυλο''(α εκδοση 1956, αλλα και χωρις χρονολογηση εκδεδομενο στην Αθηνα αργοτερα απο τις εκδοσεις ''Δωδωνη''), που ομολογει οτι δολοφονικο προτυπο για τους κομμουνιστες δολοφονους της ΟΠΛΑ υπηρξε ο Αρης Βελουχιωτης. Ο εκτελεστης της ΟΠΛΑ ως μελος της ''ΣΤΕΝΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ'' Ευστρατιος Ι.Μουτσογιαννης, ο δολοφονος του Χρηστου Λαδα, μελος του ΕΛΑΣ στην Καλλιθεα και κομμουνιστης πολιτοφυλακας στα Δεκεμβριανα, που εφτασε στο σημειο να αποκηρυξει τοσο τον εαυτο του, οσο και τον κομμουνισμο, στο βιβλιο του ''Απο το Λευκωμα μου''(Αθηνα 1972) περιγραφει πως ο κομμουνισμος του κατεστρεψε τον χαρακτηρα και τον εκανε ανθελληνα και απανθρωπο. Πρεπει να σημειωθει οτι ο Μουτσογιαννης συμπεραινει οτι ο ψηφοθηρικος αναξιοκρατικος κοινοβουλευτισμος επαυξανει την δυναμη της Αριστερας, κατι που γινεται τωρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αριστερος ιστορικος και συγγραφεας Δρ.Ιασονας Χανδρινος, στο βιβλιο του ''Το τιμωρο χερι του λαου:Η δραση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχομενη πρωτευουσα''(εκδοσεις Θεμελιο, Αθηνα 2012) ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ οτι η μεταπολιτευτικη αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια η ''Ανταρτικο Πολεων'' ειναι η διαδοχη κατασταση της ΟΠΛΑ, επισημαινοντας χαρακτηριστικα:''Το πολυ προσφατο(2007) συνθημα της ΚΝΕ ''ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΟΠΛΑ ΔΣΕ/ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ'' που για πρωτη φορα αναγνωριζει ισοτιμα τον ΟΠΛΑ ως εθνικοαπελευθερωτικη οργανωση επιδιωκει μια μνημονικη ρεβανς της ''δυναμικης'' γραμμης ως εναλλακτικο ιστορικο πεπρωμενο, στα πλαισια μιας συνολικης επαναδιαπραγματεευσης της χαμενης ευκαιριας του ελληνικου κομμουνιστικου κινηματος''(σελ.268).

Η αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια, που εχει αποθρασυνθει με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελει την ρεβανς του κομμουνισμου για την συντριπτικη ηττα του στον συμμοριτοπολεμο απο τον Εθνικο Στρατο.Το φαυλοπολιτικο συστημα, βουτηγμενο στην αναξιοπρεπεια των σκανδαλων και της διαπλοκης, ειναι ανικανο να αντιμετωπισει την συγχρονη κομμουνιστικη απειλη.

 

ΕΛΑ και ''17 Νοεμβρη''

Η αγνωστη διασπαση τους τον Οκτωβριο του 1989
εξαιτιας της δολοφονιας του Παυλου Μπακογιαννη

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Καθηγητης
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
21 / 05 / 2014

Τον Οκτωβριο του 1989, λογω της προηγηθεισης δολοφονιας του Παυλου Μπακογιαννη, που διεπραχθη απο τη ''17 Νοεμβρη'', πραγματοποιηθηκε διασπαση στον χωρο της τρομοκρατιας.

Συγκεκριμενα η δολοφονια του Παυλου Μπακογιαννη οδηγησε στη διασπαση της ''17 Νοεμβρη'' και του ΕΛΑ, που αποτελουσαν ''συγκοινωνουντα δοχεια'' της Αριστερης Τρομοκρατιας, εφοσον, εξαλλου, η ''17 Νοεμβρη'', οπως ομολογει ο ιδιος ο τρομοκρατης Δημητρης Κουφοντινας στο αυτοβιογραφικο βιβλιο του ''Γεννηθηκα 17 Νοεμβρη'', ηταν αρχικα Πυρηνας του ΕΛΑ. Κατ ουσιαν αυτη η ενδοτρομοκρατικη διασπαση απηχει την παρακρατικη ιδεολογικη διαμαχη του παρανομου μηχανισμου του ΚΚΕ (ΕΛΑ) με το παρακρατος του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΚ/ΠΑΣΟΚ Β/''17 Νοεμβρη'').

Η αποχωρηση του ΕΛΑ αποδυναμωσε τη ''17 Νοεμβρη''. Η Κομμουνιστικη Τρομοκρατια ξαναγινε μαοσταλινικη και αυθεντικα σκληρη, ασχετα αν δεν εκδηλωνοταν μεχρι το 2002. Τη χρονια της εξαρθρωσης της ''17 Νοεμβρη'', την οποιαν ανεμενε η Αυθεντικη Κοκκινη Τρομοκρατια, για να μπορει να μονοπωλει απο εκει και περα τον Ενοπλο Επαναστατικο Κομμουνισμο.

Αυτος ο Ενοπλος Επαναστατικος Κομμουνισμος ειναι η δολοφονικη ''ιδεολογια'' των ''ενοπλων συντροφων'' της Νεας υπο σχηματισμο ''17 Νοεμβρη'', που εχει περασει, αποκλειστικα, στην παρακρατικη ''δικαιοδοσια'' της Κοκκινης Χουντας!

 

Η συντριβή του κομμουνιστοσυμμοριτισμού στην Κερκυρα

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Καθηγητης
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
21 / 05 / 2014

Στην ηλιολουστη Κερκυρα ο κομμουνιστοσυμμοριτισμος ηττηθηκε στη γενεση του. Συνετριβη πριν ακομη αρχισει το εθνοκτονο εργο του. Τον τσακισαν οι αγρυπνοι Εθνοφρουροι, οι Ορκισμενοι Εθνοφυλακες, αυτοι, που θα τον ξανατσακισουν αν χρειαστει, διοτι ειναι σιγουρο οτι θα χρειαστει...

Στην Κερκυρα οι κομμουνιστες, μετα την αποχωρηση των Γερμανων, κατεστησαν αδυναμοι να εκδηλωσουν οποιαδηποτε προθεση καταληψης της αρχης. Δεν μπορεσαν ουτε να διαταραξουν τη Δημοσια Ταξη λογω των μετρων, ποου η Ηρωικη Αστυνομια Πολεων ειχε λαβει. Ομως ο αντεθνικος κομμουνιστικος συρφετος ετρεμε κυριως τον μεγαλο αριθμο Εθνικιστων Ανταρτων του Ε.Δ.Ε.Σ. του Στρατηγου Ζερβα, που στρατοπεδευαν εκει. Γνωριζαν οτι ο Ε.Δ.Ε.Σ. αποτελουνταν απο γενναιους Εθνοπολεμιστες και οχι απο ξενοκινητους κατσαπλιαδες με ανυπαρκτη Εθνικη Συνειδηση.

Το ΚΚΕ, παρα την ηττα που υπεστη κατα τη διαρκεια των Δεκεμβριανων, εδωσε εντολη στους συμμοριτες του να μη καταθεσουν τα οπλα, αλλα να αρχισουν να προπαρασκευαζονται για νεο γυρο εναντιον της Πατριδας μας. Απο το 1946 εμφανιστηκαν οι πρωτες κομμουνιστικες συμμοριες. Η Αστυνομια της Κερκυρας, σε ολη τη διαρκεια του συμμοριτοπολεμου, μετα απο συντονισμενες και μεθοδικες ενεργειες, προφτασε τη συγκροτηση παρανομων κομμουνιστικων σχηματισμων, με την εγκαιρη ανακαλυψη και συλληψη, ανα τακτα χρονικα διαστηματα, παρανομων μελων και στελεχων του ΚΚΕ. Με τη συνεργασια του Λιμενικου Σωματος και της Ελληνικης Βασιλικης Χωροφυλακης επιτηρουσε αγρυπνα τις ακτες. Ετσι απετρεψε τη διαφυγη κομμουνιστων απο την Κερκυρα. Επισης απετρεψε τη διεισδυση συμμοριτων απο τις ακτες της Ηπειρου. Απο το ΚΚΕ απεσκοπειτο η συσταση δικτυου κατασκοπιας και προπαγανδας. Εξαλλου η Κερκυρα ειχε καθοριστει απο την ηγεσια του ΚΚΕ ως σημειο επικοινωνιας, δηλαδη εισοδου και εξοδου των κομμουνιστοσυμμοριτων προς την Αλβανια. Η Αστυνομια της Κερκυρας επιτελεσε και αλλο αθλο. Συνελαβε σημαινοντα στελεχη των παρανομων μηχανισμων του ΚΚΕ, πολλα απο τα οποια διεθεταν οπλισμο, ασυρματους και αλλα εθνοπροδοτικα εφοδια. 

