ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΟΣΟΝΟΥΠΩ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΙΣ ΑΡΠΑΞΕΙ

Χρίστος Γούδης
21/07/2016

Η άκρα ταπείνωση και ο εξευτελισμός του τουρκικού στρατού από τις ορδές των ισλαμιστών μογγόλων της Ανατολίας δεν είναι κάτι που δεν θα έχει συνέχεια. Προς το παρόν ο Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν (εμείς τον παρατονίζουμε σε «Ερντογάν» γιατί έτσι μας αρέσει) φαίνεται ότι δίνει μετωπική και λυσσαλέα μάχη επιβίωσης, συνυφασμένης με την προσπάθειά του εγκαθίδρυσης μιας θεοκρατικής ισλαμιστικής «δημοκρατορίας» η οποία, εάν στεφθεί με επιτυχία, θα εξαλείψει την πολιτισμένη εξευρωπαϊσμένη Τουρκία των ντονμέδων (εξισλαμισμένων εβραίων) της Κωνσταντινούπολης και των εξισλαμισμένων Ιώνων των μικρασιατικών παραλίων (με επίκεντρο τη Σμύρνη), υποστηρικτών όλων τους τού κατά Φετουλάχ Γκιουλέν ήπιου ευρωπαϊκού ισλαμισμού (της ανεκτικότητας και της πειθούς),  τους οποίους ο νέος προφήτης του Ισλάμ Έρντογαν, διακατεχόμενος ως νέος «Μά’αντι του Χαρτούμ» από το σύνδρομο μανίας μεγαλείου και καταδιώξεως, θεωρεί ως υποκινούμενους από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αλήθεια ή ψέματα, πραγματισμός ή ιδεοληψία, το εγγύς μέλλον θα δείξει, αν και δεν φαίνεται να είναι άσχετο και αθώο το γεγονός ότι η πρώτη γνωστοποίηση του στρατιωτικού κινήματος της 15ης Ιουλίου 2016 («Ονμπές Τεμούζ Χαρεκετλίκ»)  προς τον έξω κόσμο έγινε από την ισραηλινή εφημερίδα «Χα’αρέτζ» (σημαίνει «Εφημερίδα της γης» της Επαγγελίας – προφανώς), ενώ η πρώτη «ήξεις αφήξεις» δήλωση του υπουργού των Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρρυ ανακαλεί στη μνήμη μας την γνωστή ρήση περί της απορίας που προκαλεί η μετάβαση της (πονηρής) αλεπούς, της κατά Γκαίτε «Ράϊνεκε Φουξ», στο (τούρκικο) παζάρι.

Το θέμα πάντως, που ενδεχομένως θα μας αφορά άμεσα και σύντομα, είναι ο τρόπος με τον οποίο θα ανακτηθεί η υπερηφάνεια του τουρκικού στρατού στην λαϊκή συνείδηση, προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) για την συνέχεια του τουρκικού «έθνους». Δύο είναι οι δρόμοι της ανόρθωσης του κύρους των διασυρθέντων σε βαθμό οίκτου και ελέους ενόπλων του δυνάμεων. Ο πρώτος περνά πάνω από το πτώμα του Έρντογαν αποκαθηλωμένο από την αγχόνη, με ή άνευ όρχεων. Ο δεύτερος, εάν ο νεοπαγής παραληρηματικός σουλτάνος επικρατήσει, θα ανοίξει από τον «νέο στρατό» του (τουρκιστί «γενί τσαρ», εξού και οι «γενίτσαροι»), ο οποίος θα κληθεί να επιδείξει τις «αναγεννησιακές» του ιδιότητες δέρνοντας ανηλεώς τον μέχρι τώρα συνήθη καρπαζοεισπράκτορα της γειτονικής του περιοχής. Για να δούμε τί θα δούμε, αν φυσικά επιζήσουμε από τον ξυλοδαρμό…

 

Τα pokemon σώζουν το πολιτικό σύστημα

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής ΕρευνώνΕθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
18/07/2016

Tουλάχιστον ο Pablo Escobar είχε κοινωνική συνείδηση.

«Ο ωραιότερος θερινός κινηματογράφος των Αθηνών ΑΘΗΝΑ παρουσιάζει πρώτος εξ όλων των θερινών κινηματογράφων τον μεγαλειώδη θρίαμβο της εφετινής περιόδου, ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΜΠΑΛΑΛΑIΚΑ. Στην επιτυχή μουσικήν και δραματικήν ταινίαν πρωταγωνιστεί η διάσημη Ουγγαρέζα ΚΑΑΡΑ ΤΟΛΝΑΥ και ο ΠΩΛ ΓΙΑΒΟΡ. Σημ.-Κατά την διάρκειαν της παραστάσεως μεταδίδονται ανελλιπώς αι τελευταίαι ειδήσεις».

Ήταν αδύνατον οι πολίτες στην Αθήνα του μεσοπολέμου να αντιληφθούν ότι η φαινομενικά αθώα διαφήμιση μιας κινηματογραφικής ταινίας την 24ην Ιουνίου 1939 στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ», θα αποτελούσε την εισαγωγή στον «νέο θαυμαστό κόσμο της ελεγχόμενης συμπεριφοράς» των απογόνων τους, μέσω της «απόλυτης χρήσης του ηλεκτρονικού ήχου και της εικόνας», ώστε οι τελευταίοι να είναι ανίκανοι να αντιδράσουν στην επιβολή των αισχρών και χυδαίων φόρων, στην δήμευση των περιουσιών τους, στην καθολική μεταφορά του ιδιωτικού πλούτου στις τσέπες των ελίτ, στην μαζική μετανάστευση των παιδιών τους στο εξωτερικό, στην διάλυση της Ελληνικής οικογένειας, στην καταστροφή του οικονομικού ιστού και της επιχειρηματικότητας, στην νομιμοποίηση της ληστείας των καταθέσεων των πολιτών από τους Κορλεόνε της πολιτικής εξουσίας, στις στρατιές των εξαθλιωμένων ανέργων, στην προλεταριοποίηση της κοινωνίας, στον πολυφυλετικό εποικισμό της χώρας, στην καθιέρωση της μπούρκας στην αισθητική του δημοσίου χώρου, 195 χρόνια μετά την κατάργησή της στην Ελλάδα, στον αφελληνισμό της παιδείας, στον εξοστρακισμό και την γελοιοποίηση του Ελληνικού πολιτισμού, στην καθιέρωση του προτύπου του οικιστικού γκέτο των Εξαρχείων σε όλη την χώρα, στην φαβελοποίηση ολόκληρων περιοχών, στην ίδρυση ισλαμικών σκηνό-πόλεων σε όλη την χώρα, στην υποβάθμιση και σκουπιδοποίηση του αστικού και αρχιτεκτονικού τοπίου, στην εδραίωση της καθημερινής εγκληματικότητας, στην εκθετική αύξηση των αυτοκτονιών και των ψυχικών νοσημάτων, στην διάλυση του στρατού και κατ’ επέκταση των κρατικών δομών εξωτερικής ασφαλείας, στην μείωση του προσδόκιμου ζωής, στην απαξίωση της δικαιοσύνης, στην κατάργηση της δημοκρατίας και των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών, καθώς και στην μετατροπή της χώρας σε «χώρο» νέο-οθωμανών και ευρωλιγούρηδων.

Εάν επίσης οι πολίτες των Αθηνών της δεκαετίας του 1930 ανέλυαν την πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά των απογόνων των, θα εκπλήσσοντο δυσάρεστα από το γεγονός ότι οι τελευταίοι θα διαιώνιζαν επί σαράντα δύο συναπτά έτη ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα εξουσίας, το οποίο διαχειριζόμενο καταλλήλως τον «ήχο και την εικόνα», θα νέκρωνε απολύτως την αναλυτική και συνθετική λειτουργία του εγκεφάλου τους, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνοντο όσα θα τους συνέβαιναν.

Σε αντίθεση με το Μεταξικό καθεστώς, που χρησιμοποίησε ενστικτωδώς την δύναμη της προπαγάνδας μέσω του ραδιοφώνου και του κινηματογράφου, το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1930, με σκοπό την χαλύβδωση της εθνικής συνείδησης, ώστε ο Ελληνικός λαός να μπορέσει να αντισταθεί στην επικείμενη εισβολή των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών ναζιστών, σήμερα η επιστημονική εφαρμογή των κανόνων της κοινωνικής μηχανικής από την νέα τάξη πραγμάτων, έχει ως αποτέλεσμα την άμεση και καθολική νέκρωση της νοητικής λειτουργίας της κοινωνίας και την αποβλάκωσή της, αποσκοπούσα στην καθολική ληστεία των πολιτών και την εξαφάνιση των αντιστάσεων μέσω της άμεσης καταστροφής των εθνών.

Επί παραδείγματι, αυτή την στιγμή ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις ΗΠΑ και την Γερμανία έχει κόψει το νήμα που το συνδέει ατομικά και συλλογικά με τον ορθολογισμό ψάχνοντας ανύπαρκτα εικονικά pokemon εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η δόλια επιβολή της εικονικής πραγματικότητας στον κοινωνικό βίο των πολιτών τους καθιστά καθολικά ανίκανους να αντιδράσουν στον σχεδιαζόμενο εξανδραποδισμό τους από τον νεοφιλελευθερισμό και την νέα τάξη πραγμάτων. Πράγματι, ο βασικός σκοπός της κοινωνικής μηχανικής συνίσταται στην επιστημονικά μεθοδευμένη αποβλάκωση των πολιτών, ώστε το 0.01 % του πληθυσμού να νέμεται τον διαθέσιμο πλούτο, ενώ το υπολειπόμενο 99.99 % να αδυνατεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα και συνεπώς να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί την «εκλεκτή τροφή» για το 0.01 % του πληθυσμού των ελίτ.

Η πολιτική απάθεια σήμερα είναι κυρίως απόρροια του γεγονότος ότι οι εναπομείναντες άρρενες νέοι στην πατρίδα μας είναι καθηλωμένοι στα διαδικτυακά παιχνίδια, απέχοντες από τον κοινωνικό και πολιτικό βίο. Οι κυρίες επίσης, λύνουν τις υπαρξιακές και κοινωνικές τους αναζητήσεις μέσω του Facebook. Ταυτόχρονα, η παρακμιακή γενιά της μεταπολίτευσης, ως φορέας της «πρασινογάλαζης πανούκλας» στην χώρα μας, ζει τα χαμένα «πρασινογάλαζα όνειρα» της και τους «πρασινογάλαζους καρά-σεβντάδες» της μέσω των Τουρκικών τηλεοπτικών σειρών, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η κατευθυνόμενη προπαγάνδα των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής αποβλάκωσης και η εικονική πραγματικότητα αποσκοπούν στην διαρκή αποχαύνωσή των, ώστε να αποσπάται ο νους από την μεθοδική ληστεία μέσω της ληστρικής φορολογίας και του ΕΝΦΙΑ από την «Κολομβιανή» πολιτική και οικονομική διαπλοκή.

ΥΓ: Εν τω μεταξύ, καλπάζει η οικονομία της Βρετανίας παρά τα χαμένα δάκρυα και τα «μπινελίκια» που έριχναν στους Βρετανούς πολίτες παρουσιαστές στα «πρωινάδικα» των τηλεοπτικών καναλιών, αμέσως μετά την ψυχρολουσία του BREXIT. Ταυτόχρονα, καλοπληρωμένα «μεγαλό-γαλάζια πολιτικά νεοφιλελεύθερα στελέχη» ευχόταν χαιρέκακα στους Βρετανούς να πτωχεύσουν. Περαστικά σας!!!

 

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ Β΄ ΕΘΝΙΚΗ

Χρίστος Γούδης
17/07/2016

Τουρκία, 15 Ιουλίου 2016. Τούρκοι φαντάροι ξεβράκωτοι με τα χέρια ψηλά. Ο φανατισμένος ισλαμικός όχλος του Ερντογάν, ξεσηκωμένος από τους παλαιολιθικούς μουεζίνηδες και ιμάμηδες, τούς λυντσάρει αλύπητα. Άλλους μαστιγώνει, άλλους αποκεφαλίζει. Ένα ψοφίμι αρχηγός του ΓΕΕΘΑ που τον αιχμαλώτισαν οι ερασιτέχνες πραξικοπηματίες στην αρχική φάση του εγχειρήματός τους, απελευθερωμένο μετά την κατάρρευση του «τούρκοπουτς» (ή «κου ντ’ ετά α λα τούρκα») κάτι ψελλίζει στην τουρκοτηλεόραση. Τούρκοι αξιωματικοί διαπομπεύονται με χειροπέδες από τους μπάτσους του Ερντογάν. Ο υπερήφανος και αήττητος τουρκικός στρατός παραδομένος στην χλεύη των ίδιων των Τούρκων. Η Τουρκία στο ναδίρ.

Τί κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες στα σεράγια της Τουρκίας; Σας παραθέτω μερικές γραμμές από το πρόσφατα εκδοθέν έργο μου «Τοτέμ και Ταμπού της Νεότερης Ιστορίας μας» [Α΄τόμος: Εβραϊσμός-Φασισμός-Κομμουνισμός στην Ελλάδα (και όχι μόνο)], και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε: «Αν μάλιστα θελήσει κανείς να εμβαθύνει στα σχετικά πρόσφατα γεγο¬νότα της Τουρκίας, μετά την αποκάλυψη της συνωμοτικής οργάνωσης «Εργκενεκόν», η οποία άρχισε τη δράση της από τις αρχές της δεκαετί¬ας του 2000, εύκολα θα διαπιστώσει ότι κάτω από τα επιφαι¬νόμενα υπάρχει μια αντιπαράθεση του κεμαλικού κράτους (πρακτικά, του κράτους των ντονμέδων – εξισλαμισμένων εβραίων – γιατί η διανόηση αλλά και η στρατιωτική και οικονομική ισχύς είναι πάντα στα χέρια τους) με το Ισλάμ, που εκ¬προσωπείται σήμερα από τον Ερντογάν και το ισλαμικό «Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης» (Adalet ve Kalkinma Partisi : Αντα¬λέτ βε Καλκινμά Παρτιζί). Τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στην Τουρκία δεν είναι παρά μια εσωτερική σύγκρουση για το ποιός θα έχει το πάνω χέρι σε αυτήν την χώρα. Εξού και η οξεία αντιπαράθεση των Ισραηλινών με τον Ερντογάν, δηλαδή με το ισλαμικό κράτος. Είναι προφανές ότι το Ισραήλ έχει πολλά και συγκεκριμένα συμφέροντα στο να διατηρηθεί το κεμαλικό κράτος, με την όποια δυναμική έχει το εβραϊκό ή το εβραΐζον στοιχείο των ντονμέδων της Τουρκίας σε αυτό. Ακόμη και σήμερα είναι ορατές οι επιπτώσεις που προέκυψαν από τους ντονμέδες Νεότουρκους και τον κεμαλισμό που επακολούθησε, στην διαμόρφωση της κοινωνικής δυναμικής της Τουρκίας»

Όσο για μας, φυσικά και είμαστε με τον Ερντογάν, γιατί οδηγεί την Τουρκία με μαθηματική ακρίβεια εκεί που όντως ανήκει: στην Β΄ Εθνική. Και φυσικά, ποσώς μας ενδιαφέρει για το τέλος του, που θα έρθει σύντομα και θα είναι πολύ κακό. Ο Γιαχβέ θα αποδειχθεί πολύ πιο εκδικητικός από τον Αλλάχ…

 

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΦΡΙΚΗ

 

Χρίστος Γούδης
15/07/2016

Όταν πριν από λίγες μέρες, κατά την διάρκεια που οι περιώνυμοι μπαλαδόροι κλώτσαγαν το «ευρωπαϊκό τόπι» στη Γαλλία, όσοι ανησυχούσαν για ένα πιθανό ισλαμιστικό τρομοκρατικό κτύπημα, τους διέφευγε μια μικρή λεπτομέρεια, που αν την ανέλυαν θα ηρεμούσαν. Τους διέφευγε ότι αν όντως συνέβαινε μια τέτοια μαζική δολοφονική ενέργεια, που εκ των πραγμάτων θα στρέφονταν στους πολυάριθμους θαμώνες των γηπέδων, τα μισά θύματα πιθανότατα θα ήταν αφροασιανοί μουσουλμάνοι, καθότι η κοινωνιολογική και θρησκευτική σύνθεση της Γαλλίας είναι αυτή που είδαμε – όσοι βλέπουμε ακόμη – στην σύνθεση της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, ένα «βούντερτημ» (καμία σχέση με βουντού) της Γαλλικής Αφρικής. Άρα δεν θα συνέβαινε, διότι πρακτικά οι δράστες θα ήταν σαν να στρέφονταν και εναντίον των ιδίων των εαυτών τους. 

Αντίθετα στις εορταστικές εκδηλώσεις της 14ης Ιουλίου 2016, ημέρα εθνικής Γιορτής των Γάλλων, οι συρρέοντες στους εορτασμούς ήταν μόνον Γάλλοι και κάποιοι λευκοί (στην πλειονότητά τους) τουρίστες, που γιόρταζαν πρακτικά την εγκαθίδρυση του πρώτου εθνικού κράτους στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης, μια λαϊκή «κατάκτηση» η οποία μέσα από την «δημοκρατία» βρήκε αμέσως μιμητές στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς και τους εποίκους τους της αμερικανικής ηπείρου. Φυσικά, φυσική συνέπεια της «δημοκρατίας» των ευρωπαϊκών λαών ήταν και η αναδυθείσα εξ αυτής «αποικιοκρατία» τους, γιατί χωρίς δούλους και πρώτες ύλες άλλων «υποανάπτυκτων» οντοτήτων και χωρών δύσκολα θα μπορούσαν να απολαύσουν την δική τους «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» (Liberté, Égalité, Fraternité), όπως τους το υποσχέθηκε η Γαλλική Επανάσταση που άρχισε στις 14 Ιουλίου 1789 με την πτώση των φυλακών της Βαστίλλης, και την απελευθέρωση όλων των εκεί παροικούντων (της Ιερουσαλήμ), των κοινωνικών αποβρασμάτων συμπεριλαμβανομένων.

Η ατμόσφαιρα στην Νίκαια της Γαλλίας ήταν λοιπόν πρόσφορη για ισλαμιστές Γάλλους πολίτες, απογόνους τέως δούλων των Γάλλων, οι οποίοι, πέραν του μίσους τους για τους πρώην «μπουάνα» και «μυλόρδους», είχαν και έναν επιπλέον λόγο, καθότι η εν λόγω πόλις θεωρείται από τους πουριτανούς μωαμεθανούς κάτι σαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, όπου οι πάσης φύσεως και παραφύσεως φραγκάτοι και φραγκάτες αδελφοί και αδελφές απολαμβάνουν αμέριμνοι το «σεμέν ντε φερ» και την «πα@#ούζα». Και έγινε ό,τι έγινε.

Βέβαια, οι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι το κληρονόμησαν το πρόβλημα λόγω προτέρου «εντίμου» αποικιοκρατικού βίου. Εμείς, όμως της ψωροκώσταινας, μπορεί κανείς εχέφρων να μου απαντήσει, γιατί τους μαζεύουμε όλους αυτούς τους αφροασιανούς στη δική μας πατρίδα, τη στιγμή μάλιστα που τόσο αίμα χύσαμε για να απαλλαγούμε από τον μουσουλμάνο κατακτητή; Και που πέραν αυτού γεμίσαμε και με αδελφές, των οποίων οι συνήθειες πολύ ξενίζουν (και ξυνίζουν) τους φανατικούς αδελφούς μουσουλμάνους; Εκτός κι αν προτιθέμεθα, ως συμβολή στην αναπόφευκτη πολεμική αντίδραση της Δύσης ενάντια στο ισλαμικό κράτος, να συμβάλουμε με κανένα gay parade που θα προσπαθήσει να το σαρώσει, επιτιθέμενο με τα οπίσθιά του.

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Χρίστος Γούδης
12/07/2016

Υπάρχουν ακόμη Έλληνες που «κλείνουν μέσα στη ψυχή τους την Ελλάδα» όχι πλέον «για να νιώσουν κάθε είδους μεγαλείο», σύμφωνα με το σολωμικό πρόταγμα, αλλά για να περισώσουν ότι μπορεί να περισωθεί. Και αντιδρούν για να σώσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των Ελλήνων αστέγων τους οποίους τόσο η ελληνική πολιτεία όσο και τα εκφυλιστικά και εκφυλισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν εγκαταλείψει ως μη υπάρχοντες, επιδεικνύοντας αντιθέτως και κατά προκλητικό τρόπο τα δουλικά τους αισθήματα απέναντι στους πάσης φύσεως λαθροεισβολείς που εποικίζουν ανενόχλητοι την πατρίδα μας. 

Απέναντι στα συμπτώματα της καλπάζουσας πολιτικής μογγολοειδούς ιδιωτίας που προσέβαλε την χώρα μας, Έλληνες πατριώτες με προεξάρχοντες τους έφεδρους καταδρομείς αλεξιπτωτιστές, κατέλαβαν χθες, 11 Ιουλίου 2016, στην Ιερά Οδό, στον Βοτανικό, τον χώρο μιας εγκαταλελειμμένης ναυτικής βάσης με σκοπό να την μετατρέψουν σε τόπο αξιοπρεπούς διαμονής Ελλήνων αναξιοπαθούντων και όχι σε ισλαμικό τέμενος, όπως «οραματίζεται» η (ανθ)ελληνική πολιτική νομενκλατούρα της μάσας, της ευτέλειας και της υποταγής. Είθε οι σύγχρονοι αυτοί Έλληνες Δονκιχώτες να αποτελέσουν τον καταλύτη μιας αυθεντικής λαϊκής εθνικής αντίστασης, η οποία μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν έχει εκδηλωθεί, ίσως διότι εκτονώνεται μέσα από κατάλληλα μασκαρεμένους κομματικούς φορείς που με τον τρόπο τους (και κυρίως με την απραξία τους) δημιουργούν τελικά την υποψία ότι στηρίζουν και στηρίζονται από το «καθεστώς», εγκλωβίζοντας τις προσδοκίες του χειμαζόμενου ελληνικού έθνους στις δικές τους ιδιοτελείς ποντικοπαγίδες…

 

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Η διάβρωση της Ευρωπαϊκής κοινωνίας οδηγεί στην άλωση της . Θα αφήσουμε να κάνουν το ίδιο και σε μας;

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
09/07/2016

 

Ο πολιτισμός μας έφερε πολλά δεινά. Ο άνθρωπος στην μεταβιομηχανική ιστορία απαρνήθηκε τα παραδοσιακά σχήματα κοινωνικής συμβίωσης,  αφού  ο έντονος ανταγωνισμός  ανέτρεψε τα ωράρια  εργασίας και μαζί μ αυτά και τις παραδοσιακές οικογενειακές σχέσεις. Η οικογένεια έπαψε να κάθεται μαζί στο τραπέζι την ιερή ώρα του μεσημεριανού φαγητού ,οι δεσμοί χαλάρωσαν, οι σύζυγοι και γονείς άρχισαν να παίρνουν  ο καθένας την δική του πορεία, να εγκλωβίζονται στον δικό τους μικρόκοσμο με αποτέλεσμα την απομόνωση  την φιλαυτία και τον εγωκεντρισμό. Η διάσπαση ήταν μοιραία σε έναν ανελέητο κόσμο που απομακρύνθηκε από τις αρχές της φυσιοκρατίας  και των άρρηκτων δεσμών της οικογένειας. Τα διαζύγια ολίγον κατ ολίγον  πλήθυναν ιδιαίτερα από την δεκαετία του εβδομήντα και μετά με αύξουσα γεωμετρική πρόοδο. Τα πράγματα χειροτέρευσαν όταν οι άφιλοι γονείς γοητευμένοι από τις ηδύχολες ψευδαισθήσεις  της καταναλωτικής κοινωνίας προτιμούσαν την δική τους ευδαιμονία από την στήριξη των παιδιών τους. Τις παρενέργειες των διαλυμένων οικογενειών τις ένοιωσαν πρώτα απ όλους τα παιδιά που κι αυτά με την σειρά τους απομονώθηκαν ακόμη περισσότερο κατά την ενηλικίωσή τους. Τα ναρκωτικά , η βία ,ο αλκοολισμός και οι έντονες ψυχασθένειες  συνοδεύουν αυτά τα παιδιά με περαιτέρω αποφώλια συνέπεια  την δημιουργία  μονογονεϊκών  οικογενειών, όπου η απουσία του άλλου γονέα επιτείνει το πρόβλημα ανασφαλών και συμπλεγματικών παιδιών.

 Ο ψευδεπίγραφος δυτικός πολιτισμός έδωσε πρόσφατα  την δυνατότητα   της νομοθετικής  θέσπισης του συμφώνου συμβίωσης  αντί του «παλαιομοδίτικου»  γάμου, όπως πολλοί ασπάλακες της πολιτισμένης και «εκφυλισμένης»Ευρώπης θεωρούν. Με την ελεύθερη αυτή μορφή συμβίωσης  ως εναλλακτική μορφή οικογένειας μπορούν τώρα πια στην συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών  να συμβιώνουν με νομοθετική κατοχύρωση και ομόφυλα ζευγάρια ,γιατί θεωρήθηκε προφανώς,  ότι είναι  σπουδαίο δείγμα πολιτισμού και γιατί προστατεύονται τα δικαιώματά τους! Να τονισθεί όμως με την ευκαιρία  η πολύ συντηρητική Νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ)στην δικαστική κατάφαση δικαιωμάτων ατόμων που ζουν με καθεστώς συμφώνου συμβίωσης, γεγονός που αποτυπώνει ακόμη την ύπαρξη  ηθικών θυλάκων αντίστασης στην παραπαίουσα Ευρώπη.  

Παρά την αντισυνταγματικότητα του θεσμού, ιδίως για τα ομόφυλα ζευγάρια  το σύμφωνο συμβίωσης αποτελεί και στην χώρα μας νομοθετικά κατοχυρωμένο θεσμό, απόρροια των «νεωτερισμών» της παραπαίουσας Ε Ε(Βλ. επ αυτού άρθρο μου, Η αντισυνταγματικότητα του συμφώνου συμβίωσης –Πόσο συμβατές είναι οι αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Οργάνων με την ανθρώπινη υπόσταση;- σε Ελεύθερη ώρα 3-1-2016, Ελεύθερη Θράκη 31-12-2015  και διαδικτυακή πληροφόρηση Maximum Fm Δεκέμβριος 2015 )Δυστυχώς αλλά  την θλιβερή συγκυβέρνηση Αθέων (βλ. άρθρο μου Μια κυβέρνηση Αθέων σε Ελληνικό Εθνικό κοινωνικό καθίδρυμα 25-9-2015 και Ελεύθερη  Ώρα 27-9-2015 ) δεν φαίνεται να την απασχολεί , ότι ο εωσφορικός αυτός θεσμός αντίκειται στο άρθρο 21 του ισχύοντος Συντάγματος, διάταξη με την οποία η οικογένεια αναδεικνύεται ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, ενώ παράλληλα προβλέπεται πως ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του κράτους. Αντίκειται όμως και στην δική μας ημεδαπή έννομη τάξη, όπως αυτή ορίζεται μέσα από την υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη  του άρθρου 33ΑΚ,αφού διαφορετικά είναι τα χρηστά ήθη στην χώρα μας από εκείνα της εκφυλισμένης Ευρώπης Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά όσο θέλουν να τα βλέπουν οι  προοδευτικοί της Ε.Ε και τα δικά μας πολιτικά φερέφωνά τους. Δεν κατοχυρώνουν οι «σύντροφοι»του συμφώνου συμβίωσης μόνο δικαιώματα σύνταξης και κληρονομικής διαδοχής, όπως ισχυρίζονται αλλά το πιο σημαντικό, επιχειρούν να μεταλλάξουν την υγιή οικογένεια σε αρρωστημένη συμβίωση.

Το πρόβλημα αρχίζει να γίνεται οξύ λοιπόν, όταν τα ομόφυλα ζευγάρια δεν θέλουν μόνο να υιοθετήσουν αλλά και να τεκνοποιήσουν. Πως; Με την σύμπραξη τρίτου προσώπου. Τα παραδείγματα πληθώρα από τα οικογενειακά δικαστήρια της Γερμανίας, που ταλανίζονται  με ιδιόμορφες περιπτώσεις, έχοντας σηκώσει τα χέρια ψηλά.(Βλ. Άρθρο Familiensache  (οικογενειακές υποθέσεις)στο  περιοδικό Spiegel της 2-7-2016 σελ.56επ.(59))Δεν είναι λίγα τα ομόφυλα ζευγάρια που γίνονται   επιβήτορες ή αντίστοιχα παρένθετες εγκυμονούσες γυναίκες  για να αποκτήσουν παιδί με το σπέρμα ή το ωάριο τους. Το  πρόβλημα διογκώνεται με πυρίκαυστες προεκτάσεις, όταν ο δωρητής του σπέρματος ή και εμπλεκόμενος σε τυπική σεξουαλική πράξη  σε ζευγάρια λεσβιών θέλει να  διατηρήσει  για το παιδί τον ρόλο του πατέρα. Αντίστοιχα όταν ομοφυλόφιλοι  αντιμετωπίζουν την άρνηση της παρένθετης μητέρας  να παραιτηθεί από τον ρόλο της έναντι του σπλάχνου της. Μπορεί το παιδί να μοιράζεται στα τρία; Υποθέσεις πάμπολλες από τις 200.000 περιπτώσεις γεννηθέντων παιδιών στην Γερμανία  με   τεχνητή γονιμοποίηση. Ο   Νόμος σ αυτές τις περιπτώσεις δεν προβλέπει τίποτε. Όπως φαίνεται όμως και αυτή η ανωμαλία θα ρυθμισθεί νομοθετικά στην Γερμανία και έτσι θα ασκούν τρείς και όχι δύο την γονική μέριμνα του παιδιού! Τα αποκρουστικά και μυσαρά αυτά φαινόμενα  θα έλθουν μετά από λίγο  και σε μας, ανεξαρτήτως, αν τώρα οι δορυάλωτοι νομοθετούντες  εφησυχάζουν την δική  μας αποκοιμισμένη και καθεύδουσα  κοινή γνώμη, πως με το σύμφωνο συμβίωσης  απαγορεύεται  η τεκνοθεσία. Ιδού λοιπόν πως επί τούτω μεταλλάσσεται συνειδητά  και εκφυλίζεται η δυτική κοινωνία και ιδιαίτερα η ευρωπαϊκή!

Φτάσαμε το ανώμαλο και το παράταιρο να  θεωρείται  φυσιολογικό και η  ομαλή συμβίωση να εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο.

Η Διαπίστωση είναι οδυνηρή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση  έχει απομακρυνθεί από  τις αρχές της πλατωνικής φιλοσοφίας. Ο διαχρονικά επίκαιρος φιλόσοφος θεωρεί  στην «Πολιτεία» του, ότι το θέμα της τεκνοποιίας δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά φροντίδα του κράτους. Που υπάρχει   αλήθεια τώρα κάτι τέτοιο; Όταν τα δυτικά κράτη επιτρέπουν την αναπαραγωγή μεταξύ τοξικομανών, μεταξύ αλκοολικών ,ψυχασθενών, όταν επιτρέπουν οι ουτιδανοί πολιτικοί απανταχού της Ευρώπης να συμμετέχουν στις γεννήσεις παιδιών  ομοφυλόφιλα ζευγάρια , τα οποία  μάλιστα θα έχουν λόγο στην ανατροφή τους .Τι παραδείγματα θα πάρουν αυτά τα παιδιά; Η στατιστική για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε τέτοιου είδους κοινωνικά και παρά φύσιν εξαμβλώματα  είναι τραγική. Στην Γερμανία  λοιπόν η πλειοψηφία τέτοιων παιδιών καταλήγουν στα ναρκωτικά, στις ληστείες , στην βία αλλά και στις αυτοκτονίες. Αφού δεν έχουν το πρότυπο του πατέρα και της μάνας. Αφού όλα τελούν σε σύγχυση. Είναι αναντίλεκτη αλήθεια, πως την φύση την νίκησε αυτός που της δήλωσε υποταγή  Πως περιμένετε να ορθοποδήσει  λοιπόν αυτή η Ευρώπη; Με περίσσιο εκφυλισμό; Δεν μπορεί! .Ας μην ξεχνάμε  ότι  στις παλαιές Βέδες της Ινδίας,  που αποτελούν τα σοφά βιβλία Αρίων  κατακτητών στις  παλαίφατων εποχών του 15ου αιώνα, διασαλπίζεται  η ακόλουθη σοφή διαπίστωση. «Όταν επικρατεί αναρχία στις γεννήσεις ,η κοινωνία καταστρέφεται…»

Ας αφήσουμε λοιπόν τις εωσφορικές συνευρέσεις, που γεννούν και παράγουν εκτρώματα και ας επιστρέψουμε στο ύψιστο φυσιοκρατικό σχήμα της ετερόφυλης οικογένειας , σφυρηλατώντας  γνήσιες αυθεντικές οικογενειακές σχέσεις μέσα από το άρρηκτο δεσμό του αίματος της φυλής μας. Τότε θα έχουμε μια ελπίδα να συνεχίσουμε, να υπάρχουμε. Έχουν όμως το Εθνικό και ηθικό χρέος οι χαμερπείς πολιτικοί μας ή παραμένουν ανδράποδα ενός σάπιου καθεστώτος;  Θα συνεχίσουν λοιπόν  να αποπροσανατολίζουν με την ιταμή στάση τους ακόμη περισσότερο την παραπαίουσα και νωχελική ελληνική κοινωνία;(βλ άρθρο μου, Η αποδόμηση και ο αποπροσανατολισμός της Ελληνικής κοινωνίας, Ελληνικό….Καθίδρυμα 23-12-2015,Ελεύθερη Θράκη 24-12-2015,Ελεύθερη Ώρα 25-12-2015)  Κάτι τέτοιο δείχνει η προσπάθεια  της πρόσφατα προαναγγελλόμενης εκ βάθρων συνταγματικής μεταρρύθμισης από πλευράς της συγκυβέρνησης αθέων. Ο «Καισαρίσκος» Αλέξης επιθυμεί να τα αλλάξει όλα για να συνεχίσει ανενόχλητα το εθνοκτόνο έργο του.

Είδαμε όμως την κατάντια της πολιτισμένης Ευρώπης! Το μέλλον υποτονθορύζει την αποσύνθεσή της  ως ένα τυμπανιαίον, οδωδός και αποκρουστικό πτώμα! Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται!               

 

 

 

ΑΥΓΗ  ΚΑΙ  ΧΑΡΑ(Γ)ΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

Χρίστος Γούδης
08/07/2016

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσα γράφει κανείς σχετικά με θέματα που αφορούν την πολιτική και την κοινωνία τα γράφει θεώμενος τα γεγονότα μέσα από το δικό του παράθυρο, μέσα από τα δικά του γυαλιά, τα δικά του κιάλια και το δικό του τηλεσκόπιο ή μικροσκόπιο. Το να ξεκαθαρίζει κανείς τη δική του γωνία θέασης των πραγμάτων, πριν προβεί σε περαιτέρω αναλύσεις, αποτελεί σημείο πολιτικής εντιμότητας έναντι των τυχόν αναγνωστών του αλλά και αυτού του ιδίου, όταν μάλιστα συμβαίνει να προκαλείται να επιδείξει εμφανώς την πολιτική του ταυτότητα, όπως συμβαίνει εσχάτως με τον γράφοντα, τον οποίο κάποιοι διαδικτυακοί αναγνώστες του ερωτούν επισταμένως γιατί αυτοπροσδιορίζεται ως δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, χωρίς να αναφέρει την παράταξη με την οποία εξελέγη.

Αν και δεν θα είναι η πρώτη φορά που το δημοσιοποιώ, το κάνω ξανά προς χάριν των ενδιαφερομένων που προφανώς δεν έτυχε να διαβάσουν παλαιότερα σχετικά άρθρα μου, ότι εξελέγην στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 18ης Μαΐου του 2014, και παραμένω έκτοτε, δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με την παράταξη της «Ελληνικής Αυγής» η οποία με επικεφαλής τον Ηλία Κασιδιάρη, και με συγκεκριμένο εθνικιστικό αλλά αυστηρά αυτοδιοικητικό πρόγραμμα, έλαβε στον Δήμο της Αθήνας το 16% των ψήφων, την στιγμή που η δική του κομματική παράταξη, η «Χρυσή Αυγή», στις ευρωεκλογές που διενεργήθηκαν αμέσως μετά (την επομένη Κυριακή, 25 Μαΐου 2014) έλαβε στην ίδια ακριβώς περιοχή το μισό του προαναφερθέντος ποσοστό.

Η εθνικιστική μου ιδεολογία, η οποία όμως δεν συναρτάται με συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα, δεν είναι προφανώς αρεστή στην «Χρυσή Αυγή», καθότι ουδέποτε μου έγινε η οποιαδήποτε πρόταση ή νύξη περί συμμετοχής μου σε αυτήν. Οι απόψεις μου ήταν και είναι σαφείς ως προς τον εθνικισμό. Τον θεωρώ καθαρά ελληνική υπόθεση η οποία αρχίζει και τελειώνει με την προάσπιση του ελληνικού έθνους και μόνον αυτού, και ουδεμία απολύτως σχέση έχει με τα ευρωπαϊκά εθνικο-κοινωνικά πρότυπα του μεσοπολέμου τα εκπορευθέντα αρχικώς από την Ιταλία (φασισμός) και την Γερμανία (εθνικοσοσιαλισμός ή ναζισμός). Σε μία καθαρώς ιστορικού περιεχομένου συζήτηση θα μπορούσα πολλά να πω για την διαστρέβλωση των κοινωνικών αυτών θεωριών και των ηγετικών τους προσωπικοτήτων (Μουσολίνι, Χίτλερ), ίσως μάλιστα και πολύ περισσότερα από πολλούς θιασώτες αυτών των καθεστώτων, όπως το ίδιο πολλά θα μπορούσα να πω και για την αντίρροπη αλλά συγγενή προς αυτά κοσμοθεωρία του κομμουνισμού και των ηγετών του, με έμφαση στην μεγάλη προσωπικότητα του Στάλιν, για θεωρίες και προσωπικότητες που στοχοποιήθηκαν από την καπιταλιστική προπαγάνδα των νικητών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως όλα αυτά δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρουν την ελληνική πολιτική σκηνή, τη στιγμή μάλιστα που οι Ιταλοί και οι Γερμανοί εισέβαλαν στρατιωτικά στην χώρα μας, καθιστώντας εαυτούς εχθρούς της πατρίδας μας κατά την περίοδο του μεγάλου εκείνου πολέμου.

Επίσης σαφής είναι και η πολιτική τακτική μου της ευγενούς, αν και ενίοτε σαρκαστικής, αλλά στιβαρής επιχειρηματολογίας η οποία αποτελεί conditio sine qua non (προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ) για την αμφίδρομη επικοινωνία με τους πολιτικούς αντιπάλους, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατή η προβολή των όποιων απόψεων επί συγκριτικής βάσεως, η οποία σε τελευταία ανάλυση είναι εκείνη που κρίνει την αποδοχή τους ή μη από τους πολίτες.

Έχοντας πει όσα είπα, θα εστιάσω τώρα στα ουσιώδη θέματα που μας απασχολούν κατά μήνα Ιούλιο του 2016, την επαπειλούμενη δηλαδή «φίμωση» της ελευθερίας έκφρασης μέσω του περιορισμού του αριθμού των τηλεοπτικών σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας αλλά και την επαπειλούμενη μελλοντική ακυβερνησία της χώρας μέσα από την υπερψήφιση της απλής αναλογικής, θέματα που άπτονται της ποιότητας της δημοκρατίας μας και δι’ αυτής και της εθνικής μας πορείας.

Στην πρώτη περίπτωση, των τηλεοπτικών αδειών, παριστάμεθα μάρτυρες μιας δημοσιογραφικής αγανάκτησης εκπορευόμενης από τους υπάρχοντες τηλεοπτικούς σταθμούς, οι οποίοι ταυτίζουν την ελευθερία έκφρασης, όχι με αυτήν των πολιτών, αλλά με την δική τους «ελευθερία» όπως αυτή διαμορφώνεται από τις επιταγές των ιδιοκτητών τους. Αλήθεια τι είδους δημοκρατική παιδεία έχουν και υπηρετούν όλοι αυτοί που όλως αναιδώς και αναισχύντως διεκήρυσσαν εις το παρελθόν και διακηρύσσουν ακόμη και σήμερα, με περισσή υπερηφάνεια μάλιστα, ότι αγνοούν παντελώς την «Χρυσή Αυγή», το καλώς ή κακώς τρίτο κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου, ενώ στην πληθώρα των πολιτικών εκπομπών τους παρέχουν απλόχερα στασίδι ακόμη και σε πολιτικά σούργελα κατωτάτης ποιότητος; Φασίστες ξεφασίστες, ναζιστές ξεναζιστές οι της «Χρυσής Αυγής» θα έπρεπε να τους δίδεται ο λόγος και να αντιμετωπίζονται με πολιτικά επιχειρήματα και μόνον με αυτά. Τα περί «εγκληματικής οργάνωσης», εφόσον δεν τα ασπάζεται η ελληνική δικαιοσύνη και θεωρεί την «Χρυσή Αυγή» καθόλα νόμιμο κόμμα, το οποίο του επιτρέπεται να κατέρχεται στις εκλογές και να έχει μάλιστα την μαζική απήχηση που έχει, δεν είναι παρά φθηνά ψευτοδημοσιογραφικά τεχνάσματα μιας τηλεοπτικής ψευτοδημοκρατίας. Είναι μία παγίδα που έστησαν άφρονες και ημιμαθείς «τηλεπερσόνες» για να πέσουν οι ίδιοι μέσα, καθότι οι συριζαίοι επικυρίαρχοι του παιχνιδιού χρησιμοποιούν τώρα το ίδιο με το δικό τους σκεπτικό, χρήζοντας όλους αυτούς τους τηλεοπτικούς ψευτοδημοκράτες (κατά τον ίδιο με αυτούς αυθαίρετο τρόπο) ως «εχθρούς του λαού» οι οποίοι δεν δικαιούνται δια να ομιλούν. «Ήθελές τα κι έπαθές τα» παιδιά. Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα…

Στην δεύτερη περίπτωση, αυτή του εκλογικού νόμου, τα πράγματα και οι πραματευτάδες είναι πάντα οι ίδιοι. Οι γυρολόγοι της πολιτικής προσπαθούν να διασωθούν λίγο πριν από τις εκάστοτε εκλογές θεσπίζοντας έναν κατά περίπτωση καλπονοθευτικό νόμο (όλοι οι νόμοι είναι καλπονοθευτικοί) που νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί. Η ιστορία απέδειξε ότι τελικά ουδείς εξ αυτών διασώθηκε από την λαϊκή οργή, η οποία σήμερα ιδίως βαίνει ολοένα ογκούμενη, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δεν είναι γνωστό αν το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του θα καταφέρει να την απορροφήσει. Το μόνο πολιτικά ενδιαφέρον σημείο στο καθ’ ημάς παζάρι της δημοκρατίας είναι η στάση της «Χρυσής Αυγής». Γιατί αυτή είναι που θα προσδιορίσει, δεδομένης μάλιστα και της βίαιης φυσικής επίθεσης που δέχτηκαν προ ημερών τα γραφεία και οι άνθρωποί της μεταξύ άλλων και από γιο διακεκριμένου νυν υπουργού των συριζαίων, το εάν, όπως πολλοί ψιθυρίζουν, είναι δεκανίκι της για πρώτη φορά αριστερής διακυβέρνησης, παρόμοιο με αυτό των ανέλων (από τις τελευταίες οπές της – πολιτικής – φλογέρας δηλαδή)  ή εάν όντως την συκοφαντούν καθότι βρίσκεται σε ουσιαστική αντιπαράθεση με όλους αυτούς που άνοιξαν άκριτα και άκρατα τις πύλες της μεταναστευτικής κόλασης που απειλεί να αλλοιώσει το ελληνικό έθνος, φυλετικά, θρησκευτικά, ιστορικά και πολιτισμικά.

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ

Χρίστος Γούδης
06/07/2016

Για όσους διερωτώνται αν η συλλογιστική των συριζαίων απευθύνεται σε κρετίνους, θεωρώντας την γι’ αυτόν τον λόγο αποτυχημένη, την απάντηση δίνει η αποκάλυψη της «Καθημερινής» της 6ης Ιουλίου 2016, η οποία εμπεριέχεται στο αρθρογράφημα του Στέφανου Κασιμάτη «Το μεγάλο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου» στο οποίο αποκαλύπτεται ότι: «πρόσφατα είναι τα στοιχεία του ΟΟΣΑ που δείχνουν ότι σχεδόν ένα 30% των Ελλήνων δεν καταλαβαίνει τι διαβάζει»!!!

Ελληνική Δημοκρατία λοιπόν, ακόμη κι αν είναι οι κρετίνοι εκείνοι που προσδιορίζουν την φυσιογνωμία της. Όσο για τους κλαυθμούς και ολοφυρμούς των κατοίκων της Λέσβου, Χίου και των λοιπών φιλεύσπλαχνων νήσων του Βορείου Αιγαίου για την ολική κατάρρευση της τουριστικής τους κίνησης λόγω μεταναστευτικού, ας επιστρατεύσουν ξανά τις γιαγιάδες τους, που μας έδειχναν πέρυσι το καλοκαίρι οι τηλεοράσεις, να ταΐζουν με τα μπιμπερό τα μουσουλμανάκια, μπας και ευαισθητοποιήσουν τους άσπλαχνους ευρωπαίους και αμερικάνους που δεν προτιμούν τα νησιά τους γιατί, μεταξύ άλλων, δεν θέλουν οι κερατάδες να αρπάξουν και καμιά φυματίωση, κάτι που δεν μας νοιάζει για τους δικούς μας φαντάρους που η Κίρκη του Πενταγώνου τους μεταμόρφωσε σε υπηρέτες των αλλογενών, των αλλοφύλων και των αλλοθρήσκων.

 

EUROEXIT και «βρωμοέλληνες»

 

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής ΕρευνώνΕθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
03/07/2016

«Οι ευφυείς λύνουν τα προβλήματα οι μεγαλοφυείς τα προβλέπουν». A. Einstein

Ένας ευφυής Ελληνόφωνος μετανάστης ή φοιτητής, διαμένων τουλάχιστον δύο χρόνια στην Αγγλία θα διαπίστωνε τρία βασικά χαρακτηριστικά του Βρετανικού πληθυσμού. Πρώτον, δεν ενεργούν ποτέ συναισθηματικά επειδή οι συλλογικές πράξεις και ενέργειές των είναι το αποτέλεσμα βαθιάς αναλυτικής και συνθετικής σκέψης και απόρροια μακροχρόνιου προγραμματισμού. Δεύτερον, οι Βρετανοί είναι βαθιά εθνικιστές και πατριώτες και τρίτον μισούν ακόμα βαθύτερα τους Γερμανούς.

Από την άλλη, ένας οξύνους αναλυτής, θα διαπίστωνε ότι η διεθνής πολιτική των ΗΠΑ διέπεται αποκλειστικά και μόνο από την γεωπολιτική αρχή της ύπαρξης ενός «μονοπολικού κόσμου», ένθα όλοι οι δυνητικά ισχυροί γεωπολιτικοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένων και των δυτικών συμμάχων των, θα πρέπει να αποδυναμώνονται συνεχώς σε τέτοιο βαθμό, ώστε η γεωπολιτική ισχύς των να μην υπερβεί αυτή των ΗΠΑ. Απλή και λογική αρχή, που αν κατανοηθεί μπορεί να ερμηνεύσει όχι μόνο τα διεθνή τεκταινόμενα αλλά να χαράξει και τις εθνικές πολιτικές των κρατών, στις χώρες βεβαίως ένθα η εξουσία διαχειρίζεται από εθνικιστικές πατριωτικές δυνάμεις, πολιτική κατάσταση βεβαίως που δεν ικανοποιείται στην Ελλάδα.

Με βάσει τα ανωτέρω, το Βρετανικό δημοψήφισμα, με το προβλεπόμενο αποτέλεσμα του BREXIT, που είχε ανακοινωθεί ήδη από το 2013 από τον πρωθυπουργό D. Cameron, μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος της πολιτικής των ΗΠΑ να εμποδίσουν την δημιουργία μίας «πανευρώπης» κατευθυνόμενης και διεπόμενης πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά από τον Γερμανικό ηγεμονισμό.

Η Ευρωπαϊκή ιστορία τα τελευταία πεντακόσια χρόνια τουλάχιστον, διέπεται από τις συγκρούσεις μεταξύ του Γερμανικού και του Σλαβικού κόσμου. Οι Γερμανοί κατοικούντες εντός ενός σχετικά περιορισμένου γεωγραφικού χώρου θεωρούν ότι η επιβίωση και η οικονομική ευρωστία των εξαρτάται από την εκμετάλλευση της «Ανατολής» και την οικονομική εκμετάλλευση της απέραντης Ρωσικής ενδοχώρας. Ο καγκελάριος Bismarck εξέφρασε αυτή την αρχή πολύ απλά, «επιτυχής πολιτική για την Γερμανία είναι μόνο αυτή που θα περιλαμβάνει μία καλή εμπορική συμφωνία με την Ρωσία». Αν κάποιος επίσης διαπιστώσει ότι το 75% του Γερμανικού πληθυσμού έχει θετική γνώμη για τους Ρώσους και το 85% του Ρωσικού λαού για τους Γερμανούς, ο ηγεμονισμός των Γερμανών στην Ευρώπη νομοτελειακά θα έχει ως συνέπεια τον σταδιακό οικονομικό έλεγχο της απέραντης Ρωσικής ενδοχώρας (heartland, «έστορας»), όπως ήδη έχει συμβεί με την Ευρώπη μέσω της σταδιακής μεταφορά του πλούτου των χωρών, ιδίως της νοτίου Ευρώπης, στην Γερμανία. Επειδή όμως γεωπολιτικά η χώρα που ελέγχει τον γεωγραφικό Ρωσικό χώρο (heartland) και την περίμετρο του (rimland) ελέγχει τον κόσμο, δεν υπάρχει καμία περίπτωση οι ΗΠΑ να επιτρέψουν την δημιουργία μίας απέραντης και πανίσχυρης Γερμανικής πανευρώπης που θα εκτείνεται από την Μάγχη μέχρι το Βλαδιβοστόκ και η οποία σταδιακά θα επεκτείνει τον έλεγχο της και στην «περίμετρο». Ο μακροχρόνιος στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι ο έλεγχος του Ρωσικού χώρου μέσω μίας μελλοντικής συμμαχίας με την Ρωσία, αφού ήδη ελέγχουν την «περίμετρο». Άλλωστε συνεργάζονται άριστα στους στρατηγικούς τομείς του διαστήματος και στην Ανταρκτική. Έτσι, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, το BREXIT σήμερα και αύριο το VISEGEXIT, δηλαδή η κατευθυνόμενη έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση των κεντροευρωπαϊκών χωρών του VISEGRAND θα θάψουν για τρίτη φορά μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια το Γερμανικό όνειρο για παγκόσμια ηγεμονία.

Εκτός του πολιτικού όπλου του EUROEXIT, η αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής ομοσπονδίας από τις ΗΠΑ πραγματοποιείται σήμερα μέσω του στρατηγικού όπλου της ενθάρρυνσης της μουσουλμανικής εποίκησης του Ευρωπαϊκού χώρου. Πράγματι, η παρουσία μιας ισχυρής μουσουλμανικής σκοταδιστικής συνιστώσας στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών χωρών αποτελεί αποσταθεροποιητικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό παράγοντα . Η Αραβική άνοιξη και η δημιουργία του ISIS υπήρξαν το αποτέλεσμα των γεωπολιτικών Αμερικανικών σχεδιασμών με σκοπό την δημιουργία των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, με στόχο την αποφυγή της εδραίωσης ενός πολυπολικού κόσμου.

Οι ΗΠΑ εργάζονται σήμερα για μία χαλαρή οικονομική ένωση εθνικών κρατών στην Ευρώπη, τις οποίες θα μπορούν να ελέγχουν μέσω επιμέρους κρατικών συμμαχιών, όπως π.χ. η ειδική σχέση που έχουν με την Βρετανία και την Πολωνία, παρά να ενθαρρύνουν μία Γερμανική πανευρώπη και φυσικά θα πετύχουν τους γεωπολιτικούς στόχους των και την καταστροφή του Γερμανικού ηγεμονισμού. Το θέμα είναι κατά πόσο αντιλαμβάνονται οι Ελληνόφωνοι πολιτικοί, βρωμοέλληνες κατά τους Γερμανούς, την «μεγάλη γεωστρατηγική εικόνα» ώστε να προετοιμάσουν την χώρα για την επόμενη μέρα, όταν η νεοναζιστική Ευρώπη του Δ’ Γερμανικού Ράιχ θα σωριαστεί σε ερείπια. Συμπερασματικά, τα συμφέροντα της χώρας μας θα εξυπηρετηθούν καλλίτερα μέσα από μία στενή σχέση και συμμαχία με τις ΗΠΑ και τον Αγγλοσαξωνικό κόσμο, παρά με αυτούς που μας κατέστρεψαν τρεις φορές μέσα σε έναν αιώνα, αποκαλώντας μας ακόμα και μέσα στο μέγαρο Μαξίμου «βρωμοέλληνες». 