 Ο Αντεθνικος Ρολος της Αριστερας
σύμφωνα με όσα παραδεχεται ο Γρηγορης Φαρακος

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Καθηγητης
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
19 / 05 / 2014

Οταν καταλαβε τον εθνοπροδοτικο ρολο του, ο διατελεσας Γενικος Γραμματεας του ΚΚΕ Γρηγορης Φαρακος δηλωσε: ''Το ΚΚΕ ειχε βεβαρυμενο εθνικο παρελθον στα Εθνικα Θεματα, πραγμα, που εκμεταλλευτηκαν τα υπολοιπα αστικα κομματα''. Η ομολογια, προερχομενη απο κομμουνιστη παντοτε υψηλοβαθμο, φανερωνει οτι ποτε η Αριστερα δεν μπορει να παιξει πατριωτικο ρολο στην Πατριδα μας, διοτι ταυτιζεται εξ υπαρχης με ξενα ''διεθνιστικα'' συμφεροντα. Το κατα Φαρακο ''βεβαρυμενο παρελθον'' της ισοδυναμει για μας με συνειδητη και συνεχιζομενη Αντεθνικη Διαβρωση ολων των Ελληνορθοδοξων Ηθικων, Εθνικων και Αξιολογικων Θεμελιων της Υποστασης μας ως Ελληνων!

Μια κραυγαλεα εθνικη προδοσια του ΚΚΕ ειναι αυτη, που συντελεστηκε μεταξυ 19ης-23ης Δεκεμβριου του 1923 στο Βερολινο, οπου συγκληθηκαν συγχρονως, το 6ο Συνεδριο της Βαλκανικης Κομμουνιστικης Ομοσπονδιας και το 4ο Συνεδριο της 3ης Κομμουνιστικης Διεθνους. Του ΚΚ Βουλγαριας εκπροσωποι ειναι ο Γκεοργκι Δημητροφ και ο Κολαροφ. Του ΚΚΕ ο τοτε Γενικος Γραμματεας του Νικολαος Σαργολογος. Στο Συνεδριο ψηφιζεται παμψηφει η προταση ''ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ'': Τοσο πολυ ο Σαργολογος μισουσε την Ιδεα του Ελληνικου Εθνους, που ΨΗΦΙΣΕ ΑΜΕΣΩΣ και ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ την ''ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ'', πριν καν λαβει την εγκριση της Κεντρικης Επιτροπης του ΚΚΕ! Η ''ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ'' ψηφιστηκε απο το 6ο Συνεδριο της Βαλκανικης Κομμουνιστικης Ομοσπονδιας και επικυρωθηκε απο το 4ο Συνεδριο της 3ης Κομιντερν (Κομμουνιστικης Διεθνους). Το ΚΚΕ, ενθουσιασμενο απο την εθνοπροδοτκη σταση του Σαργολογου, εδωσε αμεσως τη θετικη ψηφο του! Η 3η Κομμουνιστικη Διεθνης ανταμειψε και αυτη τον Σαργολογο για την ελλειψη Ελληνικης Εθνικης Συνειδησης με 7.500 δολαρια για το ΚΚΕ.

Η Εθνικη Προδοσια του ΚΚΕ ολοκληρωνεται το 1924 με δημοσιευση στο περιοδικο ''Κομμουνιστικη Επιθεωρηση'', τοτε και τωρα επισημο θεωρητικο περιοδικο του ΚΚΕ, με τα παρακατω ανατριχιαστικα: ''Απο τον πολεμον του 1912 ο Μακεδονικος λαος εχασε την ενοτητα του. Απολυτρωθηκε απο τον Τουρκο Αγα και Βεη αλλα υποταχθηκε στους Ελληνες, Βουλγαρους και Σερβους Βιομηχανους, μεγαλεμπορους και τσιφλικαδες. Στη σημερινη Ελληνικη Μακεδονια κατοικουν Ελληνες, Βουλγαροι, Σερβοι, Τουρκοι, Κουτσοβλαχοι, Αλβανοι, Εβραιοι και Αρμενιοι. Οι Ελληνες σαν ομαδα χωριστα ειναι περισσοτεροι στη Μακεδονια, αλλα λιγοτεροι απο ολους τους αλλους μαζι. Αυτη η Ελληνικη μειοψηφια απο το 1912 μεχρι σημερα διοικει την πλειοψηφια των αλλων λαων που κατοικουν στη Μακεδονια...''.

Και να σκεφτει κανεις οτι αυτο το κειμενο ειναι μονον η αρχη της Εθνοδιαιρετικης Δρασης της Αριστερας στην Ελλαδα!

 

Η δολοφονια του Τζωρτζη Αθανασιαδη

Δρ. Νικος Χ. Χαρακακος
Καθηγητης
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The New York Academy of Sciences
19 / 05 / 2014

Ο δολοφονηθεις, απο το ''γνωστο αγνωστο'' αριστερο παρακρατος το 1983, εκδοτης της ημερησιας Δεξιας εφημεριδας (που παρα την προσηλωση της στον Κωνσταντινο Καραμανλη τον Πρεσβυτερο δεν εγινε ποτε ''ελαφροδεξια'') ''Η βραδυνη'', Τζωρτζης Αθανασιαδης, πληρωσε την Πιστη του στα Ελληνορθοδοξα Εθνικα Ιδανικα και την Αγαπη του για την επι Ευαγγελου Αβερωφ Εθνικιστικη Στροφη της ΟΝΝΕΔ, οφειλομενη, κατα κυριο λογο, στον τοτε Αντιπροεδρο της Μανο Μανωλακο. Το ''μεταπολιτευτικο κατεστημενο'', που στηριζοταν και στηριζεται στην ανιερη συμμαχια ΠΑΣΟΚ και Ελαφροδεξιας ειχε δει απο το 1982 οτι η ΟΝΝΕΔ ειχε, κατ ουσιαν, αυτονομηθει απο το επισημο κομμα της ΝΔ και δεν πειθαρχουσε στα κελευσματα του ακαθοριστου ''ριζοσπαστικου φιλελευθερισμου''. Εξαλλου το συγκεκριμενο σαθρο ιδεολογικο μορφωμα, ή καλυτερα εφευρημα, δεν μπορουσε, ουτε και τωρα μπορει, να αντιπαρατεθει στην Αριστερα, ουτε να εξυγιανει τον πολιτικο φαυλοκοσμο με βαση μια οντως Εθνικη Κοσμοθεωρια Ελληνοφωτη.

Ο Τζωρτζης Αθανασιαδης παντοτε ηταν καραμανλικος. Εβλεπε, ομως, οτι απο το 1974 η Δεξια ντρεποταν ακομη και να διακηρυξει τις Εθνικες Ριζες της, δηθεν στο ονομα του ''ευρωπαϊκου προσανατολισμου'' της χωρας, που εχουμε διαπιστωσει, απο το 2011 και μεχρι τωρα, που μας εχει οδηγησει. Διαπιστωνε ο Αθανασιαδης οτι με τετοια ''ελαφροδεξια'' ο τοπος θα διολισθαινε, οπως και εγινε, στην ηθικοπολιτικη εξαθλιωση. Γι αυτο, σε πεισμα των ''ευρωπαϊστων ελαφροδεξιων'' ειχε υπομνησει ακομη και στον ιδιο τον Καραμανλη, να αφησει την ΟΝΝΕΔ να ακολουθει τη δικη της Εθνικη Διαδρομη για να διασωθουν τα Ελληνικα Νειατα, οι αυριανοι Ελληνες υπευθυνοι των τυχων του Εθνους, απο την απραξια μηδενιστικου τυπου, τον διχως αρχες καιροσκοπισμο, τον κομμουνισμο και την αναπτυσσομενη τοτε αναρχοκομμουνιστικη τρομοκρατια, με την δυσκολα αποκρυπτομενη συμπαθεια του Ανδρεα Παπανδρεου. Μια συμπαθεια, που ποτε ενωνε, ποτε ψυχραινε τις αγαστες σχεσεις του ''βαθεος ΠΑΣΟΚ'' με το ΚΚΕ, διοτι ποτε μονιαζαν και ποτε χωριζαν οι παρακρατικοι μηχανισμοι τους! Το χρημα για τα οπλα ακομη και μαρξιστες γλυκαινει και ο ''ενοπλος αγωνας'' ως εμποριο οπλων και επικερδης επιχειρηση ''μπερδευει'' τους ''ενοπλους αγωνιστες'' της ''ταξικης παλης'' με τους ''τριτοκοσμικους τριτοσεπτεμβριτες''!

Στον Αθανασιαδη αντιταχθηκε ολο το ''μεταπολιτευτικο'' κατεστημενο. Βεβαια και η ''ελαφροδεξια'' για να μη πουμε πρωτη και καλυτερη... Μια Ισχυρη ΟΝΝΕΔ με Μανο Μανωλακο Ιδεολογικο Καθοδηγητη να συσπειρωνει την Ελληνικη Νεολαια, που απο τα Γυμνασια και τα Λυκεια μεχρι τα Πανεπιστημια εγκατελειπε τη Νεολαια ΠΑΣΟΚ, την ΚΝΕ, τον αριστερισμο και τον αναρχισμο, δεν ειχε θεση στους ''ριζοσπαστικοφιλελευθερους ευρωπαϊκους'' και απο τοτε εθνομηδενιστικους ''οραματισμους'' τους! Τους ενοχλουσε, αλλωστε, η αλυγιστη Εθνικη Αντιπολιτευση του Τζωρτζη Αθανασιαδη απεναντι στο φαυλοκρατικο ΠΑΣΟΚ. Αυτος και η εφημεριδα του επρεπε να βγουν απο τη μεση για να επανελθει το ''μεταπολιτευτικο'' κομματικρατικο συστημα στη θεση του... Ο Αθανασιαδης μεχρι το 1982 τουλαχιστον δεν ειχε καταλαβει οτι το ''μεταπολιτευτικο'' καθεστως ηταν ενιαιο και η ''ελαφροδεξια'' με την ΄΄κεντροαριστερα'' ειχαν γινει απλα εναλλασσομενα συστηματα της ιδιας αποεθνοποιητικης ''ευρωπαικης'' εξουσιας! Οταν το καταλαβε ηταν αργα και για τον ιδιο και για  το Εθνος...  

 

Από την BENELUX στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη
ΜΕΡΟΣ Α'

Γιώργος Α. Βάμβουκας
Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
16 / 05 /2014  

Η σημερινή μας επιφυλλίδα θα ασχοληθεί με τα ιστορικά βήματα από την ίδρυση της BENELUX το 1948 έως την δημιουργία της ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση) και της Ευρωζώνης. Η ιστορική διαδρομή της ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, λόγω των επερχόμενων εκλογών της 25ης Μαϊου 2014. Ο Βίκτορας Ουγκώ (1802-1885) υπήρξε από τους πρώτους οραματιστές των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, της οποίας οι πολίτες και οι λαοί θα εμπνέονται από ανθρωπιστικά και φιλειρηνικά ιδανικά. Το Σεπτέμβριο του 1946 ο Winston Churchill (1874-1965), πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας και από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που ανέδειξε η παγκόσμια πολιτική σκηνή, πρότεινε σε ομιλία του στη Ζυρίχη τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Η πρόταση του Churchill κρίθηκε υπερβολικά αισιόδοξη, γιατί η Ευρώπη μόλις είχε βγει κατεστραμμένη από τον όλεθρο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και οι μνήμες ήταν ακόμα νωπές. Οι απόψεις του Churchill περί συμφιλίωσης και πολιτικοοικονομικής ενοποίησης της γηραιάς ηπείρου, βρήκαν πρόσφορο έδαφος και υιοθετήθηκαν από αρκετούς διανοούμενους και στοχαστές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας Robert Schuman (1886-1963) υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της οικονομικής ενοποίησης των ευρωπαϊκών κρατών. Στις 9 Μαϊου 1950 με το Σχέδιο Schuman (Schuman Plan), ο Schuman πρότεινε την δημιουργία μιας ανωτάτης ευρωπαϊκής αρχής, η οποία θα έλεγχε την παραγωγή χάλυβα και άνθρακα της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ο κύριος εμπνευστής του Σχεδίου Schuman υπήρξε ο γάλλος επίτροπος Jean Monnet (1888-1979), εκ των στενότερων συνεργατών του Schuman. Τελικά, με την Συνθήκη των Παρισίων στις 18 Απριλίου 1951, ιδρύθηκε η ΕΚΑΧ (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα) με έξι κράτη μέλη, δηλαδή Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο. Το 1948 το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο είχαν σχηματίσει την τελωνιακή ένωση της BENELUX (BElgium, NEtherlands, LUXembourg). Το μεγάλο άλμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση έγινε στις 25 Μαρτίου 1957 με την υπογραφή της  Συνθήκης της Ρώμης, που τα έξι μέλη της ΕΚΑΧ ίδρυσαν την ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Η Συνθήκη της Ρώμης τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1958.

Η δημιουργία της ΕΟΚ υπήρξε το πιο καινοτόμο και αποφασιστικό εγχείρημα στο διάβα της ευρωπαϊκής ιστορίας, καθώς οι νόμοι και οι αποφάσεις των οργάνων της δέσμευαν τις χώρες μέλη. Πρωταρχικός στόχος της ΕΟΚ ήταν η απελευθέρωση των εμπορικών ανταλλαγών σε αγαθά, υπηρεσίες και κεφάλαια μεταξύ των κρατών μελών και ο σχηματισμός μιας ενιαίας εσωτερικής αγοράς χωρίς γεωγραφικά εθνικά σύνορα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, αντί του όρου ΕΟΚ άρχισε να επικρατεί η ονοματολογία Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ΕΚ). Το 1973 στην ΕΚ εισήλθαν η Δανία, η Ιρλανδία και η Μ. Βρετανία. Η Ελλάδα προσχώρησε στην ΕΚ το 1981 και αποτέλεσε το δέκατο μέλος. Το 1986 η Πορτογαλία και η Ισπανία μπήκαν στην ΕΚ, αυξάνοντας τα κράτη μέλη σε δώδεκα. Η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (ΕΕΠ) που υπεγράφη στις 17 Φεβρουαρίου 1986 και τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Ιουλίου 1987, αποτέλεσε το επόμενο τολμηρό βήμα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Στο αυριανό άρθρο μας θα συνεχίσουμε το οδοιπορικό προς την Ευρωζώνη, την μεγαλύτερη μορφή οικονομικής ενοποίησης στον κόσμο.

           

Από την BENELUX στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη
ΜΕΡΟΣ B'

Γιώργος Α. Βάμβουκας
Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
16 / 05 /2014  

Αφετηρία της σημερινής μας ανάλυσης αποτελεί το πέρας του προηγούμενου άρθρου, ότι, η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (ΕΕΠ) που υπεγράφη στις 17 Φεβρουαρίου 1986 από τα κράτη μέλη της ΕΚ (Ευρωπαϊκή Κοινότητα), υπήρξε το δεύτερο μεγάλο άλμα της πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Όπως διαπιστώθηκε στην χθεσινή επιφυλλίδα, το πρώτο μεγάλο άλμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, έγινε στις 25 Μαρτίου 1957 με την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, που θεσμοθετήθηκε η ίδρυση της ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Από τις αρχές του 1970 η ΕΟΚ αποκαλείται ΕΚ. Το κείμενο της Λευκής Βίβλου, που εκπόνησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission) υπό την προεδρία του Jacques Delors το 1985, υπήρξε το υπόβαθρο της ΕΕΠ. Σκοπός της Λευκής Βίβλου ήταν η άρση των διοικητικών, φορολογικών και τεχνικών εμποδίων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΚ μέχρι το 1992. Η περίφημη έρευνα που εκπονήθηκε από την Επιτροπή Cecchini το 1987, υπολόγιζε σε 200 δις ευρώ το ετήσιο οικονομικό όφελος από τη δημιουργία της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Εσωτερικής Αγοράς.

Η ΕΕΠ αποσκοπούσε στην πραγματοποίηση του μεγαλεπήβολου στόχου της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Εσωτερικής Αγοράς μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 1993. Με την ΕΕΠ θεσμοθετήθηκαν τα διαδικαστικά βήματα, για τη δημιουργία της Ευρώπης χωρίς σύνορα, στην οποία η διακίνηση και η εμπορία αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων, θα γίνεται ελεύθερα και άνευ οποιωνδήποτε φραγμών. Το τρίτο πελώριο βήμα της ιστορικής πορείας προς την Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), υπήρξε η Συνθήκη του Μάαστριχτ που υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου 1992 στη μικρή Ολλανδική πόλη Μάαστριχτ και τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου του 1993. Από την ημερομηνία αυτή η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μετονομάζεται σε Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η ΕΕ δεσμεύεται στη δημιουργία της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), το αργότερο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1999. Πράγματι, η ΟΝΕ, ευρέως γνωστή ως Ευρωζώνη, έγινε πραγματικότητα την 1η Ιανουαρίου του 1999. Το επίσημο νόμισμα της ΟΝΕ ήταν το ευρώ, έχοντας αρχική συναλλαγματική ισοτιμία έναντι του δολαρίου τη μονάδα, δηλαδή 1 €=1 $.  Μεταξύ των ετών 1999 και 2001, το ευρώ ήταν λογιστικό, άυλο νόμισμα, αποδεκτό ως απόθεμα των κεντρικών τραπεζών, ως μέσον ηλεκτρονικών συναλλαγών, κ.λπ.