Χόχολοι και Χοχολουλού

Χρίστος Γούδης
29/06/2016

Μια ιδιαίτερα καυστική περιγραφή του ελληνόφωνου «μαζάνθρωπου», όρου που πρώτος εισήγαγε ο ισπανός φιλόσοφος Χοσέ Ορτέγκα υ Γκασέτ (1883-1955) για να περιγράψει το τσουνάμι των κρετινάνθρωπων που κατέκλυσαν την μαζική βιομηχανική κοινωνία της Ευρώπης, είδε πρόσφατα (28 Ιουνίου 2016) το φως της διαδικτυακής δημοσιότητας με την υπογραφή του Διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Κώστα Κεφαλά. Ο εν λόγω κριτικός αναλυτής της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας (σύμμεικτης εκ ρωμιών και ρωμά) εισήγαγε για τον ελληνόφωνο μαζάνθρωπο τον ευρηματικό όρο «χόχολος», προερχόμενο προφανώς από την σχετλιαστική λέξη «χαχόλ» (που όμως γράφεται στην ρωσική «χοχόλ») η οποία περιγράφει πρωτογενώς τον άξεστο ουκρανό χωριάτη, και ως δάνειος λέξη έχει βρει την θέση της στην ελληνική αργκό ως «χαχόλος», πληθυντικός «χαχόλοι» (από την ελληνοποιημένη λέξη του αντίστοιχου πληθυντικού στην ρωσική «χαχλοί»).

Το άκρως εύστοχο αυτό πόνημα της κατάντιας μας (το οποίο αξίζει να διαβασθεί στην πλήρη του έκταση), γραμμένο με πολύ πικρό χιούμορ και βαθύτατο πόνο για την επικράτηση του χόχολου και των χοχόλων σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου μας, καταλήγει σε ένα εξίσου εύστοχο συμπέρασμα:

«Ο χόχολος, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αμφότεροι οι Εγγλέζοι και οι Ευρωπαίοι μισούν και απεχθάνονται μετά βδελυγμίας τους απάτριδες, τους γραικύλους, τους βλάκες, τα λαμόγια, τους γλύφτες και τους διεθνιστές. Παρά το γεγονός ότι ο χόχολος είναι άκρως προσαρμοστικός στις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, όπως και οι κατσαρίδες που επιβιώνουν σε όλες τις περιβαλλοντολογικές μεταβολές τα τελευταία 120 εκατομμύρια χρόνια, σήμερα βιώνει το ιδεολογικό και βιολογικό του τέλος, καθώς αδυνατεί να αντιληφθεί, σαν βλάκας που είναι, τις επερχόμενες κατακλυσμιαίες μεταβολές και την επερχόμενη “εξαφάνιση των δεινοσαύρων” της βιοποικιλότητάς του, καθώς και να κατανοήσει ότι είναι αδύνατον πλέον να περιφέρει στην Ευρώπη το “πράσινο” DNA του, επειδή το παγκοσμιοποιημένο και διεθνιστικό νεοταξικό περιβάλλον, για το οποίο με τόσο πάθος αγωνίσθηκε και αγωνίζεται να φτιάξει, έχει χώρο μόνο για τους “ευφυείς, τους μορφωμένους, τους πολύ καλούς επαγγελματίες, τους δυνατούς μονομάχους και τους ισχυρούς παίχτες”».

There is the rub, to be or not to be: «εδώ ακριβώς είναι η δυσκολία, θα υπάρξουμε ή δεν θα υπάρξουμε» σ’ έναν τέτοιο κόσμο, όπως διερωτάται ο Άμλετ, στο ομώνυμο σαιξπηρικό έργο, αφού πρώτα έχει κάνει την διαπίστωση πως «κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», διάβαζε της ημετέρας Χοχολουλού, όπως κατήντησαν την πατρίδα μας οι χόχολοι και οι αδερφές χοχολουλούδες οι πανταχού παρούσες και τα πάντα πληρούσες. Όμως τα προαπαιτούμενα επιβίωσης σ’ αυτόν τον «θαυμάσιο καινούργιο κόσμο» (brave new world), τα οποία επισημαίνονται στην καταληκτική πρόταση του πονήματος, ήταν πάντοτε εν δυνάμει, και είναι παρόντα ακόμη και σήμερα, γιατί ακόμη υπάρχει μια Ελλάδα με το μεταφυσικό εκείνο υπόβαθρο το ικανό να αναστρέψει την εκφυλιστική της πορεία, αν οι άριστοι του πνεύματος αποφασίσουν να στρατευθούν – με όλη την σημασία της δυναμικής που υποκρύπτει το ρήμα – στην υπηρεσία της Μεγάλης Ανατροπής.

 

Οι χόχολοι θα κλείσουν τελευταίοι την πόρτα

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής ΕρευνώνΕθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
28/06/2016

Η Ευρώπη προβληματίζεται σοβαρά
επειδή ο HOMOPASOKUSHELLENICUSθα δυσκολεύεται
να ψωνίζει τα Σαββατοκύριακα στο Selfridges

 

Οι Βρετανοί παραλίγο να παραδώσουν την χώρα τους στους WOG, που ψήφισαν σε ποσοστό 70 % υπέρ του BREMAIN. Η λέξη WOG προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Western Oriental Gentleman και χρησιμοποιείται ειρωνικά από τους  Βρετανούς για να περιγράψει τους Ασιάτες και Άραβες μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων, που αν και κατοικούν εκεί για πολλά χρόνια, δεν έχουν αντιληφθεί ότι η Βρετανία είναι μία διαφορετική χώρα από το Πακιστάν και την Ελλάδα και ότι το Kensington και το Mayfair  δεν έχουν καμία σχέση με την  Εκάλη, το Ψυχικό και το Κολωνάκι. Επί παραδείγματι,  ένας Πακιστανός WOG μπορεί και συνδυάζει ενδυματολογικά μαζί με το άσπρο φουρό του ένα καλό σακάκι Anderson and Sheppard και μία μεταξωτή γραβάτα William Turner. Αντίστοιχα, οι φυλές των πασόκων, συριζαίων και νεοδημοκρατών  WOG στο Λονδίνο επιμένουν να καπνίζουν τα Gurkha Black Dragon  σε χώρους που απαγορεύεται αυστηρώς το κάπνισμα.

Οι υπάλληλοι της Commission στις Βρυξέλλες,  πίσω από τις κλειστές πόρτες αποκαλούν τους Έλληνες επίσης WOG, επειδή τους κάνει εντύπωση ο φανατισμός αυτών των «κοντών, κακομούτσουνων, τριχωτών, μελαψών, διεφθαρμένων νοτίων» και ο τρόπος με τον οποίον τοποθετούνται υπέρ της Ευρώπης, της «Ευρωπαϊκής ιδέας», των μουσουλμάνων μεταναστών και του νεοφιλελευθερισμού, ενώ ταυτόχρονα καταφέρονται με σφοδρότητα εναντίον της χώρας των. H γραφειοκρατία των Βρυξελλών εντυπωσιάζεται επίσης από το γεγονός ότι οι αμετροεπείς Ελληνόφωνοι δεν μπορούν να αντιληφθούν τον χώρο και τον χρόνο, καθώς και τα πολιτικά τεκταινόμενα, ώστε να συμπεριφέρονται καταλλήλως. Η αντίστοιχη  λέξη  που θα περιέγραφε την φυλή των εγχωρίων WOG  είναι «χόχολοι». Αυτοί, επίσης είναι γνωστοί και με το επιστημονικό όνομα Homo Pasokus Hellenicus και αποτελούν μία προσφάτως μεταλλαγμένη νεοελληνική βιο-ποικιλότητα.

 Ο χόχολος, αφού πετάξει τα σκουπίδια του στον δρόμο, στην παραλία ή στο δάσος, πιστεύει βαθιά υπαρξιακά μέσα του ότι είναι Ευρωπαίος πολίτης, περισσότερο μάλιστα Ευρωπαίος από τους έχοντες τα αυθεντικά Γερμανικά γονίδια. Ομοίως ο γραικύλος, δύο χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, πίστευε ότι ήταν καθαρόαιμος Ρωμαίος πολίτης και φυσικά ισάξιος του Καίσαρα. Ο  χόχολος, χαρακτηρίζει τους γηγενείς Βρετανούς που ψήφισαν το BREXIT «ακροδεξιούς», ταυτόχρονα όμως αδυνατεί να ταυτοποιήσει στον γεωγραφικό χάρτη την Αγγλία. Ο χόχολος πιστεύει στον πολύ-πολιτισμό και ως «πολίτης του κόσμου» έχει προσκαλέσει όλους τους πολίτες της υφηλίου να μεταναστεύσουν στην πατρίδα του, με το αζημίωτο φυσικά. Ο χόχολος επικαλούμενος «φασισμό», «εθνικισμό», «σωβινισμό», «ρατσισμό», «ξενοφοβία» και όλους τους άλλους καλολογικούς προσδιορισμούς που χρησιμοποιεί η φυλή του τα τελευταία εκατό χρόνια, ετοιμάζεται να χτίσει τζαμιά, νεκροταφεία και τζιχαντο-φαβέλες με τα χρήματα των άλλων φορολογούμενων χοχόλων, όταν οι υπόλοιπές Ευρωπαϊκές χώρες,  αντιλαμβανόμενες τα λάθη του παρελθόντος, απομόνωσαν τον γεωγραφικό χώρο των χοχόλων, εγκλωβίζοντας εκεί τους πιστούς του Αλλάχ. Ο χόχολος ισχυρίζεται ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και ότι η χώρα του δεν έχει θαλάσσια σύνορα. Ο χόχολος  μισεί τον πολιτισμό, την ιστορία, την γλώσσα και την «μνήμη» της χώρας του. Ο χόχολος  διέλυσε τα εργοστάσιά του, απαξίωσε την παραγωγή του, παραχώρησε τα αεροδρόμια του και άφησε ακαλλιέργητη την γη του, ώστε να απαξιωθεί και αυτή για να την «αναβαθμίσουν» σύντομα οι Γερμανοί.

Ο χόχολος  έβαλε φόρους στην εγχώρια μπύρα και το κρασί για να ενισχύσει τα αντίστοιχα προϊόντα των Ευρωπαίων. Ταυτόχρονα εξαφανίζει την εναπομένουσα παραγωγική βάση με την υπερφορολόγηση, ώστε να μπορεί να σιτίζεται με τις επιδοτήσεις, την κοινωνική πρόνοια των ΜΚΟ, τα συσσίτια των ολιγαρχών και την ζητιανιά. Έστειλε τα παιδιά του μετανάστες, έμεινε άνεργος, από ιδιοκτήτης έγινε ενοικιαστής στο σπίτι του,  είναι ευχαριστημένος που ο βασικός μισθός του θα μειωθεί στα 586 Ευρώ, ακολουθεί την συμβουλή της Θεανώς και τρέφεται με ντομάτες γεμιστές, ενώ θεωρεί φυσιολογικό να μην συνταξιοδοτηθεί.  Ο χόχολος μετέτρεψε την χώρα του σε χώρο, ψηφίζει κόμματα του «δημοκρατικού τόξου», είναι «προοδευτικός και δημοκρατικός», καθώς και «ψυχοπονιάρης» με τα χρήματα της Ευρώπης, του δημοσίου και των άλλων συμπολιτών του.

 Ο χόχολος  πιστεύει ότι είναι πονηρίτης επειδή αντικατέστησε το εθνικό του νόμισμα με το Ευρώ, ενώ αδυνατεί να αντιληφθεί ότι το Ευρώ από νοικοκύρη τον έχει μετατραπεί σε ζήτουλα και  ότι συντόμως οι Γερμανοί θα του πάρουν και το μοναδικό παντελόνι που φοράει, πετάγοντάς τον έξω από την νομισματική ένωση, γεγονός που επισημαίνει ο γκουρού της παγκοσμιοποίησης Alan Greenspan. Ο χόχολος εκτός από μεγαλομανής είναι και βλαξ. Είτε ως πολιτική ηγεσία, είτε ως απλός πολίτης, ισχυρίζεται ότι «η αντεπίθεση των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων» θα μετασχηματίσει  την Ευρώπη στα μέτρα των επιθυμιών του, ώστε τα πεντακόσια εκατομμύρια των Ευρωπαίων πολιτών να εξακολουθούν να εργάζονται σκληρά για να σιτίζεται πλουσιοπάροχα από το Ευρωπαϊκό πρυτανείο αυτός, η οικογένειά του, οι σύντροφοί του και οι φίλοι του. Ο χόχολος δάκρυσε και έκλαψε πολύ περισσότερο από τους υποστηρικτές του BREMAIN, διαρρηγνύοντας τα Ermenegildo Zegna ιμάτιά του, όχι γιατί θρηνεί για την επερχόμενη καταστροφή του Δ΄ Γερμανικού Ράιχ, αλλά επειδή από εδώ και στο εξής θα περνάει έλεγχο διαβατηρίων και τελωνείου για τα Σαββατοκυριακάτικα ψώνια του στην Oxford Street.

Ο χόχολος προσδοκά ότι θα περάσει το υπόλοιπο του βίου του στον καναπέ με φραπεδιές, ζώντας την ζωή του μέσα από την τηλεόραση και συμφωνώντας με τις απόψεις δημοσιογράφων των ΜΜΕ με εξαψήφιους τραπεζικούς λογαριασμούς. Ταυτόχρονα πιστεύει ότι θα ζει αιωνίως με δανεικά από την φιλανθρωπία των Ευρωπαίων τραπεζιτών, ενώ ευελπιστεί ότι θα ψυχαγωγείται σε εκδηλώσεις ελεημοσύνης των ελίτ του τύπου «οι λίγοι δεν μπορούνε». Ο χόχολος ως καθαρόαιμος «Ευρωπαίος», αδιαφορεί στο ότι οι φόροι του, ο ΕΝΦΙΑ του και το 24% ΦΠΑ του χρηματοδοτούν χώρες που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η Τουρκία, ώστε να μπορούν αυτές να συμμετέχουν σε Ευρωπαϊκά προγράμματα για να ενισχύονται οι εξαγωγές της Γερμανίας.

Ο χόχολος, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αμφότεροι οι Εγγλέζοι και οι Ευρωπαίοι μισούν και απεχθάνονται μετά βδελυγμίας τους απάτριδες, τους γραικύλους, τους βλάκες, τα λαμόγια, τους γλύφτες και τους διεθνιστές. Παρά το γεγονός ότι ο χόχολος είναι άκρως προσαρμοστικός στις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, όπως και οι κατσαρίδες που επιβιώνουν σε όλες τις περιβαλλοντολογικές μεταβολές τα τελευταία 120 εκατομμύρια χρόνια, σήμερα βιώνει το ιδεολογικό και βιολογικό του τέλος, καθώς αδυνατεί να αντιληφθεί, σαν βλάκας που είναι, τις επερχόμενες κατακλυσμιαίες μεταβολές και την επερχόμενη «εξαφάνιση των δεινοσαύρων» της βιοποικιλότητας  του, καθώς και να κατανοήσει ότι είναι αδύνατον πλέον να περιφέρει στην Ευρώπη το «πράσινο» DNA του, επειδή το παγκοσμιοποιημένο και διεθνιστικό νεοταξικό περιβάλλον, για το οποίο με τόσο πάθος αγωνίσθηκε και αγωνίζεται να φτιάξει, έχει χώρο μόνο για τους «ευφυείς, τους μορφωμένους, τους πολύ καλούς επαγγελματίες, τους δυνατούς μονομάχους και τους ισχυρούς παίχτες».

 

 

ΤΣΥΡΙΖΕΜΟΣ

Χρίστος Γούδης
27/06/2016

Υστερική κρίση έπαθαν οι (τ)συ(π)ριζαίοι δι-ανοούμενοι του κιλού, της σακούλας και της διατίμησης, καθώς και οι παρομοίου πολιτικού εκτοπίσματος ευρωφιλ-λελέδες, με το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου 2016. Και μέσα στον νευρικό τους κλονισμό (κάτι σαν τον κλονισμό του άξονα της γης που δημιουργεί ζαλάδες και ναυτία) απέβαλαν τα δημοκρατικά τους προσωπεία και ψιμύθια, καθότι προϊόντα παρά φύσιν κύησης,  κι έβγαλαν από τον πολιτικό τους βόθρο τα εσώψυχά τους, αποκαλύπτοντας με τα ουρλιαχτά τους urbi et orbi (σε πολιτείες και χωριά, σ’ όλον τον κόσμο και ντουνιά) το πόσο καραγκιόζηδες είναι. Τί είπαν καθώς διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους κατά την αφρώδη (από την τρομώδη σιελόρροια) φάση του σεληνιασμού τους, τού και delirium tremens αποκαλούμενου εις τα πάλαι ποτέ εγχειρίδια ψυχιατρικής και νευρολογίας; Ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που είναι, υπέρ δηλαδή της απόσχισης της Μεγάλης Βρετανίας από την «Ευρωπαϊκή ΄Ενωση», γιατί ψήφισαν οι γέροι, οι αμόρφωτοι, και οι επαρχιώτες!!! Τα κατ’ αυτούς δηλαδή «πολιτικά βοθρολύματα» της δημοκρατίας. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί ότι: όσο τα απανταχού πολιτικά  «σκατά» είναι διαχειρίσιμα μέσα από την προπαγάνδα τους, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα γλύφουν και να τα αποκαλούν κυρίαρχο λαό. Μόλις όμως σηκώσουν κεφάλι, μη υπακούοντα στην δική τους αυθεντία, γίνονται στα μάτια τους μια πολτώδης εθνικιστική λαϊκή μάζα που «δεν δικαιούται δια να ομιλεί», κάτι σαν την ημετέρα «χρυσαυγή» δηλαδή. Δημοκράτες, έ δημοκράτες, φτου σας να μην βασκαθείτε, έκτακτοι είστε, φτου σας και πάλι φτου σας, για να μην σας ματιάξουμε…

Όσο για τα πραγματικά αίτια της βρετανικής απόρριψης της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ένωσης», για όσους τουλάχιστον έχουν ζήσει στην Αγγλία και στην Γερμανία, είναι εμφανώς πολύ βαθύτερα και ουσιαστικότερα για να αποδίδονται στην «ακροδεξιά ρητορική» του κάθε Νάϊτζελ Φαράζ (εμείς εδώ στο ELLADA τον προφέρουμε «Φάρατζ», ως βασιλικότεροι από τους εγγλέζους που – κακώς κατά την γνώμη μας – σέβονται την γαλλική προέλευση του ονόματός του), του κάθε Μπόρις Γκοντούνωφ (συγγνώμη, Τζόνσον ήθελα να πω) και του κάθε Ντόναλντ Ντακ, Τραμπ, Τραπ, Φαπ, Μάπ και ου συμμαζεύεται. Αν πιστεύουμε κάτι τέτοιο είναι σαν να πιστεύουμε – τηρουμένων πάντα των αναλογιών, mutatis mutandis όπως συνήθιζε να λέει η Senatus Populusque Romanus (SPQR), η σύγκλητος και ο λαός των Ρωμαίων – ότι η τύχη μας διαμορφώνεται από τα λεγόμενα προσωπικοτήτων του βεληνεκούς ενός Πάνου Καμμένου, ενός Βασίλη Λεβέντη και ενός Γιώργου Καρατζαφέρη.

Επί της ουσίας τώρα, οι Εγγλέζοι είναι ένας λαός βαθύτατα εθνικιστικός που επιμελώς αποκρύπτει σε επίπεδο λεκτικής συμπεριφοράς τον εθνικισμό του, ο οποίος όμως δεν ανέχεται, για λόγους μεταφυσικής ματαιοδοξίας και μόνον (το καθ’ ημάς: «εγώ είμαι εγώ, ευζωνάκι γοργό») να υποταγεί στην κεντροευρωπαϊκή γερμανική μπότα, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται την οικονομική του ζημία, όπως άλλωστε το απέδειξαν κατά το πρόσφατο παρελθόν κηρύσσοντας πρώτοι αυτοί τον πόλεμο στην ναζιστική Γερμανία, αντί να την αφήσουν να αλληλοφαγωθεί με την Σοβιετική Ένωση, όπως σχεδιάζε, έχοντάς το ήδη δημοσιοποιήσει από την δεκαετία του 1920 στο έργο του «Ο Αγών μου», ο αθεράπευτα αγγλόφιλος Αδόλφος Χίτλερ.  

Οι Εγγλέζοι από την πρώτη στιγμή της ένταξής τους στο σύγχρονο ευρωπαϊκό χωνευτήρι ήταν ιδιαιτέρως καχύποπτοι – όχι αδικαιολόγητα – για τα υπονομευτικά παιχνίδια που έμελε να παίξουν αναφορικά με την συνοχή τού (τρόπος του λέγειν) Ηνωμένου Βασιλείου (UK: United Kingdom), οι παραδοσιακοί τους ανταγωνιστές Γερμανοί και Γάλλοι, μέσα από επιδοτήσεις και υπερχρηματοδοτήσεις σε περιφέρειες όπως η Σκωτία, η Ουαλία, και η Βόρειος Ιρλανδία, οι οποίες επεδείκνυαν παραδοσιακά αποσχιστικές τάσεις, ως κέλτες πάλαι ποτέ βιαίως κατακτηθέντες από τους αγγλοσάξονες εισβολείς (δηλαδή από τους ευρωπαίους!!!). Αυτού του είδους η «ευρωπαϊκή ρουφιανιά» η οποία έχει προϊστορία υπονόμευσης των θεμελίων της αγγλικής ισχύος τετρακοσίων ετών και βάλε, μέσα από την υπόθαλψη εξεγέρσεων κυρίως στην Σκωτία (αλλά και σε Ιρλανδία και λιγότερο στην Ουαλία), καθίσταται και σήμερα ορατή και θα καταστεί ακόμη εντονότερη στο εγγύς μέλλον. Όμως οι Εγγλέζοι είναι σκληρά ανθρωποκτόνα καρύδια, που εις απάντηση των δυσωδών ευρωπαϊκών θαλάμων αερίων (είδατε πως εξολόθρευσαν τις τελευταίες μέρες οι Γερμανοί τον «τρομοκράτη» που εισέβαλε σε ένα επαρχιακό σινεμά, σταφόνοντας αυτόν και τους θεατές με αέρια;) δεν διστάζουν να στήνουν τις παραδοσιακές τους κρεμάλες.

Ωραίος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος – κατά τον ημέτερο, «παραληρηματικό» σύμφωνα με τους αριστερούς, εθνικό μας ποιητή – που κάποια στιγμή πάντως θα αντιληφθεί ότι το πρόβλημά του δεν είναι οι «κατινιές» της ευρωπαϊκής εσωστρέφειας, αλλά η έλλειψη ανταγωνιστικότητας στη διεθνή αγορά που αποσταθεροποιείται από την πάμφθηνη εργασία που προσφέρει η μυρμηγκοφωλιά των παιδικών και ενήλικων σκλαβοπάζαρων της Κίνας, και τότε θα γίνει το πραγματικό «έλα να δεις και κάτσε ν’ ακούσεις». Το «μεγάλο μπαμ» (big bang) που θα ακολουθήσει όχι τις ζωοποιούς κοσμολογικές θεωρήσεις της σύγχρονης επιστήμης, αλλά το «μεγάλο μπαμ» της διάρρηξης της φούσκας της παγκόσμιας οικονομίας των περιπλανώμενων ανά τον πλανήτη μεγαλο-αλητών τοκογλύφων, λαθρεμπόρων και απατεώνων.

Επί του παρόντος, ημείς, τα κατά τον φασίστα Κωνσταντίνο Καβάφη «εφήμερα όντα της στιγμής», ασχολούμεθα με τις ισπανικές εκλογές της χθεσινής 26ης Ιουνίου 2016, όπου «οι σπανοί Ισπανοί εις πανικόν ισπανικόν ιππικόν έτρεψαν», βάζοντας κάθε πολιτικό τσουτσέκι να καθίσει στον πάγκο του. Po(r)demos συναγωνιστές, po(r)demos, αντί του «αντιός Ραχόϊ» που τιτίβιζε χθες ο παπαδημούρης, ένας από τους πολλούς ευρωκηφήνες του ευρωκοινοβουλίου των τρωκτικών που απομυζούν τον ιδρώτα και τον μόχθο των λαών της Ευρώπης για να πιστοποιούν το κατά Λαφάργκ αριστερό «δικαίωμα στην τεμπελιά», το επί το ιταλικότερον dolce far niente («ηδύ το μηδέν πράττειν»).  Όσο για τους εγχώριους «τσυριζέμος» αυτοί εισηγούνται ψήφο στα δεκαεπτά. Γιατί ρε παιδιά; Σαρανταποδαρούσες είσαστε; Στα τέσσερα βρε, στα τέσσερα. Γιατί δεν ακούτε τον «ανέλο κομαντάντε» που, σύμφωνα με το αποκαλυπτικό άρθρο της 25ης Ιουνίου 2016 στην εφημερίδα  «Παραπολιτικά» («Οι βελόνες που έκαναν το “θαύμα”», σελίς 36), έχασε τα περιττά κιλά με τον κινέζικο βελονισμό χωρίς να αναγκασθεί να περικόψει τη μάσα;

Τρολ, τρολ, τρολ ως modus vivendi μέσα στην ομίχλη της καταθλιπτικής εποχής του «άρχοντα των μυγών» και του «άρχοντα των  δαχτυλιδιών» των nibelungen και nibelluben. Λούμπεν λούμπεν, all the way round…

 

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Χρίστος Γούδης
24/06/2016

Έντεκα (11) χρόνια πριν, σε κείμενό μου που συμπεριλήφθηκε στο έργο μου «Η κουλτούρα της Δεξιάς» που εκδόθηκε το 2005, αναφέρθηκα σε αυτά που ζούμε σήμερα, 24 Ιουνίου 2016, με την ανατολή του Brexit, αλλά και στην αναγκαιότητα των μέτρων που θα έπρεπε ήδη να έχουν ληφθεί προς διασφάλιση της επιβίωσης της ελληνικότητας σε ένα απειλητικό γι’ αυτήν διεθνές περιβάλλον. Κάντε τον κόπο να διαβάσετε όσα επί ματαίω προσπαθούσα να επισημάνω στην «ωραία κοιμωμένη» Ελλάδα του τότε. Δυστυχώς, όλα τους ακόμα παραμένουν επιτακτικά επίκαιρα…

 

Στη δίνη της ευρωπαϊκής μετάβασης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση των 500 εκατομμυρίων κατοίκων προβάλλει σήμερα σαν προοπτική μορφοποίησης ενός ζωτικού χώρου (lebensraum), όπου οι κυρίαρχοι μεγάλοι «παίκτες» της θα επιβάλλουν το παιχνίδι τους, τους όρους τους και τις επιθυμίες τους. Η εγκαθίδρυση ενός μέγα-φεουδαρχικού καθεστώτος με εσωτερική κινητικότητα ατόμων και πληθυσμών, με δημιουργία δικτύου πολυπολιτισμικών πόλεων και των συμπαρομαρτούντων  υπερεθνικών ιδιωτικών οικονομικών κατεστημένων, και η συνακόλουθη απίσχναση ή εξάλειψη της εθνικής και θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας των μικρών αριθμητικά ψηφίδων του ευρωπαϊκού μωσαϊκού (των πάλαι ποτέ ονομαζομένων «κρατών»), θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά και τη χώρα μας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μία άγνωστη ευρωπαϊκή δυναμική και οφείλει να προβληματισθεί για την μελλοντική πορεία της στην κινούμενη άμμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Σε μια διαδικασία ενός κοινωνικού μετασχηματισμού πλανητικής κλίμακας εν τω γεννάσθαι, θα πρέπει κανείς να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και τα δύο καταληκτικά ενδεχόμενά του, είτε δηλαδή την επιτυχή ανάδυση ενός ευσταθούς ευρωπαϊκού κράτους, είτε την εκ νέου διάλυσή του σε αυτόνομες ψηφίδες, διαφορετικού ίσως μεγέθους από αυτές εξ ων προσπαθεί να συγκροτηθεί, με ότι αυτό συνεπάγεται για την τύχη μας.

Σενάριο 1: Το Ευρωπαϊκό Ράϊχ της  Γ΄ χιλιετίας 

Στην πρώτη περίπτωση, η ανάδυση μιας νέας Αγίας ή Ανίερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενός Ράϊχ της Γ΄ χιλιετηρίδος με προοπτική χιλιετούς επιβίωσης, κατά τους οραματισμούς και του επιχειρηθέντος εις το παρελθόν από τα γερμανικά πάντσερ Γ΄ Ράϊχ, θα σημάνει δομικές αλλαγές σε θέματα ανακατανομής ισχύος και μηχανισμών πνευματικής έκφρασης και λαϊκής εκπροσώπησης. Δομές μιας τέτοιας εκτάσεως και τέτοιου μεγέθους εκφεύγουν της όποιας οριζόντιας συνδιοίκησης και συνεπάγονται την ανάδειξη ιεραρχιών ολιγαρχικής φύσεως, για να επιβιώσουν. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, αποχαιρετισμός στις γνωστές νόρμες των λεγόμενων δημοκρατικών διαδικασιών, και αντικατάστασή τους με θεσμούς που θα δημιουργούν ενδεχομένως την ψευδαίσθηση της ελευθερίας επιλογής, αλλά που στην ουσία θα την καθιστούν άνευ πρακτικής σημασίας.

Το κράτος των Βρυξελλών θα δομείται και θα αναδομείται μέσα από κάθετες υπόγειες ολιγαρχίες και το οπτικό βάθος της συγκρότησης και ισχύος του θα το καθιστά πρακτικά αόρατο στον μείζονα πληθυσμό του ευρωπαϊκού χώρου. Ενώ παράλληλα, η θεσμική μονοκρατορία του θα στερεί από τα μικρού μεγέθους κράτη-μέλη την δυνατότητα επιμέρους διορθωτικών παρεμβάσεων στην οικονομία τους αλλά και την δυνατότητα διεθνών συμμαχιών με μεγαλύτερες δυνάμεις της διεθνούς σκακιέρας, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, μέσω των οποίων διεσφάλιζαν όσο μπορούσαν την ανεξάρτητη κρατική τους υπόσταση και την εθνική παρουσία τους.

Σενάριο 2: Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού μωσαϊκού

Στην δεύτερη περίπτωση, η πορεία ενοποίησης της Ευρώπης θα διακοπεί λόγω εγγενών δυσκολιών προσαρμογής των διαφορετικών πολιτισμικών της ψηφίδων, εσωτερικών ανταγωνισμών των μεγάλων παικτών της, και εξωγενών παλιρροϊκών εφελκυσμών και παρέλξεων από αντίστοιχες μεγάλες πλανητικές δομές ήδη συγκροτημένες (όπως οι ΗΠΑ) ή υπό διαμόρφωση και συγκρότηση (όπως οι ευρωασιατικές ή αμιγώς ασιατικές δυνάμεις με προεξάρχουσα την Κίνα). Η ενδεχόμενη όμως κατάρρευση μιας πορείας που έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί ποικίλες  αλλαγές και μεταλλάξεις στο εσωτερικό των ψηφίδων του μωσαϊκού, δεν θα επαναφέρει τον ευρωπαϊκό χάρτη στο status quo ante, αλλά πολύ πιθανόν θα εκτινάξει το υπό συγκρότηση παζλ σε κομμάτια και θραύσματα διαφορετικά ως προς την γεωγραφική έκταση, την πολιτισμική σύνθεση, και την δημογραφική πολυμέρεια, από αυτά με τα οποία επιχειρήθηκε να ολοκληρωθεί. Η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο θα αυξάνει, όσο επιμηκύνεται ο χρόνος της μεταβατικής φάσεως ο οποίος χαρακτηρίζεται από ασάφειες που επιτρέπουν ή ενθαρρύνουν την μετακίνηση πληθυσμών, την ανάμιξη εθνοτήτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, την μετατόπιση ισχύος σε σπείρες οικονομικών συμφερόντων, και την διάχυση φονταμενταλιστικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, ξένων προς τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές κουλτούρες.

Το ελληνικό δίλημμα

Ποιά είναι η θέση της Ελλάδας σε σχέση με τα δύο αναδυόμενα πιθανά ευρωπαϊκά σενάρια;

Μια πρώτη σκέψη είναι να μην το σκέπτεται. Τα πράγματα να αφεθούν στην τύχη τους ή έστω να εξελίσσονται «πλην Λακεδαιμονίων». Η σιωπηλή αποδοχή του τέλους της Ελλάδας όπως την ξέραμε, και της υιοθεσίας της ευρωπαϊκής –  ή της όποιας ήθελε προκύψει –  ταυτότητας των ατόμων της, όπου οι «ικανοί» σύγχρονοι φαναριώτες της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας θα επιβιώνουν ως ευρωπαίοι πολίτες χωρίς σύνορα και χωρίς πατρίδα, είναι μία κυνική αλλά πραγματιστική λύση. Ούτως ή άλλως η συνεχής και συνεχιζόμενη αποτυχία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας να αναδείξει ταγούς-πρότυπα αναβίωσης αξιών και ηθών, δημιουργεί ήδη μια βαθύτερη υπαρξιακή ανησυχία περί του τί πράγματι σημαίνει σήμερα ελληνικός λαός και τί άρχουσα τάξη, όπως αυτή αναδεικνύεται μέσα από διαδικασίες και πρότυπα συμβατά (;) με τη φύση του.

Μια δεύτερη αντίληψη είναι να αντιδράσει, σε μια προσπάθεια να αναδείξει την βαθύτερη ελληνική πολιτισμική ιδιοπροσωπία ως συνδετικό κρίκο μακρόπνοης επιβίωσης της ελληνικότητας, όποια κι αν είναι η κατάληξη του εγχειρήματος της Ενιαίας Ευρώπης. Η μορφοποίηση μιας τέτοιας αντίδρασης είναι καθαρά θέμα κρίσιμης μάζας των διανοουμένων της. Η τρισχιλιετής πολιτισμική επιβίωση του ελληνισμού στον πλανήτη παρέχει τον βατήρα και το εφαλτήριο μιας προσπάθειας διατήρησης της γλώσσας μας, των ριζών μας, των κωδίκων συμπεριφοράς μας και της ιδιοσυγκρασίας μας. Μιας προσπάθειας φυλετικά ανοιχτής προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί σε τελευταία ανάλυση την ελληνικότητα, τον τρόπο δηλαδή ζωής, έκφρασης λόγου και έκφανσης της πνευματικότητάς μας, την γεννά ο τόπος μας, ο ήλιος μας και οι θάλασσές μας. Τα μεγάλα αυτά χωνευτήρια που, μέσα από την κουλτούρα που παράγουν, μετέτρεψαν ιστορικά όλους τους εισβολείς η τους παρείσακτους σε Έλληνες.

Το πρόβλημα είναι πάντα η μετάβαση από τα ωραία «πτερόεντα» λόγια στην πράξη. Γιατί πολλές φορές η κατάθεση ατομικών απόψεων δεν εξυπηρετεί παρά μόνον την εκτόνωση και την διασπορά των ανησυχιών του γράφοντος. Η πράξη απαιτεί συντονισμένη δράση και οργάνωση. Απαιτεί την συγκρότηση μιας μεταπολιτικής «Φιλικής Εταιρείας» της διανόησης, για να επιβάλλει τις κατευθύνσεις για την ανάδειξη της ιδιοπροσωπίας μας.

Πορεία αφύπνισης

Απλές κινήσεις ανάταξης των απαραίτητων υποδομών για την μακροπρόθεσμη άνθηση της ελληνικής πνευματικότητας πέραν των ελληνικών συνόρων, και της αξιοπρεπούς παρουσίας μας σε έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο, οι οποίες θα οδηγήσουν στην υπέρβαση της φολκλορικής, υπηρετικής και παρασιτικής φυσιογνωμίας της χώρας μας (όπως διαμορφώνεται από τον τουρισμό και τις παροχές ποικίλων «υπηρεσιών» σε τοπικό και διεθνές επίπεδο), φαίνεται ότι θεωρούνται «άβατον όρος» από τους καθ΄ύλην αρμόδιους.

Όμως, άμεσες δράσεις πολιτικής βούλησης όπως:

α) η διασφάλιση της ποιότητας γνώσης στα Ανώτατα Πνευματικά μας Ιδρύματα με την εξ υπαρχής δόμηση των μεταπτυχιακών σπουδών και την ανοικτή προκήρυξη για την κατάληψη των μεταπτυχιακών καθηγητικών θέσεων από τους ικανότερους και νεώτερης γενιάς επιστήμονες,

β) η στροφή στην βασική έρευνα, στην οποία διαπρέπει διεθνώς η πρωτότυπη σκέψη των Ελλήνων, σε αντιδιαστολή με τους μαϊμουδισμούς περί κοινωνικά χρήσιμης εφαρμοσμένης δραστηριότητας, η οποία στην πράξη καταλήγει σε σπάταλες επιχορηγήσεις για την πρωτιά της «ανακάλυψης της ομπρέλας για δεύτερη φορά»,

γ) η ίδρυση ενός διεθνούς κύρους πανεπιστημίου με βαλκανική και μεσογειακή διεισδυτικότητα, θεμελιωμένου σε ένα ευέλικτο θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει συνεχείς ολιγόμηνες μετακλίσεις διαπρεπών Ελλήνων καθηγητών του εξωτερικού, με συνακόλουθη φοιτητική ροή δύο κατευθύνσεων και εκτεταμένη ακαδημαϊκή κινητικότητα,

δ) η εισαγωγή στις πανεπιστημιακές σχολές της διδασκαλίας των πρωτότυπων κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, των σχετικών με τις επι μέρους ειδικότητές τους (κειμένων στα οποία βασίσθηκε η θεμελίωση και η ορολογία των επιστημών και της φιλοσοφίας στη Ευρώπη και τα οποία πάντα μνημονεύονται εγκωμιαστικά στην διεθνή βιβλιογραφία),

ε) η ίδρυση και διάδοση σχολικών βιβλιοθηκών με την πλήρη σειρά των κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, των πατέρων της εκκλησίας, και των βυζαντινών διανοητών των υπέρμαχων της αναγέννησης του ελληνικού πνεύματος (με κορυφαίο τον Πλήθωνα Γεμιστό), προς δημιουργία έστω και οπτικής μόνον – λόγω της ογκώδους παρουσίας τους –  ατμόσφαιρας συνείδησης της συνέχειας της πολιτισμικής μας κληρονομιάς,

στ) η δημιουργία δημόσιων πρότυπων σχολείων όλων των βαθμίδων στις μεγάλες ελληνικές πόλεις, στα οποία να φοιτούν τα καλύτερα μυαλά της ελληνικής νιότης, με σκοπό την ανάδειξη μιας καινούργιας αξιοκρατικής γενιάς, βασισμένης στις πραγματικές δυνάμεις του συνόλου του ελληνικού λαού, σε αντιδιαστολή  με την σημερινή επιλεκτική προώθηση των γόνων των εύπορων οικογενειών του αθηναϊκού κράτους μέσα από την εγγραφή τους σε ψευδοελιτίστικα ιδιωτικά σχολεία,

ζ) η θέσπιση Ανωτάτης Σχολής Δημόσιας Διοίκησης στα πρότυπα της γαλλικής École National d’ Administration (ENA), προς παραγωγή σύγχρονων και αξιοπρεπών δημόσιων λειτουργών με αυτοσεβασμό, ακεραιότητα χαρακτήρος και συνείδηση του λειτουργήματός τους, και

η) η στήριξη και ενίσχυση ζωντανών πρωτογενών πολιτιστικών προσπαθειών, μεγάλου κοινωνικού βεληνεκούς, όπως για παράδειγμα η παραγωγή ελληνικής μουσικής η οποία αποτελεί αφενός μεν άμεση γλώσσα λαϊκής πολιτιστικής συσπείρωσης και αφετέρου μοχλό διεθνούς πολιτισμικής μας διείσδυσης,

είναι κινήσεις και εφικτές και επιβεβλημένες από την ελληνική πολιτεία. Δεν είναι και τόσο «βουνό» όσο ενδεχομένως να φαίνονται σε ανέτοιμους πολιτικούς προσαρμοσμένους σε διεκπεραιωτικές και διαχειριστικές πρακτικές.

Επειδή όμως ο Μωάμεθ φαίνεται ότι δυσκολεύεται να πάει στο οποιοδήποτε βουνό, όσο χαμηλό κι αν είναι, θα πρέπει να βρούμε τρόπο να στείλουμε το βουνό στον Μωάμεθ. Γι αυτό είναι καθήκον και υποχρέωση της σύγχρονης ελληνικής διανόησης από όλους τους χώρους των ανθρωπιστικών, των θετικών, των φιλοσοφικών, και των τεχνολογικών επιστημών, να κινητοποιηθεί, να συνασπισθεί, να στοχασθεί, να προτείνει σαφείς λύσεις, και να πιέσει για να τις επιβάλλει. Και είναι καθήκον των υγιών μέσων μαζικής ενημέρωσης να προβάλλουν και να στηρίξουν τέτοιες εκκλήσεις, ηγούμενοι μιας πνευματικής σταυροφορίας για την πραγμάτωσή τους. Αν τελικά θεωρούν ότι αξίζει να αυτοπροσδιοριζόμαστε και μελλοντικά ως Έλληνες, με πατρίδα, ιστορία και πολιτισμική συνέχεια.

 

BREXIT και κοινωνική μηχανική

Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς
22/06/2016

«Η πολιτική εξουσία εν απουσία δικαιοσύνης δεν είναι παρά όργανο οργανωμένης ληστείας».
Ιερός Αυγουστίνος.

Αν κάποιος ανέλυε τον τρόπο της παρουσίασης των πολιτικών δολοφονιών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη από τα ΜΜΕ και τους άλλους μηχανισμούς προπαγάνδας, θα διαπίστωνε ότι τα γεγονότα παρουσιάζονται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από την «ουσία» των τεκταινόμενων, με σκοπό την «κοινωνική συναίνεση» στην μεταφορά του ιδιωτικού πλούτου των πολιτών στις τσέπες των ολιγάριθμων οικονομικών ελίτ. Ο «κοινωνικός εφησυχασμός» πραγματοποιείται μέσω της «νομιμοποίησης και εμπέδωσης» ως «ορθών πολιτικών πρακτικών» στην συνείδηση του λαού της «παγκοσμιοποίησης», του «πολύ-πολιτισμού» και της αποδόμησης του «έθνους κράτους».

Το απόλυτο όπλο για την πραγματοποίηση της ληστείας του λαού αποτελεί η παιδεία που εξασκείται από το πολιτικό σύστημα και τις διεθνιστικές ελίτ στα σχολεία και τα πανεπιστήμια και που στοχεύει στην εξαφάνιση της αναλυτικής και συνθετικής σκέψης των πολιτών, με σκοπό οι τελευταίοι να αδυνατούν να ερμηνεύουν σωστά τα γεγονότα και να ανακαλύπτουν τις κρυφές παραμέτρους των γεγονότων που αποδομούν τις ζωές τους. Έτσι, μέσω της εμβόλιμης πληροφόρησης και της καταλλήλου διεθνιστικής και νεοταξικής παιδείας, ο πολίτης αδυνατεί να επεξεργασθεί την κατευθυνόμενη υπέρ-πληροφόρηση, πέραν της παθητικής εμφύτευσης της «εικόνας και του ήχου» στο υποσυνείδητο του, με αποτέλεσμα να αντιδρά μόνο συναισθηματικά, απορρίπτοντας τον ορθολογισμό, υιοθετώντας το «φαίνεσθαι» που παραμορφώνει την πραγματικότητα, αντί του «είναι».

Επί παραδείγματι, η δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής με πυροβόλο όπλο και η εφιαλτική πρακτική του καψίματος τεσσάρων αθώων ανθρώπων στην Marfin από το παρακράτος του διεθνισμού και της νέας τάξης πραγμάτων, καθώς και η δολοφονία που διεπράχθη από ένα μέλος της ΧΑ, αντιμετωπίσθηκαν διαφορετικά από το σύστημα προπαγάνδας. Η τελευταία, χρησιμοποιήθηκε εντέχνως από το πολιτικό σύστημα των εκφραστών της παγκοσμιοποίησης και της μετατροπής της χώρας μας σε διεθνιστικό προτεκτοράτο, ώστε να ανακόψει την όλο και αυξανόμενη επιρροή στο πολιτικό γίγνεσθαι του εμβρυακού εθνικιστικού κινήματος στην Ελλάδα, που εκείνη την εποχή εκφράζετο αποκλειστικά από την ΧΑ, απειλώντας την «αιώνια τάξη» του πολιτικού συστήματος. Έτσι, οι πολιτικές δολοφονίες των εθνικιστών και των αθώων πολιτών εντέχνως υποβαθμίστηκαν και απαξιώθηκαν από τους μηχανισμούς προπαγάνδας.

Εύλογα λοιπόν σήμερα τίθεται το ερώτημα εάν οι πολίτες στην Ευρώπη μπορούν να αντιληφθούν ότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή ένωση σηματοδοτεί ένα μείζον γεωπολιτικό γεγονός, που αν συμβεί θα σημάνει την αρχή του τέλους του 4ου Γερμανικού Ράιχ, καθώς και της άγριας ληστείας των λαών από το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Συνεπώς, στην περίπτωση δυνατότητος ορθολογιστικής, αντικειμενικής και μη «εμβόλιμης» ερμηνείας των γεγονότων από τον πληθυσμό, η δολοφονία της Βρετανού πολιτικού, είτε τυχαία είτε κατευθυνόμενη, δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την πρόθεση ψήφου των Βρετανών πολιτών στο προσεχές δημοψήφισμα, είτε αυτή ήταν υπέρ του Brexit είτε εναντίον του. Τουναντίον, η μεταβολή των «πολιτικών συμπεριφορών», όπως αυτή εκφράζεται δημοσκοπικά σήμερα, συνεπάγεται αποκλειστικά και μόνο την «συναισθηματική» αντίδραση του πληθυσμού στα γεγονότα και συνεπώς αποτελεί προϊόν κοινωνικής μηχανικής και προπαγάνδας, που ενισχύει την αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας από την μεγάλη μάζα των ανέργων, των νεόπτωχων, των αστέγων, των προλετάριων, των ακτημόνων και των νοικιασμένων εργαζομένων.

Στην πατρίδα μας, η συνεχιζόμενη απάθεια των πολιτών στην υλοποιούμενη γενοκτονία τους από τις παγκόσμιες ελίτ, μέσω της καλοπληρωμένης εγχώριας γραφειοκρατίας των πολιτικών κομμάτων που αντιμάχονται το έθνος-κράτος, είναι απόρροια των επιτυχημένων εφαρμογών των κανόνων της κοινωνικής μηχανικής, που και εδώ αποσκοπεί στον έλεγχο της συμπεριφοράς του πληθυσμού. Πως θα μπορούσε άλλωστε να ερμηνευθεί το γεγονός ότι περίπου το 80 % του Ελληνικού πληθυσμού στηρίζει τα πολιτικά κόμματα και εκείνες τις πρακτικές που υλοποιούν την βιολογική του εξαφάνιση μέσω της ληστρικής φορολόγησης και της δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας;

Η πολιτική συμπεριφορά του Βρετανικού λαού στο προσεχές δημοψήφισμα, που μάλλον θα απορρίψει το BREXIT, καθώς και η απάθεια του Ελληνικού λαού στον εξανδραποδισμό του, τεκμηριώνουν το συμπέρασμα ότι πολιτική λύση στο πρόβλημα του τεραστίου στρατοπέδου συγκέντρωσης της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης δεν πρόκειται να υπάρξει σύντομα.

 

Ανθελληνική κρατική προπαγάνδα

Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς
14/06/2016

Αν ο Verdi ζούσε σήμερα ο SIRIZA θα τον χαρακτήριζε φασίστα


Είναι απίστευτο ότι η Αθήνα αντιστέκεται ακόμα στην εισβολή και την αισθητική της «μπούρκας» που η πολιτική του SIRIZA βιαίως επιβάλει στην Πόλη μας. Την Παρασκευή, γύρω στις 9 το βράδυ, χιλιάδες καλοντυμένων αστών ανηφόριζαν την οδό Αποστόλου Παύλου κατευθυνόμενοι στον μαγικό χώρο του Ηρωδείου κάτω από την φωτισμένη Ακρόπολη και το σεληνόφως για να ταξιδέψουν στο όνειρο μέσα από τους ήχους και τις εικόνες της υπέροχης παράστασης της Aida του Verdi, όπου η αιώνια σύγκρουση του «καθήκοντος προς την πατρίδα» με τον «έρωτα» καταλήγει στον θάνατο και την λύτρωση. Ένας νυχτερινός περίπατος αργότερα, μέσα στην ζωντανή ιστορία της Πόλης, δίπλα στην Πύλη του Αδριανού, τις στήλες του Ολυμπίου Διός και τον μοναδικό χώρο του Ζάππειου, αναγεννά στο θυμικό τα ερωτηματικά που αφορούν την αιώνια αντιπαράθεση των «Ηρωικών Πράξεων» με τον «συμβιβασμό και την καθημερινότητα».

Σε πόσες άραγε πόλεις του κόσμου, με εξαίρεση ίσως την Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και την Ιερουσαλήμ, θα μπορούσαν οι τυχεροί κάτοικοι να βιώνουν στην καθημερινότητά τους ένα ταξίδι στο παρελθόν μέσα στην ζωντανή χρονομηχανή της πόλης-μνημείου των; Εδώ όμως παρά την ανεπανάληπτη τύχη μας να ζούμε σε μια ιστορική πόλη, βασιλεύει η παράνοια και η τρέλα. Την ίδια στιγμή που η Πόλη ζει την ιστορία της, οι κρατικοί και δημοτικοί προπαγανδισταί της μεσαιωνικής μπούρκας και του φασιστικού διεθνισμού, προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι η αιωνία Πόλις του Ελληνισμού δεν είναι ιστορική, δεν άφησε το ίχνος της στον χώρο και τον χρόνο, δεν είχε απολύτως καμία επίδραση στην διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου.

Εδώ, μετά το τέλος της παράστασης της Aida, στην στάση των λεωφορείων του Ζαππείου, η χρονομηχανή μας προσγειώθηκε απότομα στον κόσμο του SIRIZA. Εκεί, στον μεγάλο διαφημιστικό χώρο της στάσης, διαβάσαμε στην Αγγλική γλώσσα, με μαύρα μεγάλα κεφαλαία γράμματα την πληρωμένη διαφήμιση κάποιας ΜΚΟ, από τις εκατοντάδες που εδώ και χρόνια σαπίζουν τα σπλάχνα της χώρας μας με κρατική ανοχή και ενθάρρυνση, «BEFORE COMING HERE I DID NOT EVEN KNOW THAT A COUNTRY CALLED GREECE EXISTED», δηλαδή, «Πριν έλθω εδώ, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε μία χώρα με το όνομα Ελλάς».

Εδώ, τα μηνύματα της νέας τάξης πραγμάτων εκπέμπονται και προπαγανδίζουν μέσα από τον διαφημιστικό χώρο μιας δημοσίας ΔΕΚΟ που ελέγχεται από το Ελληνικό Κράτος, ή του Δήμου, όπως είναι ο χώρος της στάσης των λεωφορείων στο Ζάππειο. Εύλογα διερωτάται ο καθείς, αν θα μπορούσε αυτό να συμβεί σε κάποια άλλη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Η Ελλάδα αποτελεί μία «ανωμαλία» στον Ευρωπαϊκό χώρο, η οποία βαίνει διαρκώς αυξανόμενη με τον SIRIZA στην εξουσία. Το πολιτικό μήνυμα της άγνωστης ΜΚΟ και του SIRIZA, ο οποίος ενθαρρύνει την όποια αποδομητική ενέργεια, είναι σαφές: «Η πόλη σας, έστω και αν είναι βυθισμένη μέσα σε μια θάλασσα ιστορικών μνημείων, δεν είναι σημαντική, δεν είναι ιστορική, δεν είναι ιερή, αφού εγώ ο επισκέπτης από την έρημο ή την στέπα, δεν γνωρίζω ότι υπάρχει καν κάποιος λαός και κάποια χώρα που ονομάζονται Έλληνες και Ελλάς αντίστοιχα. Και αφού η χώρα σας είναι άγνωστη και η πόλη σας ασήμαντη ιστορικά, αρχιτεκτονικά και πολιτισμικά, είναι απολύτως φυσιολογικό, εγώ ο επισκέπτης της στέπας, να έχω τα ίδια δικαιώματα με εσάς τους αιωνίους κατοίκους αυτής της πόλης και χώρας και συνεπώς, δύναμαι να τον εποικίσω ελεύθερα και να εγκατασταθώ εδώ, επιβάλλοντας τον πολιτισμό μου, αφού εσείς είστε ένα τίποτα».

Εδώ, η ανθελληνική κρατική προπαγάνδα και η εθνική αποδόμηση δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αποσπασματική, ούτε είναι το αποτέλεσμα των πράξεων κάποιων ιδεοληπτικών καταθλιπτικών ψυχοπαθών μισανθρώπων που παίζουν με την πολιτική. Εδώ, ο ανθελληνισμός συνιστά μία μεθοδευμένη και συστηματική πράξη του ίδιου του κράτους, που σκοπό έχει να μειώσει τις αντιστάσεις του λαού και τα ψυχικά του αποθέματα απέναντι στην συστηματική ληστεία των περιουσιακών του στοιχείων από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και τους ξένους τοκογλύφους.

Εδώ, την 18ην Μαΐου 2016, όταν μαζί με τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Λιάκο κατηφορίζαμε το βραδάκι την οδό Σταδίου, η ίδια ανυπόγραφη ΜΚΟ, σε ένα αντίστοιχο πληρωμένο διαφημιστικό πόστο στάσης λεωφορείων της ίδιας κρατικής ΔΕΚΟ μας πληροφορούσε: «τα παιδιά των Αλβανών, Πακιστανών και Αφγανών υπόσχονται έναν καλλίτερο κόσμο». Εδώ, τον Ιούνιο εμφανίσθηκε στην Αθήνα, ταυτόχρονα με το αποκαλυφθέν σχέδιο της ματαιωθείσης Τουρκικής απόβασης στις Οινούσες, ένας κατακλυσμός προπαγανδιστικών αφισών ανυπόγραφων ΜΚΟ, που ανακοίνωναν στον Αθηναϊκό λαό ότι «Ελληνική υφαλοκρηπίδα 12 μιλίων δεν είναι παρά ένας Ελληνικός μύθος που δεν έχει καμία νομική βάση».