Την 1η Ιανουαρίου του 2002 το ευρώ έπαυσε να είναι άυλο νόμισμα. Την 1η Ιανουαρίου  του 2002 αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία τα εθνικά νομίσματα των 11 χωρών μελών της ΟΝΕ και αντικαταστάθηκαν από το ευρώ. Ανάμεσα στις χώρες μέλη της Ευρωζώνης ήταν και η Ελλάδα. Μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ, οι Συνθήκες του Άμστερνταμ και της Λισαβόνας, που τέθηκαν σε ισχύ αντίστοιχα την 1η Μαϊου 1999 και 1η Δεκεμβρίου 2009, συνέβαλαν στην θεσμική αναβάθμιση της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Σήμερα οι χώρες μέλη της ΕΕ είναι 28 και της Ευρωζώνης 18. Τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης συμμετέχουν ταυτόχρονα και στην ΕΕ. Μια χώρα της ΕΕ για να γίνει μέλος της Ευρωζώνης, θα πρέπει να ικανοποιήσει τα ποιοτικά και τα ποσοτικά κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Τα σημαντικότερα των ποσοτικών κριτηρίων θεωρούνται τα δημοσιονομικά. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, μια χώρα της ΕΕ για να συμμετάσχει στην Ευρωζώνη, οι λόγοι κρατικό έλλειμμα/ΑΕΠ και δημόσιο χρέος/ΑΕΠ θα πρέπει να είναι 3% και 60%, αντίστοιχα. Εντούτοις, αν μια χώρα την χρονική περίοδο εισδοχής της στην ΟΝΕ, δεν έχει καταφέρει να πληροί τους δημοσιονομικούς στόχους, αλλά τα δημόσια οικονομικά της παρουσιάζουν εμφανή τάση βελτίωσης και προβλέπεται σε σύντομο χρονικό διάστημα να πετύχει τους ποσοτικούς στόχους του 3% και του 60%, τότε η χώρα αυτή μπορεί να συμμετάσχει στην ΟΝΕ. Βασικό αντικείμενο της αυριανής μας ανάλυσης θα είναι το μέλλον της Ευρωζώνης και οι προοπτικές της Ελλάδος εντός του Ευρωσυστήματος

 

 

ΕΛΛΗΝΕΣ  ΚΑΙ  ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

Χρίστος  Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου
05/05/2014

Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα
για να αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο!
Διονύσιος Σολωμός

Στην Αθήνα της «αυγής του ελληνικού φωτός», την Αθήνα που οφείλει να εκπέμπει οικουμενικό πολιτισμό, οραματιζόμαστε μιαν άλλη «Οδό Φιλελλήνων», με τα εκλάμποντα πεντελικά μαρμάρινα αγάλματα αυτών που γαλουχήθηκαν από τα νάματα του Ελληνισμού, όλων αυτών που στήριξαν με το πνευματικό τους μέγεθος την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ενάντια στην πολιτική των κρατών τους, που χαράζονταν με βάση το κοντόφθαλμο και εφήμερο συμφέρον τους. Φιλέλληνες ήταν όλοι οι γίγαντες του πνεύματος της εποχής, οι οποίοι και στήριξαν με τις ιδέες, τις δράσεις και τις πράξεις τους, τον αγώνα για την παλιγγενεσία του Ελληνικού Έθνους, τον αγώνα της ελληνικής φυλής να καταστεί και πάλι οδοδείκτης πολιτισμού για την ανθρωπότητα. Μια σύντομη παρουσίαση των σημαντικότερων Φιλελλήνων του πνεύματος θα μας κάνει να νοιώσουμε το σολωμικό «κάθε είδους μεγαλείο» που ήταν, είναι, και θα είναι η Ελλάδα μας:

ΡΩΣΙΑ: Η διάβαση του Προύθου από τον Υψηλάντη τον Φεβρουάριο του 1821 και η εξέγερση των Ελλήνων που επακολούθησε στην κυρίως Ελλάδα τον Μάρτιο του 1821, είχε άμεση απήχηση στους φιλελεύθερους κύκλους της ρωσικής αριστοκρατίας, με κύριο εκφραστή τον μεγάλο ποιητή και φίλο του Υψηλάντη, Αλέξανδρο Σεργκιέγιεβιτς Πούσκιν, ο οποίος ξεσπάει με ενθουσιασμό, στο έμμετρο μυθιστόρημά του «Ευγένιος Ονιέγκιν», υπέρ των επαναστατικών κινημάτων της εποχής: «Σείονταν όλο απειλή τα Πυρηναία, τα ηφαίστεια της Νάπολης στις φλόγες, και ο Μονόχειρ Πρίγκιπας να γνέφει, από το Κισινιώφ στους φίλους τού Μωριά» (Ο Υψηλάντης είχε χάσει το δεξί του χέρι το 1813, κατά τους Ναπολεοντείους πολέμους). Την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, μετά τον νικηφόρο για τους Ρώσους ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828-1829 και την υπογραφή της Συνθήκης της Αδριανουπόλεως, ο Πούσκιν χαρετίζει με το εμπνευσμένο ποιήμά του «Εμπρός Ελλάδα» (σε μετάφραση Κώστα Βάρναλη): «Εμπρός  στηλώσου  Ελλάδα επαναστάτισσα, βάστα γερά στο χέρι τ΄άρματά σου! Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος, η Πίνδο οι Θερμοπύλες – δόξασμά σου».

Ο νεαρός Πούσκιν, ο οποίος είχε προκαλέσει την μήνι του τσάρου Αλέξανδρου Α΄ για τα ανατρεπτκά του ποιήματα, βρίσκονταν με μετάθεση στο Κισινιώφ από τον Σεπτέμβριο του 1820, και παρέμεινε εκεί για διόμισυ χρόνια, στην υπηρεσία του φιλέλληνα στρατηγού Ιβάν Ιντζώφ, διοικητή των νοτίων αποικιών της Ρωσίας, χάρις στην παρέμβαση του Υπουργου των Εξωτερικών του Τσάρου Ιωάννη Καποδίστρια, στο Υπουργείο του οποίου υπηρετούσε. Ο Καποδίστριας ήταν εκείνος που απεσόβησε την εξορία του Πούσκιν στην Σιβηρία, όπως αρχικά είχε διαταχθεί από τον Τσάρο, και που φρόντισε να τεθεί υπό την προστασία του στρατηγού Ιντζώφ, όπως φαίνεται και από την συστατική επιστολή που έδωσε στον Πούσκιν για τον στρατηγό, η οποία αποκαλύπτει και την ατμόσφαιρα μέσα την οποία ζούσαν οι Ρώσοι διανοούμενοι της εποχής: «Ο κύριος Αλέξανδρος Πούσκιν, πρώην σπουδαστής της Σχολής του Τσάρσκοε Σέλο και στη συνέχεια διορισμένος στο Υπουργείο Εξωτερικών, θα έχει την τιμή να παρουσιάσει τούτο το σημείωμα στην Εξοχότητά σας…Κάποια μικρά ποιήματα, και ιδίως μια «Ωδή στην Ελευθερία», έκαναν την κυβέρνηση να προσέξει τον Πούσκιν. Παρόλο που την χαρακτηρίζει μια εξαιρετική ποιότητα σύνθεσης και ύφους, η ωδή αυτή βρίθει επικίνδυνων αρχών που πηγάζουν από την σύγχρονη σχολή ή μ΄άλλα λόγια, από εκείνο το αναρχικό σύστημα που η κακή πίστη αποκαλεί Σύστημα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας των Λαών…Η μοίρα του θα εξαρτηθεί από την επίδραση που θα έχει επάνω του η δική σας παραινετική προσπάθεια… Πείτε του πως υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι άνθρωποι προικισμέμοι με μεγαλοφυϊα, που δεν ανεζήτησαν ωστόσο την προστασία της θρησκείας και της ηθικής ενάντια στον κίνδυνο της υπερβολής, κατάφεραν μόνο να προκαλέσουν δυστυχία και στον εαυτόν τους και στους συνανθρώπους τους».

ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ο μέγας φιλέλλην Βρετανός ποιητής Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ (Percy Bysshe Shelley), που χάθηκε πολύ νωρίς από πνιγμό στην Ιταλία (σε ηλικία μόλις 30 ετών, τον Ιούλιο του 1822), εμπνεύσθηκε το υπέροχο λυρικό δράμα «Ελλάς», το οποίο και συνέθεσε στην Πίζα, αμέσως μετά από τη συνάντησή του με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο την άνοιξη του 1821, όταν ο τελευταίος του ενεχείρησε τη διακήρυξη του Υψηλάντη με την οποία γνωστοποιούσε ότι άρχιζε την Ελληνική Επανάσταση. Στον πρόλογο του έργου, που το αφιερώνει στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, αρχίζει με τη φράση του Σοφοκλή από τον «Οιδίποδα επί Κολονώ»: «Μάντις είμ’ εσθλών αγώνων». Και στη συνέχεια γράφει ο Σέλλεϋ: «Όλοι είμαστε Έλληνες: οι νόμοι μας, η φιλολογία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας, έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα… Η μορφή και το πνεύμα του ανθρώπου έφτασαν την τελειότητά τους στην Ελλάδα,… Ο νεότερος Έλληνας είναι απόγονος των δοξασμένων εκείνων όντων που η φαντασία τους δεν μπορεί να μοιάζει με τη δική μας, κι έχει κληρονομήσει από αυτά την ίδια ευαισθησία και γρηγοράδα στην αντίληψη, το ίδιο θάρρος, και τον ίδιο ενθουσιασμό».

Ο  μεγάλος ποιητής Βύρων, φίλος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου από το 1809, αποδίδει τις ποιητικές του εμπνεύσεις στην Ελλάδα, δηλώνοντας συχνά: «Αν είμαι ποιητής, ο αέρας της Ελλάδας με έκαμε». Ο Βύρων, παλαιός γνώριμος της Ελλάδας από το πρώτο του ταξίδι, κατά την τότε διαμονή του στην Αθήνα το 1811 στο Μοναστήρι των Καπουτσίνων στην Πλάκα, εκεί που βρίσκεται το Φανάρι του Διογένη (χορηγικό μνημείο Λυσικράτους), ερωτεύεται την πανέμορφη κόρη του Άγγλου πρόξενου Δημήτρη Μακρή, την Τερέζα, για την οποία εμπνέεται το υπέροχο ποίημά του «Κόρη των Αθηνών» (σε μετάφραση Χρίστου Γούδη):

«Κόρη των Αθηνών προτού σ’ αφήσω,
δος μου ώ δος μου την καρδιά μου πίσω!…
Πριν φύγω όμως άκου τον όρκο που θα πω,
Ζωή μου σ’ αγαπώ».

Στις 24 Δεκεμβρίου του 1823, ο φιλέλλην Λόρδος Βύρων φθάνει στο Μεσολόγγι. Προσφέρει την περιουσία του στον ελληνικό αγώνα, συγκροτεί σώμα από 500 Σουλιώτες και πολλούς ξένους εθελοντές, την επονομαζόμενη «Ταξιαρχία του Βύρωνα» και ετοιμάζεται να ηγηθεί στο πεδίο της μάχης. Πεθαίνει βαριά άρρωστος στις 7 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι. Τα τελευταία του λόγια είναι χαρακτηριστικά των αγνών του αισθημάτων για τον αγώνα των Ελλήνων: «Έδωσα στην Ελλάδα το χρήμα μου και τον καιρό μου, τώρα της δίνω και τη ζωή μου. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω περισσότερο;».

ΓΑΛΛΙΑ: Μεγάλα ονόματα των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και της ενεργού πολιτικής, τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του μαχόμενου ελληνισμού. Ο Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Hugo) γράφει ποιήματα παρακινώντας τους Γάλλους να συμμετάσχουν στον αγώνα των Ελλήνων: «Στην Ελλάδα, στην Ελλάδα! Σ’ όλους σας αφήνω γειά. Εμπρός αδέλφια στην Ελλάδα, γδικιωμό και λευτεριά!», ενώ στη γαλλική Βουλή προβαίνει στη δήλωση: «Ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ο πολιτισμός του κόσμου έχει μια προγιαγιά, που λέγεται Ελλάδα».

Ο ποιητής Φρειδερίκος Μιστράλ (Frederic Mistral) στο ποίημά του «Ελληνικός Ύμνος» συμπυκνώνει το νόημα του Αγώνα, με τους στίχους (σε μετάφραση Κωστή Παλαμά): «Αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει». Ο Σατωβριάνδος (François-René de Chatteaubriand), Γάλλος λογοτέχνης και πολιτικός, αναφέρεται με συγκίνηση στους αγώνες των Ελλήνων: «Αι Σουλιώτισσαι γυναίκες βυθιζόμεναι μετά των τέκνων στα κύματα, οι πρόσφυγες της Πάργας εκφέροντες μεθ’ εαυτών τα οστά των πατέρων, τα Ψαρά θαπτόμενα υπό τα ερείπια αυτών, το ατείχιστον σχεδόν Μεσολόγγιον αποκρούον τους δις εις τα τείχη αυτού εφορμήσαντας βαρβάρους, αδύνατα σκάφη μεταμορφωθέντα εις τρομερούς στόλους και προσβάλλοντα, πυρπολούντα, και διασκορπίζοντα τα υπερμεγέθη εχθρικά πλοία, ταύτα εισί τα κατορθώματα, άτινα θέλουσι καταστήσει την νέαν Ελλάδα αξίαν της λατρείας, ης απελάμβανε και το αρχαίον όνομα αυτής. Οι Έλληνες δια της ανδρείας αυτών κατεστάθησαν και πάλιν έθνος. Αρνηθείσης δε της διπλωματίας να αναγνωρίσει την νομιμότητα αυτών, επεκαλέσθησαν την δια των όπλων δόξαν».

Εξάλλου, το έργο του Γάλλου προξένου στα Ιωάννινα του Αλή πασά, περιηγητή, και ιστορικού Φραγκίσκου Πουκεβίλ (François Pouqueville) «Ιστορία της Αναγεννήσεως της Ελλάδος» γίνεται μπεστ-σέλερ και εξαντλείται εν μια νυκτί από τα βιβλιοπωλεία. Ο αδελφός του, Ούγος Πουκεβίλ (Hugo Pouqueville), πρόξενος της Γαλλίας στην Πάτρα κατά την έκρηξη της Ελληνικής Επαναστάσεως, ήταν επίσης θερμός φιλέλληνας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Λαμαρτίνος (Alfonse de Lamartine), λογοτέχνης, διακεκριμένος ποιητής και διαπρεπής πολιτικός: «Αυτοί εδώ είναι οι αρχηγοί ενός ηρωϊκού λαού, και κρατούν ακόμη στο χέρι το ντουφέκι και το σπαθί, με το οποίο έρχονται να αγωνισθούν για την απελευθέρωσή τους και συνάμα διαβουλεύονται πάνω στους τρόπους, με τους οποίους θα στερεώσουν τον θρίαμβο της ελευθερίας τους. Η Βουλή τους είναι ένα πολεμικό συμβούλιο».

Επιπλέον, πολλοί διακεκριμένοι Γάλλοι ζωγράφοι, όπως ο Ευγένιος Ντελακρουά (Eugéne Delacroix), ο Θεόδωρος Ζερικώ (Théodore Géricault), και ο Λουΐ Ντυπρέ (Louis Dupré), εμπνέονται από την Ελληνική Επανάσταση, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ντελακρουά, του οποίου οι πίνακες  «Σκηνή από τη σφαγή της Χίου» και «Η Ελλάς στο Μεσολόγγι» συγκινούν ακόμα και σήμερα τις καρδιές των ανθρώπων.

ΗΠΑ: Το 1825 ήρθε στην Ελλάδα ο Αμερικανός χειρουργός Σαμουήλ Χάου (Samuel Howe), ενδεδυμένος με την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά, για να προσφέρει τις ιατρικές του υπηρεσίες στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Ο φιλέλληνας Αμερικανός χειρουργός, μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ, δημοσίευσε τις προσωπικές του εμπειρίες από την επαναστατημένη Ελλάδα στο έργο του «Ιστορική Σκιαγραφία της Ελληνικής Επανάστασης». Εξάλλου, όλες οι μεγάλες αμερικανικές πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Ο Τόμας Τζέφφερσον (Thomas Jefferson) γράφει στον Κοραή: «Κανένας λαός δεν συμπάσχει βαθύτερα από τον δικό μας με τα παθήματα των συμπατριωτών σας, και κανένας δεν απευθύνει στους ουρανούς προσευχές ειλικρινέστερες και φλογερότερες για την επιτυχία τους». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέημς Μονρόε (James Monroe), εισηγητής το 1823 του ομώνυμου δόγματος περί μη επεμβάσεως των Ευρωπαίων στην Αμερική και αντιστρόφως, εκφράζει με ενάργεια τα αισθήματα του αμερικανικού λαού, στην αγόρευσή του στο Κογκρέσο στις 2 Δεκεμβρίου του 1822: «Και μόνον το να προφέρει κανείς το όνομα Ελλάς αρκεί για να πλημμυρίσει η σκέψις μας με αισθήματα που συνεγείρουν τας καρδίας μας… Ήτο φυσικόν, κατά συνέπειαν, η επανεμφάνισις του λαού αυτού, υπό τον αρχικό χαρακτήρα του, αγωνιζομένου δια την ανεξαρτησίαν και ελευθερίαν του, να συνεγείρει μεγάλως τας συμπαθείας μας υπέρ αυτού, όπως τόσον χαρακτηριστικώς παρετηρήθη απ’  άκρου εις άκρον των Ηνωμένων Πολιτειών».