Θα ήταν ίσως ιστορική στρέβλωση και πολιτική αδικία εάν χρεώναμε μόνον στον SIRIZA την εντατική ανθελληνική προπαγάνδα και την σφοδρή αποδόμηση του «χωρικού και χρονικού εθνικού γίγνεσθαι» από τους καλοπληρωμένους πολιτικούς μισθοφόρους της νέας τάξης πραγμάτων και του φασιστικού διεθνισμού. Πράγματι, , 8-10 χρόνια νωρίτερα επί κυβερνήσεως ND, έκπληκτοι αντικρίζαμε με τον Χρίστο Γούδη την προπαγανδιστική αφίσα του Υπουργείου Εσωτερικών στον σταθμό του ΦΙΞ να απεικονίζει όλες τις φυλές της Γης, μαζί με μπούρκες και τουρμπάνια, που μας ενημέρωνε: «μαζί με τους μετανάστες μας κτίζουμε μια νέα Ελλάδα». Δηλαδή, οι «δεξιοί πατριώτες» της ND ήσαν δυσαρεστημένοι από την πολιτική και κοινωνική ποιότητα των εγχώριων ψηφοφόρων των και ευελπιστούσαν να χτίσουν μια «Νέα Ελλάδα» με εισαγόμενους ψηφοφόρους από τις απανταχού στέπες και τις ερήμους του πλανήτη, ίσως επειδή είχαν αντιληφθεί ότι οι αγαθοί ιθαγενείς είχαν αρχίσει να ξυπνάνε και να πονηρεύονται πολιτικά.

Οι πρακτικές εθνικής και ιδεολογικής αποδόμησης της χώρας, μεθοδικά και στοχευόμενα, αποτελούν την συνέχεια των πολιτικών πρακτικών του τύπου «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», που υιοθέτησε το πράσινο και ροζ παρακράτος των «σκουληκιασμένων πράσινων αυγών Bokanovski» την δεκαετία του 80, με σκοπό την αποδυνάμωση των εθνικών δομών, ώστε αυτοί ανενόχλητοι να διοχετεύουν τον εθνικό πλούτο στην τσέπη τους, αφού ο λαός ήταν απασχολημένος να κυνηγάει ανύπαρκτους «ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες».

Τα αποτελέσματα της σαραντάχρονης κρατικής ανθελληνικής προπαγάνδας σήμερα εκδηλώνονται μέσω της μαζικής φτωχοποίησης του λαού, της μαζικής μετανάστευσης των νέων, του οικονομικού θανάτου, της ανεργίας, της απώλειας της ιδιωτικής περιουσίας, της προλεταριοποίησης του πληθυσμού, της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και της Δημοκρατίας, της εμπέδωσης του φόβου και της ανασφάλειας στην κοινωνία, της επιβολής της «μπούρκας» στον δημόσιο και εθνικό βίο της χώρας, της υποβάθμισης του αστικού τοπίου που εξαθλιώνει τον ψυχισμό του λαού, της μετατροπής των συντάξεων σε επιδόματα αλληλεγγύης, της όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων και της καταστροφής της μεσαίας τάξης από πολιτικούς και διαχειριστές εξουσίας που έχουν την εμφάνιση και την αισθητική Αλβανού δημοσίου υπαλλήλου.

 

KINHMA ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ «1909»


Αλέξανδρος Κωνσταντίνου Οικονόμου
Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ, Industrial Engineer MSc C.I.T.-UK
10/06/2016


Εμείς, Έλληνες πολίτες, γυναίκες και άντρες, με το κείμενο αυτό εκφράζουμε την μεγάλη ανησυχία μας για την γενικότερη κατάρρευση της Πατρίδας μας σε εθνικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, αξιακό, θεσμικό  και γεωπολιτικό επίπεδο.

Η πολιτική ζωή έχει εξαχρειωθεί, τα πολιτικά Κόμματα είναι στην πλειοψηφία τους πλέον ανυπόληπτα στη συνείδηση του λαού μας, οι θεσμοί δεν λειτουργούν, η εγκληματικότητα από «συμμορίες» και καταδρομικές ομάδες κάθε είδους είναι πλέον εκτός ελέγχου, η χώρα εξελίσσεται σε «χώρο» αποθήκευσης λαθρομεταναστών και φανατικών ισλαμιστών, ενώ το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του λαού μας, η υγεία, η παιδεία, η ασφάλεια, η εργασία,  υποβαθμίζονται  δραματικά, χωρις καμμιά προοπτική ανάκαμψης.

Η οικονομική ζωή της χώρας έχει περιέλθει στα χέρια μεγάλων συμφερόντων και των δανειστών «εταίρων» μας, που την αντιμετωπίζουν ως «αποικία» χρέους και τριτοκοσμική Βαλκανική γωνιά της Ν.Α. Ευρώπης, εποφθαλμιώντας τους όποιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους έχουν απομείνει.

Οι παραδόσεις, η ιστορία, η γλώσσα μας, η εθνική μας συνείδηση έχουν μπει στο στόχαστρο εθνομηδενιστών και ανθελλήνων που μισούν ό,τι «Ελληνικό» και φιλοδοξούν να εξαφανίσουν την ιστορική μας μνήμη με «συνωστισμούς» στα ΜΜΕ πνευματικών, τηλεοπτικών και εκδοτικών σκουπιδιών που θα εξαφανίσουν ό,τι υπήρξε σαν «Ελλάδα» τα τελευταία 3000 χρόνια.

Παράλληλα η επιθετικότητα των εξ Ανατολών γειτόνων μας, μιας Τουρκίας που ταυτόχρονα σείεται από εσωτερικές αντιθέσεις, όπως και οι πιέσεις από τα Βόρεια σύνορά μας έχουν συντελέσει στο να παραπεμφθούν από ενδοτικές Κυβερνήσεις στις καλένδες τα εθνικά μας θέματα και δίκαια και απειλούν την εδαφική μας ακεραιότητα, χωρις το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση/Ευρωζώνη να φαίνονται έτοιμα να υπερασπίσουν ένα μέλος τους που απειλείται από άλλο μέλος (ΝΑΤΟ) ή υποψήφιο μέλος (ΕΕ)!!!

Η κατάσταση αυτή δεν μπορει να συνεχιστεί. Ο Ελληνικός λαός έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι μόνες αρχές και θεσμοί τους οποίους πλέον εμπιστεύεται, είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Εκκλησία και οι Πατριώτες στην πράξη όλων των χώρων. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει και πάλι να κινητοποιηθούν και να δηλώσουν παρουσία για την διάσωση της Πατρίδας μας, όσο ακόμη είναι καιρός.

Σήμερα, η κατάσταση στο ευρύτερο περιβάλλον μας θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την κατάσταση στην αρχή του 20ου αιώνα. Η Ευρώπη σπαράσσεται από αντιθέσεις και ήδη σε εξέλιξη οικονομικό πόλεμο, ενώ η γείτων Τουρκία εξελίσσεται και πάλι στον «Μεγάλο Ασθενή» της περιοχής της, σε σύγκρουση με όλους τους γείτονες της τους οποίους απειλεί με εξαγωγή των κρίσεων της, ενώ αντιμετωπίζει σοβαρά τον κίνδυνο διάλυσης ως «τεχνητού Κράτους».

Είναι η στιγμή -τώρα, όχι αργότερα- που οι μορφωμένες και άξιες Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας (εν ενεργεία και απόστρατοι) που ασφαλώς «δεν ανήκουν στην πλουτοκρατία, την οποία πάντως δε θα αφήσουν να προκαλεί την πενία»… πρέπει να βρουν τρόπο να εκφράσουν και αυτές τις ανησυχίες τους σαν στρατευμένα παιδιά του λαού μας, χωρις παράβαση αλλά στα όρια του Νόμου, και σε συνεργασία με την Εκκλησία, με αδιάφθορους  πατριώτες επιστήμονες και τεχνοκράτες  και όσους Έλληνες αποδεδειγμένα οδυνώνται και απέχουν από την κατάρρευση αυτή, να συγκροτήσουν με λαϊκή υποστήριξη την οποία θα τολμήσουν να ζητήσουν, μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας με  Έκτακτες Εξουσίες, υπο την κατάλληλη πολιτική ηγεσία που θα αναλάβει, με συνεχή λαϊκή πατριωτική παρουσία, και με βάση ήδη υπάρχουσες προτάσεις ριζοσπαστικού πατριωτισμού και φιλολαϊκού κοινοτισμού , σήμερα στο περιθώριο, να σηκώσει τη χώρα από το έδαφος, να επαναδιαπραγματευτεί και να αξιοποιήσει νέες δυνατότητες εξωτερικών συμμαχιών και με  Ομόδοξα Έθνη για ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, και να μας οδηγησει σε αναγέννηση, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή του Έθνους μας, χωρις απολογίες «δημοκρατικής» και «αντιστρατοκρατικής» ψευτοευαισθησίας προς αυτούς που ακριβώς μας έφεραν σ αυτό το σημείο.   

«Εμπρός, της Ελλάδας παιδιά!»



Το χρονικό του εποικισμού της Ελλάδος

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
10/06/2016 

1.Σχολική παιδεία και πολυπολιτισμός

Οι Έλληνες είναι ψύχραιμοι απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα, γράφει η Frankfurter Allgemeine(19-3-2016) και αυτό την ώρα που οι πολιτικοί των κοντινών βαλκανικών χωρών προσπαθούν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον με συνθήματα «έξω οι ξένοι!» και ένας υπουργός του Βελγίου απαίτησε να βυθίζονται μεταναστευτικά πλοιάρια από την Τουρκία. «Κάτι τέτοιο δεν θα έκανε ποτέ η Ελλάδα» είπε ο αναπληρωτής υπουργός μετανάστευσης Μουζάλας, αναφέρει η  Allgemeine, και κανένας δεν του έκανε κριτική. Ιδιαίτερα ψύχραιμος είναι ο Δημήτρης Μάρδας, αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών, σε συνέντευξη με αυτήν την εφημερίδα. «Αν μείνουν μερικές χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα, αυτό δεν αποτελεί άλυτο πρόβλημα, εφ’ όσον υπάρχει εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα αναλάβει τα έξοδα φιλοξενίας.» Αλλά και η αντιπολίτευση, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας αποφεύγει κάθε εχθρικό προς τους αλλοδαπούς σχόλιο και περιορίζεται στην κριτική του ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης, όταν π.χ η τελευταία αρχές του 2015 έκλεισε ένα στρατόπεδο προσφύγων και τους έφερε με λεωφορεία στο κέντρο της Αθήνας, όπου τους άδειασε χωρίς να τους παράσχει κατάλυμμα. Παρά ταύτα η Ελληνική ψυχραιμία μπορεί και να οφείλεται σε μια παρεξήγηση, κλείνει η εφημερίδα, διότι ως τώρα όλοι πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες θα φύγουν και όταν τους πουν ότι θα μείνουν, μπορεί ν’ αρχίσουν οι διαμαρτυρίες…

Η εποχή μας είναι γρήγορη και μέσα σε δέκα μέρες… τους το είπαν. 29-3-2016 η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη είπε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη για μακροχρόνια παραμονή προσφύγων. Το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής άρχισε να εξετάζει αιτήσεις ασύλου και θέματα εγκατάστασης προσφύγων. Ο υπουργός παιδείας Φίλης με αλλεπάλληλες εγκυκλίους προς τα σχολεία κάλεσε τους μαθητές «ν’ ανοίξουν την αγκαλιά τους και την γειτονιά τους στους πρόσφυγες». Εκπαίδευση στην υπηρεσία νέων μεταναστών.

Όλοι στο Υπουργείο Παιδείας από τον Αντώνη Λιάκο ως την Σία Αναγνωστοπούλου πυρετωδώς ετοιμάζουν την κλιμάκωση της πολυπολιτισμικής ουδετεροεθνούς ουδετεροθρησκευτικής εκπαίδευσης. Για το μάθημα της ιστορίας στόχος είναι η σύνολη υπέρβαση του Παπαρρηγόπουλου και της διδασκαλίας περί διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού. Η ιστορία ξαναγράφεται για να υπηρετεί αυτό που κρίνεται ως ανάγκη του τώρα. Π.χ .η μικρασιατική καταστροφή, ως δημιουργός προσφυγικού ρεύματος, είναι κατά την Σία Αναγνωστοπούλου σημαντική όχι ως ιδιαίτερο Ελληνικό πεπρωμένο, αλλά επειδή το προσφυγικό είναι μεγάλο ζήτημα για την… παγκόσμια ιστορία. –Το Ελληνικό ως μερικό απορροφάται από το γενικό, προκειμένου να προχωρήσουμε αβίαστα στο επόμενο στάδιο, μια Ελλάδα η οποία αποτελείται από «πρόσφυγες» ανεξαρτήτως προελεύσεως, μια προσφυγική μητρόπολη «φύσει» προορισμένη να απορροφά εις το διηνεκές μεταναστευτικές «ροές».

Η συνέχεια (αλλά και ολόκληρο το άρθρο) βρίσκετε είτε εδώ.



ΣΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ …

Χρίστος Γούδης
01/06/2016

Στέφανε,

Παρακολουθώντας την παρέμβαση σου στο χθεσινοβραδυνό Ανατρεπτικό Δελτίο (30 Μαΐου 2016) του τηλεοπτικού σταθμού ΑLERT,  διαπίστωσα για μία ακόμη φορά την λαϊκίστικη και τριτοκοσμική συμπεριφορά που μαστίζει τον κόσμο τής «καθώς πρέπει» δημοσιογραφίας (της γραβάτας και του τουπέ) επί θεμάτων που ο αντιρρησίας στα όσα προσπαθούσες να πεις συνάδελφός σου δεν είχε ούτε την υπομονή να ακούσει ούτε την παιδεία ή ίσως ούτε και την εγκεφαλική χωρητικότητα να αντιληφθεί.

Επειδή το θέμα με αφορά, καθότι αναφερόσουν στα λεχθέντα από εμένα στην εκπομπή σου ΜΑΚΕΛΕΙΟ της 29ης Μαΐου 2016 στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό, θα ήθελα να επαναλάβω με όσο πιο απλό τρόπο γίνεται το τι πραγματικά είπα, για να καταστεί αντιληπτό ακόμη και σε επιπόλαιους, ευέξαπτους, ανυπόμονους και ευερέθιστους ανθρώπινους οργανισμούς που ακούν τη λέξη «ελληνικός στρατός» και σεληνιάζονται άμα τω ακούσματι.

Είπα ότι το παρόν κοινοβουλευτικό καθεστώς στο σύνολό του, πάσχει από πολιτικό παχυδερμισμό καθότι αδυνατεί να δώσει το παράδειγμα της πτώχευσης με το οποίο θα κατανοούσαμε την αναγκαιότητα των σκληρών μέτρων που απαιτούνται, αυτοπεριορίζοντας τους μισθούς και τα προνόμιά του στο επίπεδο των ανωτάτων κρατικών λειτουργών (δικαστικών, στρατηγών, καθηγητών πανεπιστημίου) αντί να επιδαψιλεύει στον εαυτό του δυσανάλογα υψηλούς μισθούς, αφορολόγητο των αποδοχών του, αφορολόγητα δάνεια, δωρεάν αυτοκίνητα, αυλές παρατρεχάμενων και φυλάκων-αστυνομικών, και λοιπά προνόμια (ων ουκ έστιν αριθμός). Είπα επίσης ότι για να αποφευχθεί ο συνεχιζόμενος εκφυλισμός του στα μάτια του ελληνικού λαού (μέτρο του οποίου είναι η αύξουσα αποχή από τις εθνικές εκλογές) κάποιος θα πρέπει να επιδιώξει την ανανέωση του φθαρμένου αυτού κατ’ επίφασιν δημοκρατικού μας συστήματος, κάτι που συνέβη το 1909 με την αναίμακτη στρατιωτική επανάσταση στο Γουδί, που είχε σαν συνέπεια την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Πολλοί ατυχώς συγχέουν την λέξη Γουδί με τις εκτελέσεις των έξι, που ακολούθησαν την μικρασιατική καταστροφή του 1922, λόγω της έλλειψης στοιχειωδών ιστορικών γνώσεων, και ανακλαστικά, όπως οι σκύλοι του Παβλώφ, χωρίς περαιτέρω σκέψη και περίσκεψη, αποτάσσονται τον «φασισμό» (ποιόν, του Πλαστήρα;) φοβούμενοι ότι η επίκληση της παρουσίας του στρατού στα τεκταινόμενα και τα δρώμενα του πολιτικού μας καραγκιόζ-μπερντέ θα σημάνει στρατιωτική δικτατορία. Αντιθέτως όμως, μια τέτοια αλλαγή των κανόνων του κοινοβουλευτικού μας συστήματος «με αρετήν και τόλμην» θα αποτελούσε την ασπίδα προστασίας του έναντι της «κατρακύλας» και της «άνευ όρων παράδοσης» του εθνικού μας πλούτου και της εθνικής μας κυριαρχίας στα νύχια των «εμπόρων της Βενετίας» και των απανταχού «σαράφηδων» της παγκοσμιοποίησης. Μια παρόμοια δυσάρεστη εξέλιξη συνέβη παλαιότερα στην Αίγυπτο με αποτέλεσμα, την ανάδυση του Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ, του εθνικιστή ηγέτη που τα πήρε όλα πίσω (αεροδρόμια, λιμάνια, εργοστάσια, διώρυγα, κλπ. κλπ.) παρά την λυσσαλέα αντίδραση των Αγγλογάλλων που κατέληξε σε στρατιωτική εισβολή τους το 1956 στην Αίγυπτο, σε σύναψη συμμαχίας του Νάσερ με την Ρωσία, και σε κακήν κακώς αποχώρηση των αποικιοκρατών εισβολέων με την ουρά στα σκέλια. Οι παλαιότεροι τα ενθυμούνται αυτά, και οι νεότεροι καλό θα είναι να τα γνωρίζουν, για να μην τρίβουν τα (μυωπικά) μάτια τους όταν «αιφνιδίως» τους προκύψουν.

Όσο για τη προπετή παρατήρηση του φωνασκούντος, κραυγάζοντος και «βοώντος» συναδέλφου σου ότι δεν με γνωρίζει, δεν είναι δα και μεγάλο κακό να μη σε γνωρίζει ένας «μπαρμπαγιώργος» βλάχος…     

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ «ΜΑΚΕΛΕΙΟ» ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΧΙΟΥ την 1η Ιουνίου 2016

 

Διαδικτυακό Μακελειό VI

Στέφανος Χίος - Χρίστος Γούδης
29/05/2016

 

 

 

Ο «εθνικός αστικός χώρος» ως εμπόδιο στην εξαΰλωση του πληθυσμού

 

Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς
28/05/2016

«Είναι πατριωτικό καθήκον οι πολίτες να προστατεύουν τις χώρες από τις κυβερνήσεις των», Thomas Pain

Η βελτίωση του βιοτικού επίπεδου των νομαδικών φυλών της «Μεγάλης Σοσιαλιστικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Τζαμαχιρίας» που επέβαλε ο Καντάφι, βασίστηκε στην μετατροπή των νομάδων-σκηνιτών της ερήμου σε ιδιοκτήτες γης και κατόχους ακίνητης περιουσίας, με την εκχώρηση πολυτελών σπιτιών, επειδή θεωρούσε ότι ο νομαδικός πληθυσμός θα μπορούσε να μετασχηματισθεί σε αστικό. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, τηλεφώνου, παιδείας, υγείας και κοινωνικών αγαθών παρείχετο επίσης δωρεάν. Οι άνεργοι μισθοδοτούντο από τα κράτος μέχρι να εργασθούν, ενώ το 50% των εσόδων του κράτους από το πετρέλαιο επιμερίζετο στο σύνολο του πληθυσμού με την κατάθεση τραπεζικών επιταγών στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Το εγχείρημα και το όραμά του Καντάφι ήταν να μετατρέψει τον «Αποικιακό Χώρο της Δημοκρατίας της Τζαμαχιρίας» σε ένα σύγχρονο εθνικό κράτος μέσω της δημιουργίας μιας ισχυρής αστικής τάξης με κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο, αν και το εγχείρημα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει επειδή ήταν ένα τεχνικό κατασκεύασμα, άνευ «χρονικής και χωρικής πατίνας».

Ο Καντάφι υπέπεσε σε τρία μοιραία σφάλματα, (εκτός του λάθους να πιστέψει ότι η άφεση των αμαρτιών που του χορήγησε η Δύση για την βόμβα στο αεροπλάνο της PAN AM πάνω από το Lockerbie της Σκωτίας, που κόστισε 259 ζωές, ήταν διαρκής). Αρχικά, προσπάθησε να αποδεσμεύσει το νόμισμα της χώρας από το δολάριο και να επαναφέρει, από κοινού με τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον «κανόνα του χρυσού» στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές πετρελαίου μέσω της κοπής του «χρυσού Αραβικού δηναρίου», προκαλώντας έτσι την μήνιν της υπερδύναμης, με την γνωστή κατάληξη και για τους δύο. Το δεύτερο μοιραίο λάθος του ήταν ότι δημοσιοποίησε την χρηματοδότηση των ιδιαιτέρων «βίτσιων και γούστων» της Γαλλικής πολιτικής ηγεσίας, μετατρέποντας έτσι τον εαυτόν του σε μαγνήτη των Γαλλικών πυραύλων, ενώ το τρίτο και μεγαλύτερο λάθος του ήταν ότι αγνόησε την λαϊκή ρήση που ισχυρίζεται ότι «τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς», πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να μετασχηματίσει το χαοτικό συνονθύλευμα των τσαντιρό-νομάδων της ερήμου σε ένα αρμονικό αστικό σύνολο. Το τελευταίο, το πλήρωσε με την ζωή του, αφού αυτοί στους οποίους έδωσε τα πάντα τον διαμέλισαν.

Το μάθημα που θα μπορούσε να αντληθεί από την “υπόθεση Καντάφι» είναι ότι για τον μετασχηματισμό ενός «γεωγραφικού χώρου» σε «έθνος-κράτος», δεν αρκεί μόνον η εμφάνιση ενός χαρισματικού ηγέτη, αλλά αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η ύπαρξη και η διατήρηση ενός αδιατάρακτου και συνεχόμενου ισχυρού αστικού τοπίου, που θα συνδέει τον λαό άρρηκτα με τον «χώρο και τον χρόνο». Από αυτήν την ιδιαίτερη σχέση «ιστορικής μνήμης και παράδοσης» ο λαός αντλεί τα ιδεολογικά όπλα με τα οποία δύναται να υπερασπίζεται την ύπαρξη του απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών και εγχωρίων νεοταξικών συμμοριών.

Εν αντιθέσει με τον Καντάφι, οι εγχώριοι βαλκάνιοι πολιτικοί ηγεμόνες έχουν αντιληφθεί ότι για να αποφύγουν την τύχη του μακαρίτη επ’ ουδενί λόγω δεν θα πρέπει να επαναλάβουν τα λάθη του. Έτσι, αμέσως μετά την εκλογή τους, άπαντες διαβεβαιώνουν την πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη, ότι όλα όσα της έσουρναν μέχρι εκείνη την ευλογημένη στιγμή που ο λαός τους ενθρόνισε στο «βολευτήριο», δεν ήταν παρά απλές λεκτικές εκφράσεις, που το περιεχόμενό τους δεν συνιστούσε τίποτα περισσότερο από το όχημα που τους έφερε στην εξουσία. Η σχέση τους επίσης με τους Γάλλους δεν θα ήταν προβληματική, αφού όλοι τους είναι εις θέσην να κατανοούν και να συγχωρούν όχι μόνο τα βίτσια, αλλά και τα ανθρώπινα πάθη, συμπεριλαμβανομένης της φιλαργυρίας και της διαχείρισης κρατικού πλούτου. Τέλος, όλοι τους, έχουν κατανοήσει τον κίνδυνο που συνεπάγεται για τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους η συγκρότηση μίας υγιούς Ελληνικής αστικής τάξης με εθνική συνείδηση, ώστε άπαντες να επιδιώκουν πολιτικά και νομοθετικά να εγκαταστήσουν πάλι την ισχνή και ιδεολογικά κενή πασοκογενή εγχώρια αστική τάξη στα τσαντίρια της περιόδου της τουρκοκρατίας, με όπλο τον ΕΝΦΙΑ, την υπερφορολόγηση και το νομοθετικό πλαίσιο που εξαφανίζει την παραγωγή.

Οι πρακτικές που εισήγαγαν στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας η συγκυβέρνηση ND-PASOK και συνεχίζει ο SIRIZA, υπήρξαν επιτυχείς επειδή ο Ελληνικός λαός παραμένει ακόμα απαθής στην επιβαλλόμενη από-αστικοποίηση, απoεθνοποίηση, προλεταριοποίηση και στην βίαιη επιστροφή στο «τσαντίρι», 195 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821. Ο λαός επίσης, αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η Ελληνική πολιτική τάξη, όχι μόνο δεν θα πιστώσει ποτέ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς με ευρώ και δολάρια, όπως έπραξε ο Καντάφι, αλλά αντιθέτως, για να διατηρήσει το κεφάλι της στην θέση του, πρόκειται να εκχωρήσει το σύνολο των εσόδων του Ελληνικού δημοσίου σε ένα νέο υπέρ-ταμείο υπό τον έλεγχο των ξένων δανειστών, το οποίο βεβαίως θα εξαϋλώσει τον εναπομείναντα «εθνικό βίο» μέσω της προλεταριοποίησης και της «τσαντιροποίησης» του αστικού χώρου. Τα τριάκοντα αργύρια εδώ θα καταβάλλονται στους διαχειριστές της χώρας με την μορφή ενός υψηλού κρατικού επιμισθίου.

Οι περιορισμοί στην χρήση μετρητών στις συναλλαγές, ο νεοταξικός και διεθνιστικός μετασχηματισμός της παιδείας, η περιστολή των ελευθεριών του πολίτη, η παραβίαση του συντάγματος, η απoεθνοποίηση του κράτους, η παρακμή του αστικού χώρου και τοπίου, η επιβαλλόμενη φτωχοποίηση του λαού, η νομοθετημένη ληστεία, η αφαίρεση της ιδιωτικής περιουσίας, η επιβολή λήθης στην εθνική μνήμη, τα όλο και διογκούμενα προνόμια της πολιτικής τάξης, καθώς και η ενθάρρυνση της δημιουργίας μουσουλμανικής συνιστώσας στην χώρα, περιγράφουν το χρονικό του βιολογικού θανάτου του Ελληνικού λαού και το πέρασμα της χώρας στην νεοφεουδαρχία.

Συμπερασματικά, εάν ο Ελληνικός αστικός κόσμος την ύστατη στιγμή αποτύχει να οργανωθεί μαζικά και δυναμικά γύρω από τα υγιή πατριωτικά εθνικά πολιτικά σχήματα, που είναι και τα μόνα που μπορούν να αντισταθούν σήμερα στην παγκοσμιοποίηση, τον διεθνισμό και την νέα τάξη πραγμάτων, τότε το πολιτικό σύστημα εξουσίας, θα εξακολουθεί να ασελγεί εις βάρος του Ελληνικού λαού όλο και χυδαιότερα, μέχρι τελικά να τον εξαφανίσει από το ιστορικό γίγνεσθαι.

 

 

ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙ

Χρίστος Γούδης
27/05/2016

Ιστορικά, το χολερικό πρόσωπο του κομμουνισμού απεδείχθη πάντα δύσκολο να αποκρυβεί, παρά τις προσπάθειες ωραιοποίησής του που κατέβαλαν (και καταβάλλουν) οι προπαγανδιστές του. Διαχρονικά οι ηγέτες των κομμουνιστών, με πρώτο διδάξαντα τον Λένιν, καθιστούσαν σαφές στην εκάστοτε εσωτερική τους συμμορία ότι σκοπός τους ήταν η υφαρπαγή της εξουσίας προς ίδιον όφελος, και για την επίτευξή του καθαγιάζονταν όλα τα μέσα, ανεξάρτητα από την ηθική τους βάση, η οποία σε τελευταία ανάλυση αποτελούσε κατ’ αυτούς ένα κατασκεύασμα της μπουρζουαζίας και όχι της δικής τους ληστρικής συμμορίας. Κινούμενοι μονίμως «πέραν του καλού και του κακού», και εκμεταλλευόμενοι τον φθόνο και το μίσος όλων όσων δεν είχαν κατορθώσει να ανέλθουν την κοινωνική κλίμακα, ενέσπειραν τον διχασμό, τις εμφύλιες συρράξεις, και την μαζική ανθρωποκτόνο παράκρουση που συνόδευε πάντα την επικράτησή τους, όπου συνέβη να επικρατήσουν.

Η τύχη που τους επιφύλαξε η Ιστορία, είναι γνωστή και δεν ήταν καθόλου καλή για τους ηγέτες τους και την υστεροφημία τους. Εδώ, σ’ εμάς, στη χώρα των πάσης φύσεως μασκαράδων, μασκαρεμένοι ξανά κι αυτοί, ύστερα από τις ήττες τους του 1944 και 1949, δίνουν την τελευταία τους μάχη. Παλαιολιθικοί αποσχισθέντες γεροκνίτες, για χρόνια πορευόμενοι στη γραμμή «τσαουσέσκου», εξωτερικά φρεσκοβαμμένοι με ταμπέλα έναν χασκογελώντα «τσιπρανδρέου» περιβαλλόμενο από νεάζουσες, αν και υπέργηρες τω πνεύματι, «κιακερόνες» (σίες, μίες και τασίες), εκμεταλλευόμενοι καταστάσεις και ψηφισμένοι από άφρονες «χρήσιμους ηλίθιους» αστόβλαχους, στρογγυλοκάθισαν στις πολυθρόνες της εξουσίας, και αφού προσκύνησαν τους «καπιτάλες» της Δύσης, αμόλησαν τα διαβρωτικά σκουλήκια με τα πειρατικά σκουλαρίκια τους, να μας ανακοινώσουν ότι θα γδάρουν όλους εκείνους που θέλουν την Ελλάδα Ευρώπη (αντί για βενεζουελάνικη Αφροϊσλαμογγολία). Από εκδορές και κονσερβοκούτια γνωρίζουν φαίνεται καλά, λόγω προγονικής κληρονομιάς, οι ημέτεροι νεοελασίτες.

Στο τέλος, και αφού ο ελληνικός λαός ξυρίσει «σύριζα» τον γαμπρό, θα δούμε αν θα τον καταχωρήσει στις δέλτους της πολιτικής του ιστορίας ως έναν από τους πολλούς πολιτικούς πορτοφολάδες «ολανδρέου» ή εάν, αφού πρώτα γίνει της «ρουμανίας», θα του αναγνωρίσει την πολιτική του συνέχεια και την μέχρι του τέλους του συνέπεια στην γραμμή του αείμνηστου Νικολάε Τσαουσέσκου.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως συνιστώσα του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής ΕρευνώνΕθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
23/05/2016

«Η μισθωτή εργασία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα υποκείμενο στις διατάξεις της προσφοράς και της ζήτησης». Ιωάννης Μεταξάς

Την 15ην Δεκεμβρίου του 1936 το Μεταξικό καθεστώς ανακοίνωνε την λειτουργία του Ιδρύματος Κρατικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ). Μέσα σε ένα δίμηνο θα κατοχυρώνονταν νομοθετικά τα εργασιακά δικαιώματα των Ελλήνων, θα επιβάλλοντο οι συλλογικές εργασιακές συμβάσεις, θα υιοθετείτο το εργασιακό οκτάωρο καθώς και οι άδειες μητρότητος και εργασίας, θα εκαταργείτο η παιδική εργασία και τέλος θα καθίστατο νομοθετικά υποχρεωτική η σύνταξη εργασίας για όλους τους εργαζόμενους και τους απόμαχους της ζωής.

Ογδόντα χρόνια αργότερα, η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερή κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου», θα μπορούσε να είναι υπερήφανη ότι έθεσε επιτέλους την ταφόπλακα του «Μεταξικό κράτους της επάρατης δεξιάς», αφενός με την καταστροφή του εθνικού αστικού κράτους των Ελλήνων και τον μετασχηματισμό της χώρας των σε έναν «πολυεθνικό διεθνιστικό χώρο», και αφετέρου με την δια νόμου κατάργηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και κοινωνικών τους κατακτήσεων μέσω της αποδόμησης του ασφαλιστικού συστήματος, κατ’ απαίτηση της νέας τάξης πραγμάτων, με αντάλλαγμα έναν υψηλό κρατικό μισθό.

Η αποδόμηση των λειτουργιών της χώρας μας και η επακόλουθη οικονομική της δυστοκία είναι το αποτέλεσμα της στρέβλωσης της πραγματικότητας δια μέσου της εισαγωγής ισχυρών μύθων στην κοινωνία από την αριστερά και την ρηχή διεθνιστική Ελληνόφωνη μιμητική μεγάλο-αστική τάξη. Επί παραδείγματι, η εισαγωγή του μύθου περί υπαρκτής, απειλητικής και οργανωμένης Ελληνικής δεξιάς εξυπηρετούσε τα τελευταία ενενήντα έξη χρόνια ένα σύνολο αστικών οικονομικών συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα προέβαλε στην λαϊκή συνείδηση την αριστερά ως τον μοναδικό προμαχώνα της αντίστασης στο κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Ταυτόχρονα η αριστερή πολιτική θέση οχυρώνετο γύρω από το σύνθημα «ο λαός στην εξουσία μέσω της αποδόμησης των δομικών στοιχείων που συγκρατούν το εθνικό κράτος».

Ο Ελληνικός εθνικισμός ποτέ δεν πήρε την μορφή ενός λαϊκού μαζικού κινήματος, παρά την ρητορεία της αριστεράς, η οποία δικαίωνε την ύπαρξη της μέσω της δημιουργίας φανταστικών εχθρών και ιδεολογικών αντιπάλων, εν αντιθέσει με την μαζικότητα και έκταση των εθνικιστικών κινημάτων των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Τα περισσότερα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα κάλυπταν ένα ευρύ πολιτικό φάσμα ιδεών, που εκτεινόταν από τον άκρατο συντηρητισμό και τον μη συνειδητό εθνικισμό, μέχρι τον λαϊκό σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα είχαν να αντιμετωπίσουν και την πολεμική των αστικών κομμάτων. Σε αντίθεση, το Ελληνικό εθνικιστικό κίνημα, υπήρξε προβληματικό ήδη από την εποχή του μεσοπόλεμου, αφού ποτέ δεν είχε συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο.

Η πραγματικότητα αυτή εκφράστηκε με το γεγονός ότι ποτέ δεν διακήρυξε κάποιο πολιτικό μανιφέστο γύρω από το οποίο θα συσπείρωνε την λαϊκή συνισταμένη και την πνευματική ελίτ. Το μεγάλο λάθος του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος ήταν ότι στηρίχθηκε αφενός σε ξένα ιδεολογικά πρότυπα λαών με διαφορετική νοοτροπία και ψυχοσύνθεση, και αφετέρου υιοθέτησε μυθεύματα του τύπου «Ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας είναι μαζί μας». Ο μέντωρ του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος Σπ. Σταυρόπουλος έγγραψε: « …Το Ελληνικό πρότυπο του Ελληνικού εθνικισμού δεν υπηρετήθηκε ουσιαστικώς ποτέ διότι δεν υπήρξε. Κανείς δεν εσκέφθη ως Έλλην αλλά ως συρόμενος οπαδός των πάσης μορφής δυτικοευρωπαϊκών προτύπων η σημερινών κινημάτων, κινήσεων ή κομμάτων..». Οι πελατειακές σχέσεις του διαχρονικού δικομματισμού, τα λάθη τακτικής, ο μη συγκροτημένος πολιτικός λόγος, η έλλειψη οικονομικών μέσων, η ανυπαρξία ικανής ηγεσίας και η έλλειψη ενός ισχυρού αστικού περιβάλλοντος με παράδοση, προέγραψε το μέλλον των ελληνικών εθνικιστικών κινήσεων. Ο Νίκος Καρράς στο βιβλίο του «Ιωάννης Μεταξάς » παρατηρεί: «.. στον απόηχο της ήττας του 22, ο έμφυτος Ελληνικός πατριωτισμός δεν συνεβάδιζε απαραίτητα με την πειθαρχία, τον δυναμισμό και την διάθεση για θυσίες, ώστε να εκδηλωθεί ως επαναστατικό εθνικό κίνημα αντιδρώντας στα κακώς κείμενα και το κατεστημένο των δύο πολιτικών παρατάξεων..».

Ακριβώς το αντίθετο συνέβη με τον εθνικισμό των γειτονικών λαών, όπου επί παραδείγματι, ο Ιταλικός εθνικισμός, εκφραζόμενος μέσω του φασιστικού κινήματος του μεσοπολέμου, είναι πανταχού παρών ακόμα και σήμερα στα αστικά κόμματα της Ιταλίας. Επίσης, ο τουρκικός εθνικισμός έχει βαθιές κοινωνικές και πολιτικές ρίζες εκφραζόμενες ως «Κεμαλισμός» ή «Νέο-οθωμανισμός». Τέλος, ο Σλαβομακεδονικός εθνικισμός, όπως αυτός εκφράζεται πολιτικά μέσω του εκατονταετούς πολιτικού κόμματος του VMRO και των εθνικιστικών ιδεολογικών μανιφέστων του Χρίστο Μισίρκωφ, ουσιαστικά έχει γίνει αποδεκτός όχι μόνο από τον Σλαβομακεδονικό πληθυσμό, αλλά και από την ευρύτερη Ελληνική αριστερά.

Πράγματι, η σημερινή «αριστερή» Ελληνική «διανόηση» στην Ελλάδα έχει υιοθετήσει τα διάφορά εθνικιστικά ιδεολογήματα των γειτονικών χωρών μέσω του οχήματος του διεθνισμού και της αποδοχής της κατάργησης των συνόρων, καθώς και μέσω της υιοθέτησης της ιδεολογίας του νέο-οθωμανισμού (Συνωστισμός), ή μέσω της αναγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως «υπερτάτης πολιτικής αξίας», ενώ στην πραγματικότητα η τελευταία δεν είναι παρά η πολιτική έκφραση του «Παν-γερμανισμού».

Συνεπώς, επιβάλλεται σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, η δημιουργία ενός σθεναρού και συνειδητού ιδεολογικού εθνικού μετώπου στην Ελλάδα, με σκοπό αρχικά την κατανόηση σε βάθος των Ελληνικών πολιτικών και κοινωνικών θέσεων και εξελίξεων, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους με το διεθνές περιβάλλον. Ταυτόχρονα, μία ισχυρή ιδεολογική Ελληνική θέση θα αποτελέσει τον προμαχώνα της αντιμετώπισης των κρυφών και καλώς καλυπτόμενων γειτονικών και Ευρωπαϊκών εχθρικών εθνικισμών, που έχουν ισοπεδώσει τις Ελληνικές θέσεις και απόψεις στο διεθνές επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα στο εσωτερικό έχουν δημιουργήσει μείζον πρόβλημα εσωτερικής ασφάλειας, μέσω της ευρείας κοινωνικής αποδοχής της μεταναστευτικής λαίλαπας και της δημιουργίας μουσουλμανικής συνιστώσας στην χώρα μας.

Συμπερασματικά, το ισχνό και εμβρυακό Ελληνικό πατριωτικό και Ελληνικό ιδεολογικό κίνημα σήμερα πρέπει να ευγνωμονούν τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή μέσω των πολιτικών έργων και πράξεων του, καθολικά, αργά και σταθερά συνετέλεσε στην αποδόμηση των εδραιωμένων διαχρονικών μύθων στην Ελληνική κοινωνία που συντηρούσαν ένα εσωτερικό διαλεκτικό ανθελληνικό ιδεολόγημα, το οποίο εμπόδισε την χώρα να εξελιχθεί φυσιολογικά ως έθνος-κράτος και να αντισταθεί στην παγκοσμιοποίηση και την νέα τάξη πραγμάτων που απαξιώνουν την εργασία, διαλύουν την μεσαία τάξη και επαναφέρουν την φεουδαρχία στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.

 

ΖΩΝΤΑ ΖΩΑ

Χρίστος Γούδης
10/05/2016

Χάϊντε θύμα, χάϊντε ψώνιο.
Χάϊντε σύμβολον αιώνιο.
Αν ξυπνήσεις μονομιάς
Θά ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς. 

Κώστας Βάρναλης
«Η μπαλάντα του Κυρ Μέντιου»

Επιστρέφοντας στο κλεινόν άστυ των Αθηνών, χθες 9 Μαΐου του σωτηρίου έτους 2016, και διερχόμενος από την Σπάρτη, είδα μία σειρά φορτηγών αυτοκινήτων γεμάτων με σιωπηλά αμνοερίφια, τα οποία (φορτηγά) έφεραν στο πίσω μέρος τους την πηχυαία επιγραφή «ΖΩΝΤΑ ΖΩΑ». Συνειρμικά, η εικόνα μού θύμισε τον ελληνικό λαό του σήμερα, με την ομοιότητα μάλιστα να τονίζεται ακόμη περισσότερο λόγω του ότι τα φορτηγά διαθέτουν αυτόματο «κόφτη», έτσι ώστε να αυτοελέγχεται η ταχύτητά τους, να αυτό-ευνουχίζονται δηλαδή μέσα στα επιβαλλόμενα ευρωπαϊκά όρια.

Κοπάδια πολιτών με σκυμμένο κεφάλι και με τα κουδούνια στο λαιμό τους χορεύουν στον ρυθμό που τους επιβάλλεται από ένα ποιμένον πολιτικό σύστημα με τα διαπλεκόμενα δίκην σκυλολογιού μιντιακά του φερέφωνα. Τα κοπάδια πληροφορούνται μόνον αυτά που τους σερβίρουν καθοδόν προς το σφαγείο, γαλουχημένα από το τσοπαναριό να μη βλέπουν και να μην ακούνε όλα όσα συμβαίνουν, όταν αυτά συμβαίνει να τους αποκαλύπτονται από «φασίστες» και «ναζιστές», τους οποίους οφείλουν απαραιτήτως να απεχθάνονται και να αποτάσσονται («Αποτάσσεσαι τον Σατανά; Απεταξάμην»). Τελευταία κραυγαλέα περίπτωση η καταγγελία των τελευταίων στην επεισοδιακή συνεδρίαση του κυνοβουλίου, όπου ο κάθε συγκυβερνών παπασκυλόπουλος μπορούσε να γαβγίζει κατά το δοκούν, υπεραμυνόμενος της ασφαλιστικής και φορολογικής σφαγής των επί ματαίω βελαζόντων αμνοεριφίων. Μια καταγγελία που φυσικά και δεν «έπαιξε» στα «μίντια» επικαλυμμένη από τον ορυμαγδό που προκάλεσε η «χρυσαυγίτικη πρόκληση», καθότι αναφέρονταν στην θρασύτατη απόφαση της βουλής των βουλευτών να επιχορηγούνται με άτοκα δάνεια, απόφαση που πάρθηκε πρακτικά την ίδια στιγμή με την απόφαση εκδοράς των «ζώντων (ακόμη) ζώων» της ελληνικής μάντρας.

Ακόμα πιο ανατριχιαστική υπήρξε η χθεσινοβραδυνή τηλεοπτική αποκάλυψη του «Σβαρτσενέγκερ» των επικατάρατων ναζιστών (λέγε με Ηλία) η οποία προέκυψε από την υπουργική απάντηση, σε επερώτησή του σχετικά με το ύψος των δαπανών τού ελληνικού δημοσίου για την υποδοχή, περίθαλψη και σίτιση των λαθροεισβολέων κατά το σωτήριον (δι’ αυτούς) έτος 2015. Κρατηθείτε γερά για να αντέξετε τον λογαριασμό: ένα κόμμα οκτώ (1.8) δισεκατομμύρια ευρώ μας στοίχησαν, το μισό του «κόφτη» που μας επέβαλαν οι ευρωπαίοι στο επίσης χθεσινό εβρωγκρούπ, για τον οποίο πανηγύριζαν οι τσιπραίοι, οι παυλόπουλοι και οι πατατόπουλοι, επειδή ο τσαλακώτος τούς πρόλαβε και τους «τσαλάκωσε», διότι τον εισηγήθηκε αυτοβούλως!!! Τα έκοψε μόνος του δηλαδή πριν να του τα κόψουν!!!

Κόφτε τα όλα τσοπαναραίοι, για να ταΐσετε τους λαθρο-έποικους πριν να  κόψουν το λαιμό, πρώτα των αμνοεριφίων σας και μετά τον δικό σας. Τέτοιοι που είμαστε «τέτοιους» χρειαζόμαστε να μας κυβερνούν. Το κομμουνισταριό της οργουελιανής «φάρμας των ζώων» όπου: «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα (τα κυβερνώντα) είναι πιο ίσα από τα άλλα»…

 

Νεοφαναριώτες και Latifundia


Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
27/04/2016

«Είναι τυχεροί οι ηγέτες των οποίων οι λαοί δεν σκέπτονται». Α.Χίτλερ

Πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή του Γερμανικού σταθμού Deutsche Welle, αναφέρθηκε στην αρπαγή της γεωργικής γης στην Ρουμανία από πολυεθνικούς εταιρικούς κολοσσούς, η αδηφαγία των οποίων επιχειρεί να ελέγξει όχι μόνο την παραγωγή των τροφίμων, αλλά και την βιομηχανική επεξεργασία καθώς και την διανομή των στην τεράστια μάζα των εξαθλιωμένων, ανέργων, άστεγων και λιμοκτονούντων παγκόσμιων πληθυσμών. Οι δημοσιογράφοι παρουσίασαν τις πολιτικές πρακτικές των Ρουμάνων «διαχειριστών εξουσίας», όπου μέσω του κατάλληλου νομοθετικού, φορολογικού και οικονομικού πλαισίου κυριολεκτικώς δήμευσαν την αγροτική γη των μικροϊδιοκτητών και την μεταβίβασαν, έναντι ευτελούς τιμήματος, στις πολυεθνικές εταιρείες. Παραλλήλως, όλες οι πολιτικές υποσχέσεις περί δημιουργίας θέσεων εργασίας υπέρ των ακτημόνων νέο-κολλήγων αθετήθησαν. Στα υπερμεγέθη πολυεθνικά αγροκτήματα-Latifundia, που η νέα τάξη πραγμάτων επιχειρεί να δημιουργήσει, εργάζονται σήμερα αποκλειστικά νέοι και εύρωστοι μετανάστες, με ευτελή αμοιβή, που μόλις και μετά βίας επαρκεί για την διατροφή και την στέγαση των, μονοπωλιακά παρεχόμενη από τις πολυεθνικές εταιρίες στους νεοείλωτες. Έτσι, ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές «αποψιλώθηκαν» από τους αυτόχθονες πληθυσμούς, των οποίων η γη βιαίως και δολίως υφαρπάχθη, με αποτέλεσμα όχι μόνο την βιολογική εξαφάνιση των εντοπίων, αλλά και την ταυτόχρονη διαγραφή της ιστορικής μνήμης του «χώρου και του χρόνου», η οποία κατοχυρώνει τους τίτλους ιδιοκτησίας μέσω της πολιτισμικής συνέχειας.

Ταυτόχρονα, οι πολυεθνικές σε συνεργασία με το πολιτικό σύστημα στην Ρουμανία και την διεφθαρμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, διοχετεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ στους τραπεζικούς των λογαριασμούς με την συνήθη διαδικασία των «Ευρωπαϊκών προγραμμάτων», στερώντας έτσι την δυνατότητα στους εναπομείναντες μικροϊδιοκτήτες γης να τύχουν μιας κάποιας οικονομικής ενίσχυσης που θα τους βοηθούσε στοιχειωδώς να επιβιώσουν.

Στην Ελλάδα η αρπαγή της περιουσίας, οικιών και γης, άρχισε με την επιβολή του ΕΤΗΔΕ αρχικά από την συγκυβέρνηση ND και PASOK, αποσκοπούσα στην μεταφορά του πλούτου και της ιδιοκτησίας του Ελληνικού λαού στις διεθνείς οικονομικές ελίτ από το πολιτικό σύστημα. Η ληστεία του Ελληνικού λαού σήμερα υλοποιείται με την παρά-φύσιν «αριστερό-εθνοπατριωτική» συμμαχία, η οποία με τον μανδύα της ψευδό « «προοδευτικής και δημοκρατικής» διαχείρισης της εξουσίας, θεωρεί ότι νομιμοποιείται ως ενδιάμεση υψηλόμισθη μεταπρατική γραφειοκρατική τάξη να μεταφέρει τον πλούτο του Ελληνικού λαού στα ξένα οικονομικά κέντρα, αντιγράφοντας τις πολιτικές πρακτικές των Φαναριωτών, οι οποίοι απετέλεσαν την καλά αμειβόμενη γραφειοκρατία της Υψηλής Πύλης, που δικαιολογούσε την ύπαρξη της μέσω της διαιώνισης της ληστείας των χριστιανικών πληθυσμών από τους οθωμανούς κατακτητές.

Σήμερα, η προσπάθεια μετατροπής της Ελλάδας από ευνομούμενο έθνος-κράτος σε άναρχο «οικονομικό χώρο», εξαντλεί το πολιτικό όραμα του συνόλου σχεδόν του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Εδώ, το οικονομικό όραμα εξαντλείται στα ανά την επικράτεια πολυεθνικά Latifundia-«Μανωλάδες», όπου θα εργάζονται αποκλειστικά έποικοι-μετανάστες. Η «αριστερή» επίθεση του SIRIZA στο Ελληνικό κρασί, στην Ελληνική μπύρα και στο Ελληνικό γάλα μέσω της κατάλληλης νομοθεσίας και της επιλεκτικής φορολόγησης δεν έχει άλλο σκοπό από την οικονομική εξαθλίωση των αγροτών, ώστε να αναγκασθούν να πουλήσουν την γη των στο πολυεθνικό κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή, η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά και τρίτου μνημονίου» υπερφορολογεί τους πολίτες με την επιβολή νέων αισχρών φόρων, αποσκοπούσα στην νέκρωση της εναπομένουσας παραγωγής και συνεπώς στον βιολογικό εξαφανισμό των αυτοχθόνων Ελλήνων ή στην βίαιη εκδίωξη τους από την χώρα μέσω της μετανάστευσης και την αντικατάσταση τους από νέους βιολογικά εύρωστους πληθυσμούς αφρο-ασιατών μεταναστών.

Επιπροσθέτως, η δημιουργία προσφυγικών γκέτο μεταναστών ανά την επικράτεια, με την αισθητική λατινοαμερικανικών φαβελών, είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει τον πυρήνα βίαιων συγκρούσεων, εγκληματικής παραβατικότητας και φόβου στο μέλλον, φαινομένων που έχουν ήδη πρόωρα εμφανισθεί και ενθαρρυνθεί στην χώρα μας, με σκοπό τον εκφοβισμό των αυτοχθόνων μέσω της εγκληματικότητας, την κάμψη των αντιστάσεων στην ληστεία και την δήμευση των περιουσιών. Άλλωστε, η επιβολή του φόβου μέσω της σύγκρουσης ετερογενών πληθυσμών υπήρξε η αγαπημένη μέθοδος του διαχρονικού πολιτικού «φαναριώτικου-κοτσαμπασισμού» στην Ελλάδα, υλοποιούμενη παλαιόθεν με την κάθοδο των Τούρκο-αλβανών στην περίοδο της οθωμανοκρατίας.

 

ΟΙ ΝΤΑΠΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ


Χρίστος Γούδης
19/04/2016

αφιερωμένο σε όσους νιώθουν ακόμα Έλληνες

 

(Πριν από 190 χρόνια, το βράδυ του Σαββάτου του Λαζάρου προς ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων – στις 9 προς 10 Απριλίου 1826 –  έλαβε χώρα η Έξοδος των «ελεύθερων πολιορκημένων» του Μεσολογγιού. Ο συμβολισμός της, κάτω από τις σημερινές συγκυρίες, παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρος και διδακτικός. Το παρακάτω ποιητικό αφιέρωμα στο ανεπανάληπτο αυτό γεγονός της σύγχρονης ιστορίας μας αποτελεί τον επετειακό πανηγυρικό που προσκλήθηκα να εκφωνήσω στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου την 17η Απριλίου 2000, ο οποίος τυπώθηκε το 2009 σε συλλεκτική έκδοση από την Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου διακοσμημένος με ένα εξαιρετικό χαρακτικό του Γιάννη Κυριακίδη). 

 

Το ποιητικό αφιέρωμα στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

 

 

 

ΟΙ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Χρίστος Γούδης
16/04/2016

«Δηλαδή με συγχωρείτε,
απατεώνες είμαστε;»

Θεανώ Φωτίου

 

Το είδαμε κι αυτό, μήνα Απρίλη του 2016, τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βόσκουν οι γαϊδάροι. Ο Πάπας μπροστά, και πίσω του, προσκυνημένοι, οι εν Χριστώ αδελφοί του, ο επώνυμος πατριάρχης των ρωμιών και ο διεθνώς ιερ(αν)ώνυμος ημέτερος αρχιεπίσκοπος, και παραδίπλα ο τσιπραλέξης της πρώτη φορά θεοσεβούμενης αριστεράς, στα λεσβιακά εγκαίνια, υποθέτω, του Φεστιβάλ Αθηνών, under new management, μετά την έξωση του Γιαν Φαμπρ με τα παλλόμενα πέη του. Από παλμό πάντως η θεατρική πρώτη δεν πήγε πίσω.

Παιδάκια, πολλά παιδάκια προσφύγων, να χαιρετούνε τον Πάπα λέγοντάς του «Σαλάμ» («ειρηνική» παρήχηση του «Ισλάμ»), συνέθεταν το ανθρώπινο φόντο μιας τραγωδίας, επάνω στην οποία έχτισαν την παράστασή τους οι θεατρίνοι της καθολικής, της ορθόδοξης, και της αριστερής εκκλησίας των λαών. Το λαϊκό Circo Medrano σε ιερή σύμ-πνοια με την Banco di Santo Spirito (Τράπεζα του Αγίου Πνεύματος) ανεδύθη από τα νερά της Άσπρης Θάλασσας, γραικο-οθωμανιστί «Άκντενιζ» (έτσι λένε το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου οι επικυρίαρχοι νέο-οθωμανοί, σε αντιδιαστολή με την Μαύρη Θάλασσα, γραικο-οθωμανιστί «Καραντενίζ») ως άμωμος περιστερά φτερουγίζουσα υπό την αιγίδα της υπεριπτάμενης τουρκικής αεροπορίας, ελληνιστί «Τουρκ Χαβά Κουβετλερί».