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, ο πατέρας του Όθωνα, υπήρξε λάτρης της Ελλάδος και των Ελλήνων, δηλώνοντας, κατά τη μακρά περίοδο που υπήρξε ο ίδιος διάδοχος του θρόνου της Βαυαρίας, ότι «καλύτερα να είσαι Έλληνας πολίτης, παρά διάδοχος του θρόνου». Επίσης, με παρότρυνση του Λουδοβίκου, ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Θείρσιος (Friedrich von Thiersch) ιδρύει στο Μόναχο το γνωστό σχολείο «Αθήναιον» (Athenaeum) ενώ παράλληλα φροντίζει ιδιαίτερα τα πολλά Ελληνόπουλα που πηγαίνουν στο Μόναχο για σπουδές.

Ο Λουδοβίκος ανέλαβε υπό την προστασία του τον γιο του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Λεωνίδα (που στάλθηκε στο Μόναχο μετά την άγρια δολοφονία του Οδυσσέα), τον οποίο  προόριζε για στρατιωτικό. Ατυχώς, ο γιος του Οδυσσέα αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία μόλις 12 ετών, προς μεγάλη λύπη του Λουδοβίκου, ο οποίος χάραξε την ακόλουθη επιγραφή στον μαρμάρινο τάφο που του έφτιαξε: «Ενθάδε κείται Λεωνίδας, εγγονός Ανδρούτσου, υιός Οδυσσέως, προ της ήβης αποθανών εν Μονάχω την 11ην Δεκεμβρίου 1836. Τον τάφον αυτόν ανέστησε παλαιός τις φιλέλλην, Λουδοβίκος ο της Βαυαρίας βασιλεύς».

Υπό την προστασία του Λουδοβίκου σπούδασε ως υπότροφος στο Μόναχο και ο μικρός γιος του Μάρκου Μπότσαρη, Δημήτριος, ο οποίος μετέβη εκεί τον Μάϊο του 1827, όπου αποφοίτησε πρώτα από τη σχολή του παιδαγωγού Ντεζαρντέν και κατόπιν από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Μονάχου. Επίσης, ο βασιλιάς Λουδοβίκος, γοητευμένος από την εξαιρετική ομορφιά της κόρης του Μάρκου Μπότσαρη, Κατερίνας, ανέθεσε σε Γερμανό ζωγράφο τη φιλοτέχνηση του πορτραίτου της, το οποίο ανήρτησε στην Πινακοθήκη του ανακτόρου του. Στην αυλή του Μονάχου την παρομοίαζαν με τριαντάφυλλο και την αποκαλούσαν Ρόζα, όνομα το οποίο και διατήρησε έκτοτε.

Μέγας φιλέλληνας ήταν και ο Γερμανός ποιητής και κορυφαίος του ευρωπαϊκού πνεύματος, Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Τα αισθήματά του για την Ελλάδα συνοψίζονται στη φράση του: «ό,τι είναι η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα» ενώ πολλά από τα έργα του είναι αφιερωμένα στην Ελληνική Αρχαιότητα. Η λατρεία και ο θαυμασμός που έτρεφε στην ψυχή του για την Ελλάδα ο επίσης Γερμανός φιλέλληνας και φίλος του Γκαίτε, Σίλλερ, συμπυκνώνεται στα λόγια του: «Όπου κι αν γυρίσω τη σκέψη μου, όπου κι αν στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση, γιατί να σ’ αγγίξω; Για να καταλάβω πόσο μικρός είμαι, πόσο ασήμαντος, πόσο μηδαμινός; Γιατί δεν μ’ αφήνεις στην ησυχία μου και στην ξεγνοιασιά μου;».

H αρχαιολατρία και ο φιλελληνισμός των Γερμανών ξεκινά από τον πατέρα της αρχαιολογικής επιστήμης Γιόχαν Γιόακιμ Βίνκελμαν (1717-1768) κατά τον οποίο: «Η μοναδική οδός για τη μεγαλοσύνη είναι η μίμηση των αρχαίων Ελλήνων». Επίσης, ο Γερμανός φιλέλληνας ποιητής Βίλχελμ Μύλλερ (Wilhelm Müller), ο οποίος επληροφορείτο τα δεινά της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας από τους Έλληνες της Βιέννης, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης. Ήδη από το 1821, τα «Τραγούδια των Ελλήνων» (Lieder der Griechen) του Μύλλερ, προκαλούν τον ενθουσιασμό στη Γερμανία, γραμμένα όλα τους στο πνεύμα τού χαρακτηριστικού του στίχου: «Χωρίς τη Λευτεριά τί θα ’σουνα Ελλάδα; Χωρίς Ελλάδα τί θα ’τανε ο κόσμος;».

Σε όλους αυτούς αξίζει μια έμπρακτη αναγνώριση της παρουσίας τους στην καθημερινότητα του ρυθμού της ζωής στην πόλη μας, τους αξίζει μια θέση, ένα βάθρο, από το οποίο να συνεχίζουν να εκπέμπουν τα όσα είπαν, τα όσα πίστεψαν και τα όσα έκαναν για την Ελλάδα, όλα εκείνα που εμείς οι Έλληνες φροντίσαμε να ξεχάσουμε, να αγνοήσουμε και να παραλείψουμε από τη ζωή μας. Θα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μας, μέσα από τη φωτεινή αγαλμάτινη παρουσία όλων εκείνων των μεγάλων ηγητόρων του πνεύματος, όλων εκείνων των συνεχιστών του ελληνικού πνεύματος στην πανανθρώπινη πορεία του, όλων εκείνων που τους αποδίδουμε την ονομασία «Φιλέλληνες», να προσπαθήσουμε, εμείς οι «Έλληνες», να γίνουμε επιτέλους Φιλέλληνες. Γιατί δεν αρκεί κανείς για να είναι Έλληνας να γεννηθεί Έλληνας. Οφείλει μέσα από την συνειδητοποίηση και την αξιοποίηση της βαρειάς για τους ώμους μας πνευματικής κληρονομίας των προγόνων μας, να γίνει και Φιλέλληνας.

                                                 

Η παλιγγενεσία της 25ης Μαρτίου 1821 και οι μαριονέτες των μνημονίων

Γιώργος Α. Βάμβουκας
Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
02 / 05 /2014

Η 25η Μαρτίου του 1821 είναι η σημαντικότερη εθνική μας επέτειος, γιατί σηματοδοτεί την παλιγγενεσία του ελληνικού έθνους. Ταυτόχρονα, η 25η Μαρτίου είναι και θρησκευτική εορτή, γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η Επανάσταση του 1821 ήταν ο ξεσηκωμός των ελλήνων κατά του οθωμανικού-τουρκικού ζυγού, για εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία. Η Επανάσταση του 1821 συνέβαλε στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Μετά την Επανάσταση του 1821, το αναδυόμενο νεοελληνικό έθνος άρχισε να αντιμετωπίζει οξύτατα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Οι δημόσιες δαπάνες ήταν υπέρογκες και τα έσοδα ανύπαρκτα. Το 1823 τα έσοδα από φόρους (δεκάτη), δασμούς, συνεισφορές ιδιωτών και φιλελλήνων, έκτακτες αναγκαστικές εισφορές (χρηματολογία), κ.λπ., μόλις επαρκούσαν για την κάλυψη του 30% των δημοσίων δαπανών. Κάτω υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες, η προσφυγή της χώρας σε εξωτερικό δανεισμό ήταν αναπόφευκτη.

Στις αρχές του 1823 η προσωρινή κυβέρνηση των Γ. Κουντουριώτη και  Α. Μαυροκορδάτου ξεκίνησε από το Λονδίνο την προσπάθεια εξεύρεσης ξένων κεφαλαίων και τη σύναψη εξωτερικού δανεισμού. Στις 21 Φεβρουαρίου 1824 και 7 Φεβρουαρίου 1825, η Ελλάδα προέβη στη συμφωνία δύο εξωτερικών δανείων, ονομαστικής αξίας 800.000 και 2.000.000 χρυσών αγγλικών λιρών αντίστοιχα. Αμφότερα τα δάνεια αποτυπώθηκαν στην ιστορική μνήμη ως “δάνεια τηςανεξαρτησίας”.Οι διαπραγματεύσεις με τους ξένους πιστωτές για τη σύναψη τους, διεξήχθησαν από την κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη (1782-1858). Ο Γ. Κουντουριώτης παρέμεινε πρόεδρος της κυβέρνησης από τις 6 Ιανουαρίου 1824 έως τις 12 Απριλίου 1826. Η κυβέρνηση Κουντουριώτη εισέπραξε το προϊόν και των δύο δανείων της ανεξαρτησίας. Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης και ουσιαστικά ισότιμο μέλος με τον Κουντουριώτη ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865). Επίσης, βασικό κυβερνητικό στέλεχος υπήρξε ο Ιωάννης Κωλέττης (1773-1847).

Οι Κουντουριώτης, Μαυροκορδάτος και Κωλέττης αποδείχτηκαν μοιραία ιστορικά πρόσωπα, ρίχνοντας την χώρα σε εμφύλιο σπαραγμό και προκαλώντας με τα τραγικά λάθη τους την χρεοκοπία της Ελλάδος το 1827.Τα δάνεια της ανεξαρτησίας και ιδίως το δεύτερο, συμφωνήθηκαν με αποικιοκρατικούς όρους για τη χώρα. Από το πρώτο εξωτερικό δάνειο ονομαστικής αξίας 800.000 χρυσών αγγλικών λιρών, η Ελλάδα εισέπραξε 298.726 λίρες, δηλαδή το 37,3% της ονομαστικής αξίας του δανείου. Το δεύτερο εξωτερικό δάνειο ονομαστικής αξίας 2.000.000 χρυσών αγγλικών λιρών, συνιστά τη μεγαλύτερη καταλήστευση στην οικονομική ιστορία του τόπου. Ναι μεν η ονομαστική αξία του δανείου ήταν 2.000.000 χρυσές λίρες, αλλά η Ελλάς εισέπραξε μόλις 232.558 λίρες. Τα ποσά που αφαιρέθηκαν από την ονομαστική αξία των δανείων, αφορούσαν κυρίως  την καταβολή προμηθειών στους οίκους χορήγησης των δανείων και την εξόφληση μελλοντικών τοκοχρεολυσίων.

Οι επαχθέστατοι όροι των δύο δανείων, οι καταστροφικές επιπτώσεις των δύο εμφύλιων πολέμων στην οικονομία του τόπου, τα περιορισμένα κρατικά έσοδα, ο ραγιαδισμός που επέδειξε η κυβέρνηση Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου απέναντι στην Αγγλία και η υποχθόνια παρέμβαση της Αγγλίας στις εσωτερικές μας υποθέσεις, προκάλεσαν την πρώτη χρεοκοπία της Ελλάδος το 1827. Η χρεοκοπία αυτή ήταν αναπόφευκτη. Ο Α. Αγγελόπουλος σε βιβλίο που δημοσίευσε το 1937, επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι “η Ελλάδα χρεοκόπησε το 1827 για δάνεια που τελικάδεν εισέπραξε”.  Η πτώχευση του 1827 άφησε στις πλάτες του δυστυχισμένου λαού, το υπερμέγεθες εξωτερικό χρέος των 2.800.000 χρυσών λιρών, ποσό που μεταφράζεται σε 70.000.000 χρυσά γαλλικά φράγκα ή 23.643.000 αμερικανικά δολάρια.

Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, το ποσό των 2.800.000 χρυσών λιρών, λογιζόταν υπέρογκο και αντικειμενικά ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθεί από τη φτωχή Ελλάδα. Η Αγγλία με μεθοδικές και καιροσκοπικές κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα, έπεισε την δουλοπρεπή κυβέρνηση Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου, να προβεί στη σύναψη του πελώριου ποσού των 2.800.000 λιρών, ώστε να προσδέσει στην αποικιοκρατική της άμαξα την εξαθλιωμένη Ελλάδα. Η Αγγλία προσβλέποντας στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποσκοπούσε να διεισδύσει στη λεκάνη της Μεσογείου. Η επίτευξη του στόχου αυτού προϋπόθετε την υποτέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων στο άρμα της. Η χορήγηση υπέρογκων δανείων σε μια χώρα, η οποία ήταν αδύνατον στο μέλλον να ανταποκριθεί στις υπέρμετρες δαπάνες εξυπηρέτησής τους, συνιστούσε την ασφαλέστερη οδό για τον απόλυτο έλεγχο των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων από τον ξένο παράγοντα. Με την πτώχευση του 1827 η Ελλάδα υποτάχτηκε πλήρως στην Αγγλία.   

Η κυβέρνηση Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου ταυτίστηκε με τις μελανότερες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας. Η θητεία της σημαδεύτηκε με τη σύναψη των αισχροκερδών δανείων της ανεξαρτησίας, τους δύο φρικιαστικούς εμφύλιους πολέμους, την απώλεια ελληνικών εδαφών από τις νικηφόρες επιδρομές του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και του Κιουταχή στην Στερεά Ελλάδα, την επαιτεία στις προστάτιδες δυνάμεις για την επανάκτηση των χαμένων εδαφών και την εξάρτηση των προοπτικών της χώρας από τις αρπακτικές διαθέσεις των μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και ιδίως της Αγγλίας. Το μεγαλύτερο μέρος από το προϊόν των δανείων, δαπανήθηκε από την κυβέρνηση Κουντουριώτη προς όφελος των πολιτικών της φίλων και στον μινώταυρο του εμφυλίου πολέμου.

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι από το 1821 και μέχρι σήμερα, οι μεγαλύτερες συμφορές του ελληνικού έθνους είναι ταυτισμένες, με τα ολέθρια λάθη των εκάστοτε κυβερνήσεων στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής και με τη δολιότητα των μπράβων της διεθνούς διακυβέρνησης (μεγάλες δυνάμεις). Μετά την πτώχευση του 1827, ακολούθησαν οι ταπεινωτικές πτωχεύσεις των ετών 1843, 1893 και 1932. Από την πτώχευση του 1827 και μέχρι σήμερα, το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος ακολουθεί συνεχώς ανοδική πορεία. Στις αρχές του 2010, τα Δημόσια Οικονομικά της χώρας κατέρρευσαν και οι προστάτιδες δυνάμεις της Γερμανίας και των ΗΠΑ, μας επέβαλαν την τρόικα. Τα φερέφωνα της σημερινής δικομματικής κυβέρνησης θεωρούνται εκτελεστικά όργανα της Γερμανίας και των ΗΠΑ. Με μαριονέτες δεν μπορεί όμως να ασκηθεί αποτελεσματική εθνική οικονομική πολιτική. Το καίριο δίδαγμα που εξάγεται από την πτώχευση του 1827 και μέχρι την πρόσφατη χρεοκοπία του 2010, είναι ότι τρισάθλιες και δουλοπρεπείς κυβερνήσεις, υποσκάπτουν πολύ συχνά τα συμφέροντα του ελληνικού έθνους και με τα οδυνηρά λάθη τους συντελούν στην αύξηση του δημοσίου χρέους σε αστρονομικά επίπεδα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η Ελλάδα ήταν και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι έρμαιο της διεθνούς κερδοσκοπίας και πλήρως εξαρτημένη από τους ξένους πιστωτές των εκάστοτε προστάτιδων δυνάμεων.  

 

6 Σεπτεμβρίου 1955 - Η τουρκική θηριωδία στην Κωνσταντινούπολη

Τσιλιμίγκρα Ιωάννη
Ιστορικού - Εκπαιδευτικού

01 /05 /2014

 

 

ΚΡΗΤΗ  ΚΑΙ  ΑΚΡΙΣΙΑ

Χρίστος  Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με αφορμή τα θύματα από τις φετινές πασχαλινές «μπαλωθιές», ζήτησε τον αφοπλισμό των Κρητών, αίτημα που συνόδευσε με την απαξιωτική παρατήρηση: «και μη μας λένε ότι είναι παλιά τα όπλα τους, γιατί αν ήταν έτσι, γιατί τότε δεν εξεγέρθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821;».