Ως γνωστόν το εν τοις πράγμασι πρόταγμα της παράστασης: «Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ιθ' 14), τυγχάνει μιας πολύ διεστ(ρ)αλμένης ερμηνείας από πολλούς καρδιναλίους διαπνεόμενους από το χριστιανικό ένστικτο ή αίσθημα της παιδοφιλίας, το οποίο, καθώς αυτά ενηλικιώνονται, καθίσταται νομότυπο μέσα από τα «ευρω-πέϊκης» συλλήψεως «σύμφωνα (ομοφυλικής) συμβίωσης». Είναι κι αυτό μέρος ενός ευρύπρωκτου MoU (Memorandum of Understanding), ως είθισται να λέγεται στα φράγκικα το Μνημόνιο, η εφαρμογή του οποίου ενδεχομένως να περιλαμβάνει και την υποταγή των ορθόδοξων ραγιάδων στο βιλαέτι του Πάπα (Πούτιν μ’ ακούς; Μάλτα - τουτέστιν Μεσόγειος - γιοκ).

Επί του παρόντος πάντως ένας λεσβιακός ιταλικής οπερετικής εμπνεύσεως «χορός των μεταμφιεσμένων» (un ballo in maschera όπως θα έλεγε και ο Βέρντι) στήθηκε ως κακόγουστη τελετουργική ιεροπραξία, χοροστατούντων (ή χοροπηδούντων;) επισκόπων, αρχιεπισκόπων, πατριαρχών και καρδιναλίων ποικίλου ύψους και  διαμετρήματος, για να υπηρετήσουν όχι τον Μεγαλοδύναμο, αλλά τα πολύμορφα διεθνή γεωπολιτικά και νομισματικά παιχνίδια, εν παραλλήλω με τα ημέτερα και ημεδαπά χθαμαλά μικροπολιτικά συμφέροντα, μέσα από μία επίπλαστη εικονική πραγματικότητα.

Αχ Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, έγκαιρα τα ψυχανεμίστηκες όλα αυτά, στο ποίημά σου ο «Χορός του Θανάτου» (Danza de la muerte):

Το μέρος αυτό δεν είν’ παράξενο για το χορό. Πρέπει ξανά να το πω.
Η μάσκα θα χορέψει ανάμεσα σε στήλες αίματος και αριθμών,
ανάμεσα σε θύελλες χρυσού και οιμωγές ανέργων εργατών
που θα ουρλιάζουν, νύχτα σκοτεινή, για τη δίχως φώτα δική σου εποχή.
Όμως δεν είναι οι νεκροί εκείνοι που χορεύουν.
Είναι οι άλλοι που χορεύουν με τη μάσκα και τη βιόλα της.
Είναι οι άλλοι, οι μέθυσοι του χρήματος, οι άνθρωποι οι ψυχροί,
αυτοί που στην τράπεζα πίνουνε δάκρυα πεθαμένου κοριτσιού.

Να μη χορέψει ο Πάπας!
Όχι, να μη χορέψει ο Πάπας!
Ούτε ο Βασιλιάς,
Ούτε ο μεγιστάνας με τα μπλε τα δόντια,
Ούτε οι εργολάβοι ή οι τρελοί, σμαράγδια ή σοδομίτες.

Κι οι κόμπρες να συρίζουνε στους έσχατους ορόφους
Και οι τσουκνίδες να κουνάν ταράτσες και αυλές.
Και το Χρηματιστήριο μια μουχλιασμένη πυραμίδα να γενεί.
Και νά ’ρθει άγρια βλάστηση μετά τις καραμπίνες
Και τώρα σύντομα και ξαφνικά, αμέσως τώρα.
Άχ, Γουώλ Στρήτ!

Η μάσκα. Δείτε τη μάσκα!
Πώς φτύνει δηλητήριο του δάσους
μέσα στην ατελή αγωνία της Νέας Υόρκης!

 

ΑΝΟΙΚΤΑ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ

Χρίστος Γούδης
15/04/2016

 

Ένα πλοίο ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν
αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών

Κι ένας νέος και μια νέα, ωραιότατα παιδιά
φθάνουν κολυμβών γενναίως εις πλησίον αμμουδιά

Αλλά φθάσαντος χειμώνος και μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη

Μποστ.

 

Η σκηνή θα  μπορούσε να περιγράφει μια υποθετική περιπέτεια ενός νεαρού ζεύγους μαροκινών λαθρομεταναστών και το τραγικό τους τέλος στις νήσους των Αζορών. Το γιατί ειδικά Αζόρες, προέκυψε, σε μένα τουλάχιστον, από τις δύο πρόσφατες εμφανίσεις του ηγέτη του νεοπαγούς κόμματος της Εθνικής Ενότητας, την πρώτη την Δευτέρα το βράδυ, 11 Απριλίου 2016, στο μεγάλο κανάλι, με το συμπάθιο MEGA, και την δεύτερη την Τετάρτη βράδυ, 13 Απριλίου 2016, στον «γαλάζιο ουρανό», ελληνιστί BLUE SKY. Και στις δύο εμφανίσεις του ο επανελθών εν δόξη στο πολιτικό προσκήνιο Γιώργος Καρατζαφέρης, πολύ ανώτερος σε πολιτική οξυδέρκεια από πολλούς τρέχοντες, ασθμαίνοντες, και σιελορροούντες (με την γλώσσα έξω) κυνοβο(υ)λευτικούς λεβέντες, ανέπτυξε με εθνεγερτική διάθεση τα προβλήματα που μας δημιούργησε η φαεινή ιδέα της φιλεύσπλαγχνης κυρά-τασίας να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες και τα παράθυρα της συριζαίϊκης καλύβας (στην οποία μετέτρεψαν την Ελλάδα οι τσιπρυζαίοι μετά την αναρρίχησή τους στην εξουσία) στον κάθε «τζατζικιστή»  και την κάθε μπουργκοφορεμένη «τζιτζικίστρια», τουαρέγκ ή μαροκάνα που επιθυμούσε να λιασθεί στο παρ’ ημίν «Ελ-λαδι-στάν».

«Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» (για να θυμηθούμε και το θεατρικό έργο του Ντύρενματ) στο ελληνικό κυνοβούλιο, της μεμνηστευμένης με τον «Αλχημιστή» των πολιτικών μεταλλάξεων και ουχί του βραζιλιάνου λογοτέχνη Κω(ε)λου (Coelho), είχε τις φαρμακευτικές της παρενέργειες όχι μόνο στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς αλλά και εις πλείστους όσους λιμένας Πειραιώς και νήσων που κατεκλύσθησαν από τις ατέλειωτες αφίξεις των προσκεκλημένων της ωραίας κοιμωμένης τον ύπνο του ανθρωπισμού. Επίσης αξιοσημείωτο, ότι, παρά την ομοιότητά της τελευταίας με Σουλιώτισσες της ηλικίας της, δεν φαίνεται να διδάχθηκε τίποτε από το θρηνητικό δημώδες άσμα τους κατά την εποχή της εκπόρθησης του Σουλίου από τους μωαμεθανούς του Αλή: «ανάθεμά σε Μπότσαρη και σένα Κουτσονίκα, για το κακό που κάνατε ετούτο τον χειμώνα, να βάλτε όρνια τον πασά, μέσα στο Κακοσούλι». Εδώ πάντως στο σύγχρονο Κακοσούλι δεν μπήκε μόνον ο πασάς, αλλά, όπως μας υπενθύμισε ο ηγέτης της Εθνικής Ενότητας, και ο κάθε μαρόκος που αντί να μεταβεί στην γειτονική του Ισπανία προτίμησε εμάς, γιατί εμείς ως γνωστόν ευχαριστούμε όλους αυτούς που μας προτίμησαν (δια στόματος προκόπη παυλόπουλου) και μας προτιμούν (δια στόματος – και όχι μόνον – του κάθε αλληλέγγυου).

Στην παρατήρηση πάντως των δημοσιογράφων ότι η Ισπανία δεν έχει νησιά, όπως έχουμε (ακόμη) εμείς, ο Γιώργος Καρατζαφέρης τους αποστόμωσε λέγοντας: «πώς δεν έχει; Έχει και παραέχει… Τις Αζόρες»!!! Τώρα βέβαια η Ισπανία έχει τις Αζόρες όσο η Βουλγαρία έχει τη Ρόδο και η Εξωτερική Μογγολία την Μύκονο, όμως το πρόβλημα δεν είναι αυτό, αλλά η κατάρα που δέρνει το εν λόγω νησιωτικό συγκρότημα, εξού και η οργή του ημετέρου Μέντη Μποσταντζόγλου, του αείμνηστου Μποστ, η αποδοθείσα στο πάλαι ποτέ, εν έτει 1961, σατυρικό του άσμα, το μελλοποιηθέν από τον γείτονά του στην περιοχή της Ακρόπολης Μίκη Θεοδωράκη, δια των καταληκτικών στίχων:

Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών

 Να πέσει τιμωρία από τον ουρανόν
να λείψεις απ’ τους χάρτας και των ωκεανών.

 Κατά τα λοιπά: «έμπαινε… Γιούτσο» !!!

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Χρίστος Γούδης
14/04/2016

Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας, μιας Ελλάδας με πολλά ράμματα στη γούνα της, αναδύεται μέσα από τις εικοσιτέσσερις (24) ώρες, τις 24 αποκαλυπτικές ραψωδίες, μιας «Οδύσσειας» που μόλις είδε το φως της δημοσιότητας. Μια επιλογή από λέξεις και φράσεις-κλειδιά αρκεί για να αντιληφθούμε τι βλέπει η Αλίκη (Ελλάδα) όταν αποφασίσει να δει το πρόσωπό της στον καθρέφτη: «Μία πατρίδα-σκιάχτρο περιφέρετε, επιδειξίες μιας περιπαθούς αρετής… παίρνουμε των ομματιών μας απ’ αυτόν τον τόπο όπου περσεύουν τα σκυλιά και τα ερπετά (α΄), κύμβαλα αλαλάζοντα – μιλούν τη γλώσσα σου κι όμως δεν τους καταλαβαίνεις, σημαιοφόροι ευκαιρίας, θεσμικοί λακέδες, κακομήχανοι αχθοφόροι του τίποτε σας έχω δει στους απόπατους της ενημέρωσης (β΄), διαγκωνιζόμενους σ’ ένα θέατρο σκιών με σκισμένο πανί (γ΄), οι κατά φαντασίαν αχθοφόροι του Γένους (δ΄), - εμείς αδερφέ μου δεν ήμασταν ούτε θύτες ούτε θύματα, επιβιώναμε απλώς - (ε΄), αλήθειες ποτέ δεν αντέχατε, τι περιμένετε άραγε έτσι ξεγυμνωμένοι από παρελθόν και μέλλον; (ζ΄), κύνες είστε, κοπρόσκυλα (η΄), πλασιέδες ιδανικών! μεταπράτες ελπίδων! εργολάβοι κενών αξιών! (θ΄), λαός; λαός τούτο το συνονθύλευμα νεκύων (νεκρών); παράδοξη αγέλη, χώρια τρώνε μαζί αποπατούν (ι΄), ποτέ μου δεν συντάχθηκα μ’ εσάς τους χορτασμένους κι όταν κάθομαι στο τραπέζι σας δεν τρώμε απ’ το ίδιο φαγητό (κ΄), όταν χάνεις την πίστη που θρέφει όλους τους άλλους είσαι δημόσιος κίνδυνος στα μάτια όλων αυτών που συντηρούν τις βεβαιότητές τους με κονσέρβες σκυλιών (λ΄), αλλά κι εσένα παραφουσκωμένε γυμνέ βασιλιά του εδώ και τώρα δεν θα υπάρχει κανείς ούτε για να σε κράξει, che tu sei ombra ed omba vedi, γιατί ίσκιος είσαι και ίσκιο βλέπεις (μ΄), το άδικο τρώει απ’ το δικό σου πιάτο στο τραπέζι, φοράει  κοστούμι αμπέχωνο τραγιάσκα φούστα μπλούζα τήβεννο ράσο στολή εκστρατείας, κρατάει κασμά μαχαίρι tablet το ευαγγέλιο το παλτό του στο χέρι (ν΄), στυγνοί εργολάβοι, πεταλωτές μιας ιστορίας που αποσιωπά το γεγονός ότι τα πάντα γίνονται για το συμφέρον το γούστο το βίτσιο των αειπάρθενων σταυρωτών και θεριστών (ξ΄), ύστερα περνά το σκουπιδιάρικο της Ιστορίας (ο΄), απ’ τους ανθρώπους τίποτα δεν απομένει, χρονολογίες, αγάλματα, μνημεία, τάφοι, σκουλήκια κι επιγράμματα (π΄), μιλάω – γιατί δεν ακούτε; ακούω – γιατί δεν μιλάτε; (ρ΄), μια λέξη σας περιμένω, ελάτε, μια λέξη μόνο, ως πότε θα σιωπάτε; (σ΄), βαρέθηκα να μετρώ πεθαμένους, ω εσείς σεσηπότα βατράχια του έλους των καναλιών, άξιος ο μισθός σας (τ΄), σαράντα χρόνια και σαράντα μέρες σπούδαζα την έρημο μέσα μου και πάλι όμως κατέληξα στον τόπο που μου είχε εξαρχής οριστεί, έναν τόπο που δεν αναγνωρίζω (υ΄), η μνήμη μου είναι στάχτη (φ΄), πώς να πορευτούμε τώρα σ’ έναν κόσμο που δεν θέλει να έχει παρελθόν, πώς ν’ αντιμετωπίσουμε τη βαρυστομαχιά που μας προκαλεί το μέλλον; (χ΄), είναι ταξίδι χωρίς προορισμό (ψ΄) σε μια πατρίδα που ποτέ δεν γνώρισα. Κι όμως υπάρχει, υπάρχει, ας μη χωράει στο χάρτη, ναιετάω δ’ Ιθάκην. Αυτή ειν’ η πατρίδα μου che mai da me non fia diviso, που δεν θα χωριστεί ποτέ από μένα, ποτέ  (ω΄)».

Σύγχρονος ραψωδός της κατάντιας μας ο Αλέξανδρος Βέλιος («Οδύσσεια», εκδόσεις Αιγόκερως, Αθήνα 2016), επισημαίνει δεκαετίες ολόκληρες τα κακώς κείμενα σε μια ανερμάτιστη κοινωνία νεόπλουτων απαίδευτων νεοβάρβαρων και παρασιτούντων κομματικών υπηρετών που οδήγησαν τη χώρα εδώ που την οδήγησαν. Η βαθύτερη αποξένωση του ποιητή από μια τέτοια διαβρωμένη και σκωληκόβρωτη κοινωνία δεν είναι παρά το φυσικό επακόλουθο επί του ψυχισμού ενός διανοουμένου που νιώθει το μάταιο των μακροχρόνιων προσπαθειών του να αφυπνίσει μια πατρίδα για την οποία όλοι τους νιώθει ότι τού κάνουν νεύμα να σιωπήσει, ακριβώς για να μην την αφυπνίσει, γιατί κατ’ αυτούς κοιμάται τον ύπνο του δικαίου… Μόνο που και οι εφιάλτες είναι μέρος του ύπνου και, δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να τους αποτρέψει από το να καταστούν πραγματικοί όταν ο ύπνος αποτελεί την μόνη πραγματικότητα αυτών που θα έπρεπε να την φρουρούν. Και που συμπαρασύρουν έτσι στην παρακμή και την κατάπτωση δικαίους και αδίκους.

Γιατί κανείς μας δεν μπορεί να υπερβεί την πατρίδα του και να ζήσει έξω από αυτήν, όσο κι αν αποστασιοποιείται από τα λεγόμενα, τα δρώμενα και τα θεώμενα εντός της. Αυτήν την πατρίδα την κουβαλάμε όλοι στις πλάτες μας σαν το κέλυφος της χελώνας, και οι  κραυγές αγωνίας των ποιητών της δεν είναι παρά η οφειλόμενη προσπάθειά τους να διεγείρουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησής της έτσι ώστε, έστω ακόμα και την ύστατη αυτή στιγμή, να δει τον επερχόμενο Τιτανικό στον καθρέφτη, και αντί να αλλάξει καθρέφτη με την ψευδαίσθηση ότι αυτός είναι που παραμορφώνει την πραγματικότητα και την τρομάζει, να αλλάξει πορεία πλεύσεως, μπας και αποφύγουμε τη σύγκρουση με το παγόβουνο μιας ολοκληρωτικής συμφοράς. Αμήν και γένοιτο!


ΤΙ  ΕΝΝΟΕΙ  Ο  ΠΟΙΗΤΗΣ;

Χρίστος Γούδης
05/04/2016

Τα συμπτώματα προϊούσας διάλυσης του ελληνικού κράτους με αφορμή το μεταναστευτικό καθίστανται πλέον εμφανή. Οι κωμικοί «ΣΥΡΑΝΕΛ ντε Μπερζεράκ», που για κακή μας τύχη (ή κακή μας επιλογή) συνιστούν τον «νομότυπο» κυβερνητικό θίασο της χώρας, αρνούνται ή αδυνατούν να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη. Κάποιες μάλιστα αριστερές «συνιστώσες» μασκαρεμένες ως «αλληλέγγυες» (γριές και νιές και αδελφές ψυχές, η κάθε μια τους με το μπιμπερό της, βάζοντάς το «όπου δει, χρη, και προσήκει») υπονομεύουν συστηματικά την όποια μικρής κλίμακας κρατική προσπάθεια επιχειρείται από φιλότιμους λειτουργούς και υποδαυλίζουν ασύδοτα τους πλέον θρασείς από τους λαθραίους να προβαίνουν σε εκδηλώσεις ανόμων και αντικοινωνικών πράξεων, στρεφόμενων κατά του ελληνικού πληθυσμού που καρτερικά υπομένει τα μαρτύριά του.

Σε μια εποχή που οι διακρατικοί πόλεμοι υποκαθίστανται διεθνώς από εσωτερικές συρράξεις εθνοτικού και θρησκευτικού χαρακτήρα, η χώρα μας, άσχημα στριμωγμένη στο στενό, λόγω της ανευθυνότητας που επιδεικνύει η αριστερή πολύ(ανεγ)κέφαλη συριζαίϊκη «σκύλλα» σε αγαστή τερατογένεση με την συγκυβερνώσα τυχάρπαστη δεξιά «χάρυβδη» (δοσιλογική και προδοτική ρουφήχτρα έναντι της ιδεολογίας της, μόνο και μόνο για να κορέσει την εξουσιαστική της ιδιοτέλεια), αυτοκαταργεί την εθνική και θρησκευτική της ομοιογένεια, λες και επιθυμεί διακαώς να εισέλθει στο κολαστήριο μιας εσωτερικής διαλυτικής σύγκρουσης.

Ακόμα χειρότερα για την διαταραγμένη ψυχοστασία μας, η ηγεσία της «αυτοκέφαλης» διοικούσας εκκλησίας των παρ’ ημίν ορθοδόξων χριστιανών, αποκομμένη από την τρέχουσα επικίνδυνη πραγματικότητα, επιδίδεται στην διοργάνωση εκδηλώσεων βιτρίνας με στόχο να εμφανισθεί ενώπιων των μουσουλμάνων λαθρο-εποίκων ένας διφυής αλλά ομοούσιος πάπας και πατριάρχης ως πατήρ πατέρων, ποιμήν ποιμένων, αρχιερεύς αρχιερέων, τρίτος και δέκατος των αποστόλων και κριτής της οικουμένης. Εκτός τόπου, εκτός χρόνου και εκτός καιρού…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι καρπαζιές από το οικονομικό κουαρτέτο εγχόρδων (χορδή είναι και το μαστίγιο) πέφτουν βροχή, συνοδευόμενες από τα πτύελα, τους χλευασμούς και τις λοιδορίες των μαέστρων της διεθνούς τοκογλυφίας και των μιντιακών δούλων τους, καθώς ο αυτό-εξευτελισμός των απίθανων ασπόνδυλων του κυβερνητικού χυλού ξεχειλίζει και επικαλύπτει τις συμπαρομαρτούσες κοινωνικές διαστρωματώσεις του αποσαθρωμένου πλέον ιστού της ανθρώπινης συλλογικότητάς μας.

Πόσο μακριά θα πάει αυτή η βαλίτσα; Μήπως πλησιάζει η ώρα μιας κυβερνητικής ευθανασίας; Ένα ολιγάριθμο ιατρικό συμβούλιο είναι αρκετό. Η καταφυγή σε αυτό είναι πάντα το ύστατο μέσον για να δοθεί η «χαριστική βολή» (coup de grâce) σε έναν βαρύτατα πάσχοντα ασθενή. Όσοι πιστοί λοιπόν (εκ των ιατρών του έθνους) βαράτε τους… με λουκουμόσκονη…

 

O εμπρησμός της Πάρνηθας προάγει τον τουρισμό

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
05/04/2016


«Είναι ευχαρίστηση να καις»Ray Bradbury

Ζούμε σουρεαλιστικές και συγκλονιστικές στιγμές! Αριστεροί ανθέλληνες του SIRIZA μαζί με ένα νέο είδος «εθνοπατριωτών», που δημοσίως διαρρηγνύει τα ιμάτια του «υπέρ του έθνους», εποικίζουν την χώρα με μουσουλμάνους σουνίτες, δηλαδή με Τούρκους. Την ίδια στιγμή που οι Έλληνες πιλότοι επιδίδονται σε αναχαιτίσεις Τουρκικών μαχητικών πάνω από τα καταργηθέντα Ανατολικά σύνορα της χώρας, ο Ελληνικός στρατός, που ο λαός συντηρεί με το αίμα και τους φόρους του, έχει μετατραπεί σε τραπεζοκόμους, «σφουγγοκωλάριους» και αδελφές νοσοκόμες των εποίκων. Οι πολιτικοί μας αυθέντες μας προτρέπουν να ζευγαρώσουμε με τις νεοεισερχόμενες βόμβες τεστοστερόνης για να βελτιωθεί το «είδος». Πράγματι, είναι αξιοθαύμαστοι που βρίσκουν την όρεξη να βιώνουν την ευτυχία της διαιώνισης του είδος των δίπλα στα πολυβόλα, την φωτιά ή μέσα στις λάσπες της Ειδομένης. Το αποτέλεσμα της ευδαιμονίας των είναι παιδιά, πολλά παιδιά, μελλοντικοί ψηφοφόροι του SIRIZA, που τα «βυζαίνουν» ευλαβικά οι εσχατόγριες των νήσων περιμένοντας καρτερικά τα νόμπελ.

Έχει υπολογισθεί ότι δεκαπέντε χιλιάδες Ευρώ περίπου κοστίζει ο κάθε μουσουλμάνος εισβολέας στον Έλληνα φορολογούμενο τον χρόνο. Με τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις μέχρι το τέλος του έτους, οι αλληλέγγυοι θα χαίρονται όχι έναν, όχι δύο αλλά 500 χιλιάδες από αυτούς που θα κοστίζουν συνολικά στην χώρα 7.5 δισεκατομμύρια Ευρώ τον χρόνο. Ποιος θα πληρώνει τον λογαριασμό; Μα οι ψυχοπονιάρες και οι ψυχοπονιάρηδες μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, «εργάτες, αγρότες και φοιτητές». Ο Σόιμπλε, άλλωστε το δήλωσε: Η βοήθεια προς τους πρόσφυγες δεν θα είναι σε Ευρώ, αλλά σε είδος. Δηλαδή, ληγμένα τρόφιμα θα μας στέλνει που θα καταναλώνουν οι αυτόχθονες, ενώ οι φόροι τους θα ταΐζουν τους «νέους Έλληνες» με καλοψημένα φιλετάκια χαλάλ. Και εάν κανένας τολμήσει δειλά να διαμαρτυρηθεί, σήμερα είναι τυχερός που τις τρώει από τα ΜΑΤ, αύριο θα τον περιποιούνται καταλλήλως τα ΜΑΤ μαζί με μουσουλμάνους και αλληλέγγυους. Τετρακόσια Ευρώ τον μήνα για ενοίκιο σπιτιού, πληρωμένοι λογαριασμοί, επιπλωμένα διαμερίσματα, ενενήντα Ευρώ τον μήνα επίδομα διατροφής ανά άτομο, χαρτζιλίκι για τσάρκες και ντόλτσε βίτα και όταν θα ανεβαίνει η τεστοστερόνη στο κόκκινο, έ τότε θα φταίνε οι Ελληνίδες που ντύνονται προκλητικά. Αυτό που θα λαμβάνει χώρα από τώρα και στο εξής στις πολυκατοικίες και στις γειτονιές θα θυμίζει ταινία του Ιταλικού υπερρεαλισμού με Λάντο Μπουζάνκα και Τσίτσο/ Φράνκο. 

Καμιά τριαντάρια στο κάθε διαμέρισμα θα τσακώνονται όλη νύχτα για το ποιος θα ανακουφισθεί πρώτος. Με ήχους και βοές θα δουλεύει το καζανάκι ολημερίς και με υπερωρίες. Ώρες κοινής ησυχίας; Ξεχάστε τες! Αμανέδες, γλέντια και μουσική στην διαπασών 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Φαί, ποτό προσευχές στον Αλλάχ και τραγούδι στην υγεία των ηλιθίων που πληρώνουν. Που να φύγουν όλοι αυτοί από την Ελλάδα; Που θα περάσουν καλλίτερα από τα πεντάστερα ξενοδοχεία που τους παραχώρησε ο SIRIZA με τα λεφτά μας;

Μέχρι και στην Μαλακάσα τους εγκατέστησε, στο παλιό στρατόπεδο, δίπλα και μέσα στα δάση της Πάρνηθας, τα βουνά και τους λόγγους, τις ραχούλες και τις πηγούλες. Ε, ρε γλέντια και χαρές που θα κάνουμε το καλοκαίρι όταν θα κάψουν όλη την Πάρνηθα από το Κιούρκα μέχρι τα Δερβενοχώρια, από τον Μαραθώνα μέχρι την Δεκέλεια και το δάσος του Τατοΐου. Μπράβο στον SIRIZA, την κα Δούρου, τον Δήμο Ωρωπού και στους προοδευτικούς και δημοκρατικούς κατοίκους της Ανατολικής Αττικής που τους δέχτηκαν με χαρά. Είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει πληρότητα στα ξενοδοχεία της περιοχής, αφού έχουν ήδη αρχίσει από τώρα οι πυρομανείς από όλα τα μέρη του κόσμου να συνωστίζονται για να κλείσουν δωμάτια ώστε να απολαύσουν το θέαμα της «καιόμενης Ρώμης-Πάρνηθας» που θα τους προσφέρει ο SIRIZA με την βοήθεια των εμπρηστών της Αθήνας και των μουσουλμάνων. ‘Έχουν αρκετή εμπειρία αυτοί!

 

 

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ (Φαμπρ) Η ΦΛΟΓΕΡΑ

Χρίστος Γούδης
01/04/2016

«Κάτω στον Κάμπο, κάτω στην Ελασσόνα
ποτίζει ο Γιάννος, ποτίζει κι η Παγώνα,
στοίχημα βάζουν ο Γιάννος κι η Παγώνα
ποιος θα διψάσει προτού να μπει το γιόμα.
Διψάει η Παγώνα προτού να μπει το γιόμα»

Τραγούδι σε μουσική Θεόφραστου Σακελλαρίδη, στίχους Αλέκου Σακελλάριου,
σε πρώτη εκτέλεση το 1938 από τη Σοφία Βέμπο στην επιθεώρηση «Σιλουέττα»
του θεάτρου Σαμαρτζή με τον θίασο Μηλιάδη-Κυριακού

 

«Νερό βρε Γιάννο, γιατί θα πεθάνω» ανέκραζε εν συνεχεία η κάθε συριζαία παγώνα και, ω του θαύματος, ο νέος διευθυντής του αλήστου μνήμης Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών Γιάννος Φάμπρ, κατ’ άλλους – γαλλομαθέστερους –  Ζαν Φαμπ…ρέ, χτύπησε την απαυτή του, την ανατομική του μπαγκέτα δηλαδή («κι αντίς για λόγια ερωτικά του Γιάννου τη φλογέρα») κι αμέσως όλο το πολυπληθές και θεόγυμνο άρρεν καρακατσουλιό του θιάσου του έχυσε ομαδικά το νερό του επί σκηνής, έτσι ώστε η κάθε διψασμένη αυτής της άδικης κοινωνίας να μπορεί να το γλείψει σύριζα για να ξεδιψάσει. Η σκηνή δεν είναι φανταστική, παίζει ή την παίζουν κάποιοι και στο διαδίκτυο, την παίζουν γενικώς πολλοί τελευταία, και ημεδαποί και αλλοδαποί, αν και η μεταξύ τους ειδοποιός διαφορά άρχισε να εκλείπει, να καθίσταται υδαρής όσο παχιά και είναι.

Τον τύπο αυτόν που λέτε, τον καθ’ ημάς Γιάννο, επέλεξε ο επί του πολιτισμού επιπεσών ως πέλεκυς (χυδαϊστί: μπαλτάς) υπουργός, για να διευθύνει το φεστιβάλ μας, το οποίο πάραυτα μετονόμασε σε ΔΙΦΕΞΕ όχι ως αρκτικόλεξο του ΔΙ(εθνώς) ΦΕΞΕ (μου και γλίστρησα) αλά ως ΔΙεθνές ΦΕστιβάλ της ΞΕφτίλας. Ο εν λόγω Γιάννος δεν είναι Θεσσαλός («όφις Θετταλόν έδηξε και όφις έθανε») αλλά Βέλγος το θρήσκευμα, συγγνώμη την υπηκοότητα ήθελα να πω, γιατί Βέλγος την εθνικότητα μόνο ως κακόγουστο αστείο θα μπορούσε να ηχήσει στ’ αυτιά μας. Άλλωστε το πρώτο οπτικό χάπενινγκ στην συνέντευξη που παρεχώρησε ήταν το νέο καλούπι στο οποίο θα προσομοιάζει πλέον η πολυπολιτισμική φυσιογνωμία της χώρας μας, το οποίο θα είναι «τάλε-κουάλε» με την (πολύ)εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Βελγίου! Θα την παίξουμε δηλαδή καλά την μπάλα μέχρι να γίνουμε Βελγικό Κογκό!!!

Ο τύπος αυτός έγινε γνωστός στο διεθνές στερέωμα από τις υστερικές διαμαρτυρίες των φιλόζωων γιατί λέει σε ένα από τα θεατρικά του αριστουργήματα, του «ρεαλιστικού αυνανισμού», εκσφενδόνιζε γάτες στα ουράνια για να απολαμβάνει το θεατρόφιλο κοινό του τα αυθεντικά ουρλιάγματά τους καθώς σκάγανε με πάταγο στο έδαφος. Είθε να τον φωτίσει ο θεός Αυνάν της Παλαιάς Διαθήκης να το επαναλάβει με τους γάτους, τα γατόνια, και τiς ψωρόγατες όχι μόνον των Ιμαλαΐων αλλά και της ημετέρας κυβερνήσεως. Ως γνωστόν έχουμε πολλούς και πολλές. Φαντάζεστε σκηνές που έχει να ζήσει το Ηρώδειο με τον Ηρώδη να ευφραίνεται από το(ν) σφουγγαρόπανο που θα σαρώνει τα εμέσματα (διπλωμένο στα τέσσερα…), τα νιαουρίσματα της κάθε τασίας, φωτίας, φαυλονίτης, ξινοβελόνης και καρακότας και τα αντίστοιχα των φίλη, βίτσα, δρίτσα, μάρδα και σίας, οσίας, ουσίας και συνουσίας;

Κατά τα άλλα «άκρα του μπάφου σιωπή» επικρατεί εις όλας τας πτέρυγας της συγκλήτου και του λαού των ρωμιών. Ρεμάλια, έ ρεμάλια…

 

Η διαλεκτική σχέση πολιτικής παράνοιας με τις γάτες


Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
01/04/2016

«Ειν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους. Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των κουράζει νουν και τους χαρίεντάς της τρόπους δεν εκτιμούν». Κωνσταντίνος Καβάφης

Όχι κάνατε λάθος, δεν θα αναφερθώ σήμερα στην διαλεκτική σχέση μεταξύ της γάτας των Ιμαλαΐων με τον SIRIZA, επειδή η επιτυχής διαχείριση των πολιτικών δρώμενων, μετά  την μεταπολίτευση στην χώρα μας, προϋποθέτει τις «ιερές σχέσεις» και την «επουράνια συνεργασία» μεταξύ της πολιτικής εξουσίας αφενός και του ηλεκτρονικού και γραπτού τύπου αφετέρου, ώστε να αποβλακωθούν ακόμα περισσότερο οι ήδη αποχαυνωμένες μάζες, με σκοπό να διοχετευθεί επιτυχώς ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος των στην τσέπη των παγκοσμίων οικονομικών ελίτ.

Πράγματι, η ληστεία εθνών, λαών και κρατών πραγματοποιείται  σήμερα μέσω της απαξίωσης της εργασίας, την επαχθή φορολογία και την αφαίρεση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών, υλοποιούμενη με την ανίερη συμμαχία της «αριστεράς» με τις διεθνιστικές οικονομικές ελίτ, την κατάργηση των συνόρων και την αναγκαστική μίξη και συγκατοίκηση ετερογενών πληθυσμών στον ίδιο τόπο και χώρο. Η μείωση των αντιστάσεων των πολιτών στον βιολογικό εξανδραποδισμό τους προϋποθέτει την εξάλειψη των ατομικών και συλλογικών «εθνικών ταυτοτήτων», την καταστροφή του παρελθόντος και της συλλογικής μνήμης και διαδρομής, καθώς και την υποβάθμιση της αρχιτεκτονικής του αστικού τοπίου, όπως αυτό εκφράζεται μέσα από την «αγορά, την βιβλιοθήκη και το θέατρο».

Στην νέα τάξη πραγμάτων, Αφγανοί και μουσουλμάνοι επυλίδες αφενός και κοσμοπολίτες μεσοαστοί με κουλτούρα και «πολιτιστική πατίνα» αιώνων αφετέρου, εξαναγκάζονται να συμβιώνουν όλοι μαζί σε ένα κολασμένο μεσαιωνικό οργουελικό τοπίο, αρκεί να φορολογούνται αγρίως από μία μεταπρατική αυτοσυντηρούμενη πολιτική τάξη.

Το πλέον σημαντικό εμπόδιο στα σχέδια της νέας τάξης πραγμάτων είναι  η αντίσταση των αστών. Αυτή όμως μπορεί να καμφθεί μέσω της ετερογενούς πληθυσμιακής μίξης και συγκατοίκησης με πρωτόγονες μεσαιωνικές φιγούρες, που εξαθλιώνει την ψυχή, καθώς  και της εξαφάνισης του πολιτιστικού υποβάθρου, μέσω της τόνωσης των ετερογενών πολιτισμικών στοιχείων των «νέων» λαών και της υποκουλτούρας.

Η ρατσιστική επίθεση στον Ελληνικό λαό, που αυτή την στιγμή υλοποιεί το πολιτικό σύστημα, με σκοπό την αντικατάσταση του από άλλες εύρωστες βιολογικά πληθυσμιακές ομάδες, δεν πραγματοποιείται μόνο μέσω της νομοθετημένης και μαζικής  εγκατάστασης μουσουλμάνων στην Ελλάδα, αλλά και με την ταυτόχρονη και μεθοδευμένη επίθεση στις πολιτισμικές ρίζες της χώρας και του λαού της.

Η ανθρωπογεωγραφία του σκληρού πυρήνα της πολιτικής τάξης, αφενός συμπεριλαμβάνει βολεμένους αστούς, γόνους μεγαλοαστικών ή αστικών οικογενειών, με εξαψήφιες τραπεζικές καταθέσεις και αφετέρου μπατίρηδες θαμώνες του ΦΛΩΡΑΛ των Εξαρχείων, ή άλλα γραφικά περιθωριακά στοιχεία. Οι πρώτοι χρησιμοποιούν τους δεύτερους ως μέσον για την καταστροφή του αστικού τοπίου, την υποβάθμιση της αισθητικής της πόλης και την απάλειψη της συλλογικής μνήμης με αντάλλαγμα ένα χαρτζιλίκι μέσω της συμμετοχής των σε κάποια «πολιτιστική» ή «ψυχοπονιάρικη» ΜΚΟ.

Σήμερα όμως, ο σκληρός πυρήνας του SIRIZA φαίνεται ότι περνά στην ολική κατά μέτωπο επίθεση εναντίον του Ελληνικού πολιτισμού. Η απαλοιφή της Ελληνικότητας από το «Ελληνικό Φεστιβάλ» σηματοδοτείται από τον διορισμό του νέου αλλοδαπού «καλλιτεχνικού διαχειριστή των δρώμενων», ο οποίος θεωρεί «τέχνη» τον βασανισμό των γαλών και ο οποίος ανακοινώνει ότι θα παρουσιάζει μόνο Βέλγους καλλιτέχνες, καθώς και «δονούμενα πέη», (γιατί όχι και αιδοία), στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο.

Οι Έλληνες ηθοποιοί «προοδευτικοί και δημοκρατικοί» στην πλειοψηφία τους έχοντες 90% κλαδική ανεργία ας πρόσεχαν τις πολιτικές τους επιλογές. Οι δε γαλές, ας μάθουν να βλέπουν με υποψία την φάκα με το μεζεδάκι που αποσκοπεί στην ικανοποίηση των περίεργων καλλιτεχνικών, πολιτικών και άλλων γούστων.

 

 

MADCEDONIA

Χρίστος Γούδης
29/03/2016

Το λεγόμενο «μακεδονικό» είναι πρόβλημα που μας ταλανίζει πάνω από έναν αιώνα. Όποιος ενδιαφέρεται για την δημιουργία, τις ρίζες, και την εξέλιξή του, μπορεί να βρει ενδιαφέροντα στοιχεία, εκτιθέμενα χωρίς φόβο και πάθος, στο βιβλίο μου «Η αλήθεια για τον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908». Εκείνο που πρέπει πάντως να κατανοηθεί από τους δικούς μας, Έλληνες, ελληνόφρονες, και ελληνοσυριζαίους, είναι ότι η εμμονή των κατοικούντων στην σημερινή Σκοπιανία να την ονομάζουν Μακεδονία, οφείλεται εν πολλοίς σε ένα βουλγαρικό αρχικά πολιτικό πρόβλημα των αρχών του 20ου αιώνα. Και αυτό δεν ήταν άλλο από την οξεία αντιπαράθεση μεταξύ των βούλγαρων αναρχοαριστερών και των βούλγαρων συντηρητικών της εποχής τους, των ομνυόντων στο όνομα του βασιλιά τους. Οι πρώτοι, τα πρώϊμα δηλαδή «κουμμούνια» του καιρού εκείνου (τηρουμένων των αναλογιών) δεν ήθελαν με τίποτε να δουν την ελληνική Μακεδονία να την καταπίνει η βασιλική Βουλγαρία και για τον λόγο αυτό κατασκεύασαν τον μύθο μιας Μακεδονίας αυτοχθόνων, αποποιούμενοι έτσι την σλαβική τους ταυτότητα αλλά όχι την βουλγάρικη κατά βάση γλώσσα τους. Όπως γράφω στο προαναφερθέν σχετικό βιβλίο μου: «Άλλωστε, το ότι η προβαλλόμενη σλαβομακεδονική εθνότητα αποτελούσε ένα τεχνητό κατασκεύασμα ήταν εξαρχής εμφανές και από τα γραφόμενα ενός εκ των εμπνευστών της, του Κρίστε Μισίρκωφ, ο οποίος στο έργο του “Περί των Μακεδονικών Υποθέσεων” (1903) αναφέρει με νόημα: “ότι δεν υπάρχει μπορεί να δημιουργηθεί, αν το απαιτούν οι ιστορικές περιστάσεις”. Φυσικά όλοι αυτοί λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο ή για την ακρίβεια χωρίς τον νόμιμο κληρονόμο της περιοχής η οποία αυτοδικαίως περιήλθε με τους βαλκανικούς αγώνες στην Ελλάδα, καθότι ελληνική. 

Τα υπόλοιπα, το πώς δηλαδή πέρασε αυτό το παραμύθι στον σλαβανάκατο πληθυσμό της Σκοπιανίας, είναι θέμα της ψυχιατρικής επιστήμης, ιδιαίτερα του κομματιού της που ενδιατρίβει στην ψυχολογία των (αμόρφωτων) μαζών και την διάχυση σε αυτές μιας μανίας μεγαλείου (χαρακτηριστικής των συμπλεγμάτων κατωτερότητας που υφέρπουν στον ψυχισμό τους), η οποία στην προκειμένη περίπτωση δημιούργησε στον πληθυσμό ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις περί  προελεύσεώς του από το σπέρμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Περιττό να λεχθεί ότι η Βουλγαρία απορρίπτει τον εν λόγω μύθο, δεδομένου ότι, σύμφωνα με το «νέο δόγμα» που χάραξε η βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών το 1998, η Βουλγαρία προς δυσμάς δεν συνορεύει με την Σκοπιανία αλλά «με τον εαυτό της»!!!

Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Οφείλουμε πάντως, ως ομόδοξοι χριστιανοί ορθόδοξοι, να δείξουμε κατανόηση στο πρόβλημα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν οι γείτονες, κάτι που έχει ήδη πράξει η μεγαλόθυμος διεθνής κοινότητα, χωρίς όμως να παραλείψουμε να ιχνογραφήσουμε την νευρασθενική τους διαταραχή μέσα από την επιθυμητή γι’ αυτούς διεθνή ονομασία τους. Η αγγλική γλώσσα, η οποία βαφτίζει διεθνώς τα κράτη και τα κρατίδια, μας προσφέρει αυτήν την μοναδική δυνατότητα. Και το όνομα του κράτους αυτών:

MADCEDONIA

όπερ μεθερμηνευόμενον εστί «Μακεδονία των τρελών» (mad-cedonia) ή μονολεκτικά και επί το ελληνικότερον:

ΤΡΕΛΟΚΕΔΟΝΙΑ

όνομα κατάλληλον «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» (Ματθ. Δ' 23, Θ' 35 και Ι' 1) θεραπεύουσαν δια του ενός αυτού σμπάρου και τα δύο τρυγόνια: και την νόσο κάποιων βούλγαρων που πιστεύουν ότι είναι μεγαλέξαντροι και τον διανοητικό αυνανισμό κάποιων ελληνοσυριζαίων που πιστεύουν ότι οι βούλγαροι είναι μακεδόνες. Άντε γειά…

 

 

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

Χρίστος Γούδης
25/03/2016

Το ζήσαμε κι αυτό επ’ ευκαιρία των τρόπος του λέγειν εορτασμών της επετείου της 25ης Μαρτίου, εν έτει εθνικής επαιτείας 2016. Σε μια παρέλαση ενός αθηναϊκού σχολείου θηλέων, που σημαιοφόρος και παραστάτριες σούρνονταν κυριολεκτικά, μας προέκυψε και μία παραστάτρια με μπούργκα και σκηνική παρουσία αιχμάλωτης πολέμου. Λες και την βάλανε υποχρεωτικά να παρελάσει σαν δείγμα από τη νίκη μας επί των αιγυπτιακών εισβολέων του Ιμπραήμ.

Κι αμέσως μετά κατακλεισθήκαμε από το τηλεοπτικό σκυλολόϊ των εθνικά ουτιδανών που βγήκαν να επιδοκιμάσουν την «μαντήλα του ισλάμ» και να τουρκοπροσκυνήσουν τον πατισάχ (κάποιοι και κάποιες προφανώς με το αζημίωτο, βλέπε τουρκικά μυστικά κονδύλια του νέο-οθωμανικού υπουργείου εξωτερικών και της ΜΙΤ και προφανώς υποσχέσεις και προσφορές θώκων «μεγάλου δραγουμάνου» για τους καλύτερους γραικύλους γενίτσαρους και θέσεις «βαλιντέ σουλτάνας» για όσες πρωτεύσουν στον χορό της κοιλιάς και των οπισθίων τους).

Και σαν να μη μας έφταναν όλα αυτά μας ήρθε καπάκι και η πανάκριβη στρατιωτική παρέλαση ενός στρατού που δεν πολεμά, δεν αγρυπνεί στα σύνορα, δεν φυλάττει Θερμοπύλες. Και παριστάνει πως κρατά ντουφέκια και διαθέτει άρματα μάχης αντί να παρουσιάσει τα πραγματικά εργαλεία της δράσης του, τις κουτάλες και τα καζάνια του μαγέρικου για τους λαθραίους και τους εκσκαφείς και τους λασπιάδες της ΜΟΜΑ που τους στήνουν τους καταυλισμούς τους.

Ο μεγάλος καρνάβαλος που λέγεται Ελλάδα σε όλο του το μεγαλείο. Μαϊμούδες ντυμένοι φαντάροι, βάτραχοι, χιονοδρόμοι, διασώστες των λαθραίων και καταστροφείς της πατρίδας τους, μαϊμούδες ντυμένοι εθναμύντορες, μαϊμούδες αγουροξυπνημένες και ημικοιμώμενες στις εξέδρες των επισήμων, το μόνο που δεν είδαμε ήτανε να κραδαίνουνε μπανάνες.

Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που βλέπαμε να παρελαύνουν στη Θεσσαλονίκη τους άραβες πρόσκοπους παιανίζοντας το «Μακεδονία ξακουστή του Μουζάλα η χώρα»… Με τον Μουζάλα υπουργό και τον Μπουτάρη δήμαρχο… Και μ’ ένα καθήκι να έχει κρεμάσει στο μπαλκόνι του διαμερίσματός του μια τούρκικη σημαία!!!

Φευ, φευ ω Ελλάς, η εθελοδουλεία ενίκησε.

 

Λουμπεναριό, μπούρκα και σαπιοκοιλιές ακυρώνουν το 1821

Κώστας Κεφαλάς
Διευθυντής Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.)
25/03/2016

 

Μαύροι χαλκείς κατασκευάζουν δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Η αισθητική, καθώς και η αρχιτεκτονική του αστικού τοπίου διαιωνίζουν την συλλογική μνήμη, οριοθετούν την πολιτιστική ταυτότητα ενός έθνους, περιγράφουν την ιστορική του πορεία στον χώρο και τον χρόνο και εδραιώνουν τις διεκδικήσεις του σε μία «Γεωγραφική Περιοχή» αναφέρει ο ιδιοφυής θεωρητικός του Παντουρκισμού Πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου στο έργο του το «Στρατηγικό Βάθος». Ταυτόχρονα, οι «αρχιτεκτονικές ταυτότητες», προσδιορίζουν την ατομική και κοινωνική συμπεριφορά, την εμφάνιση, την ψυχολογία και την κοινωνική διάθεση. Επί παραδείγματι, οι πολίτες του κέντρου των Αθηνών κινούνται, ενδύονται και συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά από τους πολίτες του κέντρου του Στρασβούργου. Οι πρώτοι, συνεχώς έρχονται σε επαφή με εικόνες βανδαλισμένων και πυρπολημένων κτηρίων, σκουπιδιών, αντιαισθητικού γκράφιτι και μιας τριτοκοσμικής αρχιτεκτονικής στερούμενης χωρικής και χρονικής μνήμης, που βεβαίως αντανακλά την αντίστοιχη ατομική και συλλογική συμπεριφορά, εξαθλιώνει το πνεύμα και μειώνει τις αντιστάσεις στο σκοταδισμό και συντελεί στην περαιτέρω πνευματική και αισθητική εξαθλίωση. 

Συνεπώς, η μεθοδική καταστροφή της αρχιτεκτονικής και ιστορικής μνήμης της χώρας είναι μια συνειδητή πολιτική απόφαση που διευκολύνει τον εποικισμό του «χώρου και του χρόνου» και επιταχύνει την μίξη των λαών, κατ’ επιταγή της «νέας τάξης πραγμάτων». Επί παραδείγματι, ο πνευματικός πάππος των «συριζαίων» Τσαούσεσκου, την δεκαετία του 70 και του 80 κατέστρεφε συστηματικά τα υπέροχα μεσαιωνικά μνημεία και τα χωριά της Γερμανικής μειονότητας των Καρπαθίων, για να κτίσει στην θέση τους τις πολυκατοικίες της μαζικής «λουμπενοποίησης και μίξης πληθυσμού», εξαναγκάζοντας Γερμανούς και Ρωμά να συμβιώσουν στις ίδιες άθλιες πολυκατοικίες. Επίσης, ο γράφων, υπήρξε μάρτυρας της εγκατάστασης πολυπληθών νομαδικών πληθυσμών στα εντυπωσιακά νεοκλασικά αρχοντικά του Βουκουρεστίου, μέρος πολιτικών πρακτικών, που αποσκοπούσαν στην διαρκή διαιώνιση των αντιστοίχων «Ρουμάνων συριζαίων» στην εξουσία.

Η επανάσταση του 1821, εκφράσθηκε μεταξύ άλλων και με την αισθητική αναβάθμιση του αστικού τοπίου μέσω της εισαγωγής της αρχιτεκτονικής του «Νεοκλασικισμού» στην δημόσια αρχιτεκτονική με την ταυτόχρονη εκδίωξη της μεσαιωνικής μπούρκας από την συλλογική μνήμη του έθνους, που σημειολογικά, μαζί με την υιοθέτηση του ιδεολογήματος του νεοελληνικού διαφωτισμού περί ιστορικής συνέχειας του χώρου και του χρόνου με τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, σηματοδοτούσε την επαφή του Ελληνικού έθνους με τον διαφωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την έξοδο του από τον μεσαίωνα.

Το νεοελληνικό εγχείρημα συγκρότησης κράτους και έθνους βεβαίως απέτυχε, παρά το γεγονός ότι το Ελληνικό Βασίλειο συγκρότησε ένα από τα πρώτα έθνη-κράτη στον κόσμο μετά την Γαλλική επανάσταση και απετέλεσε το μοναδικό κράτος που συνταγματικά μετέτρεψε τους ακτήμονες δουλοπάροικους σε ελεύθερους ιδιοκτήτες. 

Η αποδόμηση των ιδεολογικών στοιχείων της επανάστασης του 1821, εκφράσθηκε εμφανώς και εντόνως με την εφαρμογή των πολιτικών «αρχών του σαμαροβενιζελισμού», ο οποίος ως πολιτικός εκφραστής του νεοφιλελευθερισμού επανέφερε σημειολογικά μέσω του ΕΝΦΙΑ την δουλοπαροικία στην ιδιοκτησία, καθώς επίσης ανέχθηκε και ενεθάρρυνε πολιτικά την διαρκή υποβάθμιση της αισθητικής του αστικού τοπίου και προετοίμασε έτσι ιδεολογικά σε συγχορδία με την «αριστερά» την μουσουλμανική εισβολή. Αντιστοίχως οι «συριζαίοι», έχοντες επιπλέον την ενδυματολογική αισθητική Αλβανού δημοσίου υπαλλήλου, ολοκληρώνουν σήμερα την «ολική επαναφορά» στην Τουρκοκρατία μέσω της κατάργησης των Ανατολικών συνόρων της χώρας και την δημιουργία ενός ενιαίου γεωγραφικού και πολιτικού χώρου με την Τουρκία και το ισλάμ.

Το πολιτικό σύστημα εξουσίας σήμερα αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η σφράγιση των βορείων συνόρων της Ελλάδος είναι μία συνειδητή πολιτική απόφαση των Ευρωπαϊκών χωρών, ώστε να εμποδιστεί η επανεμφάνιση των μουσουλμανικών ορδών προ των «πυλών της Βιέννης» και η οποία διαφοροποιεί και οριοθετεί τα Ευρωπαϊκά έθνη σε σχέση με την νεοελληνική πολιτισμική και κοινωνική ταυτότητα, σύγχυση και παρακμή που επέβαλε το πολιτικό σύστημα. Η κοινή Ευρωπαϊκή απόφαση να απομονωθεί η ανωμαλία (singularity), που επιφέρει η χώρα-παρίας στον Ευρωπαϊκόχώρο, αντανακλά την πίστη του στις αρχές του διαφωτισμού, σε αντιδιαστολή με τα εγχώρια πολιτικά «παρακμιακά λούμπεν και τις σαπιοκοιλιές», που με χαρά και ευδιαθεσία επαναφέρουν την χώρα στον μεσαίωνα της μπούρκας, ακυρώνοντας έτσι την εθνική, πολιτισμική και κοινωνική αντί-ισλαμική επανάσταση του 1821.


 

ΠΟΣΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ


Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
22/03/2016

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι δυτικές κοινωνίες συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος, υφίστανται κεφαλαιώδεις αλλαγές στην ιδεολογία, τους θεσμούς και τον πολιτικό πολιτισμό, αλλαγές οι οποίες συνεπάγονται την σταδιακή εμφάνιση ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η απώλεια της ιστορικής μνήμης και της εντοπιότητας, αμφότερα χαρακτηριστικά της έννοιας πατρίδα και οργανική κοινότητα. Περαιτέρω, υπό εξέλιξη είναι η σχετικοποίηση της παραδοσιακής έννοιας της οικογένειας μέσω της αποσύνδεσης του άρρενος και του θήλεος φύλου από τον φυσικό τους προσδιορισμό και την συνεπακόλουθη κατασκευή καινοφανών σεξουαλικών ταυτοτήτων.

Ο αστικός χώρος γεννάει αενάως φαντεζί εκδοχές ανθρώπινης διαφορετικότητας («κοίταξέ με! Είμαι απολύτως διαφορετικός!») και ταυτόχρονα μεταλλάσσεται σε Βαβέλ άγνωστων φυλών, γλωσσολαλιών και ηθών, ανθρώπων προερχομένων από παραδοσιακές κοινωνίες του παρελθόντος τους οποίους κάποια χρονομηχανή εξέβρασε στο μεταμοντέρνο μέλλον μιας άλλης επικράτειας. Ο βιόκοσμος φαίνεται να μεταλλάσσεται σε μία γιγαντιαία φωτογραφική προσομοίωση, όπου η αίσθηση του μη πραγματικού παραδόξως ενισχύεται, αντί να αποδυναμώνεται, από την εντατικότητα των εικόνων. Προφανώς η κυρίαρχη τεχνολογία του μεταμοντέρνου χώρου, ο ηλεκτρονικός κυβερνοχώρος, η εικονική πραγματικότητα, εδράζεται τόσο στην αίσθηση, όσο στα αισθητά σε μία αξεδιάλυτη ενότητα. Ακόμα και οι συμπεριφορές τείνουν να επαληθεύουν την αίσθηση του μη πραγματικού (unreality), εφόσον η μαζική υφή απόψεων, γλωσσικών όρων και σκηνοθετημένων εμφανίσεων διαψεύδει αυτοστιγμεί την απανταχού παρούσα επίφαση δήθεν διαφορετικότητας και μοναδικότητας. Ή, όπως είπε ο Baudrillard, «δεν χρειάζεται να διαβάζουμε science fiction, είμαστε ήδη μέσα σε αυτό!».

Πώς να χαράξει ο φιλοσοφικός νους πορεία πλεύσεως μέσα σ’αυτό το συνονθύλευμα πραγματικού και εικονικού, ειδώλων του φαίνεσθαι και των ενδεχομένως πολύ πραγματικών δυνάμεων που τα κατασκευάζουν; Πώς να βρει διέξοδο για δράση και για ζωή χωρίς να παραλύσει ο ίδιος κάτω από το ολοκλήρωμα της ανάλυσης του υφέρποντος ολοκληρωτισμού; ........

Η συνέχεια (αλλά και ολόκληρο το άρθρο) βρίσκετε είτε εδώ.

 

ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ «ΜΑΖΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ 2015»

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
22/03/2016

  1. 1. ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΣΕΡΑΪ

Το φθινόπωρο του 2015, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο οι Ευρωπαίοι είδαν ένα θέαμα που ξεπερνούσε την πιο τολμηρή φαντασία: μία ατέλειωτη φάλαγγα ανθρώπων να διασχίζει πεζή τις πεδιάδες της Ευρώπης. Οι άνθρωποι κρατούσαν πορεία από τα νοτιοανατολικά, την Ελλάδα προς τα βορειοδυτικά, την Γερμανία. Ήσαν πολλές φυλές από την Ασία, την Μέση Ανατολή και την Αφρική. Οι περισσότεροι ήταν νέοι άνδρες, είχε όμως κοντά τους και έναν αριθμό γυναικόπαιδα.

   Τι ήσαν όλοι αυτοί; Ή μάλλον τι είναι, αφού τον πρώτο και τον δεύτερο μήνα του 2016 ακόμα συνεχίστηκε η παράδοξη πορεία τους και όσους να καταπίνει η Γερμανία άλλοι τόσοι αποβιβάζονται στα ελληνικά νησιά από τις ακτές της Τουρκίας;

   Από τον Σεπτέμβριο 2015 όλα τα ΜΜΕ της Δ. Ευρώπης, μαζί βεβαίως και της Ελλάδας, με μια φωνή διακηρύσσουν: είναι ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ! Από πού; Από την Συρία. Και γιατί έρχονται εδώ; Τους φέρνει ο πόλεμος – και η πείνα. Αυτές είναι οι αιτίες, μην ψάχνετε να βρείτε άλλες. Και τι να τους κάνουμε τώρα εμείς, όλους αυτούς τους ανθρώπους με το πρόβλημά τους; Μα τι άλλο, να τους περιθάλψουμε στις χώρες μας. Να τους εντάξουμε στις κοινωνίες μας. Μπορούμε όμως; «Θα τα καταφέρουμε», είπε η καγκελάριος Μέρκελ που άλλωστε τους είχε προηγουμένως προσκαλέσει να έρθουν  - και αυτοί, σα να περίμεναν το δέλεαρ, σα να τους είχε προϊδεάσει ένα τζίνι που έστειλε ο Αλλάχ, έβαλαν τα εκδρομικά τους συνθετικά τζάκετ και τα σπορ παπουτσάκια, φορτώθηκαν τα μοντέρνα τους σακιδιάκια, γέμισαν τις μπαταρίες των πανάκριβων κινητών τους και μπήκαν χωρίς καθυστέρηση στην γραμμή για τη γη της επαγγελίας.

   Μια νέα εικόνα για τους παλαιούς κατοίκους της εδώ γεωγραφικής περιοχής, η εικόνα του μεταμοντέρνου πρόσφυγα εν κινήσει: ξεχάστε τους καταρρακωμένους, ματωμένους, ξεμαλλιασμένους, πεινασμένους και διψασμένους, κουρελήδες και απελπισμένους φαμελιάρηδες που σέρνονταν μέσα στις λάσπες, κι από πίσω υποζύγια, αραμπάδες με έπιπλα και γυναικόπαιδα όσο φτάνει το μάτι. Θόρυβος, σκόνη, πεθαμένοι στην άκρη του δρόμου, πανικός μην τους προλάβουν οι έφιπποι της εχθρικής προφυλακής, τσαλαβούτημα μέσα σε παγωμένα ποτάμια και έλη, και τα συναφή. Τίποτε από όλα αυτά σήμερα: οι μεταμοντέρνοι πρόσφυγες, αν δεν ήσαν μελαψοί, θα τους περνούσες για ευρωπαίους εκδρομείς που βγήκαν Σαββατοκύριακο να περπατήσουν στις Άλπεις.

Η συνέχεια (αλλά και ολόκληρο το άρθρο) βρίσκετε είτε εδώ.

 

ΙΜΑΜ ΜΠΑΪΛΝΤΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΛΙΜ ΠΑΤΛΑΜΑ

Χρίστος Γούδης
22/03/2016

Αυνανιστές όλης της Ελλάδας ξυπνήστε!!! Σταματήστε επιτέλους το επιβλαβές άθλημα της εξαναγκασμένης ταλαντώσεως του εγκεφάλου σας (και όχι μόνο), που μπορεί μεν να μην έχει οικονομικό κόστος αλλά σας μεταμορφώνει σε ανθρώπινη χλωρίδα (χόρτα για μάσημα). Ξεβουλώστε τα αυτιά σας από το «μεγάλο μπαμ» (big bang) των Βρυξελλών και ανοίξτε τα τσι(μ)π(λ)ριασμένα από τη χρήση «πολιτικών μπάφων» μάτια σας στο εμφανές, το πασιφανές και το αυτονόητο: η κλιμακούμενη ισλαμική τρομοκρατία στην καρδιά της Ευρώπης είναι συνυφασμένη με το μέγεθος του μουσουλμανικού πληθυσμού που φωλιάζει στην κάθε χώρα της. Όσο περισσότεροι μουσουλμάνοι εγκαθίστανται νομίμως ή παρεισφρέουν παράνομα και λαθραία σε μία πολιτισμένη χώρα, τόσο πιο εκτεταμένο καθίσταται το εύφορο έδαφος μέσα από το οποίο εκβλαστάνει το τζιχάντ, ο ιερός τους πόλεμος ενάντια στους «άπιστους» που είχαν την αφέλεια να θεωρήσουν ότι θα μπορούσαν να τους ενσωματώσουν στην «αμαρτωλή», την «άθεη» και «διεφθαρμένη» ευρωπαϊκή κοινωνία.

Τα ημέτερα ανεύθυνα τσογλάνια της σχολικής καταληψίας και της συμπαρομαρτούσας πολιτικής επιληψίας, οι ημέτερες σιτεμένες – βιολογικά και διανοητικά – μπαμπόγριες της αριστεράς, οι ημέτεροι φι-«λελέδες» των συμφώνων (και φωνηέντων τύπου «αχ-βαχ-καλέ») συμβίωσης μετά ομοφύλων και αλλοφύλων, οι ημέτερες ημίχαζες καρασπατουλαρισμένες (μακιγιάζ το λένε) τηλεκακαράξες και τα πάσης φύσεως τηλεξέκωλα της διαχείρισης των μυαλών και των μορίων  των αποχαυνωμένων μαζανθρώπων-τηλεθεατών, όλο αυτό το κοινωνικό συνονθύλευμα, όλοι αυτοί οι συνθέτοντες την άρχουσα πολιτική κόπρο του Αυγείου, που με τις πράξεις και τις απραξίες τους μουσουλμανοποιούν την πατρίδα μας με ραγδαία αυξανόμενους εκθετικούς ρυθμούς, μέσα από την καλλιέργεια μιας ψευδοανθρωπιστικής ατμόσφαιρας, σύντομα θα κληθούν να επωμισθούν την ευθύνη που τους βαρύνει για όλα όσα είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα επακολουθήσουν, αν δεν ανακοπεί άμεσα η εισβολή των αφροασιανών λαθρεποίκων.

Μέχρι τώρα η χώρα μας έχαιρε «τρομοκρατικού ασύλου» καθότι με την (εν τέλει άφρονα) αντιευρωπαϊκή πολιτική της διευκόλυνε τις ορδές του ισλάμ να ξεχυθούν στην καρδιά της Ευρώπης. Στην πράξη εξυπηρέτησε ως προσκυνημένη στον Αλλάχ οδαλίσκη τις επιταγές του χαλιφάτου, αδιάφορο αν αυτό συνέβη εκούσια (με διάθεση εκδικητικότητας) ή ακούσια (λόγω πολιτικού μογγολισμού). Τώρα όμως που μας τσάκωσαν οι «κουτόφραγκοι» τα πράγματα αλλάζουν. Αν δεν κοπεί με το μαχαίρι η υδάτινη λαθρομεταναστευτική ροή του μουσουλμανικού πλαγκτόν, σύντομα θα ζήσουμε κι εμείς σκηνές αλλοφροσύνης τύπου Φρυξελλών, με αλαλάζοντες μωαμεθανούς, αφρισμένους από την μανία τους λόγω του αδιέξοδου εγκλωβισμού τους στην «ψωροκώσταινα», και εξοργισμένους Έλληνες επιζητούντες την παρέμβαση ενός τιμωρού στρατού, όχι πλέον για να ταΐζει λαθρομετανάστες, αλλά για να κόψει «σύριζα» ότι και απ’ όπου, και απ’ όποιον και απ’ όποια θα πρέπει να κοπεί, πέραν του αποχρεμπτικού ανθελληνικού βήχα τους. Για να δούμε επιτέλους τον «ιμάμ μπαϊλντί» (τον ιμάμη τέζα) αντί να φάμε κατακέφαλα τον «μουσλίμ πατλαμά», την όποια δηλαδή μουσουλμανική βομβιστική έκρηξη την εκπορευόμενη και συνδοξαζόμενη (με την Τουρκία) από την «καθ’ ημάς Ανατολή».

 

ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

Χρίστος Γούδης
21/03/2016

Πρωτοάκουσα για την πρόσφατη συνέντευξη του Νότη Σφακιανάκη από τους τηλεπαλιάτσους του ΣΚΑΪ – έναν Μουλαρίνο, έναν Σαχλαμαρίνο, κάπως έτσι μου ηχούν τα ονόματα ή τα παρατσούκλια τους – οι οποίοι, όπως όλοι οι απανταχού κλόουν του κόσμου, επικαλύπτουν συστηματικά και ρυπαίνουν με την έμφυτη γελοιότητά τους τόσο τους σημαντικότερους ανθρώπους όσο και τα σοβαρότερα θέματα που βιώνουμε στην εποχή μας. Ένας χολερικός κομπλεξισμός και ένα βαθύ ένστικτο κατωτερότητας, λόγω της ανικανότητάς τους να οικοδομήσουν κάτι δημιουργικό στη ζωή τους, υποκρύπτονται πίσω από τις λοιδορίες και την χλευαστική διάθεση που αποπνέουν όλοι αυτοί οι δύσμορφοι ριγολέτοι του πλανήτη μας, οι  ευρισκόμενοι πολύ μακράν κάθε αυθεντικού, καλοπροαίρετου, και πηγαίου χιούμορ που χαρακτηρίζει τους έξυπνους και μεγαλόκαρδους ανθρώπους.

Όμως, παρά την πανταχού παρούσα διαβρωτική και τοξική τηλε-παρουσία πλήθους καραγκιόζηδων ακολουθούμενων από αμέτρητες τηλε-Αγλαΐες και πάμπολλα τηλε-κολλητήρια, την Κυριακή το απόγευμα (στις 20 Μαρτίου 2016) στάθηκα τυχερός να παρακολουθήσω ολόκληρη την συνέντευξή του Νότη σε επανάληψη από το κυπριακό κανάλι ΡΙΚ, σε εκπομπή του οποίου και παραχωρήθηκε («ΤΕΤ-Α-ΤΕΤ» με τον δημοσιογράφο Τάσο Τρύφωνος). Ομολογώ ότι αυτό έγινε κατά (καλή μου) τύχη, λόγω ζάπινγκ, στην προσπάθειά μου να αποφύγω τις ακατάσχετες τηλε-ανοησίες, κοντολογίς όλο αυτό το τηλε-σκουπιδαριό και το τηλε-γλύψιμο των αφροασιανών μοουσουλμάνων λαθρομεταναστών, στο οποίο εσχάτως επιδίδονται με βλακώδη επιμονή τα ελλαδίτικα κρατικά και ιδιωτικά θολο-κανάλια.

Η καταφυγή στο κυπριακό κανάλι πάντα προσφέρει αναλαμπές απρόσμενης ποιότητας, ακόμη-ακόμη και με συνεντεύξεις ποδοσφαιριστών, αυτές που δίδονται αμέσως μετά το ματς, γεγονός που καταδεικνύει ότι ο μακράν της ημετέρας Ινδογρεκίας μείζων ελληνισμός αντέχει, σε πείσμα της διεθνούς μεταποίησης της σημερινής «Συριζανελλάδας» (μαρμελάδας, γελάδας, λεμονάδας, σουμάδας) σε διάτρητη «χώρα-σούργελο» διοικούμενη από μια χασκογελούσα αγέλη παρεπιδημούσα στην «αυλή των θαυμάτων» (κουτσοί, στραβοί και καμπούρηδες καντηλανάφτες-κουασιμόδοι στον Άγιο Παντελεήμονα της καθ’ ημάς ορθοδοξίας, σε αντιδιαστολή με την Παναγία των Παρισίων των καθολικών, όλοι τους προσερχόμενοι για το Πάσχα εαυτών και αλλήλων, προσδοκώντας ανάστασιν νεκρών – αλλά και της θανούσης οικονομίας μας – και ζωήν του μέλλοντος αιώνος, αμήν).

Μέσα σε αυτόν τον τηλε-βούρκο των ημερών, οφείλω να ομολογήσω ότι η συνέντευξη του Νότη Σφακιανάκη ήταν ένα ξέσπασμα (σπανίζουσας πλέον) ελληνικής καθαρότητας και (ελλείπουσας από τους πολλούς) ανδρικής ευθύτητας, εφ’ όλης της ύλης αλλά και «επί προσωπικού» (όπως λένε και στις πάσης δημοκρατικής φύσεως, παραφύσεως και αποφύσεως τσιγαρο-συνελεύσεις). Κυκλοφορεί φυσικά και στο διαδίκτυο και αξίζει να την παρακολουθήσει ο κάθε ένας από εμάς τους ολίγους που θεωρούμε τον εαυτό μας Έλληνα και όχι ελληνόφωνο τουρκο-μουσουλμανό-σπορο, σλαβ-αλβ-ανάκατο μπάσταρδο ή προσκυνημένο φραγκολεβαντίνο χατζηαβάτη. Ήταν κάτι σαν ένα προφορικό «Οι Ιδέες στα ορθά» του Αλαίν ντε Μπενουά, σε αντίθεση με το υποκριτικό «πολιτικά ορθό» των ψοφοδεών αστών που παραμυθιάζονται από την «αριστερή κουλτούρα» της τηλε-σακούλας και του κιλού.

Ένας λαϊκός βάρδος με απτόητο ελληνικό πνεύμα, αίσθηση της άπιαστης μεταφυσικής του θείου, χαρακτήρα αυθεντικά αγωνιστικό και πεποιθήσεις απόλυτες «υπέρ πίστεως και πατρίδος», ένας σύγχρονος Μακρυγιάννης, είναι ό,τι ακριβώς μας λείπει στους χαλεπούς καιρούς της παρακμής που βιώνουμε. Κι αν υπήρχε και ένα πραγματικό σύνταγμα Μακρυγιάννη να τον ακολουθήσει, τότε τα «Οράματα και Θάματα» που χρειαζόμαστε για να ξεφύγουμε από την πολυπολιτισμική αθλιότητα στην οποία μας βούτηξαν χωρίς να μας ρωτήσουν, θα μπορούσαν να γίνουν το έναυσμα για μια ζητούμενη επειγόντως εθνική παλιγγενεσία.

 

 

 

Η Ελλάδα σήμερα

ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ


Σπυρίδων Καραχάλιος
21/03/2016

 

Θα σάς βάλουν δυσβάσταχτους φόρους για να σάς κάμουν να σκύψετε στο χώμα. Θα σάς γυρέψουν την στάχτη από το τζάκι. Θα βγουν οι ρέμπελοι να κυνηγήσουν τούς Έλληνες. Θα γίνει πολιτειακή ανωμαλία, φυγή των εβραϊκών κεφαλαίων και πόλεμος. Θα εκνευριστούν οι πολίτες με τούς πολιτικούς και θα τούς πάρουν με τις πέτρες. Και από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Άγιο Παίσιο και τον Άγιο Ιωσήφ τον Βατοπεδινό φτάσαμε στις μέρες τής αλήθειας και τής οργής. Στις μέρες που οι Έλληνες παίρνουν όντως τούς ψευτορωμιούς πολιτικάντηδες με τις πέτρες.

Τα μνημόνια τής κατοχής αποκάλυψαν το αληθινό πρόσωπο τής αστικής δημοκρατίας και των πολιτικών της εκφραστών. Ληστρικοί φόροι, αρπαγές σπιτιών, μείωση εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, λαθρομεταναστευτική πλημμυρίδα, αλλοίωση τής Ορθοδοξίας και το επερχόμενο αντίχριστο σφράγισμα. Όμως το έχουμε πει από τούτη την έπαλξη και το ξαναλέμε. Ο Έλληνας βγαίνει ενωμένος στον δρόμο όχι για τα φράγκα, όχι από την φτώχια που έχει μάθει να αντιμετωπίζει, αλλά για την υπεράσπιση τής Πίστης του και τής Πατρίδος του. Κι έτσι ακριβώς συνέβη, για να λάβουμε μια ακόμη επαλήθευση.

Μπήκαν στην ζωή μας τα λεγόμενα hot spot. Είναι οι χώροι στέγασης και σίτισης των λαθροπροσφύγων που οι πολιτικοί έχουν βαλθεί να στήσουν ανά την επικράτεια, σε πόλεις, χωριά και νησιά, κάνοντας τούς στρατιώτες μας τραπεζοκόμους των ξένων και τον ελληνικό λαό ξένο στον τόπο του. Αλλογενείς και αλλόθρησκοι, λιποτάκτες και λαθρομετανάστες που δραπέτευσαν από τις χώρες τους, αφού διέπρεψαν σε τζιχαντισμούς και στημένες επαναστάσεις, στέλνονται από τούς εντολείς τους, σιωνιστές νεοταξίτες και ψευτοσυμμάχους, να καταλύσουν την εθνοφυλετική συνοχή και να απορροφηθούν από τούς γραικύλους. Μια κατάληψη που ξεκίνησε από τα στρατόπεδα και τα γήπεδα, για να επεκταθεί σε ολάκερη την ελληνική κοινωνία.

Ο αφελληνισμός τής Ελλάδος συνοδεύεται από την απορθοδοξοποίηση τής κοινωνίας μας. Τμήματα ισλαμικών σπουδών στις θεολογικές σχολές μας. Ανακαινίσεις παλαιών κατοχικών και κατασκευές νέων παρόμοιων ισλαμικών τεμενών. Κατάργηση εθνικών και θρησκευτικών εορτών. Ιθαγενοποιήσεις ισλαμιστών λαθρεποίκων, αυτών που δήθεν θα φύγουν και που τα μνημόνια διατάζουν την μόνιμη παρουσία τους, για να υποστηρίξουν την αλλοίωση τού θρησκευτικού μας φρονήματος. Νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες με ιριδοσκόπηση και ηλεκτρονικό τσιπάκι, ηλεκτρονική ταυτοποίηση των Ελλήνων και το ενσώματο χάραγμα που έχουν υπογράψει οι πολιτικοί τής δημοκρατίας, μαζί με την διάλυση τής κοινωνίας και τον ακρωτηριασμό τού Έθνους.

Όλες τις υποχωρήσεις, όλες τις εκπτώσεις, όλες τις παραμορφώσεις τής Πατρίδος μας, τις παρουσιάζουν ψευτοσύμμαχοι και προδότες ως βήματα που αν γίνουν, θα μειωθεί το παράνομο χρέος τού κράτους μας. Το ιδιωτικό χρέος των εξουσιαστών, των αντιεξουσιαστών, των ΜΚΟ και των θεσμικών εκφραστών τού πολιτικού συστήματος που εγγράφηκε για την πολυτελή διαβίωση των ψευτορωμιών, για το σπάταλο κατοχικό καθεστώς και την διάλυση τού Έθνους ως δήθεν εθνικό χρέος, ως δήθεν χρέος των Ελλήνων στο αίμα και την ψυχή. Όλοι αυτοί που φτιάξανε το χρέος είναι που ζητούν από εμάς τούς Αληθινούς Έλληνες και Ορθοδόξους να παραδώσουμε την Πατρίδα μας και τις ψυχές μας στον Αντίχριστο και την νεοταξική πολυφυλετικότητα.

Οι Έλληνες αντιδράσανε και αντιδρούν παντού. Στα αγροτικά μπλόκα. Στην Κω. Στην Σίνδο. Στο Σχιστό. Παντού όπου πραγματοποιείται η νέκρωση τής ζωής και η αντικατάσταση τού λαού μας από το Νεοταξικό Κτήνος, τούς Θεσμούς του και τούς λαθροεισβολείς του. Το Ελληνικό Εθνικοκοινωνικό Κίνημα κάμει πράξη την βιοθεωρία και την κοσμοθεωρία του, ευρισκόμενο στο πλευρό τής Φυλής μας υπέρ Χριστού και Ελλάδος. Για τού Χριστού την Πίστη την Αγία και τής Ελλάδος την Ελευθερία. Ο Ελληνισμός μας αγωνίζεται πάντοτε δίδοντας όρκο ιερό στο όνομα τής Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος. Και η Ελευθερία τής Πατρίδος διέρχεται από την ακεραιότητα τού εθνικού μας εδάφους, από το τράνεμα τού Ελληνικού Έθνους.

Δεν κάνουμε πίσω ποτέ και πουθενά. Δώσαμε Πολιτισμό. Κοινωνήσαμε τον Πλήρη Λόγο τού Σωτήρος Χριστού και Θεού μας με την Ορθοδοξία. Μπροστά με το μελάνι των Σοφών. Με το αίμα των Ηρώων. Με το Χρίσμα τού ίδιου τού Αρχηγού τής Πίστης μας Ιησού Χριστού. Με την ίδρυση αυτοκρατοριών. Με τούς Επαναστάτες Έλληνες.

Και τώρα, στις εσχατολογικές ημέρες μας, ήρθε η ώρα τής μεγάλης αναμέτρησης τού φιλόχριστου ελληνισμού ενάντια στον αντίχριστο σιωνισμό. Δεν είναι η τελευταία μάχη. Είναι η αποκατάσταση τού δικαίου μέσα στα τείχη τής έως σήμερα ελεύθερης Ελλάδος. Η ανάληψη τής εξουσίας από τούς Αληθινούς Έλληνες, ώστε να επανέλθουμε στην απόλυτη κυριαρχία με την ολοσχερή εξόντωση των προδοτών, των απίστων και των νεοταξιτών. Είναι το ζωντάνεμα τού Λεωνίδα, τού Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και τού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στις καρδιές μας που πυρώνουν το αίμα και κάμουν σιδερένια την θέλησή μας για να αποδιώξουμε την παγκοσμιοποιητική χολέρα από τα χώματά μας.

Η γη μας ανήκει στα παιδιά μας. Το ψωμί που βγάζουμε με τα χέρια μας ανήκει και αυτό στα παιδιά μας. Κάθε Ναός είναι και ένας Ιερός Οίκος όπου επικοινωνούμε εμείς οι Έλληνες με τον Πατέρα Θεό μας. Κάθε λιθάρι τής Ιερής μας Πατρίδος έχει πάνω του την σφραγίδα τής Ελληνικής Φυλής, περιουσία μας και όπλο έσχατο ταυτόχρονα ενάντια στους επίβουλους. Τα εδάφη μας είναι καμωμένα για να μεγαλώσουν.

Εντολείς μας είναι οι Άγιοι και οι Ήρωες. Δύναμή μας είναι το καθαρό βλέμμα των παιδιών μας. Εξουσία μας είναι το Δίκαιο και το Συμφέρον τής Ελληνικής Φυλής. Τσεκούρι και Φωτιά στον μισελληνισμό. Χριστός – Ελλάς – Εθνικισμός σε μια πλέρια Εθνικοκοινωνική Ελλάδα.

 

ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ

Χρίστος Γούδης
19/03/2016

Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αφρικανικόν ατσάλινο μαχαίρι
–  όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες –
που από ένα γέρον έμπορο τ’ αγόρασα στ’ Αλγέρι.

 

Σήμερα μπορώ να φανταστώ τι θα έκανε τον Νίκο Καββαδία, αγαπημένο ποιητή των ναυτικών, να κουβαλάει μαζί του ένα μαχαίρι, ιδιαίτερα αν επρόκειτο ν’ αράξει σε προβλήτες του Πειραιά κατά την διάρκεια συμπλοκής λαθρομεταναστών. Η αίσθηση της ανάγκης για δυνατότητα αυτοάμυνας αρχίζει να αναπτύσσεται στον μέσο φιλήσυχο Έλληνα πολίτη, μολονότι ακόμη αρνείται να πιστέψει τον εφιάλτη που βλέπουν  τα μάτια του: τον αναίσθητο δηλαδή, αδιάφορο και αδιάντροπο τρόπο με τον οποίο οι βαρκάρηδες γεμίζουν το σαπιοκάραβο που κατάντησαν την Ελλάδα με το αφροασιανό λεφούσι που επελαύνει ακάθεκτο για να μας κατακλύσει.

Με την Ευρώπη να θωρακίζεται από την έλευση των μουσώνων, του χαμσίν, του σιμούν και της αφρικανικής σκόνης, χρησιμοποιώντας σαν φίλτρο κατακράτησής τους την ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛΑΔΑ, και την Τουρκία να παίρνει τους ευρω-παράδες για να μας τους στέλνει στα νησιά μας, ο χορός των ντοπαρισμένων δερβίσηδων καλά κρατεί. Η «ισλαμ»-οποίηση και «σαλαμ»-οποίηση της πατρίδας («σαλάμ αλέϊκουμ»: «ειρήνη υμίν» - εμένα μου λες, σαλάμι θα μας κάνουν) συνεχίζεται ακάθεκτη.

Σε μερικούς μήνες, κάτω από την ψευδαίσθηση μιας υποτιθέμενης ευρω-τουρκο-συμφωνίας επαναπροώθησης των λαθρο-εισβολέων, που στην ουσία επιδιώκει την χαλάρωση των ανακλαστικών του ελληνικού πληθυσμού απέναντι στην φυλετική επιμειξία που επιχειρείται εις βάρος του, το καζάνι θα ξεχειλίσει. Κι όταν εδώ θα γίνουμε γης μαδιάμ, τα τσογλάνια που ευθύνονται για τον κατήφορο που μας οδηγούν είναι πολύ αμφίβολο αν θα συνεχίσουν να χαίρουν της λαϊκής επιδοκιμασίας. Ίσως δε να γίνουν και αποδέκτες της λαϊκής οργής, με ότι αυτό συνεπάγεται για όσους και όσες λιάζονται ανάσκελα, χασκογελούν ανέμελα ή σούρνονται ως ανθρωπιστές-γρυλασπάλακες στα λασπόνερα των «Νταχάου». Γι’ αυτό ίσως κάποιοι, που ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν να την σκαπουλάρουν, ασκούνται εγκαίρως στον ελικοπτερισμό. Όμως ό,τι είναι βαρύτερο του αέρος, και η βλακεία σίγουρα είναι, όσο και αν ελιχθεί σαν πεταλούδα, στο τέλος πέφτει κι αναλώνεται απ’ την φωτιά. In girum imus nocte et consumimur igni. Κάτι ήξεραν οι «καταστασιακοί» από το «παλίνδρομο του Διαβόλου» αλλά και από τον Φέοντορ Ντοστογιέφσκι. «Έγκλημα και Τιμωρία» παιδιά. Όλοι εσείς που εκμαυλίζετε τον λαό με την λαοκρατία οφείλετε να γευθείτε στην ώρα της και την λαοδικία. Αναμένετε, ο καιρός γαρ εγγύς.

 

Ο  ΓΙΑΤΡΟΣ - "ΣΚΟΥΛΗΚΙ"


Χρίστος Γούδης
16/03/2016

Υπάρχουν σκουλήκια και σκουλήκια. Όλα τους γλοιώδη και διαβρωτικά, το καθένα με τον τρόπο του. Ακόμα και σκουλήκια-γιατροί υπάρχουν που θεωρούν τη Μακεδονία σαν μία χώρα που ποτέ δεν της επετράπη να αποκτήσει τη «λευτεριά» της. Μαμογιατροί που της εύχονται «καλή λευτεριά» λες και κάποιοι την έχουν «γκαστρώσει». Πως μού ’ρθαν τώρα όλες αυτές οι σκέψεις στο μυαλό; Εντελώς τυχαία, απλά ξεφυλλίζοντας χθες (15 Μαρτίου 2016) το καινούργιο μου βιβλίο «Τοτέμ και Ταμπού της Νεότερης Ιστορίας μας», που μόλις κυκλοφόρησε, καθώς παράλληλα παρακολουθούσα τη συνέντευξη ενός διοπτροφόρου γυναικολόγου στις «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ, ο οποίος κάτι έλεγε για τη Μακεδονία, τη στιγμή που όλως συμπτωματικά διάβαζα κάτι σχετικό στις σελίδες του βιβλίου μου:

“Στις αρχές Απριλίου του 1949 ο Δημοκρατικός Στρατός συνεχίζει να βρίσκεται σε πολλαπλή κρίση. Στα πλαίσια της επίρριψης ευ­θυνών, καθαιρείται ο Καραγιώργης (Κώστας Γυφτοδήμος), για­τρός και διακεκριμένος δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» που έγινε «στρατηγός», ο οποίος μέχρι τότε είχε την ευθύνη του ΚΓΑ­ΝΕ, του Κλιμακίου του Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδος, των στρατιωτικών δηλαδή επιχειρήσεων του Δημοκρατικού Στρατού στην Κεντρική και Νότιο Ελλάδα (υπεύθυνος της δράσεως τριών μεραρχιών, της 1ης στη Θεσσαλία, της 2ης στη Ρούμελη, και της 3ης στην Πελοπόννησο). Ο Καραγιώργης τραυματίσθηκε στο κεφάλι από νάρκη στις αρχές του 1948 και διεκομίσθη στην Ουγγαρία, όπου χειρουργήθηκε και ανέρρωσε, για να επιστρέψει στην Ελ­λάδα τον Μάρτιο του 1948 και να καθαιρεθεί μετά από ένα χρόνο από τους «συντρόφους» του… Πάντως, προ της καθαίρεσής του, ο Καραγιώργης προλαβαίνει να εκθέσει, σε  συνέδριο των Σλαβομακεδόνων στο Βίτσι – οι οποίοι είχαν εν τω μεταξύ μετονομάσει το ΣΝΟΦ (το Σλαβομακεδονικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, ή ΣΝΟΦ από το ακρωνύμιο του «Σλαβομακεντόνσκι Ναρόντεν Οσβομποντίτελεν Φρόντ») σε ΝΟΦ («Ναρόντεν Οσβομποντίτελεν Φρόντ») –  την γραμμή του Δημοκρατικού Στρατού απέναντί τους, την οποία και δημοσιοποίη­σε η «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» τον Μάρτιο του 1949 (1/3/1949 σελ. 305-306):

«Λίγοι είναι οι τόποι που βασανί­στηκαν, στέναξαν τόσο, κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς, όσο ο μακεδονικός λαός. Παληότερα οι Τούρκοι μπέηδες, οι Σέρβοι και οι Έλληνες κομιτατζήδες-οπλαρχηγοί, Παυλομελάδες και Καπε­τάν-Βαρδαίοι, Τσονταίοι, Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλειά στο λαιμό. Πάνω από 50 χρόνια τώρα ο μακεδονικός λαός παλεύει για την λευτεριά του» !!!...”

Και πολύ χάρηκα που υπάρχει σήμερα επιτέλους ελεύθερο αυτό το κράτος της Μακεδονίας, στο οποίο, όπως έλεγε στη συνέντευξή του και ο μαμίατρος, προσπάθησαν να βρουν την ελευθερία τους και οι κολασμένοι της Ειδομένης, κρίμα που δεν τα κατάφεραν. Όσο για τους «Παυλομελάδες» και τους απογόνους τους, ας μείνουν με την Περιφέρεια της Μακεδονίας και τον περιφερειάρχη τους, τον Τζιτζικώστα, και τον Μπουτάρη δήμαρχο, και πολύ τους είναι…

 

Με ντρίλινο κουστούμι και  τιγρέ τακούνι  στο   Mort Subite

«Οία η μορφή τάδε και η ψυχή», Αρχαία Ελληνική παροιμία.

 

Kώστας Κεφαλάς
14/03/2016

Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές   πρακτικές που εφαρμόσθηκαν παγκοσμίως μετά την αποδέσμευση του δολαρίου από τον «κανόνα του χρυσού» και τις αποφάσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας τράπεζας στις αρχές του 1970 για τον καθολικό μετασχηματισμό της παγκόσμιας οικονομίας σε «κάτι διαβολικό» είναι γνωστές ως νεοφιλελευθερισμός. Μέσω της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων και της εργασίας οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ αποσκοπούσαν στην συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στο 1 % του πλανητικού πληθυσμού. Αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος, ισχυρίζοντο οι «δεξαμενές σκέψεις», να ελεγχθεί πλήρως η εκρηκτική αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και η αποφυγή της δημιουργίας ενός «πολυπολικού κόσμου» που θα απειλούσε την παντοδυναμία των ΗΠΑ.

Ο σχεδιασμός απέβλεπε στην αρπαγή της βιομηχανίας καθώς και των πλουτοπαραγωγικών και περιουσιακών στοιχείων των εθνών μέσω της υπερχρέωσης των χώρων-θυμάτων και κατόπιν  την απαίτηση άμεσης εξόφλησης των χρεών. Το κλειδί στην επιτυχή ληστεία θα ήτο η επιτυχής συνεργασία με εγχώριες πολιτικές γραφειοκρατικές ελίτ, η σύνθεση των οποίων θα αποτελείτο από διεφθαρμένους, λούμπεν, αμόρφωτους και παρακμιακούς πολιτικούς, πρόθυμους να παίξουν τον ρόλο του ενδιάμεσου μεταπράτη της μεταφοράς του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου των χωρών τους στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, έναντι αδρής αμοιβής και προνομίων φυσικά. Το αρχικό σχέδιο περιελάμβανε την  εξαφάνιση  των εθνικών χαρακτηριστικών, την καταστροφή της μεσαίας τάξης και την απαξίωσης της εργασίας μέσω της μετανάστευσης και της μίξης των λαών με ετερογενές πολιτισμικό υπόβαθρο. Με την παλαιά αυτή συνταγή της φεουδαρχίας, για μια ακόμη φορά ιστορικά, θα εκμηδενίζονταν οι αντιστάσεις των λαών στον εξανδραποδισμό τους. Όπως αποδεικνύουν σήμερα  τα πεπραγμένα στην χώρα μας, ο πλέον κατάλληλος σύμμαχος για την πραγματοποίηση του εγκληματικού σχεδιασμού θα ήταν κυρίως η «αριστερά»  και τα κινήματα ειρήνης, επειδή αφενός αυτά ελέγχοντο  από τις μυστικές υπηρεσίες και τις ελίτ και αφετέρου, η «αριστερά» αποτελούσε τον φορέα των καταλλήλων συνθημάτων περί «καταργήσεως των εθνικών συνόρων»,  «αδελφοσύνης των λαών» και απαίτησης δημιουργίας μιας «παγκοσμιοποιημένης  κοινωνίας», όπως σήμερα την εκφράζει στην χώρα μας η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά και τρίτου μνημονίου».

Σήμερα, η περιφορά της «αριστερής» πολιτικής μεταπρατικής γραφειοκρατίας  στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με την ενδυματολογική αισθητική Αλβανού δημοσίου υπαλλήλου της εποχής του Χότζα, δεν είναι μόνον σημειολογικό δείγμα της ασέβειας που επιδεικνύουν στον «χώρο» στους συνομιλητές τους και στους πολίτες της χώρας των, αλλά αποτελεί και την πλέον σοβαρή απόδειξη ότι αδυνατούν να αντιληφθούν, έστω και στοιχειωδώς, την σοβαρότητα των  γεωπολιτικών αλλαγών και μετασχηματισμών, ή να κατανοήσουν τα λεχθέντα  των συναντήσεων που συμμετέχουν.

Με σύμμαχο τα καθεστωτικά ΜΜΕ και χειριζόμενοι συνεχώς  την ξύλινη νεοφιλελεύθερη φρασεολογία και την συναφή κενολογία περί «Ευρωπαϊκών κεκτημένων», «υποχρεώσεων», «εταίρων», «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «αλληλεγγύης και δημοκρατίας», «ρατσισμού και ξενοφοβίας», χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα τις αντιδράσεις στον μουσουλμανικό εποικισμό στην Ευρώπη ως  «ακροδεξιές», αδυνατούν να αντιληφθούν, ως μικρόνοες που είναι, ότι η απασφάλιση της «ατομικής βόμβας» της μετακίνησης των Ασιατικών μουσουλμανικών πληθυσμών σήμερα και των Αφρικανικών αύριο προς την Ευρώπη, είναι η αρχή του τέλους της. Η παρακμιακή συμπεριφορά και παιδεία που φέρουν, τους εμποδίζει να κατανοήσουν τα γεωπολιτικά γεγονότα. Η  Ευρωπαϊκή Ένωση, με αφορμή την μαζική πληθυσμιακή εισβολή, έχει αποσυντεθεί σε μικρότερους συνασπισμούς κρατών, οι παλιές συμμαχίες στην Ευρώπη έχουν και πάλι αναβιώσει, ενώ τα σύνορα της Ευρώπης έχουν μετατοπισθεί οριστικά στον Δούναβη. Ο αριστερός πολιτικός «θίασος» αισθάνεται ευτυχισμένος που με τις ανθελληνικές ενέργειες του  συνέβαλε στην  κατάργηση των Ανατολικών συνόρων και τον εγκλωβισμό των μουσουλμάνων εποίκων στην Ελλάδα, υλοποιώντας τα παλαιά γεωπολιτικά σχέδια των Ευρωπαίων περί «της ολοκλήρωσης του ενιαίου γεωγραφικού και πολιτικού χώρου  Ελλάδας και Τουρκίας», αφού και οι δύο χώρες θεωρούνται από την Δυτική διπλωματία και την διανόηση  ότι δεν ανήκουν στην Ευρώπη.

 Ο χαμηλός δείκτης ευφυΐας τους επίσης,  δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν  ότι η επίσκεψη της  Αμερικανίδας  υφυπουργού εξωτερικών στους μουσουλμάνους εποίκους στην Ειδομένη,  αποτελεί σημειολογικά την ενθάρρυνση των πρακτικών που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ στην Συρία  και την Γιουγκοσλαβία, με σκοπό την γενική αποσταθεροποίηση στην Βαλκανική, ώστε να εξουδετερωθεί στην περιοχή η Ρωσική επιρροή πρώτα και μετά η Γερμανική.

Την παρθενική εφαρμογή των  νεοφιλελεύθερων πρακτικών στην Ελλάδα την πραγματοποίησε πρώτα η συγκυβέρνηση ND/PASOK, εκπληρώνοντας τον ρόλο της ως ενδιάμεσης  μεταπρατικής  πολιτικής   τάξης  μεταφοράς πλούτου από τον Ελληνικό λαό στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ. Το ενδιαφέρον και η κατανόηση  των γεωπολιτικών αλλαγών της συγκυβέρνησης εξαντλείτο σημειολογικά και εδώ μέσω της ενδυματολογικής αισθητικής του «τιγρέ (ν)τακουνιού» των κυριών που εκπροσωπούσαν  την χώρα μας στις Ευρωπαϊκές Επιτροπές και τα οποία φιλάρεσκα επιδείκνυαν όταν απολάμβαναν το «jeune limbic blanche» στο La Mort Subite, την στιγμή που οι υπόλοιποι είκοσι επτά εκπρόσωποι των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών αγωνίζονταν  στις συνεδριάσεις για την βέλτιστη εκπροσώπηση των εθνικών συμφερόντων τους. Άλλωστε, η συλλογική «επιτυχής» πορεία της χώρας μας και πάλι σημειολογικά θα πρέπει να ερμηνευθεί κάτω από το γεγονός ότι τα διπλωματικά παρασκήνια των Βρυξελλών σήμερα, όπως και πριν, διαβιβάζονται στην Αθήνα «ταχέως και αξιοπίστως» από  πρώην επιτυχημένους θαμώνες των ευαγών πολιτιστικών ιδρυμάτων της παραλιακής,  καλλιτέχνες ή  ποδοσφαιριστές, συνοδευόμενα από την απαραίτητη βαθυστόχαστη γεωπολιτική ανάλυση.

 

ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΓΡΕΚΙΑ

 Χρίστος Γούδης
13/03/2016

Όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας στον ομόλογό του της ομολόγου Τουρκικής (Δημοκρατίας;) κύριον Δαβίδογλου, εμείς, Έλληνες και Τούρκοι, ξέρουμε να επιλύουμε τα προβλήματα καλύτερα από τους Ευρωπαίους!!! Ήταν προφανώς αυτή η πλήρους αυτοπεποίθησης αντίληψη του ελλαδίτη «μπασμπακάν» (πρωθυπουργού ελληνιστί) που τον ώθησε τον τελευταίο χρόνο στην υιοθέτηση του απόκρυφου σχεδίου «Τασία» βάσει του οποίου οι ορδές των εξ Ανατολών μουσουλμάνων για λίγο ξαποσταίνουν και λιάζονται στην Ελλάδα και μετά εξαφανίζονται (διακτινίζονται) στις σκοτεινές χώρες του ευρωπαϊκού βορρά. Έτσι για έναν ολόκληρο χρόνο αδελφωμένοι τούρκοι και έλληνες δουλέμποροι, λαθροδιακινητές, πλαστογράφοι, παρασιτικές ΜΚΟ με «διασώστες» και λοιπούς κομπογιαννίτες χωρίς σύνορα, αλλά και μια «θάλασσα» από βαρκάρηδες, μπακάληδες και θερναδιέρους των υπό τουρκική διοίκηση μικρασιατικών ακτών και των υπό ελληνική (ακόμη) διοίκηση νησιών του ανατολικού αιγαίου, πλούτισαν ανοίγοντας «πέρασμα στην Ευρώπη (Αβρούπα τουρκιστί)». «A passage» όχι «to India» αλλά «to Europe» για ένα εκατομμύριο αφροασιανούς που ξεχύθηκαν σαν τερμίτες στις χώρες των «κουτόφραγκων». Όμως αυτοί οι «άθλιοι», αν και αργά καθότι αργόστροφοι, κάτι κατάλαβαν από την ανατολίτικη σοφία μας, και ημών των ιδίων και των περιδινούμενων δερβίσηδων της αντίπερα όχθης (των αυτοαποκαλούμενων και «σούφι», δηλαδή «σοφών» ζηλωσάντων την ημετέραν των σοφιστών δόξαν). Και επειδή δια την Τουρκιά λίγα μπορούσαν να κάνουν,  εστράφησαν προς τον έτερον καππαδόκη της τέως οθωμανικής αυτοκρατορίας, όστις υποκρινόμενος τον επίγονο των αρχαίων Ελλήνων εισήλθε λάθρα στην ευρωπαϊκή ένωση χωρίς ποτέ να αποβάλει την κουτοπόνηρη ανατολίτικη φυσιογνωμία του, αν κρίνει κανείς από την διαχρονικά εκτεταμένη διάβρωση του νεοσύστατου ελλαδικού κράτους από την αναίσχυντη φαυλοκρατία, την ισοπεδωτική κομμουνιστοκρατία, την ιογενή πασοκρατία αλλά και την μεταλλαγμένη μετα-νεωτερική επιδημική της επανεμφάνιση, δίκην «συρίζοντος» ουροβόρου όφεος.

Et maintenant? («Και τώρα;»), όπως μας το τραγουδούσε προ πολλών ετών (το 1962 για την ακρίβεια) ο μεγάλος Ζιλμπέρ Μπεκώ. Και τώρα τι θα γίνει; Τώρα που διαπορούμε μαζί με τον επίσης μεγάλο αλεξανδρινό ποιητή μας, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, για το ότι «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μας έκτισαν τείχη», αν και «δεν ακούσαμε ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον», αυτοί «ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμον έξω», με κίνδυνο να μεταμορφωθούμε τελικά σε μία αφροασιατική χώρα με ολίγην Ελλάδα, τουτέστιν ΙΝΔΟΓΡΕΚΙΑ!!!

Σε όλα τα προβλήματα φυσικής, όπως και σε παρόμοια διλήμματα που αναφύονται σε μια κοινωνιολογική ζούγκλα σαν τη δική μας, ανάλογα με τις τιμές που λαμβάνουν οι κρίσιμες μεταβλητές υπάρχουν και οι οριακές λύσεις. Το πράγμα θα πάει ή έτσι ή αλλιώς. Κάτι ανάλογο με την εκτίμηση των Εγγλέζων, όταν εισέβαλαν στα νησιά Φώκλαντ, για την αντίδραση των Αργεντίνων: «αν υπερισχύσει το ισπανικό στοιχείο μέσα τους θα πολεμήσουν, αν επικρατήσει το ιταλικό θα την κοπανήσουν τρέχοντας» (τελικά επικράτησε το ιταλικό). Στη δική μας περίπτωση η κρισιμότερη μεταβλητή του προβλήματος είναι ο παράγων χρόνος. Αν δεν ανακοπεί δραματικά ο ημερήσιος αριθμός των σαρακηνών εισβολέων, μέσα σε μερικές εβδομάδες η παραμορφωτική μετάλλαξη της ΕΛΛΑΔΑΣ σε ΙΝΔΟΓΡΕΚΙΑ θα εντυπωθεί στο κοινωνικό DNA της νέας ανθρωποζύμης και θα εμφανίσει το άσχημο πολυφυλετικό και υποπολιτισμικό μείγμα της μέσα σε πολύ λίγα χρόνια. Η Ελλάδα ως προϊόν ενέσεως πολιτισμικής (και όχι μόνο) θαλιδομίδης θα εγγραφεί στις δέλτους της κοινωνικής φαρμακολογίας!!!

Η μία λοιπόν όψις του νομίσματος προϋποθέτει την ανακοπή της μωαμεθανικής λαθροεισβολής, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες απαιτεί επιβολή καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης σε ολόκληρη την επικράτεια και αυστηρή φύλαξη των συνόρων της, χερσαίων, θαλασσίων και εναέριων με ότι αυτό συνεπάγεται. Κι ας μην αρχίσουμε να συζητάμε για τον τρόπο με τον οποίον θα επιτευχθεί. Αυτό είναι υποχρέωση και καθήκον αυτών που ετάχθησαν να φυλάττουν Θερμοπύλες, και όχι να εγκαθιδρύουν εκεί καταυλισμούς λαθρομεταναστών. Όπως δεν είναι δουλειά των πολιτών να συζητούν τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αναχαιτισθεί μια αεροπορική επιδρομή στην πατρίδα μας και να εκφέρουν τη γνώμη τους και να διαφωνούν για το αν θα πρέπει να εκτοξευθούν πύραυλοι αέρος-αέρος ή εδάφους-αέρος, ή αν θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με αντιαεροπορικά πυρά ή με ότι άλλο, έτσι δεν είναι δουλειά τους να ασχολούνται με τον τρόπο που οι φρουροί των συνόρων μας θα επιτελέσουν το καθήκον τους. Τελεία και παύλα.

Η άλλη όψις του νομίσματος είναι το καθ’ ημάς πρωτότυπο, αν και πολιτικά νόθο, νεοτσιπροφιλελεύθερο πρόταγμα «laissez faire, laissez passer»: αφήστε τους να κάνουν ότι θέλουν και να πάνε όπου θέλουν (εντός της ελληνικής επικράτειας φυσικά γιατί οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν μασούν ταραμά πλέον).  Είναι η όψις της μελλοντικής Ινδογρεκίας, με τους άφρρονες εσχατόγηρους και εσχατόγριες, που ανοίγουν τώρα τις σπιταρώνες τους σε οικογένειες αφροασιανών και ταΐζουν τα εκκολαπτόμενα μουσουλμανάκια με μπιμπερό, να καταλήγουν – ετυμολογικά και βιολογικά – στα αντίσκηνα και τις λάσπες της Ειδομένης (με ή χωρίς Νόμπελ Βλακείας), τις κακαρίζουσες κότες των πρωϊνάδικων – την κάθε τσαπανάκη και την κάθε μπουρδούκου – που χύνουν (δάκρυα) για τους λαθραίους εισβολείς να αντικαθίστανται πάραυτα από αφγανές, σύριες, μαροκινές και νιγηριανές τηλεπαρουσιάστριες (με ή χωρίς μπούργκα και σίγουρα με περισσότερη σεμνότητα και ανατολίτικο νάζι, καθότι το χαρέμι είναι «η μεγάλη των θηλέων σχολή» κατά την ερίτιμη κυρία Ερντογάν), και με τους γλυφίτζουρες τηλεπαλιάτσους της κάθε εκπομπής του στυλ «Όλο αυτιά και χωρίς μάτια» να τηλε-εκπαραθυρώνονται, κάτι που θα έπρεπε ούτως ή αλλιώς να είχε ήδη συμβεί και χωρίς την επερχόμενη μουσουλμανική κατοχή. Όσο για το παπαδαριό και τους παχυλούς επισκόπους που καταριούνται τη Δύση, γιατί αυτή φταίει τάχατες για την επέλαση  του ισλάμ, είναι οι μόνοι που δεν θα έχουν πρόβλημα, ζυμωμένοι στον προσκυνητισμό του πατριαρχείου (τουρκιστί «ρουμ πατρικανέ», τουτέστιν του «ρωμέϊκου πατριχανείου») από την εποχή του Μωάμεθ του Κατακτητή και του Γεννάδιου Σχολάριου.

Τώρα το πού θα κάτσει το νόμισμα, σε ποιά του όψη, δεν θα έπρεπε να αφεθεί στην τύχη του. Αυτό είναι όντως θέμα δημοψηφίσματος. Με τί ερώτημα; Ας είμαστε ειλικρινείς. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, το ερώτημα, που στην ουσία του δεν είναι άλλο από το «ορθολογισμός ή παραφροσύνη», στην αγοραία του έκφραση, την αποδίδουσα όμως την στρεβλή, παραμορφωτική και εξαμβλωματική οπτική των εξωνημένων και προσκυνημένων μέσων διαχείρισης και χειραγώγησης των μαζών, θα είναι περισσότερο εύληπτο και ευθύ αν τεθεί ως: «ή φασίστες ή μαλάκες»…

 

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 Χρίστος Γούδης
02/03/2016

Κανείς θα πρέπει να αντικρύζει κατάματα την πραγματικότητα όσο σκληρή και δυσάρεστη κι αν είναι. Και η πραγματικότητα των ημερών είναι η ανεμπόδιστη κατάληψη των βορείων συνόρων μας από ένα μουσουλμανικό λεφούσι που κραυγάζει εν χορώ «άνοιξε τα σύνορα Μακεντονία» απευθυνόμενο στον βόρειο γείτονά μας που μόνοι εμείς σ’ όλο τον κόσμο αποκαλούμε Σκόπια. Ακόμα και το λεφούσι των αλλοφύλων που αφέθηκε (ή ακριβέστερα προσεκλήθη από την κάθε σία-τασία και τον κάθε μουζάλα) να καταλάβει τη χώρα μας, μας φτύνει κατάμουτρα. Μέσα στο τύποις ελληνικό έδαφος της Περιφέρειας της Μακεδονίας (να χαρώ τον εθνικόφρονα περιφερειάρχη της), το οποίο αρνούνται να προασπίσουν από τους εισβολείς (με το παιδικό και γυναικείο προπέτασμα προστασίας) οι ακριβοπληρωμένες ένοπλες δυνάμεις τελετών και γραφείου σε αγαστή αδράνεια με το πολεμικό ναυτικό μας του γλυκού νερού το οποίο επίσης αδιαφορεί για την φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας (καθότι ο τσιπραλέξης του είπε ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα), χιλιάδες οπαδοί του Ισλάμ απειλούν να εισέλθουν βιαίως και με το έτσι θέλω στο όμορο κράτος το οποίο τόσο απαξιωτικά αντιμετωπίζαμε μέχρι σήμερα, θεωρώντας ότι καπηλεύεται το όνομα, την ιστορία, και τους άθλους του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Όμως, απ’ ότι δείχνουν τα γεγονότα, αυτοί οι γείτονες μας που αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες, έχουν πολύ σαφέστερη εικόνα για το τι συνιστά κράτος και πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζει τους ανεπιθύμητους και απρόσκλητους εισβολείς, προφανώς έχοντας διδαχθεί πολύ περισσότερα από τον Μακεδόνα Στρατηλάτη σε σχέση με όσα θα έπρεπε να είχαν αφομοιώσει οι εξ αίματος κληρονόμοι του, οι οποίοι συμπεριφέρονται ως εκφυλισμένα ανθρωπάρια γραικύλων του νότου. Έτσι άλλωστε τους κατέκτησε και ο Αλέξανδρος του τότε όλους αυτούς τους ραγιάδες του τώρα που σκύβουν ξανά το κεφάλι τους στον Αλλάχ, πλην Λακεδαιμονίων φυσικά, μόνο που οι Λακεδαιμόνιοι σήμερα είναι λίγοι, πολύ λίγοι.  Ενώ αντιθέτως οι γριές (σε σώμα και πνεύμα) με τα μπιμπερό για να θηλάζουν τα μουσουλμανάκια  και οι κίναιδοι της πλατείας Βικτωρίας που συνευρίσκονται με τους αλλοφύλους έναντι δέκα ευρώ (όπως αποκαλύπτει διασύροντάς μας διεθνώς ακόμη και ο βρετανικός «ομπσέρβερ») είναι πολλοί, πάρα πολλοί.