Έλα όμως που οι Κρήτες εξεγέρθηκαν όχι μόνο το 1821, αλλά πολύ πριν και πολύ μετά, και ήταν, και είναι, και θα είναι εξεγερμένοι, εις τον αιώνα τον άπαντα, και νυν και αεί, ωραίοι πάντα ως Έλληνες…

Σταχυολογώ πρόχειρα από ένα φάσμα ιστορικών βιβλίων μου, ονόματα, πράγματα και «θάματα» της λεβεντογένας Κρήτης, όχι γιατί τα έχει ανάγκη, αλλά, ως φαίνεται, γιατί τα έχουμε ανάγκη εμείς, οι υπόλοιποι και ανιστόρητοι:

Οι Κρήτες, εμφορούμενοι πάντοτε από ελληνική εθνική συνείδηση, εξεγέρθησαν επανειλημμένα κατά των Ενετών, καθ’ όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, όπως για παράδειγμα με την επανάσταση των Χορτάτζηδων το 1272, των Καλλέργηδων κατά την περίοδο 1282-1299 και 1363-1366, των Βλαστών («Συνωμοσία του Σήφη Βλαστού») το 1453, και του Γεωργίου Καντανολέου το 1523.

Στα Ορλωφικά, ο Δασκαλογιάννης (Ιωάννης Βλάχος), με την ελπίδα ότι θα καταπλεύσει και στην Κρήτη ο ρωσικός στόλος, ξεσήκωσε τα Σφακιά. Μετά από πολύνεκρες μάχες με τους Τούρκους, οι Σφακιανοί κατέφυγαν το φθινόπωρο του 1770 σε ανταρτοπόλεμο. Ο Δασκαλογιάννης, περιμένοντας μάταια τη ρωσική βοήθεια, παραδόθηκε έναντι χορήγησης γενικής αμνηστίας και εκτελέστηκε  από τους Τούρκους τον Ιούνιο του 1771 (τον έγδαραν ζωντανό).   

Κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως, ειδικώς για την Κρήτη, η οποία εξεγέρθηκε μεταξύ των πρώτων, από τον Ιούνιο του 1821, λόγω ακριβώς της αδυναμίας των Τούρκων να καταπνίξουν τους επαναστάτες, ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ είχε ήδη ζητήσει από το 1822 την βοήθεια του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Μωχάμετ Άλυ, ο οποίος και απέστειλε στις 28 Μαϊου και στις 30 Σεπτεμβρίου του 1822 στην Σούδα τον αιγυπτιακό στόλο και στρατό υπό τον γαμπρό του, Χασάν πασά, προ της τελικής εισβολής του Ιμπραήμ τον Απρίλιο του 1824, με επιπλέον δυνάμεις υπό τον Χουσεΐν. Τον Απρίλιο του 1824, και ενώ οι υπόλοιποι  Έλληνες  βυθίζονταν στη δίνη του εμφυλίου πολέμου, ο Ιμπραήμ αποβιβάζει ισχυρές αιγυπτιακές στρατιωτικές δυνάμεις στην Κρήτη υπό τον Αλβανό Χουσεΐν (γαμπρό του Ιμπραήμ) και καταπνίγει την επανάσταση της Μεγαλονήσου η οποία ήταν, τονίζουμε,  εξεγερμένη από τον Ιούνιο του 1821. Στο σπήλαιο Μεληδόνι στην Κρήτη, 400 γυναικόπαιδα βρίσκουν φρικτό θάνατο μέσα στους καπνούς από την φωτιά που άναψαν οι Αιγύπτιοι του Χουσεΐν στην είσοδό του, μια θυσία για την πατρίδα που θα έπρεπε όλοι μας να γνωρίζουμε και να τιμούμε.

Οι Κρήτες οπλαρχηγοί της Επανάστασης, τους οποίους καλό θα είναι να απομνημονεύσουν οι αεριτζήδες πολιτικοί μας, πριν να εκστομίζουν την επηρμένη άγνοιά τους γι’ αυτούς που έχυσαν το αίμα τους για την Ελλάδα, ήταν, μεταξύ άλλων, οι ηρωϊκοί  Γεώργιος Τσουδερός, Εμμανουήλ Καζάνης, Γεώργιος Δεληγιαννάκης, Αναγνώστης Μανουσογιαννάκης, Βασίλειος Χάλης, Γεώργιος Δασκαλάκης-Τσελεπής, καπετάν-Κόρακας, Ιωσήφ Κωνσταντουδάκης, Εμμανουήλ Γιανναδάκης, Μελχισεδέκ Τσουδερός και Δημήτριος Κουρμούλης.

Στην Κρήτη, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης έδρασε επίσης και ο Ηπειρώτης οπλαρχηγός Χατζημιχάλης Νταλιάνης, ο οποίος, τον Μάρτιο του 1828, μαζί με Κρήτες αγωνιστές, κατέλαβε το Φραγκοκάστελλο, το κάστρο που ήλεγχε μία από τις προσβάσεις των Σφακίων. Πολιορκήθηκε από μία μεγάλη στρατιά Τούρκων υπό τον Μουσταφά πασά, δυνάμεως 8.000 πεζών και 300 ιππέων και έπεσε ηρωϊκά μαζί με 338 στρατιώτες του, στις 18 Μαΐου 1828, γεγονός που συνδέεται στη λαϊκή παράδοση της Κρήτης με τους «Δροσουλίτες», τη θρυλούμενη δηλαδή επανεμφάνιση (ως οπτασία) των πεσόντων αγωνιστών, που παρατηρείται εκεί κάθε χρόνο κατά τα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου.

Ο Αγώνας στην Κρήτη συνεχίστηκε μέσα από μία σειρά επαναστάσεων μέχρι την ένωσή της με την Ελλάδα το 1913. Αρκεί μόνο να υπενθυμίσουμε, το ολοκαύτωμα στη Μονή του Αρκαδίου, το Νοέμβριο του 1866, με πρωταγωνιστές τον ηγούμενο της μονής, Γαβριήλ, τον φρούραρχο Ιωάννη Δημακόπουλο, και τον πολέμαρχο Κωνσταντίνο Γιαμπουδάκη, αλλά και τις  λεηλασίες και τις καταστροφές εκκλησιών της Κρήτης από τους Τούρκους πριν και κατά την διάρκεια της κρητικής επανάστασης του 1897.

Κι ενώ ακόμα η Κρήτη δεν είχε ενωθεί με την Ελλάδα, Κρήτες ήσαν εκείνοι που πρωτοστάτησαν στον Μακεδονικό Αγώνα του 1904-1908. Τιμή και δόξα στα ονόματα των ηρωϊκών οπλαρχηγών τους: Γεώργιος Τσόντος (Καπετάν Βάρδας), Γεώργιος Κατεχάκης (Καπετάν Ρούβας), Νικόστρατος Καλομενόπουλος (Καπετάν Νίδας), Γεώργιος Δικώνυμος (Καπετάν Μακρής), Γεώργιος Βολάνης, Παύλος Γύπαρης, Ηλίας Δεληγιαννάκης, Ευθύμιος Καούδης, Ιωάννης Καραβίτης, Εμμανουήλ Νικολούδης, Ιωάννης Πούλακας, Εμμανουήλ Σκουντρής, Εμμανουήλ Κατσίγαρης, Ευάγγελος Νικολούδης, Γεώργιος Σκαλίδης, Νικόλαος Ανδριανάκης, Παναγιώτης Φωτάκης, Γεώργιος Σεϊμένης, και άλλοι και άλλοι «ων ουκ έστιν αριθμός».

Στην πρόσφατη ιστορία μας, όταν πια μπήκαν οι Γερμανοί στη Μεγαλόνησο, ο Μανώλης Μπαντουβάς, τέλος Μαΐου του 1941, πήρε τα βουνά με μια δική του ομάδα, αυτοί οι Κρήτες ήσαν οι πρώτοι που άρχισαν την εθνική αντίσταση. Βγήκαν κι άλλες ομάδες στα βουνά της Κρήτης: οι Γυπαραίοι, οι Κεφαλογιάννηδες, οι Πετρακογιώργηδες, οι Ξυλούρηδες, οικογένειες ολόκληρες, έτσι γίνεται στην Κρήτη. Στην Κρήτη και στη Μάνη. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και  η τρέχουσα λυσσαλέα σλαβοβουλγαρική προπαγάνδα η οποία μέμφεται συνεχώς τους «Κρήτες και Μανιάτες λησταντάρτες» για την ήττα των κομιτατζήδων στον Μακεδονικό Αγώνα του 1904-1908. Αυτούς τους «λησταντάρτες» και τις «εγκληματικές οργανώσεις» τους, φαντασιώνονται να αφοπλίσουν κάποιοι πολιτικοί  γίγαντες, όχι απαραιτήτως Έλληνες, ενάντια στην εθνική, πατριωτική και λαϊκή μας θέληση, για να επαληθευθούν ίσως οι «ιερές γραφές» κάποιων που δεν διδάχθηκαν τίποτε από το: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;».