Με αυτά και με εκείνα, των αυτών και των τοιούτων, καταφέραμε να παγιώσουμε στο διεθνές στερέωμα το κράτος της Μακεδονίας, ως κράτος μαχόμενο υπέρ του πατρίου εδάφους έναντι μιας ετσιθελικής ισλαμικής εισβολής που θέλει να διασχίσει ή να ξεσκίσει την ευρώπη αντί να στραφεί για «προστασία» από τα υποτιθέμενα δεινά του πολέμου (πού ρε παιδιά, στο Μαρόκο;) στις χρυσοφόρες μωαμεθανικές γαίες της επαγγελίας του Θεού και Προφήτη τους, στην Μέκκα, τη Μεδίνα, το Κατάρ και το Ντουμπάϊ, και σε όλα τα άλλα ομόθρησκα και πάμπλουτα εμιράτα.

Μας αρέσει δεν μας αρέσει το Κράτος της Μακεδονίας  μας επεβλήθη, και μάλιστα κυριολεκτικά με το σπαθί του. Το μόνο ανοικτό ζήτημα είναι πλέον τα σύνορα που θα θεωρήσει ότι δικαιούται να έχει.

 

Ο κύκλος των Lotka και Volterra  κλείνει τα σύνορα και επιλύει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας

«Κλείνω τα σύνορα με την Ελλάδα επειδή δεν είμαι αφελής για να  πιστεύω ότι η Αλβανία μπορεί να σώσει τον κόσμο». Έντι Ράμα, Πρωθυπουργός της Αλβανίας.

Kώστας Κεφαλάς
01/03/2016

Ο «κύκλος των Lotka και Volterra» περιγράφει μαθηματικά την δυναμική εξέλιξη των ανταγωνιστικών συστημάτων, όπως π.χ. την πληθυσμιακή ισορροπία μεταξύ των σαρκοβόρων και φυτοφάγων ζώων σε ένα κλειστό οικοσύστημα. Η προβολή του κύκλου των Lotka και Volterra στα κοινωνικά φαινόμενα και στην μετακίνηση πληθυσμών μπορεί να προβλέψει με σιγουριά ότι οποιαδήποτε διατάραξη της πληθυσμιακής ισορροπίας σε έναν γεωγραφικό χώρο με περιορισμένα αποθέματα «τροφής» συνεπάγεται την αυτόματη σύγκρουση των «παλαιών» και των «νέων» πληθυσμιακών συνόλων. Συνεπώς, η άμεση καταστροφή των  λεπτών κοινωνικών ισορροπιών θα οδηγήσει νομοτελειακά σε μία μη αναστρέψιμη κοινωνική πανωλεθρία, με αποτέλεσμα, είτε την καταστροφή αμφοτέρων, είτε τον αφανισμό του ενός εκ των δύο πληθυσμών με την συνολική επικράτηση του  βιολογικά ισχυρότερου.

Ο βαθμός της  κατανόησης σε πολιτικό και συλλογικό επίπεδο των συνεπειών της διατάραξης της ισορροπίας του κύκλου  των Lotka και Volterra για το κοινωνικό σύνολο είναι αποτέλεσμα παιδείας και εξαρτάται  προφανώς και από τον μέσο δείκτη  ευφυΐας πολιτικών και λαού.  Η κατανόηση της λειτουργίας του κύκλου έχει ωθήσει το σύνολο των  επιτυχημένων Ευρωπαϊκών εθνών, πλην Ελλάδος, να πάρουν τα κατάλληλα  πολιτικά μέτρα ώστε να διατηρηθούν οι ισχύουσες κοινωνικές ισορροπίες στην επικράτειά τους. 

Με εξαίρεση πιθανόν τον κ. Βαρουφάκη, είναι αμφίβολο αν έστω και ένας εγχώριος πολιτικός έχει ποτέ ακούσει να γίνεται λόγος για τον κύκλο των   Lotka και Volterra, ή αν τον έχει ακούσει, μάλλον θα αδυνατεί να κατανοήσει την καταστροφική και σκοτεινή δυναμική του για την χώρα.

Αντιθέτως, όλοι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοι του και τον γνωρίζουν καλά και τον έχουν κατανοήσει εις βάθος. Το αποτέλεσμα της γνώσης των είναι να κλείσουν πανικόβλητοι τα σύνορα των χωρών τους επειδή αντιλήφθησαν ότι οι ισορροπίες του κοινωνικού συστήματος έχουν αρχίσει να γίνονται ασταθείς κάτω από την πληθυσμιακή πίεση, ενώ ταυτόχρονα μετατόπισαν μονίμως το όριο μεταξύ της Ελληνικής παράνοιας  και του Ευρωπαϊκού ορθολογισμού στα βόρεια σύνορα της χώρας, διαπιστώνοντας για μια ακόμη φορά τι είδους τρελάρες ζουν σε αυτόν εδώ  τον τόπο. Εδώ, συλλογικά  λαός και πολιτικοί κατήργησαν τα σύνορα της χώρας και ταυτόχρονα όλοι μαζί, επιβαίνοντες επί του   οχήματος της «ψυχοπονιάς  με τα χρήματα των άλλων», έχουν προσκαλέσει το σύνολο των έξη δισεκατομμυρίων δυστυχισμένων του τρίτου κόσμου να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

Στην δεκαετία του 90, το πρώτο μαζικό κύμα μεταναστών  προς την Ελλάδα ήταν το αποτέλεσμα της απόφασης των ρηχών και ανθελληνικών  μεγαλοαστικών ελίτ να θησαυρίσουν από την εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας μισού εκατομμυρίου Αλβανών που θα εργάζονταν στα Ολυμπιακά έργα, ενώ ο λαός θα πλήρωνε για τα επόμενα πενήντα χρόνια τον λογαριασμό.

Σήμερα, η κατάργηση των ανατολικών συνόρων της χώρας με την Τουρκία είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων των ίδιων οικονομικών ελίτ, που για μια ακόμη φορά αποφάσισαν να θησαυρίσουν εκ νέου εις βάρος του λαού μέσω της διαχείρισης της υπερμεγέθους προσφυγικής μάζας. Η προκήρυξη του διαγωνισμού π.χ. για την προμήθεια εμπορευματοκιβωτίων που θα χρησιμοποιηθούν για κατοικία αξίας 14 εκατομμύριων ευρώ εμφανίσθηκε μόνο για δέκα ώρες στην διαύγεια και αμέσως μετά κατοχυρώθηκε στους «συνήθεις ύποπτους».  Η σίτιση 1-2 εκατομμυρίων ανθρώπων, η στέγασή των, η ιατροφαρμακευτική των περίθαλψη,  η εκπαίδευσή των και η ικανοποίηση των αναγκών των  ανέρχεται σε πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ, τα οποία θα κληθεί να πληρώσει και πάλι ο Ελληνικός λαός μέσω της αύξησης του ΕΝΦΙΑ, της περικοπής μισθών και   συντάξεων, της καταστροφής και προλεταριοποίησης της μεσαίας τάξης και της επιβολή νέων φόρων  με τελικό στόχο να κατευθυνθεί και πάλι ο λιγοστός πλούτος που επέμεινε στα χέρια των πολιτών στις τσέπες των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, με όχημα αυτή την φορά  προσφυγική κρίση και την ανέξοδη κενολογία της «ψυχοπονιάς», της «αλληλεγγύης των Εταίρων», των «Ευρωπαϊκών κεκτημένων» και όλων των άλλων καλολογικών στοιχείων με τα οποία εδώ και τρείς δεκαετίες «σιτιζόμεθα» σε καθημερινή βάση.

H διαταραχή της ισορροπίας του κύκλου των Lotka και Volterra  προβλέπει ότι εντός ολίγων εβδομάδων από σήμερα  η κατάσταση στην Ελλάδα θα είναι απολύτως χαοτική. Η στέγαση της ανθρωπο-πλημύρας σε προσφυγικά στρατόπεδα και φαβέλες προφανώς είναι αδύνατη και μη διαχειρίσιμη. Συνεπώς, ο «ψυχοπονιάρης» λαός δεν θα πρέπει να  εκπλαγεί όταν θα αρχίσουν οι ταχύτατες κατασχέσεις των κενών σπιτιών   και της δεύτερης κατοικίας μέσω νέων επαχθών  φορολογικών μέτρων ώστε να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Άλλωστε, οι πολιτικοί μας ταγοί, μας καλούν να εκμεταλλευτούμε συλλογικά τις εισαγόμενες «βόμβες τεστοστερόνης» λόγω της πεσμένης λίμπιντο του Ελληνικού λαού από τα μνημόνια ώστε να λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.

 

 

ΝΟΜΠΕΛ ΑΑ

 Χρίστος Γούδης
25/02/2016

Θαυμάστε τα αποτελέσματα της ανθρωπιστικής πολιτικής των ανοικτών συνόρων που εφήρμοσαν οι «αρχιμανδρίτες» της (τ)συριζαίϊκης αριστεράς του τσιπραλέξι, της τασίας και του μουζάλα και σίας:

1. Αποδέχτηκαν ότι η θάλασσά μας δεν έχει σύνορα, άρα δεν μας ανήκει. Στην ουσία επανεξέπεμψαν το παλαιότερο σύνθημα των ομοίων τους: «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια» (και όχι πάντως στους «Έλληνες» χάνους).

2. Με το σκεπτικό ότι όλοι οι παράνομοι αλλόφυλοι που εισβάλλουν στην Ελλάδα πρέπει να τυγχάνουν περιποιήσεων και φιλοξενίας και να μην εγκλείονται στην αμυγδαλέζα, άνοιξαν τους ασκούς του μεταναστευτικού αιόλου προς τέρψιν όλων των τουρκο-ελληνικών καθαρμάτων της παράνομης διακίνησης ανθρώπων.

3. Έπνιξαν μέχρι τώρα τουλάχιστον πεντακόσιους (500), απείρως περισσότερους από όσους (διακινητές και όχι μετανάστες) θα χρειάζονταν να εξολοθρεύσει το Λιμενικό για να ανακόψει πλήρως το τσουνάμι της λαθραίας εισβολής στη χώρα μας.

4. Ανέδειξαν την Τουρκία ως φιλάνθρωπη χώρα, τουλάχιστον όσο και η Ελλάδα της Τασίας, δεδομένου ότι της έδωσαν το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ίδιο σκεπτικό του συριζαίϊκου ανθρωπισμού: «οι άνθρωποι θέλουν να φύγουν από την Τουρκία για ένα καλύτερο μέλλον, κι εμείς ως φιλάνθρωποι και τους το επιτρέπουμε και τους βοηθάμε», καθιστώντας παράλληλα προσχηματικό και απάνθρωπο το επιχείρημα της Ελλάδας ότι η Τουρκία φταίει (« Τί θέλετε δηλαδή εσείς οι Έλληνες από εμάς τους Τούρκους, να τους έχουμε έγκλειστους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως την στιγμή που εσείς τα καταργείτε και τους αφήνετε να περιφέρονται ελεύθεροι στη χώρα σας; Ή μήπως θέλετε να τους πυροβολούμε εμείς για να προστατεύσουμε τον δικό σας τουρισμό στα νησιά σας, και συγχρόνως να μας κατηγορείτε για βάρβαρη και απάνθρωπη συμπεριφορά;)

5. Κουβάλησαν το ΝΑΤΟ στις θάλασσές μας, αποδεχόμενοι να μην συμπεριληφθούν στις επιχειρήσεις τα Δωδεκάνησα και φυσικά και το Καστελόριζο, δημιουργώντας διεθνές προηγούμενο αμφισβήτησης της ελληνικότητάς τους.

6. Καθιέρωσαν πλέον την Σκοπιανία ως «Μακεδονία», καθότι λόγω της ευρύτατης διεθνούς δημοσιότητας που πήρε το θέμα του κλεισίματος των συνόρων με τους Σλαβανάκατους γείτονές μας, η χώρα τους αποκαλείται πλέον στα τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσμου, αλλά και στα διεθνή φόρα, urbi et orbi όπως θα έλεγαν και οι Λατίνοι, ως «Μακεδονία». Ακόμα και οι οδεύοντες αλλόφυλοι πεζή προς Ειδομένη ερωτώμενοι από τα ξεφτέρια μας τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ρεπόρτερ, δηλώνουν στις τηλεοπτικές κάμερες ότι επιθυμούν να περάσουν στην «Μακεντόνια».

7. Έφαγαν το ξύλο της αρκούδας, και μαζί τους όλοι οι Έλληνες, από την Γερμανία, η οποία τιμώρησε διπλά τους τσίπρες και τους καμμένους που θέλησαν να επιβάλουν το μεταναστευτικό λεφούσι που οι ίδιοι προκάλεσαν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στη Γερμανία. Με ένα διπλωματικό ελιγμό περιβεβλημένο με ανθρωπιστικό προσωπείο η Μέρκελ είπε «βεβαίως, βεβαίως, καλοδεχούμεοι οι πρόσφυγες» και συγχρόνως έβαλε τον κολαούζο της, την Αυστρία, και τους συν αυτή, να κλείσουν τα σύνορά τους, με αποτέλεσμα να μας μείνουν στην αγκαλιά της τασίας, της θεανώς, του μουζάλα και σίας και όλων των άμυαλων χωρίς σύνορα, νησιωτών, βλαχοδημάρχων και άλλων μπουταραίων, χιλιάδες σήμερα, εκατομμύρια αύριο αλλόφυλοι, πεινασμένοι, εξουθενωμένοι, αρνούμενοι να μπουν σε κέντρα φύλαξης. Η έκρηξη φοβούμαι ότι δεν θα αργήσει, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει την κατάληξή της.

Το μόνο παρήγορο είναι ότι εν τω μεταξύ μπορεί να έχει απονεμηθεί σε όλους αυτούς τους τσυριζαίους και τις τσιρυζαίες (γριές, νιές και αδελφές) που συνέβαλαν στην εκτρωματική παραμόρφωση της πάλαι ποτέ πατρίδας μας το ΝΟΜΠΕΛ κατηγορίας Άλφα-Άλφα (Ανθρωπιστικού "Αυνανισμού")!!! Το αξίζουν για την χριστιανική τους μακαριότητα. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Έκτατοι είναι. Φτύστε τους να μη τους βασκάνουμε…  

 

ΤΗΛΕΣΚΩΛΗΚΕΣ

 Χρίστος Γούδης
24/02/2016

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η αριστερά. Οι απόψεις της ήταν πάντα ευκρινείς και ξεκάθαρες. Ποτέ δεν μασούσε τα λόγια της: ανεξάρτητη Μακεδονία, απαξίωση της έννοιας του έθνους, χλευασμός και κατασυκοφάντηση των εθνικών αγώνων, διακωμώδηση της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης, απέχθεια για το αρχαιοελληνικό παρελθόν, απαξίωση της φυλετικής ομοιογένειας, μίσος βαθύ για όσους διακρίνονται στη ζωή. Με άλλα λόγια η πολιτική έκφραση του συμπλέγματος κατωτερότητας του κάθε ανίκανου που φθονεί τον ικανό για τα κατορθώματά του, εθνικά και ατομικά, υπονομεύει την ελληνικότητά του, και εποφθαλμιά την περιουσία και τη ζωή του.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο αποπροσανατολισμός των σκληρά εργαζόμενων Ελλήνων που, λόγω ακριβώς της επαγγελματικής τους επιμέλειας και στοχοπροσήλωσης, δεν έχουν τον χρόνο να παρακολουθούν τα πολιτικά τεκταινόμενα και αφήνονται να χειραγωγούνται από ένα άθλιο, αγράμματο, σκωληκόβρωτο – τηλεοπτικό κατά βάση – κατεστημένο, μιας διεφθαρμένης ψευτοαστικής και νεοβάρβαρης αρπακτικής κεφαλαιοκρατίας με μιντιακά πλοκάμια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση της κοντόφθαλμης δημοσιογραφικής τηλε-αγέλης έναντι των αλλοφύλων εισβολέων της χώρας μας. Αγνοώντας την επέλαση τών κατά συντριπτική πλειονότητα αφροασιανών αρσενικών που απειλούν στην πράξη να καταστήσουν την Ελλάδα ένα κομμάτι τριτοκοσμικής Βαβέλ στην Ευρώπη, δεν αποδίδουν τα αίτια της εισβολής στις ανοιχτές αγκαλιές μητρότητας της κάθε άμυαλης γριάς κυρίας που από την κακή μας τύχη τούς προσκαλούσε από θέση εξουσίας, πρόθυμη να τους ταΐσει όχι με το γάλα του στήθους της αλλά με τα μπιμπερό ή τα γεμιστά του κρατικού κορβανά, ή και του κάθε διεθνιστή γιατρού τύπου μουζάλα που οραματίζεται να μεταμορφώσει τη χώρα μας σε ένα απέραντο κέντρο φύλαξης τερμιτών που θα υποσκάψουν τα θεμέλιά της, αλλά στην Τουρκία (!!!) η οποία κατ’ αυτούς οφείλει να μην είναι φιλεύσπλαχνη και ανθρωπιστική απέναντί τους αλλά να τους πυροβολεί εκείνη – ποτέ εμείς – όταν προσπαθούν να φύγουν από τα εδάφη της. Αλλιώς πως θα μπορούσε να συγκρατήσει τα εκατομμύρια αυτών που έχουν καταφύγει σε τουρκικό έδαφος τη στιγμή που όλοι αυτοί θέλουν να πηδήξουν (σ)τα νησιά μας μια και εμείς – οι κυβερνώσες δηλαδή μεγαλόψυχες αριστερές αδελφές του ελέους – ανοίξαμε τις πόρτες, κατεβάσαμε… τις μπάρες και κλείσαμε τις αμυγδαλέζες; Πολύ έξυπνοι και τζάμπα ανθρωπιστές δεν νομίζουν ότι είναι όλοι αυτοί οι τηλε-προπαγανδιστές της δεκάρας και πολύ μπουνταλάδες δεν θεωρούν τους Τούρκους; Ακόμη δεν έχουν αντιληφθεί ότι πίσω από το συριζαίϊκο πρόταγμα «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια» καραδοκεί ένας ψαράς με φέσι; Τόσο χάνοι είναι;

Παράλληλα, όλος αυτός ο τηλε-δημοσιογραφικός συρφετός, αντί να στιγματίσει την προαναγγελθείσα άλλωστε εκδικητική προσπάθεια της ανίκανης και τυχάρπαστης αριστεροευκαιριακής συμμαχίας που μας κυβερνά, να γεμίσει την Ευρώπη με αλλοφύλους (ευελπιστώντας ότι έτσι θα κατάφερνε να τους κάνει των εταίρων τη μούρη κρέας για να ακούν «τσίπρας» και να τρέμουν), κατηγορεί τις ευρωπαϊκές χώρες που παίρνουν μέτρα αυτοάμυνας γιατί – άκουσον, άκουσον – δεν επιθυμούν να απολέσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα και να διαταράξουν την κοινωνική τους ισορροπία, η οποία θα κινδυνεύσει συν τοις άλλοις και από μιαν άκριτα εισαγόμενη και ανεξέλεγκτη ποινική ή θρησκοληπτική εγκληματικότητα.

Πολλοί μάλιστα εκ των τοιούτων τηλε-ψιττακών παπαγαλίζουν τρίβοντας με κρυφή χαρά τα πολύχρωμα φτερά τους ότι αυτό θα αποτελέσει δήθεν το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λες και αν συμβεί κάτι τέτοιο η μοίρα μας θα είναι καλύτερη. Ενώ ουδείς τηλε-σκώληξ διερωτάται γιατί όλοι αυτοί οι Αφγανοί, Πακιστανοί, Βακτριανοί, Καρδούχοι, Χαμίτες, Βέρβεροι, Λίβυοι, Αλγερίνοι, Τυνήσιοι, Μαγκρεμπιανοί και λοιποί Αφρικανοί, όλοι τους μουσουλμάνοι, δεν επιθυμούν να καταφύγουν στην Μέκκα του δικού τους Θεού και στην πετροδολαριακή χλιδή των Σαουδαράβων και Καταριανών εμίρηδων και πριγκήπων, και αντ’ αυτών προτιμούν τις χώρες των «απίστων» της Ευρώπης, οι οποίες κατά τους τηλε-ανοήτους και υποκριτικά ευαίσθητους τηλε-δημοσιολογούντες ανθρωπιστές με τις φουσκωμένες τσέπες οφείλουν να επιδείξουν έναν καλπάζοντα κρετινισμό εκτρέφοντας «φίδια στον κόρφο τους».

Αυτά και άλλα πολλά διαβρωτικά, τοξικά και διεστραμμένα εκπέμπει το αξιοδάκρυτο τηλεοπτικό μας σαράϊ. Γι’ αυτό του αξίζει να εξαφανισθεί από προσώπου γης. Κότες και βάτραχοι να οδεύσουν πίσω στα κοτέτσια και τα έλη της ύπαρξής τους, ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο της ανεργίας του. Επί τέλους ας κάνει και η αριστερά στην Ελλάδα κάτι χρήσιμο. Θα μου πείτε, μα θα αντικαταστήσει την τηλε-φλυαρία της παπαρδέλας, του ξέκωλου, και της οχλοβοής, με τα φερέφωνα της μονοκρατορίας της. Σωστό. Γιατί έτσι μόνο θα πάρουμε την πραγματική γεύση ενός κομμουνισμού που δεν είχαμε την τύχη να βιώσουμε στο πετσί μας και να γευτούμε το τι εστί βερίκοκο. Είναι ο μόνος τρόπος για να νοσταλγήσουμε ξανά, όχι όλο αυτό το τηλε-σόϊ των άχρηστων και ακαλλιέργητων πιθηκοειδών, αλλά την πάλαι ποτέ σταθερή αξία της ΥΕΝΕΔ και όλων όσων συνιστούν την φυσιογνωμία ενός έθνους, ενός λαού και ενός κράτους.

 

ΚΚΚ

ΚΙΝΑΙΔΟΙ ΚΑΙ ΚΕΡΑΤΑΔΕΣ

(Μια επικαιροποίηση διαχρονικών διαστροφών)

 Χρίστος Γούδης
08/02/2016

 

Κίναιδοι είναι όλοι οι κίναιδοι «εν παντί φύλω, τρόπω, τόπω και χρόνω».

Κίναιδοι είναι επίσης όλοι όσοι συνάδουν με την κοινωνική αποδοχή των σεξουαλικών διαστροφών του ανθρώπου.

Κίναιδοι είναι όλοι όσοι, αφού πρώτα έχουν στηρίξει θεσμικά την έκλυση των ηθών στο όνομα της ανοιχτής από πάσης απόψεως κοινωνίας, διαμορφώνοντας έτσι μια ατμόσφαιρα ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς και σχολικής πορνείας, καμώνονται υποκριτικά ότι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους μόλις ανακύψουν περιστατικά παιδοφιλίας και παιδεραστίας.

Είθε οι ισλαμιστές που όλοι αυτοί οι «τοιούτοι» προσκαλούν στη χώρα μας, να τους ρίξουν σε έναν λάκκο με βιτριόλι.

Κερατάδες είναι όλοι όσοι κουβαλούν πάνω και μέσα στο κεφάλι τους τα κέρατα της εξουσίας: το ψέμα, την αναισθησία, την ιδιοτέλεια, το θράσος, την αλαζονεία  και την αναίδεια έναντι ενός λαού που στην απελπισία του νομίζει ότι μπορεί να σηκωθεί ψηλά τραβώντας τα κορδόνια των παπουτσιών του.

Είθε ο λαός αυτός να αφυπνισθεί και να τους κρεμάσει με αυτά τα κορδόνια του από τα κέρατά τους.

Κίναιδοι και κερατάδες πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά πριν διαβρώσουν κι άλλο την δόξα που ήταν κάποτε η Ελλάδα.

 

 

ΔΙΟΣΥΡΙΣΜΟΙ ΣΥΡΙΖΟΚΟΛΑΟΥΖΩΝ

 

Χρίστος Γούδης
19/01/2016

Η ανάδειξη ενός νεαρού μουσικάντη-αφηγητή (μέλους συγκροτήματος αφροκυμβαλιστών του παρακμιακού είδους της «ταμ-ταμ» ηχορυπαντικής μουσικής) σε γραμματέα της συριζαίϊκης νεολαίας, ανέδειξε παράλληλα και την ταχυδακτυλουργική του δεινότητα  σε αλματώδεις διορισμούς μητρός, αδελφού και γκαρδιακής φίλης του στον εσμό των κολαούζων και των κηφήνων των τρεφόμενων από τους παχυλούς χυμούς τους εκρέοντες από το θαλερό δέντρο της κοιλοβο(υ)λευτικής μας δημοκρατίας.

Οι εναντίον του εκτοξευθείσες αρές από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώθηκαν όχι τόσο στο φαύλο γεγονός αυτό καθεαυτό, καθότι ο ετσιθελικός διορισμός παρατρεχάμενων θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα των νομέων της εξουσίας,  όσο στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν το επίσης φαύλον της αριστεράς η οποία ως αντιπολίτευση κατακεραύνωνε υποκριτικά την μπουρζουαζία για να κάνει τα ίδια και χειρότερα ως κυβέρνηση.

Δύο είναι τα ενδιαφέροντα σημεία που προέκυψαν στην πορεία της δημοσιογραφικής και τηλεοπτικής κάλυψης του γεγονότος. Το πρώτο αναδύεται από την αποδοκιμασία των δημοσιολογούντων για το σκεπτικό που ο εν λόγω μουσικάντης ανέπτυξε, καθότι προέβαλε τον ισχυρισμό ότι έτσι δικαιώνεται ο εαμίτης παππούς του, η αγωνίστρια μητέρα του και ο καταληψίας αδελφός του. Όμως οι ίδιοι αυτοί αστοί δημοσιογράφοι-επικριτές του θεώρησαν παράλληλα υποχρέωσή τους να αντιδιαστείλουν τις επικρίσεις τους από την «ένδοξη ιστορία της αριστεράς». Καλά ακόμη δεν έμαθαν την πραγματική ιστορία της αριστεράς στην Ελλάδα; Τα απομνημονεύματα του πατέρα μου με τίτλο «Αίμα και Χώμα», όπως και το δίτομο δικό μου έργο «Τοτέμ και Ταμπού της Νεότερης Ιστορίας μας» βασισμένο στο τι αποκαλύπτουν οι ίδιοι οι κορυφαίοι αριστεροί για την ιστορία της αριστεράς στη χώρα μας (τα οποία πρόκειται να κυκλοφορήσουν σε λίγες μέρες) θα τους είναι χρήσιμα, αν όντως επιθυμούν να μάθουν, αντί να γλύφουν άκριτα και απροκάλυπτα μια παράταξη της οποίας οι παλαιότεροι εκφραστές και ακτιβιστές, ανεξαρτήτως της καλής πρόθεσης κάποιων ιδεολόγων τους, αιματοκύλισαν την πατρίδα μας.

Το δεύτερο σημείο αφορά την σιωπή της αντιπολίτευσης γύρω από το θέμα, και ιδιαίτερα της άρτι ανανεωθείσας νεοδημοκρατικής ηγεσίας, η οποία πολλά υπόσχεται για μεταρρυθμίσεις και αναγεννητικές προοπτικές της χώρας μας. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν: να καταθέσει πάραυτα προς ψήφιση στη Βουλή σχέδιο νόμου, αποτασσόμενη έμπρακτα το κηφηναριό των κυβερνητικών κολαούζων το οποίο μέχρι τώρα και η ίδια κατά κόρον εξέτρεφε. Θα το αποτολμήσει για να καταδείξει ότι πράγματι εννοεί να επιβάλει την αξιοκρατία όταν έλθει στην κυβέρνηση ή θα προτιμήσει να μας παίξει μπαγλαμαδάκι διατεινόμενη το ελληνικότερον των μουσικών ήχων του, σε σχέση με την αφροεπιληπτική κουλτούρα των ήχων του ταμ-ταμ που συνεπαίρνει τον (τ)σύριζα;

 

Η ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

-Πόσο συμβατές είναι οι αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Οργάνων με την ανθρώπινη υπόσταση;-

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος,
Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
28/12/2015

Η είσοδος της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1981 έγινε δεκτή με ιδιαίτερο αν και αβασάνιστο ενθουσιασμό από κυβέρνηση και λαό.

Η συνέχεια της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της χώρας μέσα από τις διάφορες συνθήκες (Άμστερνταμ- Μάαστριχ- Λισαβόνας) αλλά και τις υπό μορφή καταιγισμού Ευρωπαϊκές οδηγίες, είναι βέβαιο τώρα πια, πως έχουν πιάσει στον ύπνο την υπό αποδόμηση και αποπροσανατολισμένη Ελληνική Κοινωνία (βλ επ’ αυτού άρθρο μου Η αποδόμηση και ο αποπροσανατολισμός της Ελληνικής Κοινωνίας Ελεύθερη ώρα 25-12-2015, Ελεύθερη Θράκη 24-12-2015, GREEK ACTIVITY 24-12-2015)

Όπως έχει τονισθεί και με προηγούμενα άρθρα μου , πολλά παράξενα έχουν εισαχθεί ως εσωτερικό δίκαιο με τις συνθήκες και τις κατά καιρούς Ευρωπαϊκές οδηγίες στην Ελληνική έννομη τάξη.

Η είσοδος μας στην Οικονομική Νομισματικής Ένωση (ΟΝΕ) έκανε ακόμη πιο ασφυκτική την εισαγόμενη Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, αφού το ευρώ σιγά- σιγά στραγγάλισε την οικονομία μας, την επιχειρηματική δραστηριότητα στην χώρα αλλά είναι και μια από τις κύριες αιτίες της αυξανόμενης ανεργίας στην χώρα μας.

Σε όλα αυτά ήλθαν να προστεθούν οι Ευρωπαϊκές οδηγίες για ένταξη στην χώρα μας εισερχομένων παράτυπων- μεταναστών με διαδικασίες ένταξης των στην αγορά εργασίας, με διαδικασίες χορήγησης ασύλου αλλά και οικογενειακής επανένωσης.

Το θλιβερό αποτέλεσμα είναι η χώρα αυτή την στιγμή με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς να αριθμεί τουλάχιστον τρία εκατομμύρια αλλοδαπούς που σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη υπογεννητικότητα και δημογραφικό, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα για την συνέχεια ύπαρξης της Ελληνικής Κοινωνίας.

Και ενώ όλα αυτά υπήρξαν καταιγιστικά και ενάντια σε μια αποκοιμισμένη από την ψευδεπίγραφη ευμάρεια της Ελληνικής κοινωνία, δεν ήταν λίγες οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δικαιωμάτων του ανθρώπου που καταδίκαζαν την χώρα μας, γιατί δεν συμμορφώνονταν τάχα με τις παράξενες και αμφίβολης υγιούς προοπτικής και εξέλιξης, πρακτικές μιας δικής τους «ευρωπαϊκής (;!)» κοινωνίας .

Δεν άργησε λοιπόν να τεθεί μεταξύ άλλων  και το θέμα της θεσμοθέτησης του συμφώνου συμβίωσης. Αρχικά με τον Νόμο 3719/2008 θεσμοθετήθηκε ως η συμφωνία δυο ενηλίκων ετερόφυλων προσώπων με την οποία οργανώνουν τα πιο πάνω πρόσωπα, την συμβίωση τους (σύμφωνο συμβίωσης). Η συμφωνία αυτή αρχίζει να ισχύει από την κατάθεση αντιγράφου του συμβολαιογραφικού εγγράφου στον ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους, το οποίο καταχωρείται στο ειδικό βιβλίο του ληξιαρχείου.

Ο βασικός λόγος θέσπισης του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης ήταν επειδή είναι εύκολο στην λύση του. Επιλέγεται από άτομα τα οποία θέλουν να αισθάνονται ότι έχουν την ελευθερία «να φύγουν» από την σχέση χωρίς να χρειάζεται να εμπλακούν σε δικαστικές διαμάχες!.

Παρά την υφέρπουσα αντισυνταγματικότητα του θεσμού, δεν υπήρξαν αντιδράσεις από τους θεσμικούς εκφραστές της κοινωνίας μας στο πλαίσιο της χαλάρωσης των πάντων και ενόψει του γεγονότος ότι αφορούσε ετερόφυλα ζευγάρια. Κακώς βέβαια! Αποτέλεσε την βάση του ολίγον κατ’ ολίγον ροκανίσματος της Ελληνικής Κοινωνίας. Πως; Δια της μεθόδου της «σαλαμοποίησης», όπως και πιο κάτω θα δούμε!

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ όμως έφερε πρόσφατα νομοσχέδιο για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια. Παρά τις αντιδράσεις στην Βουλή, άνοιξαν με ευκολία όλες οι κερκόπορτες με τελική κατάληξη την υπερψήφιση του νομοσχεδίου από την Ολομέλεια της Βουλής , μέσα σε επευφημίες και προκλητικούς ηδυπαθείς ασπασμούς «ανδρών και γυναικών» στο κοινοβουλευτικό άντρο της ανομίας;!

Με το νομοθέτημα αυτό αναδεικνύονται τρία καίρια ερωτήματα τα οποία πρέπει να μας απασχολήσουν στην συνέχεια α) πόσο ανατρέπεται με μια τέτοια θεσμοθέτηση η Οντολογία του Ανθρώπου, αλλιώς η ανθρώπινη υπόσταση; Β)πόσο εναρμονισμένο με το Σύνταγμα μας  είναι ένα τέτοιο νομοθέτημα; Γ) πόσο αλήθεια η Ευρωπαϊκή Ένωση με τα όργανα της, ιδιαίτερα το Ευρωπαϊκό δικαστήριο των δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΔΔΑ) να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και κατά πόσον οι αμφιβόλου ορθότητας αποφάσεις του ΕΔΔΑ μπορούν να βρίσκουν όριο και φραγμό στην δική μας έννομη τάξη;!.

Δεν μπορεί να υπάρξουν σοβαρές αντιρρήσεις πως ο αρχέγονος θεσμός της οικογένειας βάλλεται με τέτοιου είδους περιέργους και ερμαφρόδιτους θεσμούς, αφού δίπλα του προστίθεται και κάτι άλλο που δεν υφίσταται σύμφωνα με το φυσικό δίκαιο. Πως αλήθεια θα εξισωθεί το «αρσενικοθήλυ» με τον άνδρα και την γυναίκα, που μόνον αυτοί οι δυο ετερώνυμοι πόλοι έλκονται για να δημιουργήσουν οικογένεια για την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους ;  Κατά συνέπειαν νομιμοποιεί η πολιτεία μια βάναυση εκτροπή του ανθρωπίνου σώματος, αφού είναι γνωστές οι ασθένειες του παχέος εντέρου από μια τέτοιου είδους σεξουαλική συνεύρεση, ενώ ένας μεγάλος αριθμός αυτών των προσώπων είναι οροθετικοί, συντηρούμενοι με φάρμακα και ενέσεις. Αυτήν την κοινωνία αλήθεια θέλει;!

Στην νομική αυτή κατρακύλα ανεξαρτήτως της θρησκευτικής προσέγγισης του θέματος, που φυσικά έχει και αυτή, την ηθική νομιμοποίηση της εκκλησίας για έλεγχο και αντίρρηση, πρέπει να αντιταχθεί κυρίως πως το σύμφωνο συμβίωσης αυτό καθεαυτό είναι αντισυνταγματικό, πέραν της ανατροπής της οντολογίας του ανθρώπου.

Αν οι περισπούδαστοι υπουργοί του Σύριζα Παρασκευόπουλος , Αναγνωστοπούλου και τα λοιπά καλά παιδιά (όπως και ο κρυπτόμενος Καμένος, τι θλιβερή ειρωνεία αλήθεια;) έπαθαν αμνησία αναφορικά με τον θεμελιώδη υπερκείμενης νομοθετικής ισχύος νόμο, το Σύνταγμα μας(!), δεν έχουμε παρά να τους το θυμίσουμε , έστω και αν το αντιπαρέλθουν με δυσθυμία και γνωστή προοδευτική αριστερής κοπής αλαζονεία……

Δυστυχώς αλλά αυτές είναι οι δημοκρατικές ευαισθησίες των αριστερών δυνάμεων αλλά και των υπολοίπων αξιοθρήνητων κεντροδεξιών- θολοποταμίσιων και πασοκικών αποκομμάτων!

Το άρθρο 21 του Συντάγματος αναδεικνύει την οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους. Παράλληλα ρητά προβλέπει πως ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του κράτους.

Στην γραμματική του διατύπωση στην παραπάνω διάταξη το Σύνταγμα δεν προβλέπει απολύτως τίποτε γενικά για το σύμφωνο συμβίωσης, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η παραπαίουσα και η εις λήθαργο ευρισκόμενη Ελληνική κοινωνία σιωπηρά το αποδέχθηκε με την ψήφιση του !(το έτος 2008)

Πολύ περισσότερο όμως το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια βρίθει αντισυνταγματικότητας γιατί δεν εννοείται ένωση μεταξύ αντρών ή και γυναικών με σύμφωνο συμβίωσης, που ως θεσμός δεν προβλέπεται συνταγματικά, πολύ δε περισσότερο γιατί δεν υπάρχει μητρότητα στους άντρες, ούτε μπορεί να προστατευθεί η παιδική ηλικία μέσω αυτού του εξαμβλωματικού θεσμού. Και επειδή ανεξαρτήτως της διαβεβαίωσης από τον Υπουργό Δικαιοσύνης περί κατ΄ αρχήν απαγορεύσεως τεκνοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια, εξυφαίνεται ολίγον κατ’ ολίγον και αποδοχή του ανιστόρητου , αφύσικου αυτού θεσμού (τεκνοθεσία σε ομόφυλα ζευγάρια)

Είναι Ηλίου φαεινότερο πως ο Νόμος για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων ζευγαριών είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικός!.  Η αντισυνταγματικότητα του Νόμου όμως αναδεικνύεται και από άλλες συνδυασμένες διατάξεις του Συντάγματος αλλά και του Αστικού Κώδικα (ΑΚ).

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 5 παρ 1 Σ καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητα του και να συμμετέχει στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας εφ’ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Ποιος μπορεί να αντιλέξει με σοβαρά επιχειρήματα ότι το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια δεν προσκρούει στα χρηστά ήθη της δοκιμαζόμενης κοινωνίας μας; Δηλαδή πως μπορεί να πείσει η θλιβερή συγκυβέρνηση «Συριζανέλ» πως επιχειρώντας να κάνει την εξαίρεση κανόνα, θεσμοθετώντας δημόσια την παρά- φύσιν κοινωνία αντρών ή και γυναικών δεν προσβάλλει τα χρηστά ήθη της Ελληνικής Κοινωνίας; Γιατί αλήθεια προτού νομοθετήσει δεν έκανε και εδώ η θλιβερή συγκυβέρνηση δημοψήφισμα(!) για να σφυγμομετρήσει τον παλμό της αποπροσανατολισμένης μεν αλλά όχι ακόμη βαριά νοσούσας Ελληνικής Κοινωνίας;! Δηλαδή νομοθέτησε Ό,τι όλες οι προηγούμενες Κυβερνήσεις άφηναν ένοχα να περνούν μέσα από τα ΜΜΕ.

Τα ενσαρκούμενα ομόφυλα ζευγάρια από αξιοθρήνητους ηθοποιούς στις τηλεοπτικές εκπομπές- «η πολυκατοικία», «10 μικροί μήτσοι» αλλά και σε πολλές άλλες,  υπέσκαπταν ύπουλα την κοιμισμένη και νωχελική από ευμάρεια κοινωνία μας, δημιουργώντας έτσι τα θολά πρότυπα ομόφυλων ζευγαριών στα παιδιά μας! Δυστυχώς η διαβρωτική δύναμη της τηλεόρασης στις ψυχές των νέων είναι τρομακτική!

Δηλαδή με την λογική αυτή της θεσμοθέτησης «άνευ ορίων» γιατί να μην ζητηθεί από τους λογής- λογής «ανώμαλους» οι οποίοι ενδεχομένως έχουν ισχυρές οικονομικές επιρροές, να θεσμοθετηθεί μετά από λίγο και η κτηνοβασία;! Μήπως όμως τελικά ο νόμος αυτός θεσμοθετήθηκε για να αποτελέσει και παράθυρο στην νομιμοποίηση λογής- λογής λαθρομεταναστών με φανατικούς του ιδίου φύλου μέσω της νομιμοφάνειας του συμφώνου συμβίωσης; Μήπως ακόμη και πενόμενοι ετερόφυλοι θα συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης με ομοφυλόφιλους μόνον και μόνον για να καρπωθούν την ασφάλεια τους ή την σύνταξη τους; Είναι αλήθεια αυτό ναι ή όχι μια ωμή «περιγραφή» του Νόμου;!

Κι αν υποτεθεί πως οι σκέψεις αυτές έχουν βασιμότητα, αναλογίστηκαν αλήθεια τι κάνουν οι «κύριοι» της συγκυβέρνησης; Παραδίδονται ή όχι τις την χλεύη αυτού του λαού;! Που του τινάζει την συνοχή του στον αέρα και μέσω από τέτοια θλιβερά νομοθετήματα;!

Όμως το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών βρίσκει φραγμό και στην διάταξη του άρθρου 33 ΑΚ. Σύμφωνα με την ισχύουσα θεσμοθέτηση αυτή, διάταξη αλλοδαπού δικαίου δεν εφαρμόζεται, αν η εφαρμογή της προσκρούσει στα χρηστά ήθη ή γενικά στην δημόσια τάξη. Έτσι κανόνες αλλοδαπού δικαίου, όπως το δίκαιο χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αποδέχονται σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων ζευγαριών, είναι σφόδρα πιθανόν  να αντίκεινται σε θεμελιώδεις αρχές του ημεδαπού δικαίου σε τέτοιο σημείο, ώστε η εφαρμογή τους να μην είναι ανεκτή από την ημεδαπή έννομη τάξη.

Απαιτείται λοιπόν στις περιπτώσεις αυτές να τεθεί ένα όριο στην εφαρμογή του αλλοδαπού δικαίου (Στην κατεύθυνση αυτή βλ εύστοχες σκέψεις του αείμνηστου πανεπιστημιακού μου δασκάλου Ηλία Κρίσπη Ιδ. Διεθνές δίκαιο. Γενικό μέρος σελ 357-358).

Δεν μπορεί λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ένωση με τα διάφορα όργανά της (Επιτροπή- Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) να μας κουνά το δάκτυλο, γιατί δεν προσαρμόζουμε την δική μας νομοθεσία στις δικές της αμφιβόλου ορθότητας νομοθετικές διατάξεις αλλά και δικαστικές αποφάσεις του ΕΔΔΑ, όταν όλη αυτή η Νομοθεσία προσκρούει στα χρηστά ήθη της χώρας μας ή γενικά στην Δημόσια τάξη μας !!!

Δεν μπορεί η αλλοδαπή νομοθεσία να καταλύει θεσμούς δημόσιας τάξης όπως η οικογένεια και ο γάμος μεταξύ ετερόφυλων που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένοι! Εξ άλλου προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η διάταξη του άρθρου 3 ΑΚ που ορίζει ότι η ιδιωτική βούληση δεν μπορεί να αποκλείσει την εφαρμογή κανόνων δημόσιας τάξης.

Συνακόλουθα αν θέλουν οι διάφοροι «λεβέντες» ή οι περίεργες «αμαζόνες» να περιβάλλουν τις ιδιαιτερότητες τους με ιδιωτικές συμβάσεις δεν έχουν παρά να οδηγηθούν σε οποιονδήποτε συμβολαιογράφο επιλογής τους και να συμφωνήσουν τα περιουσιακά και ενδεχομένως κληρονομικά τους δικαιώματα μεταξύ αυτών όμως (inter partes) και όχι δημόσια μεταξύ πάντων (erga omnes).

Γιατί ο νομοθέτης δεν μπορεί να επιτρέπει στην ιδιωτική πρωτοβουλία να καταλύει κανόνες Δημόσιας τάξης (πχ οικογένεια- γάμος) άρθ 3 ΑΚ. Ούτε η Ελληνική πολιτεία μπορεί πολύ περισσότερο να επιτρέπει σε οποιοδήποτε αλλοδαπό δίκαιο της όποιας εκχυδαϊσμένης χώρας – έστω και αν τυπικά ανήκει στην Ευρώπη- να προσκρούει στην Δημόσια τάξη (της Ελλάδος) ! (βλ από την Νομική βιβλιογραφία Βρέλλης/ΔΔ σελ 298 Γραμματικάκη /Αλεξίου /Παπασιούτη- Πασιά /Βασιλακάκης/ ΔΔ σελ 171 και Καίσης ,Γάμος ομοφύλων και Δημόσια τάξη,  τόμος Ι Μανωλεδάκη ΙΙΙ (2007 σελ 733)

Κατά συνέπειαν ο νέος Νόμος αυτός αναδύει έντονη αντισυνταγματικότητα και δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί ούτε από τα Δικαστήρια, όταν ενδεχομένως θα επιληφθούν διαφορών που απορρέουν από τα αντισυνταγματικά σύμφωνα συμβίωσης, ούτε από τους εκάστοτε ληξιάρχους στους οποίους θα προσκομίζεται συμβολαιογραφικό αντίγραφο του προς καταχώριση στο ειδικό βιβλίο του ληξιαρχείου.

Αυτονόητο είναι πως ο Νόμος πρέπει να προσβληθεί με την πρώτη ευκαιρία ως αντισυνταγματικός, από Συλλόγους πολυτέκνων από τους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας αλλά και από την, εν πολλοίς χωρίς μαχητικότητα, λειτουργούσα  εκκλησία.

Συνακόλουθα δεν αρκεί μόνον να χτυπούν κάποιοι φιλότιμοι μεν, γραφικοί δε ιεράρχες πένθιμα τις καμπάνες της περιοχής τους!

Αντί η θλιβερή αυτή συγκυβέρνηση να σκαρφίζεται σύμφωνα συμβίωσης ομοφύλων, αντί να ανοίγει διάπλατα τις κερκόπορτες για να εισέρχονται στην χώρα λογής- λογής απροσδιόριστης και ανεξερεύνητης προέλευσης αλλοδαποί με το πρόσχημα του «πρόσφυγα» καλύτερα θα ήταν να στήριζε την Ελληνική οικογένεια. Πως; Με λιγότερους φόρους. Με περισσότερες θέσεις εργασίας. Με αύξηση των παραγωγικών επιχειρήσεων του πρωτογενούς τομέα.

Για να μπορούν οι νέοι μας να μένουν στον τόπο τους. Για να ξαναγίνει εύρωστη και πολυπληθής η ηλικιακά παρακμασμένη κοινωνία μας. Να ενισχύσουν τις δοκιμαζόμενες πολύτεκνες οικογένειες όπως ορίζουν οι διάφοροι νόμοι (αρθ 1 Ν 2527/1997 (αρ 10)- κατάταξη πολυτέκνων σε ειδικό πίνακα προτεραιότητας) με τα κατάλληλα μέτρα φροντίδας (βλ ΣτΕ 3410/2003 ΔΦΝ 2004, 1705)

Αντ’ αυτών περικόπτουν ακόμη και το επίδομα τρίτου παιδιού από τον ΟΓΑ που προβλέπεται με το άρθρο 63 του Ν 1892/1990 και στην θέση του θεσμοθετούν σύμφωνα συμβίωσης ομοφύλων!. Πως αλήθεια θα τεκνοποιούν οι τελευταίοι; Με τρίτους του άλλου φύλου; Μύλος δηλαδή!  Δυστυχώς η συγκυβέρνηση αυτή, μια κυβέρνηση αθέων (βλ και σχετικό άρθρο μου επ’ αυτού, Μια κυβέρνηση αθέων, Ελεύθερη Ώρα 27-9-2015 , MAXIMUM FM 25-9-2015, GREEK ACTIVITY 25-9-2015) φάνηκε από την αρχή πως δεν έχει σκοπό να τηρήσει το Σύνταγμα (ούτε την ύψιστη πολιτειακή πράξη της άρνησης της κυβέρνησης δεν σεβάστηκε!). Το παραβιάζει διαρκώς κατά συρροή και κατ’ εξακολούθησιν με το πρόσχημα τάχα αορίστων φιλελεύθερων αρχών ισότητας και ισονομία, αμφίβολης ορθότητας και θολής υποκουλτούρας.

Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας θα ήταν καλύτερα να ζητήσει συγνώμη από τις μάνες που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους τα χρόνια των μνημονίων και όχι από τα ομόφυλα ζευγάρια , όπως ανερυθρίαστα δήλωσε! γιατί άργησε τα τους φτιάξει το σύμφωνο!

Για όλα αυτά πέραν από την ανθρώπινη δικαιοσύνη υπάρχει και η θεία Δίκη, η οποία και θα επισύρει και την αμείλικτη Νέμεση σε όλους αυτούς τους επίορκους……..

 

ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

Τα σκυλιά ουρλιάζουν, το καραβάνι προχωρεί
Τσιπραϊκό Αραμπέσκ

Χρίστος Γούδης
03/12/2015

Τάδε έφη ο σεΐχης του τσύπριζα στην κυνοβουλευτική του ομάδα ως νέος άραψ Αβερρόης, πλήρης θυμοσοφίας και πρόδρομος της επερχόμενης λαϊκής θυμηδίας εν όψει της προεξοφλούμενης από τον φλαμπουριάρη (ελληνιστί σημαιοφόρο) του κόμματος σύμπραξη με τον Άγιο Βασίλη της Ενώσεως Λεβεντώων, μέρες γιορταστικές που μας έρχονται. Τώρα το πώς ο ημέτερος Αγιοβασίλης της ελληνικής ορθόδοξης παράδοσης κατάντησε να έρχεται στη χώρα μας από την Φινλανδία με έλκυθρο συρόμενο από κερατάδες τάρανδους είναι μια άλλη εβροπέϊκη ιστορία.

Το καραβάνι συνεχίζει λοιπόν να πορεύεται προερχόμενο από την έρημο της «υποσακχάρεως» Αφρικής (κατά παλαιότερη έκφραση του τσιπραλέξη σε τηλεοπτική του εμφάνιση) ενισχυμένο από τις ασιανές ορδές των απογόνων του Ταμερλάνου, του Σεΐχ αλ Τζέμπελ (του καθ’ ημάς Γέρου του Βουνού) και των «χασισίμπ» του, των χασισομένων φανατικών ακολούθων του, των αποκληθέντων από τους δυτικούς σταυροφόρους, κατά παραφθορά της αραβικής λέξεως, ως «ασασίνων», λέξεως ταυτιζόμενης εννοιολογικά με τους δολοφόνους (των χριστιανών φυσικά). Ειρήσθω εν παρόδω ότι οι δολοφόνοι μωαμεθανών στις σταυροφορίες των δυτικών δεν ήταν φυσικά δολοφόνοι, ήταν απλά  χριστιανοί ιππότες στην υπηρεσία του Θεού, που γεμάτοι ευλάβεια και ανιδιοτέλεια πορεύονταν για να απελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους. Άσχετα τώρα αν, επειδή τα βρήκαν σκούρα με τον Σαλαντίν, στράφηκαν προς Κωνσταντινούπολη μεριά και φράγκεψαν τον τόπο εν σωτηρίω έτει 1204.

Χρόνια και ζαμάνια μετά, κι αφού φραγκέψαμε ξανά, άφραγκοι πλέον, το καραβάνι του πολιτικού συρφετού των τσυπριζαίων και του μάγματος των αφροασιανών λαθρομεταναστών και προσφύγων εισέβαλε στη χώρα μας και πορεύεται «ατουφέκιστο» στην έρημο, γιατί έρημο κατάντησαν την  Ελλάδα. Πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς μπούσουλα. Ντουγρού προς τον γκρεμό. Κι ας ουρλιάζουν οι «έλληνες σκύλοι». Για φασίστες θα μιλάμε τώρα;

 

Η ΝΔ και η «Γραματικι τις νεοελινικις γλόςας»

«Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα δύναμης, ενώ η υποκρισία αδυναμίας», Β.Ι. Λένιν.

Κώστας Κεφαλάς
02/12/2015

Η  επιστροφή της  Ελληνικής  γλώσσας και γραφής στην κατάσταση που είχε  πριν την «Κοραϊτική  κάθαρση» και  το επιζητούμενο της επαναφοράς των Τουρκικών, Αλβανικών και Σλαβικών λέξεων στον λόγιο  λόγο υπήρξε ένα  παλιό  όνειρο της αριστεράς που θα γίνει πραγματικότητα  αργότερα από τις μεταπολεμικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες,  ακόμα και σήμερα, μετά την  κατάργηση της πολιτικής αρχής του έθνους-κράτους που επέβαλαν,  αυτοπροσδιορίζονται σουρεαλιστικά ως «πατριωτικές».  Όλα άρχισαν το 1926 όταν οι Έλληνες  εκπαιδευτικοί στην Σοβιετική Ένωση απεφάσισαν  να αλλάξουν την Ελληνική    γραφή με την  υιοθέτηση του μονοτονικού συστήματος σε ένα νέο «προοδευτικό και δημοκρατικό» Ελληνικό αλφάβητο που θα περιελάμβανε  20 μόνο γράμματα, καταργώντας το «η»,το «ω»,το «ξ» και το «ψ», καθώς και τους διφθόγγους.   Εδώ, το «υ» θα προφέρεται ως «ου» και το «σ» θα αντικατασταθεί με το «ς».  Όλα αυτά θα υλοποιηθούν  με την έκδοση της  «Γραματικις τις νεοελινικις γλοςας» και θα γίνουν πραγματικότητα με την έκδοση της εφημερίδας «Κολεχτιβιςτις». Η προσπάθεια των Ελλήνων κομμουνιστών είχε σαφώς ιδεολογικά κίνητρα, επειδή οι ταξικοί τους εχθροί είχαν υιοθετήσει την απλή καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα   ως την επίσημη γλώσσα και γραφή  στο  αστικό κράτος των.

Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1976, μία  αστική  κυβέρνηση θα εισηγηθεί  την νομοθετική κατάργηση της  διαχρονικής συνέχειας της Ελληνικής γλώσσας, καθώς και τον οριστικό ενταφιασμό  των κλασικών σπουδών μέσω της υιοθέτησης της δημοτικής ως  επίσημης γλώσσας του κράτους.«Δεν καταργήσαμε την αρχαιογνωσία στα σχολεία αλλά καθιερώσαμε να διδάσκονται τα αρχαία κείμενα από δόκιμες μεταφράσεις», θα  κομπάσει με στόμφο ο τότε υπουργός παιδείας της ΝΔ, ενώ στην πραγματικότητα αυτός και η κυβέρνηση του θα είναι οι ηθικοί αυτουργοί και οι υπεύθυνοι της διακοπής της διαχρονικής συνέχειας της  Ελληνικής γλώσσας μετά  από δύο χιλιάδες χρόνια συνεχούς χρήσης, υλοποιώντας έτσι το αριστερό όνειρο της πολιτιστικής αποδόμησης. Αυτοί,  θα είναι  οι φορείς   ενός δήθεν «πατριωτικού κόμματος» που θα δώσει την δυνατότητα  στις αδηφάγες πράσινες ακρίδες, έξη χρόνια αργότερα, να διαλύσουν πρώτα την παιδεία  και μετά την χώρα, αρχίζοντας το καταστροφικό τους έργο με την κατάργηση του πολυτονικού.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, μία άλλη κυβέρνηση της ΝΔ θα εισηγηθεί την χρήση του  συνθέτου παραγώγου  στην ονοματολογία  του κράτους των Σκοπίων που θα περιέχει τον προσδιοριστικό όρο «Μακεδονία». «Κανένας δεν θα θυμάται το  Σκοπιανό μετά  δέκα χρόνια  θα ισχυρισθεί ο τότε Πρωθυπουργός».  Αργότερα, βουλευταί και υπουργοί  της ΝΔ θα υπογράφουν, θα ψηφίζουν  και θα υπερασπίζονται με πάθος τις συνθήκες των διαφόρων «Δουβλίνων» που  θα μετατρέψουν σταδιακά  ένα έθνος-κρατος σε Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Οι πολιτικοί ταγοί της ΝΔ θα «ευχαριστούν» τις εκατοντάδες χιλιάδες των μουσουλμάνων μεταναστών που θα διαλέξουν την Ελλάδα για εγκατάσταση, ισχυριζόμενοι ταυτόχρονα μετά περισσού πάθους, «ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών (παράτυπων) είναι υπεράνω του εθνικού συμφέροντος». Άλλοι από αυτούς, θα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ του «δικαιώματος καψίματος των Ελληνικών συμβόλων», θα  «φιλοξενούν Πακιστανούς» σε «αναψυκτήρια», θα θεωρούν «ηθικό»  το  νομοθετημένο συμφέρον τους, ενώ θα συμβάλουν με όλες τους τις δυνάμεις στην αποδόμηση του έθνους- κράτους  σε συγχορδία με  την αριστερά της «Εκάλης».   Την κορύφωση των πολιτικών ανομημάτων  της ΝΔ θα  αποτελέσει η διατήρηση και διαιώνιση του  γραφειοκρατικού συστήματος των δέκα περίπου χιλιάδων  μεσαίων στελεχών του  ΠΑΣΟΚ που πλαισίωσαν τον κρατικό μηχανισμό μετά το 1981 και  πολιτική νομιμοποίηση που έδωσαν   στην πράσινη  διαχείριση  της εξουσίας μέσω της συγκυβέρνησης.   

 Η κορύφωση της εθνικής αποδόμησης από την ΝΔ θα  ολοκληρωθεί με την  μετατροπή των  Ελλήνων από  ελεύθερο λαό ιδιοκτήτων σε  ένα φοβισμένο   σύνολο ακτημόνων προλεταρίων ενοικιαστών με την έμμεση αλλά ουσιαστική δήμευση της περιουσίας των μέσω του ΕΝΦΙΑ. Ταυτόχρονα,  θα αμιλλώνται   με τα άλλα πολιτικά κόμματα στο  κοινό πολιτικό όραμα της  μετατροπής της χώρας σε απέραντο πτωχοκομείο και  ευπειθές Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο-παρία.

Η πρόσφατη διαδικασία εκλογής αρχηγού, απέδειξε ότι αυτό το κόμμα   «νοσεί νόσο βαρεία»,  ενώ αδυνατεί να διαχειρισθεί απλές διαδικαστικές καταστάσεις  και συνεπώς είναι  ιδεολογικά και πολιτικά νεκρό και ακατάλληλο να  αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.

 Η αυτοδιάλυση της ΝΔ θα προσφέρει υψίστη υπηρεσία στην χώρα, αφενός με τον απεγκλωβισμό των  παγιδευμένων πατριωτικών δυνάμεων  και  αφετέρου, με την  ταυτόχρονη δημιουργία ενός νέου κόμματος το οποίο θα καλύψει το αφύσικο  κενό στα δεξιά του πολίτικου φάσματος, ελευθέρου μεταπολιτευτικών βαριδιών και ιδεοληψιών  αναλόγων της «Γραματικις τις νεοελινικις γλόςας».

http://www.dimokratianews.gr/content/56165/i-nd-kai-i-gramatiki-tis-neoelinikis-glosas

 

ΟΙ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής , Δικηγόρος,
20/11/2015

            Δυο μήνες τώρα το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που έχει κατά τα άλλα τον θεσμικό και καίριο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης βολοδέρνει με την διαδικασία εκλογής πρόεδρου του.

            Μαζί του βολοδέρνει όμως και ο ελληνικός λαός που παρακολουθεί αηδιασμένος (!) την πολυτελή συνάμα όμως θυμίζοντας «ρωμαϊκή αρένα», διαδικασία εκλογής προέδρου του κόμματος, όταν το τελευταίο είναι ανύπαρκτο ουσιαστικά τόσο σε κοινοβουλευτική όσο και εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση.

            Έτσι το αριστερίστικο συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ με τις ευλογίες των ΑΝΕΛ  ή καλύτερα όλοι μαζί συγκυβέρνηση ΚΟΚΟ-ΣΑΝΕΛ (!) περνά στο όνομα της υποτιθέμενης εξυγίανσης και μεταρρυθμίσεων της ελληνικής κοινωνίας το ένα μετά το άλλο τα νομοσχέδια για προαπαιτούμενα, φορολογία, πλειστηριασμούς ακόμη και σε  πρώτη κατοικία, βαπτίζει όλους τους λαθρομετανάστες πρόσφυγες, αφήνει με την ανοχή της χιλιάδες ανεξιχνίαστης προέλευσης (ίσως και τζιχαντιστές!) μέσα στη χώρα, ενώ συνειδητά συνεργεί στην κατάργηση της συνθήκης της Σένκεν με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και όλα αυτά γιατί ;

            Γιατί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ασχολείται μόνο με την εκλογή προέδρου !!

            Έτσι τον ταλαίπωρο και άξιο όμως της μοίρας του ελληνικό λαό, τον ενδιαφέρει βλέπετε, τάχα περισσότερο, αν πρόεδρος βγει ο «Βαγγέλας» ή ενδεχομένως ο σφόδρα υποστηριζόμενος από τα ΜΜΕ γόνος παραδοσιακής εκ της χερσονήσου καταγόμενης οικογένειας ή ο με σχιζοφρενικές διαθέσεις κατ’ επάγγελμα βιβλιοπώλης ή ο φέρελπις κατά τα άλλα νέος, εκ βορείου Ελλάδος ευγενούς καταγωγής (!), επιθυμών όμως καθιέρωση του νέου πρωτότυπου θεσμού της «δυαρχίας» στο κόμμα !! (Άλλος πρόεδρος στην Βουλή – άλλος στο κόμμα!)

            Αν όλα αυτά δεν είναι για γέλια και για κλάματα, τότε τι είναι….;;

            Γι’ αυτό έστω και την ύστατη στιγμή ας ξυπνήσει ο αποπροσανατολισμένος αυτός λαός -είτε οπαδοί του κόμματος λέγονται, είτε και όσοι καλούνται απ’ όλο το εκλογικό μαντρί να ψηφίσουν έναντι «εισιτηρίου» 3 ευρώ-, να πάει καλύτερα για καφέ -θα περάσει μετά βεβαιότητας καλύτερα- παρά συνωστιζόμενος στα πρόχειρα εκλογικά κέντρα του κόμματος για να εκλέξει τον νέο πραίτορα μεσσία (!) που θα τον λυτρώσει από τας οδύνας…

Τι να σώσει άραγε, από τα αποκαΐδια που και οι ίδιοι οι «φωστήρες» της Νέας Δημοκρατίας κατά το παρελθόν- άμεσο και παλαιό_ προκάλεσαν;!

Σκέψου λοιπόν μια φορά με σωφροσύνη ταλαίπωρε , προδομένε αλλά και νωχελικέ λαέ και γύρνα τους την πλάτη…..

 

Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Χρίστος Γούδης
19/11/2015

Η άρνηση δύο βουλευτών του Σύριζα, του μεν Γαβριήλ Σακελλαρίδη να αποστεί των ιδεολογικών του αρχών (προτιμώντας να παραιτηθεί της βουλευτικής του έδρας παρά να δεχθεί τον ευτελισμό και εξευτελισμό της αριστεράς), του δε Στάθη Παναγούλη να υποταγεί στα κελεύσματα της κομματικής εξουσίας (ενάντια στην συνείδησή του), και η ανταρσία βάθους του χριστιανοδημοκράτη πολιτικού Νίκου Νικολόπουλου (η οποία προοιωνίζει κρίσιμη αναδιάταξη δυνάμεων στον χώρο της δεξιάς), αποτελούν παρήγορα σημεία ηθικής ανάκαμψης στην πολιτική ζωή του τόπου. Σε ένδειξη επιδοκιμασίας της στάσεώς τους, σας παραθέτω δύο αποσπάσματα από παλαιότερα κείμενά μου στα οποία αναφέρομαι στους εν λόγω πολιτικούς και τα οποία παραμένουν ιδιαιτέρως επίκαιρα εν όψει των πρόσφατων αποφάσεών τους. Το πρώτο, αναφορικά με τους Στάθη Παναγούλη και Γαβριήλ Σακελλαρίδη, είναι από άρθρο μου του Δεκεμβρίου του 2014, λίγο προ των εθνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου του 2015, ενώ το δεύτερο, σχετικά με το προφίλ και την πολιτική δράση του Νίκου Νικολόπουλου, είναι από άρθρο μου γραμμένο δέκα και πλέον χρόνια πριν, το 2004, επί τη ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του με θέμα τον μεγάλο Αχαιό πολιτικό Δημήτριο Γούναρη.

Περί  Γαβριήλ Σακελλαρίδη και Στάθη Παναγούλη

«Η διατήρηση της απόστασης από τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα επιτρέπει την σκιαγραφία ανθρώπων ενεργών στην μείζονα πολιτική σκηνή, πέραν και έξω από τις όποιες κομματικές γραμμές, με το σκεπτικό ότι η αναβάθμιση του κοινοβουλευτικού μας συστήματος θα επιτευχθεί μόνο με την ανάδειξη άξιων εκπροσώπων του λαού μας. Η πρόθεσή μου δεν είναι συμβουλευτική, πάντα πίστευα και πιστεύω ότι είμαι πολύ μεγάλος για να δέχομαι συμβουλές και πολύ μικρός για να δίνω. Η πρόθεσή μου είναι να εξωτερικεύσω την βιωματική γνωριμία μου με ανθρώπους που συνάντησα κατά την πρόσφατη «πολιτική» μου (τρόπος του λέγειν) διαδρομή και που κατά την ταπεινή μου γνώμη αξίζει τον κόπο να προβάλει κανείς υπερκομματικά, εν όψει των κρίσιμων εθνικών μας εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015…

»Στην αντίπερα όχθη, όχι του «ποταμιού» αλλά της Νέας Δημοκρατίας, βρίσκεται ο Σύριζα με την πανσπερμία των αριστεριστών του. Κατά την θητεία μου ως περιφερειακός σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής έτυχε και γνώρισα συναδέλφους του Σύριζα, και λόγοι στοιχειώδους εντιμότητας με υποχρεώνουν να καταθέσω ότι άνθρωποι όπως ο Νίκος Βούτσης (Α΄ Αθηνών), ο Στάθης Παναγούλης (Β΄ Αθηνών), και ο Νάσος Αθανασίου (Περιφέρεια Αττικής), δεν ήσαν απλά συμπαθείς και ευπροσήγοροι, αλλά πλήρως κατηρτισμένοι στα θέματα που έθεταν και εξέθεταν, μετριοπαθείς, διαλλακτικοί, και γενικώς καθ’ όλα άψογοι. Τους δύο τελευταίους μάλιστα δύσκολα θα τους κατέτασσε κανείς σε κάποιο στερεότυπο της αριστεράς από αυτά που εμείς οι δεξιοί έχουμε στο μυαλό μας…

»Άφησα τελευταίο τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον Δήμο της Αθήνας, τον νεαρό συριζαίο Γαβριήλ Σακελλαρίδη (υποψήφιο στην Α΄ Αθηνών). Καθαρά μάτια, συγκροτημένος λόγος, τεκμηριωμένες απόψεις, αίσθηση του μέτρου, ευγενής και πολιτισμένη παρουσία σε όλες τις αντιπαραθέσεις του με τον (θα έλεγα συμπαθή) Δήμαρχο Γιώργο Καμίνη και με όλες τις παρατάξεις γενικότερα, μέσα σε ένα δημοτικό συμβούλιο που όντως τιμά την πόλη των Αθηνών με την καθολική του ποιότητα. Δεν έχει σημασία αν κάποιες φορές υπάρχει από μέρους μου πλήρης διαφωνία με τις προσεγγίσεις του σε μία σειρά κοινωνικών θεμάτων. Οι πολιτικές θέσεις και αντιθέσεις είναι ο κανόνας σε μια δημοκρατία. Το ποιός θα πεισθεί από αυτές και ποιός δεν θα πεισθεί, το ποιός θα δικαιωθεί και ποιός θα αποδειχθεί ότι όσα πρότεινε ήταν ανέφικτα, θα το δείξουν σε βάθος χρόνου τα γεγονότα και τα αποτελέσματα. Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά, εκείνο που καθιστά στην πορεία του χρόνου τον πολιτικό, ευπατρίδη, είναι η ειλικρίνεια, η καθαρότητα των απόψεων, η εντιμότητα των προθέσεων και η ανιδιοτέλειά του. Και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, αν και νέος ακόμα, τα έχει αυτά τα προσόντα».

Πολιτική Ανθρωπογεωγραφία (2014) 

Περί  Νίκου Νικολόπουλου

 

«Η αναγωγή στις ρίζες και η αναδίφηση στις γενεσιουργές αιτίες της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκέψης, αποτελεί εγχείρημα ωριμότητας ενός νέου στην ηλικία πολιτικού άνδρα, του Νίκου Νικολόπουλου, ο οποίος μέσα από την πολυετή του δράση, το πολιτικό αισθητήριο και τους εθνικούς οραματισμούς του, έχει καταξιωθεί τόσο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αχαΐα, όσο και στο ευρύτερο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

»Ο Νίκος Νικολόπουλος αποπειράται να σκιαγραφήσει μία κυρίαρχη πολιτική προσωπικότητα των αρχών του εικοστού αιώνα, τον Δημήτριο Γούναρη, όχι μέσα από ένα επίπεδο κλινικό κείμενο, αλλά μέσα από τη δική του χημική συγγένεια προς το πρόσωπο του μεγάλου Αχαιού πολιτικού, τονίζοντας εκείνη την ιδιότητα που προσδιορίζει την βαρύτητα και το μέγεθος ενός πολιτικού ανδρός, τον ριζοσπαστισμό.

»Γιατί τόσο η “ομάδα των Ιαπώνων” της εποχής εκείνης, η οποία εκφράσθηκε κατά κύριο λόγο από τον Δημήτριο Γούναρη, όσο και η “ομάδα των Λοχαγών” της NΔ, της οποίας ηγετικό στέλεχος είναι ο Νίκος Νικολόπουλος, επεδίωξαν τότε και ευαγγελίζονται σήμερα, αντιστοίχως, τομές και ρήξεις με στόχο τον καταλυτικό επαναπροσδιορισμό της καθαρής πολιτικής διεργασίας στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι ο Δημήτριος Γούναρης υπήρξε ο “κατ’ εξοχήν πολιτικός” με την έννοια ότι προσδιόριζε και οριοθετούσε την πολιτική στα αυστηρά πλαίσια των καθαρών πολιτικών διεργασιών, απορρίπτοντας τις στρατιωτικές επεμβάσεις, σε αντίθεση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο οποίος αναδείχθηκε από αυτές και αναμίχθηκε στη συνέχεια με αυτές.

»Γενάρχης της δικής μας (λαϊκής δεξιάς)παράταξης και πρωτοπόρος της αχαϊκής κυριαρχίας στην σύγχρονη ελληνική πολιτική σκέψη, ο Δημήτριος Γούναρης επανέρχεται στο προσκήνιο που του αξίζει μέσα από τα μάτια ενός αγαπημένου μαθητή του, που στρέφει τα μάτια στο παρελθόν για να αντλήσει δύναμη για το μέλλον.

»Ο Νίκος Νικολόπουλος, ριζοσπάστης ο ίδιος της νεώτερης σχολής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δεν βιώνει μόνο τον εαυτό του μέσα από την ενασχόλησή του με την σκέψη και τη δράση του «Ιάπωνα σαμουράι», αλλά προσφέρει σε όλους μας ένα ευρύτερο, βαθύτερο και περιεκτικότερο πολιτικό και ιστορικό έργο, μέσα από την αναθεωρητική σκέψη του αλλά και την αγάπη του για τις πρωτοποριακές πολιτικές φυσιογνωμίες της ιδιαιτέρας πατρίδας του, της γενέτειρας της σύγχρονης πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα, της Αχαΐας.

»Η βαθύτερη πολιτική του πεποίθηση για μια πορεία “από την παράδοση στο μέλλον” περνά μέσα από μια ιστορική συνέχεια γεμάτη από ριζοσπαστικές ασυνέχειες. Και δεν πορεύεται απλά για να πορευθεί σε ένα χώρο πνευματικής αναζήτησης αλλά για να φθάσει στο πολιτικό σήμερα που αναζητά με προσδοκία το ριζοσπαστικό αύριο: την αυριανή πολιτική πράξη που, σε συντονισμό με τον παλμό του έθνους, θα χτίσει επάνω σε αρχές και αξίες ένα κοινωνικό κράτος Δικαίου το οποίο θα διασφαλίζει τις μακρόπνοες φιλελεύθερες προοπτικές της χώρας».

Η «κατά Ιωάννη» προσέγγιση του Δημητρίου Γούναρη (2004)

 

Η ΠΑΡΑΠΑΙΟΥΣΑ ΕΥΡΩΠΗ ………

Με αφορμή το λουτρό αίματος στο Παρίσι και την ανεύθυνη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής , Δικηγόρος,
18/11/2015


Η δηλητηριώδης σταγόνα της λαθρομετανάστευσης στάλαξε στην πατρίδα μας ήδη από την δεκαετία του 80. Τότε όμως πολιτεία και κοινωνία ευρίσκονταν σε βαθύ λήθαργο, αφού δεν μπορούσαν να φανταστούν τον εφιάλτη που θα ξεσπούσε μερικές δεκαετίες αργότερα.

Το κύμα των λαθροεποίκων συνεχίστηκε με αύξουσα γεωμετρική πρόοδο την δεκαετία του 90 και τις αρχές του αιώνα παρά τις δρακόντειες χωρίς αποτέλεσμα όμως ποινές στους επονομαζόμενους δουλεμπόρους.

Κι αυτό γιατί παρά τις φαινομενικά εξοντωτικές ποινές, η χώρα μας φρόντισε με τις ύπουλες κατά καιρούς «οδηγίες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ενσωματώσει στην πολύπαθη αλλά σε παντελή άγνοια κινδύνου ευρισκομένη κοινωνία μας, ετερογενείς και αλλόθρησκους πληθυσμούς με το πρόσχημα υποβολής αθρόων αιτημάτων πολιτικού ασύλου, στην συνέχεια παροχής αδείας εργασίας αλλά και ταυτόχρονα νόμιμης διαμονής στην χώρα σε πείσμα της καταιγιστικής αύξησης της ανεργίας , ιδιαίτερα των νέων στην Ελλάδα.

Η εισροή λαθρομεταναστών  συνοδεύθηκε από δυνατότητα πάλι βάσει ενσωματωμένων Ευρωπαϊκών οδηγιών στην έννομη τάξη μας να υποβάλλουν αντιρρήσεις στα κατά τόπους αρμόδια δικαστήρια της χώρας, συνδυαστικά πολλές φορές με αιτήσεις ασύλου, για να εξέρχονται από τα κέντρα κράτησης με την υποχρέωση  βάσει στην ουσία μηχανογραφημένης δικαστικής απόφασης να αποχωρήσουν εντός 30 ημερών από την χώρα, κάτι όμως που οι μη νόμιμοι αλλοδαποί σχεδόν δεν έκαναν ποτέ….

Έτσι στο πέρασμα των χρόνων και παρά την αναβάθμιση του εγκλήματος της διακίνησης με όλους τους δυνατούς τρόπους λαθρομεταναστών από πλημμέλημα σε κακούργημα, υπήρχαν πάντοτε οι τρόποι να νομιμοποιούνται και να μονιμοποιούνται τα αλλόθρησκα αλλά και ετερόκλητα φύλα λαθρομεταναστών στην πολύπαθη αλλά ανημέρωτη Ελληνική κοινωνία. Η αφειδώς και πολλές φορές αβασάνιστα χορηγούμενη ιδιότητα του πρόσφυγα σε αλλοδαπούς που δεν ήταν παρά στην καλύτερη περίπτωση οικονομικοί μετανάστες , στην χειρότερη φρικτοί εγκληματίες που εισήλθαν στην χώρα για να απολαύσουν και να ρημάξουν, σε συνδυασμό με την απλόχερα χορηγούμενη άδεια εργασίας και συνάμα νόμιμης διαμονής για την εξυπηρέτηση σκοτεινών οικονομικών συμφερόντων με «μανωλάδες» και στυγνή εκμετάλλευση (βλέπετε ήταν πολλά τα λεφτά….), δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα , ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα- Θεσσαλονίκη- Πειραιά- Πάτρα) καταλήγοντας πολλές φορές σε φόνους- ληστείες- βιασμούς- άγριες συμπλοκές αλλά και εισαγωγή άγριων και πρωτόγονων εθίμων (μαστιγώματα στις γιορτές τους) .

Ολίγον κατ’ ολίγον η Ελληνική Κοινωνία άρχισε να αντιδρά, πλην όμως η «ευκλεής» πολιτεία μας την φιλοδώρησε με έναν σύγχρονο και πρωτοποριακό αντιρατσιστικό νόμο, περνώντας στο πετσί των Νέο-Ελλήνων ή καλύτερα «νεοραγιάδων», τον φόβο, αν τολμούσαν και αντιταχθούν στην λαίλαπα των τάχα δύσμοιρων «κατ’ επίφασιν» προσφύγων !

Παράλληλα όμως με την συσσώρευση κατά τρόπον ύπουλο και διαβρωτικό δυο και πλέον αλλογενών- αλλοθρήσκων και αλλοφύλων εκατομμυρίων στο υπογάστριο της νωχελικής και ανυποψίαστης συνάμα Ελληνικής Κοινωνίας, φρόντιζαν οι άθλιοι πολιτικάντηδες (έτσι Γιωργάκης Παπανδρέου) , να υπογράψουν την συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, δηλαδή με απλά λόγια να μεταλλάξουν την χώρα του Πλάτωνα , του Αριστοτέλη και του Ηράκλειτου σε «αποθήκη ασιτιτικών κυρίως ψυχών» με ό,τι κακό και επικίνδυνο αυτό συνεπάγεται μακροπρόθεσμα για τον Έλληνα.

Η αθρόα είσοδος το καλοκαίρι τόσων λαθρομεταναστών με τις ευλογίες της Τουρκίας, η οποία στο απεχθές αυτό φαινόμενο κλείνει το μάτι, απενεργοποίησε στην ουσία το Δουβλίνο ΙΙ, αφού οι μεταναστευτικές ροές ασυγκράτητες είχαν στόχο τις Βόρειες χώρες της Ευρώπης…… Και τότε η Ευρώπη αφυπνίσθηκε με σπασμωδικές και άναρθρες κραυγές όμως, αποδεικνύοντας πως η ευμάρεια της παραπαίουσας Γηραιάς Αλβιόνας, είναι το χειρότερο ναρκωτικό για την συνέχιση της στην πορεία του χρόνου….

Ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει η οργανωμένη ισλαμική τρομοκρατία…. Η Ευρώπη πιάστηκε στον ύπνο. Παραπαίει θέλοντας να κλείσει τα σύνορα της. Παραπαίει εμφυσώντας τον φόβο στους πολίτες της…..

Η Ευρώπη όμως δεν πείθει…. Ο πολιτισμένος και μαλθακός κόσμος της δύσης δεν πείθει γενικότερα………  Και δεν πείθει γιατί έπαψε να έχει αλτρουισμό. Ως κακέκτυποι αστοί εγκλωβισμένοι μέσα στην επίπλαστη ευμάρεια τους, νοιάζονται μόνον για τον μικρόκοσμο τους στην διαδικτυακή τους μοναξιά και τίποτε παραπέρα. 

Ευρωπαϊκή κοινωνία ώρα μηδέν. Με ψεύτικα σύμβολα, με άπειρα ψιμύθια, με ηθική και σωματική κατάπτωση, άνθρωποι με απλανές βλέμμα με νέα ήθη , με σύμφωνα συμβίωσης ετερόφυλων και ομοφυλοφίλων(!) , οποία κατάντια! , μακριά από τον Θεό, ξεκομμένοι από οικογένεια και πατρίδα, μια κινούμενη μάζα….

Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ όμως καραδοκεί. Μοιάζει σφριγηλό και ασυγκράτητο. Εφευρίσκει τρόπους να κάνει αισθητή την παρουσία του…. Τζιχάντ σημαίνει ιερός πόλεμος. Αλλάχ αλ ακμπάρ (ο Θεός είναι μεγάλος!) Εκείνοι πιστεύουν και πεθαίνουν…. Για την ιδέα, για την δική τους πίστη. Η Ευρώπη τι; Σε τι πιστεύει, σε τι είναι έτοιμη να πεθάνει και να θυσιαστεί; Σε ΤΙΠΟΤΑ! Ποιες θυσίες είναι έτοιμη να κάνει; Υποκλίνεται μόνον στο σύγχρονο τέρας του διαδικτύου….

Η χαμένη Ευρώπη, η αποπροσανατολισμένη Ευρώπη. Η Ευρώπη των Τραπεζών και όχι των εθνών. Μια Ευρώπη χωρίς αξίες, χωρίς ιδέες, χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό! Μια Ευρώπη που γύρισε την πλάτη στην κοιτίδα της. Στην Ελλάδα. Στην χώρα απ’ όπου πήγασαν αναλλοίωτες αξίες, ιδανικά, φιλοσοφική σκέψη και επιστήμες.

Την εγκατέλειψε. Της προκάλεσε χρέος και τώρα της κουνά το δάχτυλο ζητώντας επαχθή εξόφληση….. Η Ευρώπη της Ύβρεως. Η Ευρώπη της μίζας (βλ  SIEMENS) του αχαλίνωτου κέρδους, η Ευρώπη του παραφύσιν, των χρηματιστηρίων, των τραπεζών, η Ευρώπη του ωχαδελφισμού, της αδιαφορίας……..  Μια τέτοια Ευρώπη όμως επιφέρει την Νέμεση.

Υπάρχει άραγε καιρός να αλλάξει; Να φτιάξει πάλι πολίτες συνετούς και πειθαρχημένους! Όσο δεν φτιάχνει τέτοιους, αλλά μόνον «ιδιώτες» οι εφιάλτες είναι αναπόφευκτοι. Ψάχνει για φθηνά εργατικά χέρια. Αυτά όμως είναι ασιατικής προέλευσης. Η Ασία έχει θυμό και σκοτώνει. Τον Δυνάστη της; Το μεγάλο ζητούμενο! Υπάρχουν άραγε οι Ευρωπαίοι ηγέτες που θα εμπνεύσουν τους λαούς να πειθαρχήσουν, να ζήσουν λιτά και να συνειδητοποιήσουν, ότι μόνον με διαρκή αλληλεγγύη και εγρήγορση λύνεται το πρόβλημα;

Ας φτιάξει λοιπόν εργοστάσια η Ε.Ε. ως και νέες θέσεις εργασίας στις εμπόλεμες χώρες. Ας πάψει να τις εκμεταλλεύεται. Η Ευρώπη να αλλάξει από Ευρώπη των Τραπεζών στην Ευρώπη των Εθνών. Η Λεπέν ήδη το προανήγγειλε! Γαλλία με σύνορα! Ευρώπη με σύνορα! Έχει άδικο;

Τα γεγονότα θα είναι στο μέλλον καταιγιστικά για τους σε ψευδαίσθηση ζώντες λαούς της Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και για μας. Εμείς όμως τι κάνουμε; Ακολουθούμε την χωρίς Θεό και προορισμό πορεία των «απολωλότων» .

Αφύπνιση και εγρήγορση. Επιστροφή στις πατροπαράδοτε αξίες της φυλής και του Έθνους. Αντίσταση στις μυλόπετρες της παγκοσμιοποίησης. Η Τζιχάντ δεν ήλθε τυχαία. Είναι δημιούργημα των παγκόσμιων αυτών κέντρων, που θέλουν να συνθλίψουν την Ευρώπη. Θέλουν να συνθλίψουν την Ελλάδα. Γιατί ο πυρήνας της Ευρώπης είναι η Ελλάδα. ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ;!

 

 

Μπυρίτσα, κρασάκι και ψαράκι 

«Έκαστος τόπος έχει την πληγή του. Η Αγγλία την ομίχλη, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάδα τους Έλληνας». Εμμανουήλ Ροΐδης.

Κώστας Κεφαλάς
18/11/2015

Την 15ην Μαρτίου 2015, επί κυβερνήσεως «πρώτης και δεύτερης φοράς αριστεράς και τρίτου μνημονίου», δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, ΑΦ383, τεύχος 2ον, σχέδιο νόμου περί «Μόνιμης παύσης Αλιευτικών Δραστηριοτήτων» που καθόριζε τις προϋποθέσεις και τις  αποζημιώσεις για την καταστροφή του εναπομείναντος Ελληνικού αλιευτικού στόλου. Είχε προηγηθεί το 1993 η υιοθέτηση από τους τότε «πρόθυμους και χρήσιμους ηλιθίους» του πολιτικού συστήματος, η υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής οδηγίας περί «απόσυρσης παλαιοτέρων αλιευτικών σκαφών». ‘Έτσι, μέσα σε 12 έτη, 10.500 τρεχαντήρια, καΐκια, μεγάλες τράτες, Υδραίικα και Ψαριανά σκαριά έγιναν καυσόξυλα. Ακολούθησε η φορολογική επιδρομή των πράσινων και μπλε Πασόκων που εξίσωνε την κατοχή ξύλινων καϊκιών με την κατοχή πολυτελών θαλαμηγών, ενώ την ίδια στιγμή οι ιδιοφυείς πράσινοι και μπλε πολιτικοί εγκέφαλοι απεφάσιζαν ότι ένα αυτοκίνητο LADA μοντέλο της δεκαετίας του 70 θα είχε το ίδιο φορολογικό βάρος με μία FERRARI. Επιπροσθέτως, θα ήταν περιττό να αναφερθεί το πολιτιστικό έγκλημα της καταστροφής μιας καθαρά αμιγούς Ελληνικής παραδοσιακής τέχνης και επιστήμης,  που κατασκεύαζε μαζικά δεκάδες χιλιάδες ξύλινα σκαριά και που τα αχνάρια της χάνονταν στο βάθος του χρόνου, καθώς και στον αφανισμό των αντιστοίχων τεχνικών επαγγελμάτων, όπως αυτό του καραβομαραγκού, επειδή όλοι αυτοί, οι του πολιτικού συστήματος της «γενιάς του πολυτεχνείου δηλαδή», δεν διακατέχονται από τέτοιου είδους εθνικές πολιτιστικές και υπαρξιακές ανησυχίες και  ευαισθησίες, όταν δεν άπτονται ιδίων οικονομικών συμφερόντων.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε φροντίσει να δημιουργήσει εγκαίρως το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο ώστε οι Ισπανικές και οι Ιταλικές αλιευτικές εταιρίες να μπορούν να συνάπτουν  κοινοπραξίες με άλλες χώρες όπως η Αργεντινή, η Χιλή, το Περού, η Σενεγάλη, ή η Βολιβία, η οποία δεν βρέχεται από  θάλασσα, με  αποτέλεσμα μόνο λίγες Ευρωπαϊκές χώρες να καρπώνονται τα κολοσσιαία οικονομικά οφέλη από την υπερπόντια αλιεία. Ταυτόχρονα, η καταστροφή του Ελληνικού αλιευτικού στόλου δεν θα εσυνοδεύετο από τις αντίστοιχες απαγορεύσεις για την Τουρκία και τις χώρες της Βορείου Αφρικής, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι σήμερα να εκμεταλλεύονται όλο το Αιγαίο και την Μεσόγειο θάλασσα και να θησαυρίζουν με τις εξαγωγές αλιευμάτων στην Ελλάδα.

Παρακάμπτοντας την νομοθεσία περί  «φρέσκου γάλατος», η πρόσφατη νομοθετική εισήγηση της «πρώτης και δεύτερης φοράς αριστεράς και του τρίτου μνημονίου» για την φορολόγηση των μικρών Ελλήνων παραγωγών μπύρας, που κατέχουν ένα μερίδιο αγοράς μικρότερο του 1%, σηματοδοτεί αφενός την διακομματική αδιαφορία του εγχωρίου πολιτικού συστήματος για την επιβίωση του Ελληνικού λαού και αφετέρου την διάθεση των αρπαχτικών κρατών  της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  που με όπλο το κατάλληλη πολιτικό και νομοθετικό πλαίσιο εργάζονται αποκλειστικά υπέρ των εθνικών τους συμφερόντων,  επιδιώκοντας συνειδητά να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μία απέραντη έρημο ανεργίας και οικονομικής δυστοκίας.

Στα ίδια πλαίσια του αφανισμού της εναπομένουσας Ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας κινείται και η πρόσφατη εισήγηση της «πρώτης και δεύτερης φοράς αριστεράς και του τρίτου μνημονίου» περί «φορολόγησης της Ελληνικής παραγωγής οίνου», κινούμενοι και πάλι προς την κατεύθυνση της εξαφάνισης της Ελληνικής οινικής παραγωγής προς όφελος βεβαίως της αντίστοιχης Γαλλικής (Je sui Paris όπως δηλώνουν και οι καλοαμοιβόμενοι μεγαλοδημοσιογράφοι των ΜΜΕ), Ιταλικής, Ισπανικής ή Γερμανικής.

Πρόσφατη εκπομπή  της Γερμανικής τηλεόρασης επεσήμανε το πρόβλημα της  ταχείας αποβιομηχανοποίησης της χώρας με την παρουσίαση των προβλημάτων της φθίνουσας βιομηχανίας χάλυβος στον Βόλο, όπου και πάλι η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά και τρίτου μνημονίου», πιστή στα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης και των «εταίρων», όπως αποκαλεί το πολιτικό σύστημα τους οικονομικούς δολοφόνους της χώρας μας, κατόρθωσε να μειώσει τους εργαζόμενους στην βιομηχανία χάλυβος στον Βόλο από 3000 σε 300.

Η μόνη ελπίδα οικονομικής και βιολογικής επιβίωσης της χώρα μας και του πληθυσμού της, στην σημερινή του σύνθεση και μορφή, είναι η επερχόμενη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πραγματοποιηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μπορέσουμε να τρώμε και πάλι ευτυχισμένοι το ψαράκι μας και να πίνουμε χαρούμενοι την μπυρίτσα και το κρασάκι μας.

http://www.dimokratianews.gr/content/55555/mpyritsa-krasaki-kai-psaraki

 

ΤΟ  ΣΑΡΑΦΙΚΟ

Χρίστος Γούδης
18/11/2015

Η μεγάλη περιπέτεια της Ελλάδας φθάνει οσονούπω στην κορύφωσή της. Για να τα βγάλουμε πέρα απαιτείται: 1) καθαρό μυαλό για να αντιληφθούμε το τερέν, τους κανόνες και τις παγίδες του παιχνιδιού και 2) σκληρές και αιφνίδιες αποφάσεις για να μπορέσουμε να διαβούμε τις συμπληγάδες πέτρες της οικονομικής (και κοινωνικής) εξαθλίωσης και της εθνικής (φυλετικής και πολιτισμικής) μας αλλοίωσης.

Το πρώτο που θα πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η τράπουλα της Ευρώπης είναι σημαδεμένη. Παίζουμε με χαρτοκλέφτες. Δεν υπάρχει Ενωμένη Ευρώπη με προοπτικές ομογενοποίησης και στόχο την εγκαθίδρυση μιας ισχυρής κρατικής ομοσπονδίας κατά το αμερικανικό πρότυπο, υπό μορφή Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Αν υπήρχε μια τέτοια προοπτική θα άξιζε όντως να αγωνισθούμε για να παραμείνουμε σε μια υπερδομή μέσα στην οποία θα διασφαλίζονταν τουλάχιστον η εδαφική και πολιτισμική ακεραιότητα της Ελληνικής Πολιτείας μας. Στην πραγματικότητα το μόνο που υπάρχει είναι ένα μεγάλο σαράφικο, ένα βασίλειο του χρήματος (και της απάτης που το συνοδεύει), διοικούμενο από μια φατρία από τραπεζίτες και κυνόδοντες, μέσα από την εργαλειομηχανή ενός γραφειοκρατικού ευρωκηφηναριού από προσκυνημένους, γλύφτες και σκουληκανθρώπους. Για μας, μέσα σ’ αυτό το σχήμα υπάρχει παρόν αλλά δεν υπάρχει μέλλον. Θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά τον τρόπο να δραπετεύσουμε χωρίς να καταστραφούμε.

Την επόμενη μέρα μιας δραπέτευσης δεν είναι τόσο οι οικονομικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε όσο ο διπλός κίνδυνος ο συντιθέμενος αφενός από έναν επίβουλο εξωτερικό και αφετέρου από έναν αλλόφυλο, αλλόδοξο και αλλόθρησκο εχθρό, που ήδη εγκαθιδρύεται ανεξέλεγκτα στην επικράτειά μας, λόγω της πολιτικής που ακολουθούν οι εκλεγμένοι ταγοί μας (υπόλογοι ενσυνείδητης εθνικής προδοσίας, εκτός εάν, όταν κληθούν επί τούτου, καταδειχθεί ότι έχουν το ακαταλόγιστο ως πάσχοντες από πολιτικό κρετινισμό).

Ποιό λοιπόν θα πρέπει να είναι το πρώτο βήμα, ώστε να μη διακινδυνεύσουμε την ελευθερία μας και την εθνική μας υπόσταση, στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τους λαθρέμπορους της Ευρωπαϊκής Ιδέας; Η διασφάλιση ενός ισχυρού συμμάχου που έχει αποδεδειγμένα τα άντερα να πολεμήσει μαζί μας, και στον οποίο μπορούμε και εμείς να του προσφέρουμε ό,τι έχει ανάγκη από την χώρα μας για την καλύτερη παρουσία του στη διεθνή σκακιέρα. Και φυσικά η αιφνιδιαστική άφιξη εδώ στρατιωτικών του δυνάμεων, για να κόψουν τον βήχα στους υπονομευτές λαγουμιτζήδες κάθε προσπάθειας απελευθέρωσής μας, πριν πούμε οριστικά αντίο στο Σαράφικο της Ευρώπης.

 

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΙ !!!

Χρίστος Γούδης
17/11/2015

Πολύ κουτόχορτο μας ταΐζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και περιμένουν να το μηρυκάσουμε. Όμως η πραγματικότητα δεν είναι εύκολο να αποκρυβεί, απ’ όσους τουλάχιστον δεν πάσχουν από διανοητική καχεξία. Τα γεγονότα των Παρισίων είναι αποκλειστικά γαλλική υπόθεση, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Και δεν είναι καθόλου ευγενικό και πρέπον να ανακατεύεται κανείς σε οικογενειακές υποθέσεις. Γιατί αυτούς που είδαμε να έχουν διαφορές μεταξύ τους δεν ήταν παρά Γάλλοι εναντίον Γάλλων, όπως Κράμερ εναντίον Κράμερ. Γάλλοι, και μάλιστα πολύ ανακατωσούρηδες και εκτός της χώρας τους. Κάποιοι με τους μεν στη Συρία και κάποιοι με τους δε. Αλλά Γάλλοι όλοι τους.

Απλά κάποιοι εκ των Γάλλων φαίνεται ότι έχουν έντονες θρησκευτικές και ηθικές πεποιθήσεις που δεν συνάδουν με τις χαλαρές ή ανύπαρκτες θρησκευτικές πεποιθήσεις των άλλων Γάλλων ή με την χαλαρή αίσθηση διάκρισης φύλου και τις «αλλαξοκωλιές» τους, και αντιδρούν βίαια «δια λόγους αρχής». Τώρα, το γιατί κάποιοι εξ ημών ξενίζονται όταν ακούνε ότι ο Αμωχαμάντ Αχμάντ και ο Αμπντεσλάμ Σαλάχ είναι Γάλλοι, είναι απλά γιατί είναι ιδεοληπτικοί και κρυφορατσιστές που θα ’θελαν οι Γάλλοι να λέγονται Ζωρζ, Ζεράρ, Πιέρ, Ζουζού, Λουλού, Κατρίν, Κοκό, Πομπιντού, ντουντού και λοιπά εις «ου». Γάλλοι είναι, παιδιά, όλοι τους, της γαλλικής παιδείας μετέχοντες…

Αν τώρα εμείς, ως ιδεοληπτικοί επίσης, δεν θέλουμε να έχουμε Έλληνες που να τους λένε Αμπντούλ, Γιουσούφ, Φατιμέ, Λεϊλά και τα συναφή οριεντάλ και να τους δούμε σε λίγο εκφωνητές και τηλεπαρουσιάστριες στη θέση της κάθε Μαριλένας, Άννας, Πόπης και Μερόπης που λιώνουν κάθε πρωΐ σαν κεράκια από την ευαισθησία τους και χύνουν – κορόμηλο το μαύρο  δάκρυ τους –  για τους λαθρο-έποικους που πνίγει καθημερινά στο Αιγαίο η τσυπριζαίϊκη πολιτική της Ελλάδας των ανύπαρκτων συνόρων και των ανοικτών θαλασσών, ας φροντίσουμε να εκδιώξουμε σύντομα από την εξουσία την κάθε σία και τασία πριν καταντήσουμε Ουλάν Μπατόρ και Μογγολία ή απλά Παρίσι, Μπορντ(ελ)ώ και Ελλάς-Γαλλία-συμμορία….

 

Γαλλικά αρώματα

 (Από τα καλά κερδεμένα παίρνει ο διάβολος τα μισά, από τα κακά κερδεμένα παίρνει και τον νοικοκύρη, Νίκος Καζαντζάκης).

Κώστας Κεφαλάς
15/11/2015

Στις 2 Νοεμβρίου 2010 ο Allen Zuppé και ο στρατηγός Benoît Puga, φανατικός υποστηρικτής της αποικιοκρατίας, ως εκπρόσωποι της Γαλλικής Δημοκρατίας  θα υπογράψουν  το κρυφό μέρος της συμφωνίας  του Lancaster House, όπου  από κοινού  η Γαλλία και  το Ηνωμένο Βασίλειο  συμφώνησαν  να επιτεθούν στη Λιβύη και τη Συρία την  21η Μαρτίου 2011. Λίγους  μήνες αργότερα,  στις  29 Ιουλίου 2011, η Γαλλία  θα οργανώσει  τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ)» και  θα τον στελεχώσει  με  Γάλλους λεγεωνάριους υπό την αρχηγία του στρατηγού Benoît Puga,  επικεφαλή του επιτελείου του Nicola Sarkozy [1].

Η Γαλλία, με σύμβουλο   το σύμπλεγμα κατωτερότητας που  την χαρακτηρίζει σε σχέση τον Αγγλοσαξωνικό κόσμο και με σύμμαχο τον άκρατο σοβινισμό της, επιτέθηκε στη Λιβύη δυο ημέρες νωρίτερα από ότι  όριζε η συμφωνία  του Lancaster House, προκαλώντας έτσι την οργή του Ηνωμένου Βασιλείου και την θραύση της ανίερης συμμαχίας.  Σε αντίθεση με τον βομβαρδισμό   της Λιβύης, η  επίθεση εναντίον της Συρίας θα  αναβληθεί και θα αντικατασταθεί με  σιωπηλές αποσταθεροποιητικές πολεμικές ενέργειες.

  Έτσι, στις αρχές του 2012 Γάλλοι λεγεωνάριοι θα εισέλθουν μαζί με 3000 αντάρτες του ΕΣΣ στην πόλη Χομς, την παλιά πρωτεύουσα της γαλλικής αποικιοκρατίας, για να ανακηρύξουν την πόλη  «πρωτεύουσα της επανάστασης» [1]. Εκεί, οι ισλαμιστές  θα ανακοινώσουν τελετουργικά την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου στη συνοικία  Μπάμπα Αμρ. Ταυτόχρονα,  ένα επαναστατικό δικαστήριο θα  καταδικάσει σε θάνατο 150  αθώους ανθρώπους που θα σφαγούν τελετουργικά δημοσίως, ενώ ακολούθως  η πόλις  θα κρατηθεί για ένα μήνα από τους ισλαμιστές με την βοήθεια των  αντιαρματικών πυραύλων  Milan της  Γαλλικής λεγεώνας.

Ο  «μετριοπαθής» ΕΣΣ θα αρχίσει πρώτος τις εκτελέσεις των ομοφυλοφίλων πετώντας τους από τις στέγες των κτιρίων,   ενώ θα  δώσει στην δημοσιότητα ένα βίντεο με έναν από τους ηγέτες του ΕΣΣ να τρώει  την καρδιά και το συκώτι ενός Σύρου στρατιώτη. Η μόνη διαφορά μεταξύ των «γαλλοτραφών μετριοπαθών ισλαμιστών » και των παρανοϊκών  δολοφόνων του  ISIS είναι η σημαία. Η γαλλική αποικιακή σημαία της Συρίας θα εκπροσωπήσει τους «μετριοπαθείς» δολοφόνους, ενώ η σημαία του   «ιερού πολέμου» θα αποτελέσει το λάβαρο των «σκληρών».

Η Γαλλική πολιτική στην Συρία υπήρξε εγκλωβισμένη στην λογική της αποικιοκρατίας της δεκαετίας του 1930 και της σφαγής της Δαμασκού το 1945. αποικιοκρατική. Έτσι, όταν ο πρόεδρος Nicolas Sarkozy κάλεσε τον Σύρο ομόλογό του Μπασάρ αλ-Άσαντ, στις τελετές της 14ης Ιουλίου 2008 στα Ηλύσια Πεδία, ταυτόχρονα διαπραγματευόταν με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο  την  «αναδιαμόρφωση» της ευρύτερης Μέσης Ανατολής μέσω του νέου  γάλλο-βρετανικού αποικιακού σχεδιασμού με αμερικανική καθοδήγηση και επίβλεψη.

Επίσης,  όταν  ο πρόεδρος François Holland κήρυξε τον πόλεμο κατά της Συρίας τον Ιούλιο του 2012  δήλωσε, «η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας είναι μια αιματηρή δικτατορία και συνεπώς πρέπει να απελευθερωθεί ο καταπιεσμένος λαός επειδή η εξουσία έχει καταλειφθεί από  τους Αλεβίτες (και τους ορθόδοξους χριστιανούς)». Ταυτόχρονα, απαγόρευσε στους  Σύριους πρόσφυγες στην Ευρώπη να συμμετέχουν σε εκλογές στην  Συρία, αποφασίζοντας «ελέω θεού»   εκπροσώπηση των  Σύρων   προσφύγων στην Ευρώπη από το «Συριακό Εθνικό Συμβούλιο»  που ελέγχεται από τους Γάλλους.  Την ίδια περίοδο ο υπουργός Εξωτερικών, Lauren Fabius δήλωνε ότι ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ «δεν αξίζει να αναπνέει επί της Γης» [1].

 Προσφάτως, την  27ην  Σεπτέμβριου 2015, ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Valery Giscard d’Estaing  δήλωσε στην εφημερίδα Le Parisien: «Η λύση του Συριακού προβλήματος θα πρέπει να περάσει μέσα από εντολή του ΟΗΕ, τουλάχιστον  για  μια περίοδο πέντε ετών». Η  φαινομενικά  αθώα δήλωση θα μπορούσε να θεωρηθεί καλοπροαίρετη αν δεν αποτελούσε   μια συγκεκαλυμμένη αλλά  κυνική  πολιτική θέση  για  την επιστροφή στην φρίκη της αποικιοκρατίας, υπό γαλλική κυριαρχία βεβαίως.  Η Γαλλία σήμερα είναι  σχεδόν η μόνη χώρα της Δύσης   που απαιτεί την ανατροπή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας ενώ υποστηρίζεται από την Τουρκία, το Κατάρ  και την Σαουδική Αραβία.

Πώς θα μπορούσε να  εξηγηθεί η στάση  της Γαλλίας στο Συριακό πρόβλημα, αν εξαιρέσουμε την αποικιοκρατική της θέση, όταν  ακόμα και αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαψαν να εκπαιδεύσουν τους τζιχαντιστές,  ενώ η Ρωσία εξαϋλώνει τους δολοφόνους με την  σιωπηλή ανοχή της Δύσης;

Οι περισσότεροι διεθνείς αναλυτές  υπογραμμίζουν τους  προσωπικούς δεσμούς  του Γαλλικού πολιτικού συστήματος με το Κατάρ και τα άλλα  Αραβικά  κράτη. Περαιτέρω, η Σαουδική Αραβία κατέχει σήμερα ένα σημαντικό ποσοστό των  μετοχών του χρηματιστήριου του Παρισιού  και μια ξαφνική  ρευστοποίηση των θα προκαλούσε  κατάρρευση της Γαλλικής οικονομίας [2].

Την ίδια στιγμή που το  Αραβικό χρήμα  διέβρωνε την  Γαλλική Δημοκρατία, η κυβέρνηση Παπανδρέου, καθώς και η συγκυβέρνηση  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, εκποιούσαν τα διαμάντια της  Ελληνικής  γης σε Εμίρηδες και Βεδουίνους. Ταυτόχρονα, ο υπουργός εξωτερικών της συγκυβέρνησης επεσήμαινε την ανάγκη ανάληψης δράσης εναντίον του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Τώρα, που σφραγίζονται τα Ευρωπαϊκά  σύνορα με αποτέλεσμα να  υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστούν εκατομμύρια πρόσφυγες,  μετανάστες και τζιχαντιστές στην Ελλάδα, είναι βέβαιον  ότι οι σιτιζόμενοι με  τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΜΚΟ συμπολίτες μας, θα εξακολουθούν να παραμένουν  «ψυχοπονιάρηδες» και να μας προσφέρουν  ειδήσεις δημοτικών αρχόντων  και αλλοφρόνων  καλοζωισμένων κυριών  που πέφτουν στο νερό, λίγα μέτρα από την ακτή, για να «σώσουν» μετανάστες, πρόσφυγες και τζιχαντιστές. Δεν είναι γνωστό όμως πως θα αντιδράσουν όταν θα κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό της  συντήρησης  του   αναμενόμενου  προσφυγικού τσουναμιού με τους φόρους τους, τον ΕΝΦΙΑ τους και την προσωπική τους περιουσία.

 Επίσης, αποτελεί εύλογο ερώτημα αν  ο πολιτικός  θίασος της ΝΔ θα εξακολουθήσει να συναγωνίζεται τηλεοπτικώς με την «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά» για την απόκτηση ισλαμικών  περγαμηνών  για το ποιός θα φτιάξει πρώτος το τζαμί στον Βοτανικό και να αερολογεί με τον δημόσιο λόγο του. Επιπλέον, δεν είναι γνωστό αν τα  καθεστωτικά ΜΜΕ θα εξακολουθήσουν, μετά την σφαγή του Παρισιού, να  προσφωνούν τους τζιχαντιστές  δολοφόνους   με τον τιμητικό τίτλο του «μαχητού», ενώ εδώ και πέντε χρόνια δεν έχυσαν έστω και ένα κροκοδείλιο δάκρυ για τις σφαγές και τα ειδεχθή εγκλήματα των ισλαμιστών  στην Συρία. Σίγουρο  όμως είναι  το γεγονός ότι τα πολιτικά  κόμματα και οι τηλεοπτικοί αστέρες θα συνεχίσουν να ερίζουν για το ποιός θα μετατρέψει συντομότερα και αποτελεσματικότερα  την Ελλάδα σε  Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο   ή σε «Λαϊκή Δημοκρατία  της Τζαμαχιρίας».   Οι Έλληνες πολιτικοί, κατώτεροι των περιστάσεων και των καιρών,  θα πρέπει να αντιληφτούν ότι  είναι επικίνδυνο να παίζει  κάποιος με την ουρά του διαβόλου. Είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, θα θερίσει στο μέλλον τους ανέμους  των ανοικτών Ελληνικών συνόρων  που  καθιέρωσαν οι άφρονες πολιτικοί με την προτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ψυχή της οποίας παραμένει βαθιά ναζιστική και ρατσιστική και η οποία  αποσκοπεί στο να εγκλωβίσει τα εκατομμύρια των   μουσουλμάνων προσφύγων στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια [3].

[1] http://www.voltairenet.org/article189023.html
[2] http://bsnews.info/why-does-france-want-to-overthrow-the-syrian-arab-republic/
[3] http://www.dimokratianews.gr/content/43424/i-taheia-verolinoy-vagdatis-stathmeyei-stin-athina

http://www.dimokratianews.gr/content/55445/gallika-aromata

 

ΥΒΡΙΔΙΑ ΚΑΙ  ΕΡΠΕΤΑ

Χρίστος Γούδης
14/11/2015

Η Γαλλία, προπομπός του ευρωπαϊκού πολιτισμού αλλά και των αποκλίσεών της εξ αυτού, πληρώνει το τίμημα της εκτροφής φιδιών στον κόρφο της. Ως γνωστόν τα φίδια στερούνται συναισθηματικού κόσμου από την φύση του εγκεφάλου τους. Είναι ψυχρά, δηλητηριώδη και δολοφονικά. Υβρίδια που εξέθρεψε η Ευρώπη της Ανοχής (και των οίκων της), γόνοι απελεύθερων δουλοπάροικων των αφροασιατικών αποικιών της Γαλλίας, η οποία υποχρέωνε τους προγόνους τους που φοιτούσαν στα δημοτικά σχολεία της γαλλικής Αφρικής και της γαλλικής Ανατολής να επαναλαμβάνουν εν χορώ μαζί με τον Γάλλο αποικιοκράτη δάσκαλό τους: «οι πρόγονοί μας οι Γαλάτες ήτανε ξανθοί με γαλανά μάτια», παίρνουν το αίμα τους πίσω, αίμα ιθαγενών που έχυνε στις ερήμους της Σαχάρας η Λεγεώνα των Ξένων, προασπίζοντας το όραμα του εκπολιτισμού των απανταχού «βάρβαρων» Βέρβερων. Όμως το κυτταρικό υπόστρωμα των Βέρβερων, των Αλγερίνων, των Μαροκινών, των Τυνήσιων, των Λίβυων, των Σύριων και των Μεσοποτάμιων (όπως και των πάσης φύσεως Ινδοκινέζων) παραμένει ισχυρό κάτω από το επίπλαστο λούστρο της όποιας επίκτητης ευρωπαϊκής παιδείας που απέκτησαν στις ευρωπαϊκές χώρες που τους δέχτηκαν ως δεύτερης κατηγορίας υπηρέτες.

Υπηρέτες που συσσωρεύουν μίσος και δηλητήριο για τους αφέντες τους, και, ευκαιρίας δοθείσης, αυτοί ή τα παιδιά τους, ή τα παιδιά των παιδιών τους, το χύνουν στο αίμα της ευρωπαϊκής κοινωνίας που θέλει να πιστεύει ότι εκφράζει το απαύγασμα του ανθρώπινου πολιτισμού, μη συναισθανόμενη την «κατρακύλα» της από τον εκφυλισμό του είδους και του φύλου των ατόμων της, την έκλυση των ηθών τους και την μαλθακότητα και νωχέλεια των νεαρών γόνων τους, που, διάτρητοι από την αθεΐα του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι «ο Θεός είναι Μεγάλος» («Αλλάχ-ου-Άκμπαρ»), και ότι κραδαίνει σπάθη, και γιαταγάνι, και χατζάρι. Και, άμα λάχει, παίρνει και μερικά κεφάλια «απίστων».

Ωραία και όμορφα να ρητορεύεις με «φούσκες α λα γαλλικά» και να παπαρολογείς περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ωραία και όμορφα να χορεύεις και να τραγουδάς στα καφέ-σαντάν και τα Μπατακλάν των Παρισίων ή και στα γκλαμουράτα σκυλάδικα των Αθηνών, ωραία και όμορφα να κουνιέσαι και να λυγιέσαι στα φεστιβάλ των ομοφυλόφιλων, και να μαστουρώνεις στους τεκέδες των μπάφων, ωραία και καλά να αφήνεις να σε διοικεί το κάθε σάψαλο-μούμια που ανοίγει την αγκαλιά της στο ισλαμικό μάγμα που κατακλύζει την χώρα σου, αλλά να είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα της συνεύρεσής σου με τα φίδια. Και κυρίως την αφέλειά σου να επιτρέπεις να σε διοικούν τα δικά σου αμφίφυλα ερπετά στα οποία όλως βλακωδώς έχεις εμπιστευθεί την τύχη σου.

 

Ο  ΔΗΛΙΟΣ  ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΣ

Χρίστος Γούδης
11/11/2015

Ρε παιδιά, ήμαρτον! Τί υποκρισία είναι αυτή! Πέσαμε από τα σύννεφα γιατί κάποιοι συριζαίοι έχουν λέει διασυνδέσεις και επαφές με «τρομοκράτες». Έ καί; Και αυτό λέει βλάπτει την «δημοκρατία». Ποιός νοιάζεται ρε παιδιά για την «δημοκρατία»; Η νομή της εξουσίας είναι το διακύβευμα. Κατά τ’ άλλα σε καταστάσεις τραχείας κοινωνικής φυγοκέντρησης, όπως η σημερινή, μοιραία τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά διολισθαίνουν σταδιακά μεν, μαζικά δε, προς τις ακραίες εκφάνσεις τους. Και όταν λέμε ακραίες εκφάνσεις, δεν εννοούμε πολιτικά κόμματα των οποίων το πρόγραμμα τίθεται προς υπερψήφιση ή απόρριψη ενώπιον των πολιτών, όσο ακραίο και αν ακούγεται σε ορισμένους, αλλά σε βίαιες εξωθεσμικές ή παρακρατικές εκφάνσεις δομημένες κατά τρόπο δυνητικά παρεμβατικό στην καταναγκαστική επιβολή μιας ιδεολογίας ή  μιας πολιτικής συμμορίας ή μιας στρατιωτικής κίνησης, μόλις η «δημοκρατία» βρεθεί στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, κάτι που πιθανότατα θα συμβεί στην χώρα μας, αν κρίνουμε από τον ταχέως αυξανόμενο ρυθμό των αυτοκτονιών των πολιτών της. Κάτω από τα σημερινά αδιέξοδα, η ροπή προς αυτοκτονία, που κατατρύχει σε ολοένα αυξανόμενη κλίμακα τις κοινωνικές μονάδες, δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί ως αυτοκτονία μιας ψευδοδημοκρατικής κοινωνικής συλλογικότητας. 

Εξάλλου, στην πατρίδα μας η δημοκρατία ουδέποτε ευδοκίμησε, ακόμα και στις εποχές των παχέων αγελάδων, γιατί η νοοτροπία μας, παρά τα φτιασίδια και τα πατσουλιά και τα μασκαρέματα, παρέμενε τριτοκοσμική και εγωκεντρική, τουτέστιν πελατειακή με σκοπό το βόλεμα ημών των ιδίων με κάθε μέσο και με κάθε κόστος. Αυτός υπήρξε ο κανόνας του εγχώριου κομματισμού κάτω από το όποιο ρητορικό λούστρο χρησιμοποιούσε για ψυχολογική κυρίως τόνωση των αμαρτωλών οπαδών της κάθε άρχουσας κλίκας που βαφτίζονταν πολιτικό κόμμα. Η δημοκρατία είναι πολίτευμα που ευημερεί σε χώρες με υψηλή παιδεία και διασφαλίζει, στο μέτρο που διασφαλίζει, την παρουσία ενός κράτους δικαίου για τους πολίτες του, όχι για τους πολίτες όλου του κόσμου, όπως ηλιθίως προβάλλεται από την καθ’ ημάς παρακμιακή αριστερά και την συνοδοιπορούσα με αυτήν αποχαυνωμένη και χαζοχαρούμενη αστική δεξιά της χώρας μας, οι οποίες με τον τρόπο τους συνέβαλαν και συμβάλλουν στην ολοένα επιταχυνόμενη καταστροφή της πατρίδας μας, οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά και φυλετικά.

Η κατάληξη αυτής της ιστορίας δεν θα είναι καλή. Η αναλγησία, αναίδεια, αναισχυντία και απληστία των πολιτικών ταγών και των κολαούζων τους, που αρνούνται να δώσουν το παράδειγμα της πτώχευσης και της χρεωκοπίας, για την οποία είναι υπεύθυνο το συνάφι τους, η ανατριχιαστική αμετροέπεια όλων αυτών που συνεχίζουν να ευημερούν με τις παχυλές απολαβές τους την στιγμή που η κρίση επιδεινώνεται, θα τους οδηγήσει κάποια στιγμή, στο εγγύς μέλλον, να συγκροτήσουν ένα πολιτικό μέτωπο για την συλλογική διάσωση αυτών των ιδίων και των προνομίων τους. Δεν θα δουλέψει όμως. Η κρίση θα βρεθεί εκτός ελέγχου, και η βίαιη σταθεροποίηση μιας μείζονος κοινωνικής αναταραχής θα καταστεί αναγκαία. Ποιός θα την επιβάλει, δεν χρειαζόμαστε δα και δήλιο κολυμβητή, για να το μαντέψει. Τον χρειαζόμαστε ίσως για να μας περάσει με ασφάλεια στην αντίπερα όχθη. Εκτός και αν αποφασίσουμε επειγόντως να μάθουμε να κολυμπάμε μόνοι μας, και όχι απλά να τσαλαβουτάμε στα θολά νερά της ακτής, τα γεμάτα με τα μολυσμένα ούρα της τρέχουσας «πολιτικής»...

 

ΔΙΑΡΡΟΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Χρίστος Γούδης
08/11/2015

Ο τύπος δεν παίζεται, το παίζει το «παιχνίδι» του. Σε συνέντευξή του σε στύλ «Λουΐ Κατόρζ» στον παιγνιώδους λόγου εύστροφο και πολύστροφο δημοσιογράφο Τάκη Χατζή,  την Κυριακή  8 Νοεμβρίου 2015, ημέρα των ρομφαιοφόρων αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, ο  επίτροπος (όχι της εκκλησίας) Αβραάμ Ό-πουλος και τι δεν μας είπε:

  • ότι δεν σχολιάζει την ιδέα της κυρά Τ(σ)α(τ)σίας να θέσει υπό την προστασία της το κάθε καρυδιάς καρύδι που επιθυμεί να λιάζεται στη χώρα μας, γιατί αυτός εκπροσωπεί την ευρ-όπη και είναι υπεράνω τέτοιων λεπτομερειών.

  •  ότι η ευρ-όπη ως εκ της φύσεώς της δεν θέλει φράχτες αλλά «οπές», όμως – ευτυχώς «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν» – δεν είναι ομοσπονδία για να μπορέσει να επιβάλει αυτές τις «διάτρητες» απόψεις της δια της βίας στα κράτη-μέλη της, τα οποία, πλην της Ελλάδος, αρνούνται να τις εφαρμόσουν (διότι προφανώς δεν επιδίδονται στο σπορ του πολιτικού και εθνικού αυνανισμού).

  •  ότι τους θέλουμε τους έποικους γιατί η γεμάτη οπές ευρ-όπη έχει γηρασμένο πληθυσμό και χρειάζεται αφροασιανούς επιστήμονες και τεχνίτες για να κλείσουν τις «τρύπες» της που μπάζουν από παντού,

  • ότι και στην Ελλάδα τούς χρειαζόμαστε όλους όσους μας κατσικώνονται, για να μας βοηθήσουν στην ανάπτυξή μας.

Και όταν ο δημοσιογράφος, που προς τιμήν του κράτησε την ψυχραιμία του μέχρι τέλους, τού είπε όσο πιο ευγενικά μπορούσε (καθότι Λουδοβίκος ο συνεντευξιαζόμενος) ότι εδώ φεύγουν χιλιάδες δικοί μας επιστήμονες στο εξωτερικό και αυτούς οφείλαμε να κρατήσουμε στην Ελλάδα, του απάντησε «διδασκαλικώ τω τρόπω» ότι το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό και οι ξένοι το λένε «brain drain», κάτι σαν διάρροια ή διαρροή εγκεφάλων δηλαδή. Μας μόρφωσε ο μεγάλος, η ευφυΐα του, δίκην διαρροής φαιάς (εγκεφαλικής;) ουσίας, έτρεχε ακατάσχετα από τα μπατζάκια του καθ’ όλην την διάρκεια της χαρίεσσας από πάσης απόψεως συνέντευξής του (εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτός φίλε μου μέσα στο τσακίρ κέφι κάνει τα μαλλιά του περμανάντ).

Εκείνο που παρέλειψε μόνο να μας πει είναι ότι, αυτό που αποκαλούμε Ενωμένη Ευρώπη, δεν είναι παρά ένα γραφειοκρατικό κηφηναριό με κομισάριους, επιτρόπους ευρωλελέδες και ευρωσκερβελέδες, μια αποικία παρασίτων των Βρυξελλών (όπως οι ευρωκάμπιες στα ομώνυμα λαχανάκια) που επιβιούν εις βάρος του ευρωπαϊκού πνεύματος έχοντας μεταμορφώσει τον Οίκο της Ευρώπης σε Οίκο ανοχής λαθρεμπορίου, τοκογλυφίας, δουλεμπορίου, σεξουαλικής διαστροφής και πάσης φύσεως ή παραφύσεως λικνισμών και κουνημάτων, μιας Ευρώπης οι λαοί της οποίας τελούν εν αναμονή εκείνου του χριστιανού που θα εμφανισθεί (ένστολος άραγε;) με το φραγγέλιο στο χέρι για να την σαρώσει και να την ξανακτίσει στα ορθά.

Μέχρι τότε ο κάθε τοιούτου είδους ευρ-ο-πέος Αβραάμ Ό-πουλος κρατώντας μετά δόξης το σκήπτρο διακριτικά στην παλάμη του – γιατί το σκήπτρο είναι κάτι σαν το πουλί, άμα το κρατά πολύ χαλαρά θα του φύγει ενώ άμα το παρασφίξει θα το πνίξει (το κουνέλι) –  θα μας τηλεραντίζει με την θυμοσοφία των διανοητικών ψεκασμάτων του, με την ελπίδα όπως μία εκ των προσεχών ημερών κληθεί να αναλάβει τον σχηματισμό μιας οικουμενικής κυβερνήσεως επί του πτώματος της Ελλάδος, την οποία θα έχουν εν τω μεταξύ φροντίσει να τελειώσουν τα τσιπρόνια, ψευτρόνια, μπουλόνια και μασκαρόνια της μικροβιακής κομπανίας της άδουσας, «των οικιών ημών εμπιμπραμένων». Ο μόνος τρόπος να την γλιτώσουμε από τον ευρωσωτήρα μας επίτροπο είναι αν ο εν λόγω ημέτερος «ευρωβασιλεύς Ήλιος», φωτιζόμενος υπό των νεοευρωπαϊστών αρχαγγέλλων Μοιχιήλ και Γαμιήλ, αποφασίσει να επιδείξει περίλαμπρον πνεύμα αυτο-θυσίας (ως άλλος εναλλακτικός Αβραάμ), επισκεπτόμενος κατά μόνας το προσεχές συλλαλητήριο των Ποντίων.

 

ΡΙΖΟ-«ΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΚΑΙ  «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ»

Χρίστος Γούδης
06/11/2015

Η σκηνή του λυντσαρίσματος ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου από τον όχλο είναι πάντα σοκαριστική και τραβά τα φώτα της δημοσιότητας επάνω της. Το γεγονός έχει κάποια χρονική διάρκεια ζωής, λόγω των συνεχών τηλεοπτικών επαναπροβολών του συμβάντος, των αλυσιδωτών αντιδράσεων που προκαλεί, των αλληλοκατηγοριών, των συζητήσεων σχετικά με την επίρριψη ευθυνών για την ολιγωρία των δυνάμεων ασφαλείας, και όλων των σχετικών και συναφών αντιδράσεων μιας κοινωνίας διχασμένης μεν, αλλά ακόμη ανέτοιμης να αποδεχθεί την λογική μιας αρχόμενης εμφυλιοπολεμικής σύρραξης.

Το ερώτημα είναι αν το περιστατικό ήταν κατασκευασμένο ή όχι, δεδομένου ότι η μετάθεση του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης σε ένα βίαιο και ωμό γεγονός τέτοιου μεγέθους επιτρέπει ενδεχομένως την σε πρώτη τουλάχιστον φάση ανώδυνη ψήφιση δυσάρεστων μέτρων στο «πληττόμενο» από την βία ελληνικό κοινοβούλιο, και σε δεύτερη, την συγκράτηση του αυθόρμητου γέλωτος για τον περίπλου του πρωθυπουργού γύρω από νήσους του Αιγαίου και τους αντικατοπτρισμούς τους στα θολά νερά του αγεωγράφητου αν-εγκέφαλού του.

Υπάρχει δυνατότητα μεθόδευσης ενός τέτοιου περιστατικού; Αρκεί ένας κυβερνητικός «μπούχαχας» και πέντε «τσογλάνια του δρόμου», με την όποια επικάλυψη τίτλων εξουσίας και προσβεβλημένων εθνικών φρονημάτων ο καθένας τους αντιστοίχως, να δημιουργήσουν ένα σκηνικό βίας χωρίς απροσδόκητες συνέπειες για την συνέχεια της ταλαίπωρης ζωής μας; Ή όλα αυτά είναι απλά η αφορμή για να βιώσουμε τα πρόδρομα κύματα ενός επερχόμενου κοινωνικού βρασμού; Θ’ αντέξει άραγε η κατσαρόλα ή θα γίνουμε έρμαιο της πυρομανίας βλακών (δι)ανοητών της «(ριζο)σπαστικής αριστεράς» και μογγολοειδών ουρακοτάνγκων της «ελληνικής ζούγκλας»;

 

Ο  Μάραντον

Χρίστος Γούδης
04/11/2015

Μην ψάχνετε να ερμηνεύσετε την ανθελληνικότητα των αριστερών θέσεων, όπως για παράδειγμα τις πρόσφατες τοποθετήσεις Φίλη για τους Ποντίους, έξω από το πρόσφατο ιστορικό μας πλαίσιο, στο οποίο οι εαμίτες-ελασίτες-αντάρτες  του 1943-1949 κινήθηκαν όπως κινήθηκαν και έπραξαν ότι έπραξαν. Αν συμβαίνει κάποιοι από εμάς να μην γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία μας, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους επιγόνους μιας αριστεράς που δεν λέει να ξεχάσει την ήττα της. Όσο για τους Ποντίους, όντως μιλάμε για μια διαφορετική φυλή. Αυτοί είναι Έλληνες, έχουν ρίζες βαθειές στην πατρώα γη, την ποτισμένη με το αίμα τους. Εμείς είμαστε απλά ελλαδίτες. Πόσοι και ποιοί από εμάς τους ελλαδίτες είναι Έλληνες παραμένει ένα ανοικτό προς έρευνα ζήτημα...

Εν πάση περιπτώσει, στην παρούσα δυσάρεστη συγκυρία, για να απαλύνω το απρόκλητο «φτύσιμο» που δέχτηκαν, σαν ένα μικρό έστω «αντίδωρο» στους Πόντιους ακρίτες του επικού «Ο Μάραντον» - όσοι δεν το έπιασαν είναι το ελληνικότατο ποντιακό έπος «Ο Αμάραντος», ο αμάραντος Πόντος και οι αμάραντοι Πόντιοι -  δημοσιοποιώ ένα μικρό απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του πατέρα μου, που πρόκειται σύντομα να εκδώσω υπό τον τίτλο «Αίμα και Χώμα», το οποίο αναφέρεται στην  ελληνική ψυχή τους, μέσα από τα δικά του βιώματα:

«Στην Ανατολική Μακεδονία οργανώθηκαν οι Πόντιοι με τον Τσαούς Αντών – Αντώνιος Φωστερίδης λεγότανε – τον θυμάσαι τον Τσαούς Αντών, ερχότανε στη Χρυσούπολη, το Σαρή Σαμπάν όπως την λέγανε τούρκικα, όταν ήμουν διοικητής Υποδιοικήσεως Χωροφυλακής Νέστου, το 1955 με ’61, και τα λέγαμε καλά μαζί... Άκουγαν Τσαούς Αντών οι Βούλγαροι και έτρεμαν. Βγήκε στο κλαρί αμέσως μετά την άφιξη των Βουλγάρων στην Ανατολική Μακεδονία το 1941. Τους την παρεχώρησαν δώρο οι Γερμανοί μαζί με την Θράκη, πλην Αλεξανδρούπολης και την παραμεθόριο με την Τουρκία που την κράτησαν οι ίδιοι. Ήτανε σύμμαχοί τους οι Βούλγαροι και άφησαν τον γερμανικό στρατό να επιτεθεί στην Ελλάδα από τα εδάφη τους.

»Βγήκαν και άλλοι εθνικιστές αντάρτες, πολλοί, κυρίως Πόντιοι. Ο Μπαρμπαθόδωρος, Θεόδωρο Τσακιρίδη τον λέγανε, στο Παγγαίο, ο Καπετάν Βαγγέλης στο Κοτζά Ορμάν στο Νέστο, ο Αναστάς Αγάς – Αναστάσιος Αβραμίδης ήταν το πραγματικό του όνομα – στο Καρά Ντερέ, στο δάσος της Ελατιάς δηλαδή προς τη Δράμα, και ο Καπετάν Λαζίκ, ο Λάζαρος Αβραμίδης δηλαδή, κι  άλλοι πολλοί αντάρτες, κάποιοι ήταν Σαρακατσαναίοι και βγαίναν στο αντάρτικο οικογενειακά, με τις πατριές τους, όλοι τους εθνικιστές. Γνώριζα πολλούς από αυτούς όταν ήμουν αστυνόμος εκεί στη Μουσθένη το 1939 και γύριζα στην περιοχή, πριν από την γερμανική εισβολή.

»Ο Τσαούς Αντών ήτανε πολύ θαρραλέος, έκανε καταδρομές και μέσα στην Βουλγαρία. Το 1943, τον Σεπτέμβριο, αν θυμάμαι καλά από αυτά που μου έλεγε, ένωσε όλους τους καπετάνιους, από το Παγγαίο, από το Μποζ Νταγ, το όρος Φαλακρό δηλαδή, έτσι το έλεγαν στα τούρκικα, από το Μπαϊράμ Τεπέ της Δράμας, από την Ξάνθη, από την Χαϊδού και το Καρά Ντερέ, από τα δικά μας τα δάση στην επαρχία Νέστου της Χρυσουπόλεως, από το Τσαλ Νταγ δηλαδή, στα βουνά της Λεκάνης του Νέστου, και από το Κοτζά Ορμάν που σημαίνει Μεγάλο Δάσος, στις εκβολές του Νέστου, τον ανακήρυξαν γενικό αρχηγό. Έφτιαξαν την ΕΑΟ, Εθνικές Ανταρτικές Ομάδες. Είχαν επαφές και με το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, τους είχαν στείλει και Άγγλο σύνδεσμο, ειδικό στα εκρηκτικά. Στο Τσαλ Νταγ ήταν τα λημέρια του. Αλλά οι εθνικιστές κυριαρχούσαν παντού, σε όλη την περιοχή από Στρυμόνα μέχρι Έβρο, 12.000 αντάρτες είχανε.

»Ο Τσαούς Αντών ήτανε περίπου συνομήλικός μου. Ήτανε αγροφύλακας προπολεμικά και στο στρατό υπηρέτησε στο πυροβολικό. Ήμασταν λοχίες, γι’ αυτό τον έλεγαν τσαούς. Τσαούς στα τούρκικα είναι ο λοχίας, κι οι συμπατριώτες του οι Πόντιοι, οι Μπαφραλήδες, που είχανε έρθει μετά την καταστροφή της Σμύρνης, μιλούσαν όλοι τούρκικα και τον έλεγαν Τσαούς Αντών ή και Αντών Τσαούς. Φωστηρίδης ήταν το επώνυμό του, επικράτησε να τον λένε Φωστερίδη, αλλά Φωστηρίδης είναι το σωστό. Στη Χρυσούπολη, θυμάσαι, είχαμε όλο Ποντίους, ο δήμαρχος που είχαμε όσα χρόνια ήμουν διοικητής, τον θυμάσαι, ο Ιωάννης Δελληκάρης, με τα μεγάλα μουστάκια, ήταν Πόντιος. «Δελληκάρης-Διγενής» τον λέγανε οι Πόντιοι της Χρυσούπολης. Έστειλε μάλιστα και ευχαριστήριο γράμμα στο υπουργείο Εσωτερικών και στο Αρχηγείο Χωροφυλακής όταν εξάρθρωσα μια ληστοσυμμορία τουρκόγυφτων που είχαν διαπράξει ένα σωρό διαρρήξεις σε περιοχές της Ξάνθης, εκτός της αρμοδιότητάς μου. Μόλις το απετόλμησαν και στη Χρυσούπολη συγκρότησα ένα απόσπασμα καταδίωξης από χωροφύλακες και πολίτες, τους παγιδεύσαμε και τους πιάσαμε, σκοτώσαμε κι έναν από δαύτους γιατί αντιστάθηκαν, είχανε όπλα. Έγινε μάχη, αυτοί έρριξαν πρώτοι, γράφανε τότε οι εφημερίδες για μέρες, ανάσανε ο κόσμος όταν τους πιάσαμε…

»Οι Πόντιοι είναι μεγάλη ιστορία. Δύσκολα βρίσκεις τόσο αυθεντικούς Έλληνες, όχι στα λόγια, ψυχωμένοι, με καρδιά. «Εγώ για την πατρίδα» λέγανε οι Πόντιοι με την χαρακτηριστική προφορά τους, «ρίχνω και τα παιδία μου στην φωτιά», και το εννοούσαν. Και ήθελε να τους πάρει η Τράπεζα τότε τα σπίτια τους, η Αγροτική. Χρωστούσαν οι φουκαράδες κάτι δάνεια και μου ζήτησαν από την Διοίκηση Χωροφυλακής Καβάλας να στείλω δύναμη χωροφυλακής στα προσφυγικά, στην Ποντιάδα, εκεί κοντά στο σπίτι μας, τα θυμάσαι, που είχαν όλα πανομοιότυπα σπιτάκια, και να τους κάνουμε έξωση, να κατάσχει η Τράπεζα τα σπίτια τους, να τους τα πάρει και να τα βγάλει σε πληστηριασμό. Είπα στους χωροφύλακες, θα πάμε αλλά θα τους αφήσουμε να μας απωθήσουν, ας φάτε και μερικές τους είπα, για να μη φανεί ότι είχαμε προσυνεννοηθεί. Πού ακούστηκε να τους αρπάξει τα σπίτια των φτωχών ανθρώπων η Τράπεζα, να πάει να γαμηθεί… «των πατεράδων σας τα σπίτια θα αφήσετε να πάρουνε;» είπα στους χωροφύλακες, όλοι συμφώνησαν. Ειδοποίησα την Διοίκηση ότι μας απέκρουσαν και δεν έχουμε επαρκή δύναμη, ούτε μπορούμε να πυροβολήσουμε τον κόσμο. Μου έστειλαν ενισχύσεις από την Καβάλα, η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε. Οι δικοί μου συνεννοήθηκαν με τους καινουργιοφερμένους χωροφύλακες, γρατζουνίστηκαν και μεταξύ τους, είπαμε ότι έχουμε τραυματίες και αν θέλουν ας στείλουν στρατό, εμεί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Έ το καταλάβαιναν και στη Διοίκηση, ήταν φίλος μου ο διοικητής, ούτε στρατό στείλανε, ούτε τίποτε, κράτησαν τα σπίτια τους οι άνθρωποι, έγινε κάποια διευθέτηση υποτίθεται, κι όταν ήρθε η δικτατορία το ’67, ο Παπαδόπουλος τους χάρισε τα δάνεια, κι έληξε οριστικά το θέμα. Αλλά ξεφύγαμε..

»Ξαναγυρίζουμε σ’ αυτά που λέγαμε. Τους Πόντιους εθνικιστές τους επετέθησαν οι Βούλγαροι και στο Μπαϊράμ Τεπέ, εκεί προς τη Δράμα, ανήμερα του Ευαγγελισμού στις 25 Μαρτίου του 1944. Νόμιζαν ότι θα τους πιάσουν στον ύπνο, επειδή γιόρταζαν την εθνική επέτειο, αλλά δεν κατάφεραν τίποτε, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Εκεί πάντως που έπαθαν πραγματική πανωλεθρία οι Βούλγαροι ήτανε στο Καρά Ντερέ, στη γέφυρα του Νέστου στους Παπάδες, προς Δράμα μεριά. Ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα προσπάθησε να την περάσει για να επιτεθεί στους δικούς μας, αλλά παγίδευσαν ένα λόχο του, τον εξολόθρευσαν. Οι Βούλγαροι αντεπετέθησαν. Τέσσερις μέρες μάχες, έφεραν και πυροβολικό, τίποτε. Έσπασαν τα μούτρα τους για τα καλά. Αρχές Μαΐου του 1944 έγιναν αυτά.

»Μετά, τον Ιούλιο του ’44 χτυπήθηκαν στη Χαϊντού, στα σύνορα του νομού Δράμας με τον νομό Ξάνθης και την Βουλγαρία, και τον Αύγουστο στον Στρυμόνα. Τραυματίσθηκε ο Τσαούς Αντών και πολλοί δικοί του. Κάποιους τους μετέφεραν σ’ ένα φυλάκιο του ΕΛΑΣ και οι ελασίτες αντί να τους περιθάλψουν, τους δολοφόνησαν. Δεν είχε το δικαίωμα, βλέπεις, κανείς άλλος εκτός από αυτούς να κάνει αντίσταση. Όλοι οι άλλοι ηταν φασίστες και ταγματασφαλίτες… πέραν του ότι θεωρούσαν τους Βούλγαρους τρόπον τινά νόμιμους κληρονόμους της Μακεδονίας. Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά το έλεγαν δημόσια! Τα γράφανε και στις εφημερίδες τους. Υπάρχουν και επίσημα έγγραφα. Πολλοί στο ΚΚΕ και στο ΕΛΑΣ ήταν σλαβομακεδόνες, γι’ αυτό και τους ελασίτες οι εθνικιστές τους έλεγαν “εαμοβούλγαρους”...

»Κόκκινο πανί ήταν ο Τσαούς Αντών για Βούλγαρους και κομμουνιστές. Αφρούς έβγαζαν όταν άκουγαν το όνομά του… Τον ξαναβρήκαν μπροστά τους, πολέμησε μαζί με τους χωροφύλακες στο Σύνταγμα Μακρυγιάννη τον Δεκέμβριο του ’44, και στον εμφύλιο το 1946-1949. Ήταν τότε έφεδρος συνταγματάρχης του πυροβολικού και διοικούσε δική του μονάδα… Κανείς δεν τον ξέρει όλον αυτόν τον αγώνα σήμερα. Όσοι αγωνίσθηκαν τότε θεωρούνται από την “καλή κοινωνία” οι ηλίθιοι της υποθέσεως…».

 

Ο  ΗΛΙΘΙΟΣ

Χρίστος Γούδης
01/11/2015

Ο τίτλος του άρθρου δεν αναφέρεται στον «ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκυ, που δεν ήταν καθόλου ηλίθιος, αλλά στον κυρίαρχο και αποχαυνωμένο ελληνικό λαό, τον ψεκασμένο από τα μελίρρυτα σταγονίδια του (τ)σύριζα περί ανθρωπισμού, νεκρών παιδιών, εγκύων γυναικών, «πεινώντων και διψώντων», προσφύγων, αναξιοπαθούντων, χειμαζομένων, πασχόντων, και ου συμμαζεύεται. Όλων αλλοδαπών φυσικά. Στην Ελλάδα του (τ)σύριζα δεν έχουμε τέτοιες κατηγορίες ανθρώπων...

Είναι απορίας άξιο πώς η τόσο απλή και διαυγής αλήθεια γύρω από τα τεκταινόμενα στην ασιατική γειτονιά μας μπορεί τόσο εύκολα να διαστρεβλωθεί, να διαστραφεί, μεταστραφεί, μασκαρευτεί και παραμορφωθεί, και τελικά όλη αυτή η αλλοίωσή της να γίνεται ευρέως και αδιαμαρτύρητα αποδεκτή από έναν λαό στο σύνολό του, λες και αυτή η ημετέρα λαϊκή συλλογικότητα διακατέχεται από σύνδρομο μογγολοειδούς ιδιωτείας (πόσο ακόμα Down θα πρέπει να πέσει άραγε για να πιάσει πάτο;).

Έτσι, οι λιποτάκτες της Συρίας, που δραπετεύουν αντί να πολεμήσουν για να σώσουν τη χώρα τους – στρατός ολόκληρος από νέους και ακμαίους άνδρες που θα έπρεπε να κρατούν τα όπλα μαχόμενοι υπέρ της δικής τους πίστεως και πατρίδος – βαφτίζονται πρόσφυγες, και επιδιώκουν, αυτοί και οι συμβίες τους, να παρασιτήσουν στην Ευρώπη, και όχι να βρούν καταφύγιο, εργασία, και διέξοδο στις όμαιμες, ομόδοξες, ομόθρησκες, και πάμπλουτες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες που με θράσος κρατούν όμηρο τον πλανήτη μας στο θέμα της ενέργειας (και όχι μόνον). Πρόσφυγες λοιπόν, με προορισμό όχι τα εμιράτα, όπου πολιτισμικά, φυλετικά και θρησκευτικά ανήκουν, αλλά την ψωροκώσταινα, γιατί εμείς τελικά θα τους λουσθούμε όλους. Οι «άλλοι», οι ευρωπαίοι που θεωρούμε δικό μας πρότυπο και δικό μας όραμα, ξέρουν καλά και από όρια ανοχής και αντοχής, και από το πού αρχίζουν και πού τελειώνουν τα «δικαιώματα» του καθενός που τα επικαλείται, αλλά και από καρπαζώματα ημετέρων πολιτικών της δεκάρας που βγάζουν γλώσσα για να τους την κόψουν. Ξέρουν επίσης και από φράχτες, και από ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, και από στρατόπεδα συγκεντρώσεως, και, άμα λάχει, και από φούρνους και κρεματόρια.

Πρόσφυγες λοιπόν, δι’ ημάς τους κουτούς, μια «λέξη-ψέμα» συναισθηματικά φορτισμένη ακριβώς για να συγκινεί όλους ημάς τους αφελείς, και ορολογία υπερκαλύπτουσα ούτως ή αλλιώς καταχρηστικά και τον αφγανικό αρμαγεδδώνα μαζί με τους πάσης φύσεως αφροασιανούς που ενσκήπτουν μαζικά ως σμήνη πράσινων ακρίδων στην χώρα μας, με συνέπεια σταδιακά να την εξισλαμίσουν- μουσουλμανοποιήσουν- «εκμωαμεθανίσουν», να την υποβαθμίσουν πολιτιστικά και να την πτωχοποιήσουν (περαιτέρω) οικονομικά, κοινώς «να της αλλάξουν τα φώτα και τα πετρέλαια», μετά την απόφαση της κάθε παρακμιακής (καθότι δεν έχει πλέον ακμή στην θάλλουσα επιδερμίδα του προσώπου της) και ξοφλημένης βιολογικά κυρά Τασίας να τους μπάσει μέσα για να «λιάζονται», σε μια χώρα που τόσα και τόσα δεινά υφίσταται στην καθημερινότητά της.

Η άρνηση της περιφρούρησης των συνόρων μας, πάντως, δεν βαρύνει το κάθε «τσιπρόνι» και το κάθε «καμίνι» που συγκυριακά καβάλησαν το κύμα της εξουσίας, με μικρή λαϊκή στήριξη λόγω της άρνησης των πολιτών να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες, επιτρέποντας έτσι την διαρπαγή της εξουσίας από εφήμερα πολιτικά όντα της στιγμής που δεν έχουν τα άντερα να εξολοθρεύσουν το όποιο χαμερπές χαμίνι επιδίδεται στην λαθραία διακίνηση μεταναστών, όπως κομψά ονομάζουν την σύγχρονη δουλεμπορία. Η άρνηση τη περιφρούρησης των συνόρων μας βαρύνει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες, προφανώς, δεν διοικούνται από προσωπικότητες έχουσες συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης απέναντι σε μιαν Ελλάδα που χάνεται. Οι διοικήσεις των ενόπλων μας δυνάμεων –  των στερουμένων της φυσικής ηγεσίας των, καθότι οι «πολέμαρχοί» τους ετεροκαθορίζονται σε πολιτικά κονγκλάβια με κριτήρια κομματικής υποταγής – αρκούνται εσχάτως σε επιδείξεις γελοίων αεροπορικών ακροβασιών κατά την διάρκεια παρελάσεων, όπου η κάθε μαθήτρια επιδεικνύει με τον τρόπο της αναίσχυντα το φύλο της προς τέρψιν των ηδονοβλεψιών, και όπου οι υπόλοιποι εμείς γινόμαστε ακροατές πιλότων που μας βομβαρδίζουν με θορυβώδεις αέρινες πιρουέτες και εξίσου εκκωφαντικούς αέρινους δεκάρικους (λόγια του αέρα, κατά πως λέει η λαϊκή θυμοσοφία), τη στιγμή που μετά από τόσες και τόσες προκλήσεις στο Αιγαίο κανείς τους δεν έχει κατορθώσει να καταρρίψει έστω και ένα τουρκικό αεροπλάνο, έτσι για δείγμα.

Η τήρηση, πάντως, του Συντάγματος, η διασφαλίζουσα την ακεραιότητα και την ομοδοξία της χώρας δεν επαφίεται μόνο στον «πατριωτισμό» της πάσης φύσεως και πάσης αποχρώσεως προοδευτικής ή οπισθοδρομικής, εαμίτικης ή μη, κουκουεδίας ή αριστεροληψίας, η οποία μας έπαιρνε συνεχώς και αδιαλείπτως τα αυτιά με το παλαιό εκείνο άρθρο 114 που επικαλούνταν τον πατριωτισμό μας. Πατριωτισμό οφείλουν να έχουν και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας, ειδάλλως δεν τις χρειαζόμαστε ως συμβιβασμένες συνοικιακές μικροεπιχειρήσεις συνιστάμενες από υπαλληλάκους γραφείου και μουσικάντηδες σε μπάντες τελετών και κηδειών «υψηλών προσώπων». Καλύτερα να μεταλλαχθούν σε ΜΚΟ κοινωνικής πρόνοιας, αν και πολλές ΜΚΟ μας στοιχίζουν και αυτές πολλά για να εκτρέφουν τους κηφήνες τους στο όνομα ένος δήθεν κοινωνικού έργου.

Τούτων όλων λεχθέντων, το κάθε τσιπρόνι, πάντως, βαρύνεται με την ηθική αυτουργία της δολοφονίας των τόσων και τόσων παιδιών που πνίγονται καθημερινά στο Αιγαίο και τα οποία θα ήταν σήμερα εν ζωή αν αποφάσιζε να περιφρουρήσει, ως όφειλε, τα σύνορά μας και απέτρεπε έτσι την απέλπιδα θαλάσσια επέλασή τους, την οποία το ίδιο μεθόδευσε με σκοπό να πλήξει την Ευρώπη!!! Ο μόνος τελικά που θα πληγεί από την (τ)συ(π)ριζαίϊκη τρόπος του λέγειν «πολιτική» είναι ο ελληνικός λαός, ο οποίος, αντί να νιώσει τον θανάσιμο κίνδυνο επιβίωσης που επικρέμαται στον αυχένα του, τον κύπτει δουλοπρεπώς προ του επερχόμενου ισλαμικού τζιχάντ για να του πάρουν μια και καλή το κουτό του κεφάλι. Ίσως αυτό του αξίζει.

 


ΕΝΟΠΤΙΚΟΝ

Όλως συγκυριακά με την επικαιρότητα της καθ’ όλα περίεργης και σαφώς ύποπτης υπόθεσης των «Έψιλον Ευ», των βομβιστών της Καλαμάτας και του Μυστρά, τις προσεχείς μέρες πρόκειται να εκδοθεί ένα δίτομο εκτενές και πολυδιάστατο έργο μου σχετικό με την ερμητική σημειολογία του διπλού Έψιλον, προϊόν πολυετούς μου ενασχόλησης με το θέμα. Το έργο θα δημοσιοποιηθεί από τις Εκδόσεις «Τάλως Φ» (ο Τάλως είναι γιος του αειμνήστου ελληνολάτρη Ιωάννη Φουράκη). Σας αποστέλλω προδημοσίευση μέρους της εισαγωγής και ενός μικρού αποσπάσματος του έργου, με την υπόσχεση να επανέλθω εκτενέστερα, μόλις εκδοθεί.

Χρίστος Γούδης
30/10/2015    

 

Το Ενοπτικόν αποτελεί ένα Εγκόλπιο Χρησμών σε καιρούς εσωτερικής αναζήτησης μέσα από σιβυλλικές ρήσεις λακωνικής βραχυλογίας εκπορευόμενες σε κατάσταση θείας μανίας ή ιερής μέθης και ιερής φωνής («ομφή») – κατάσταση αποδιδόμενη στην αρχαιοελληνική μαντική με την λέξη «ενθουσιασμός» – οι οποίες καθιζάνουν και κρυσταλλοποιούνται δίκην κατευθυντήριων «Δελφικών Παραγγελμάτων» εκφραζόντων το διπλούν Έψιλον των Δελφών (ЭЄ ή ЭIЄ)* ως ΄Ενθεες Εντολές (ЭЄ) Ενεργητικής Επιβίωσης (ЭЄ) αλλά και  Εποικοδομητικής  Επικοινωνίας (ЭЄ) , οριοθετώντας και χαράσσοντας δρόμο και τρόπο ζωής μέσα από την αναβίωση της υπολανθάνουσας πολιτισμικής μας κληρονομιάς και τους αναδυόμενους από τα βάθη των αιώνων φωτεινούς πίδακες του αειθαλούς, μυστηριακού, και οργιώδους ελληνικού πνεύματος.

* Στην κορυφή του ανατολικού αετώματος του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, στην είσοδό του, εμφανές σε όλους όσους προσήγγιζαν, ήταν τοποθετημένο ένα μυστηριακό σύμβολο, δίκην παντεπόπτη οφθαλμού, που δέσποζε των δύο Δελφικών παραγγελμάτων λακωνικής βραχυλογίας, τα οποία είχε παραδώσει στο Μαντείο ένας εκ των επτά σοφών, ο Χίλων (ή Χείλων) ο Λακεδαιμόνιος. Αυτά τα δύο βρίσκονταν το ένα στην κάτω αριστερή γωνία του τριγώνου του αετώματος και το άλλο στην κάτω δεξιά και αποτελούσαν τις κορυφαίες κατευθυντήριες γραμμές στη ζωή των Ελλήνων: «Δύο εστί των Δελφικών γραμμάτων τα μάλιστ’ αναγκαιότατα προς τον βίον, το “γνώθι σαυτόν” και το “μηδέν άγαν”. Εκ τούτων γαρ ήρτηται και τ’ άλλα πάντα» (Πλούταρχος). Το «γνώθι σαυτόν» ήταν στην κάτω αριστερή γωνία του αετώματος ενώ το «μηδέν άγαν» στην κάτω δεξιά. Τέτοια ήταν η σπουδαιότητά τους που ενώ «οι πολλοί Χείλωνος λέγουσιν είναι τα αποφθέγματα, Κλεόβουλος ο Λίνδιος υπό του Θεού λεχθήναι Χείλωνι» (Στοβαίος), ενώ δηλαδή όλοι έλεγαν ότι τα αποφθέγματα είναι του Χείλωνα, ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος  - ένας και αυτός από τους επτά σοφούς - έλεγε ότι ο Θεός τα είπε στον Χείλωνα.

Κάτω από αυτό το πνεύμα της  λακωνικής βραχυλογίας, το μυστηριακό σύμβολο που δέσποζε στην κορυφή του τριγώνου του αετώματος στον ναό των Δελφών δεν θα μπορούσε να είναι λακωνικότερο. Ήταν  ένα  γράμμα, ένα  «έψιλον» ( Є ) ή  κατ’ άλλους  ένα «διπλoύν έψιλον»

( ЭIЄ ), που προφέρονταν «εί». Εσαεί ζητούμενον η ερμηνεία του. Γιατί το σύμβολο, το κάθε σύμβολο, φορτισμένο και εκρηκτικό από την φύση του, εκφράζει και συμπυκνώνει μια κεντρική ιδέα κατά τρόπο πολυκρυσταλλικό, πολυπρισματικό και πολύσημο. Απαιτεί πολυχρωματική φασματική ανάλυση και επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών και προσεγγίσεων. Σπόρος το ίδιο, καθίσταται σπορέας ιδεών που εκβλαστάνουν και αναρριχώνται, ανθίζουν και καρποφορούν δίκην πνευματικών δέντρων που δικτυώνονται, συνθέτουν και μορφοποιούν ένα πυκνόφυλλο δάσος γνώσης και άγνοιας, πεπερασμένο και ταυτόχρονα αδιαπέραστο, θεματοφύλακας αρχών και αξιών, ορατών τε και αοράτων, διαχρονικών και άχρονων.

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ ΣΕ ΔΙΠΛΟΥΝ ΕΨΙΛΟΝ

       

Μετασχηματισμός της σβάστικας σε διπλούν έψιλον (ЭЄ). Η σβάστικα ως ενιαίο όλον χαρακτηρίζεται από περιστροφική συμμετρία περί τον άξονα που διέρχεται από το κέντρο του σταυρού τον κάθετο επάνω στο επίπεδό της. Αν για παράδειγμα περιστραφεί ως συμπαγές σώμα, επάνω στο επίπεδο που βρίσκεται, κατά 90ο (ή ακέραιο πολλαπλάσιο των 90ο), θα προκύψει το ίδιο ακριβώς σχήμα και δεν θα δίδει την εντύπωση ότι περιεστράφη. Για τον μετασχηματισμό της σε «διπλούν έψιλον» στο ίδιο επίπεδο, ο κάθετος άξονάς της θα πρέπει να παραμείνει ακίνητος ενώ ο οριζόντιος άξονας θα πρέπει να περιστραφεί κατά 90ο  έτσι ώστε να συμπέσει με τον κάθετο, αφού πρώτα τα κεκαμμένα τμήματα του κάθε άξονα περιστραφούν έτσι ώστε να σχηματίζουν από ένα Ε για τον κάθε άξονα του σταυρού (ένα Ε με πλάτη τον κάθετο και ένα Ε με πλάτη τον οριζόντιο άξονα).

Μετασχηματισμός καμπυλωτής (κυκλικής) σβάστικας (αριστερά)
μέσω του ηλιακού συμβόλου (κέντρο) σε διπλούν έψιλον (ЭIЄ).

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ  ΜΕ ΤΟ «ΕΨΙΛΟΝ ΕΥ» ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

    

 

 

Το ΟΧΙ πίσω από τις κουρτίνες

Η στρατηγική προσέγγιση του Ιωάννη Μεταξά

Χρίστος Γουδης
28/10/2015

(επιλογή από το υπό έκδοση έργο του «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας»)

Η ιταλική επίθεση στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940 προέκυψε κατά βάση λόγω της προσπάθειας του Μουσσολίνι να αποκτήσει στρατιωτική υπόσταση στο εσωτερικό των δυνάμεων του ΄Αξονα, έναντι του Χίτλερ, ο οποίος μέχρι τότε είχε το απόλυτο μονοπώλιο των θριάμβων (κατάκτηση Πολωνίας, Δανίας, Νορβηγίας, Ολλανδίας, Βελγίου, Λουξεμβούργου και Γαλλίας). Όταν μάλιστα στις 7 Οκτωβρίου του 1940 οι Γερμανοί μπήκαν στην «πετρελαιοφόρο» Ρουμανία, ο Μουσσολίνι θεώρησε ότι είχε έρθει η ώρα για να αποκτήσει και αυτός τον δικό του «ζωτικό χώρο», το ιταλικό Spazio Vitale κατ’ αναλογίαν με το γερμανικό Lebensraum, ως μόνο τρόπο για να διασφαλίσει τον ρόλο του ως ισότιμου εταίρου στο στρατόπεδο του Άξονα. Στις 30 Οκτωβρίου του 1940, αμέσως μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Ιωάννης Μεταξάς ενημέρωσε, κεκλεισμένων των θυρών, τους διευθυντές και αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου, για το τι προηγήθηκε του ελληνικού ΟΧΙ στην Ιταλία:

«Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πως καθήκον μου ήταν να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τον τόπον από αυτόν, έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικές βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν του Άξονος μου εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μια εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν». Προσχώρησις που θα εγίνετο λίαν ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως “εραστήν του ελληνικού πνεύματος”.

»Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα αλλά αι θυσίαι αυταί θα έπρεπε να θεωρηθούν τελείως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχε διά την Ελλάδα η Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπιστώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώσει την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθεί υπό την Νέαν Τάξιν.

»Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μού εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο εγγύησις ότι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ πόσον, επι τέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το ελάχιστον, τελικώς μας εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς. Δηλαδή θα έπρεπε, διά να αποφύγωμεν τον πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν... με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψει κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

»Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπαν υπερασπίζοντες τον εαυτόν των, έπειτα από τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των, να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον...

»Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου βασιλέως Κωνσταντίνου δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι πολιτική του αειμνήστου Ελευθερίου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν, όπως είναι και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει...

»Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσα αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δικήν μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την δόξαν. Και διά την τιμήν. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη άξια της ιστορίας της...

»Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι και ο Ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν...

»Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και αν γίνει. Διότι άλλως είναι αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντός σας, το οποίον είναι να συντηρήσετε την ιερή φλόγα του Ελληνικού Λαού, να βοηθήσετε τον μαχόμενον στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ό,τι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις διά να μπορέσετε να μεταδώσετε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν».

Η αναγνώριση της σθεναράς στάσεως του Ιωάννη Μεταξά έναντι των Ιταλών εισβολέων ήρθε ακόμη και από τον πολιτικό του αντίπαλο (τον οποίο είχε εξορίσει κατά την διάρκεια της δικτατορίας του), τον διακεκριμένο πολιτικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος, ακριβοδίκαιος όπως πάντα, γράφει στο έργο του  «Τα χρόνια του μεγάλου πολέμου 1939-1944» που εκδόθηκε το 1964:

«Πρέπει να είμεθα, χωρίς άλλο, ευγνώμονες εις τον Ιωάννην Μεταξά, διότι είπε, ολομόναχος εις το σκοτάδι της νυκτός, το μέγα « Ό χ ι ». Λέγουν όσοι αντικρύζουν με εμπάθειαν  και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της ιστορίας, ότι το «Όχι» δεν το είπεν ο Μεταξάς∙ ότι το είπεν ο Ελληνικός Λαός. Ναι, το είπεν ο Ελληνικός Λαός,  α λ λ ά   α φ ο ύ   τ ο   ε ί χ ε   ε ι π ή   ο   Μ ε τ α ξ ά ς. Εάν έλεγεν ο Μεταξάς «Ναι», πως θα έλεγεν «Όχι» ο Ελληνικός Λαός, που θα εξυπνούσε αργότερα; Ας είμεθα, λοιπόν, τίμιοι απέναντι της ιστορίας. Το μέγα «Όχι» είναι πράξις του Ιωάννου Μεταξά».

Σύμφωνα δε με τα γραφόμενα του σύγχρονου ιστορικού Σπυρίδωνα Πλουμίδη στο άρθρο του «Το καθεστώς Μεταξά, 1936-1940» που δημοσιεύθηκε το 2010: «Το “Όχι” του 1940 και οι νίκες του αλβανικού μετώπου προσέδωσαν στο πρόσωπο του Μεταξά (αλλά όχι στο καθεστώς του) τη λαϊκή αναγνώριση που του έλειπε. Στην κηδεία του Μεταξά παρευρέθηκε ο Γρηγόρης Φαράκος, φοιτητής τότε του Πολυτεχνείου, και “πολύς τέτοιος κόσμος” της διωκώμενης Αριστεράς. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μίκη Θεοδωράκη, την 31η Ιανουαρίου 1940 “έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά”, διότι “ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο.” [εφημερίδα Καθημερινή, 28 Οκτωβρίου 2006-ηλεκτρονικό αρχείο εκδόσεων]. Ο πολιτικός ρεαλισμός και η στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μεταξά έθεσαν την Ελλάδα (κατ’ αντινομία προς το ιδεολογικό στίγμα του καθεστώτος του) στο αντιφασιστικό στρατόπεδο των νικητών του πολέμου».

 

 

Η χώρα-buffer και ο «μουτζούρης»

Κώστας Κεφαλάς
27/10/2015

Η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε ενδιάμεση χώρα (buffer state) μεταξύ Μέσης Ανατολής και Ευρώπης μέσω της εγκατάσταση εκατομμυρίων μουσουλμάνων μεταναστών και προσφύγων.

Η Αγγλική λέξη Buffer περιγράφει «την ενδιάμεση κατάσταση η οποία απορροφά τους κραδασμούς μεταξύ δύο άλλων ακραίων καταστάσεων». Τους ραδιοπειρατές της δεκαετίας του 1960/70, τότε που τα τεχνικά μέσα και τα χρήματα στην Ελλάδα ήταν λιγοστά, τους απασχολούσε πως θα κατασκευάσουν τον ενισχυτή buffer που θα μετέφερε το ηλεκτρικό σήμα από την μονάδα ταλάντωσης του αυτοσχέδιου πομπού στον τελικό ενισχυτή πριν την κεραία. 

Σήμερα, όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιστορικά ή ανύπαρκτα, μεγάλα ή μικρά, σημαντικά ή ασήμαντα, έχουν τον ίδιο προβληματισμό όπως και οι παλιοί ραδιοερασιτέχνες. Πως δηλαδή θα μπορέσουν να κατασκευάσουν μια χώρα-buffer (ενδιάμεση χώρα) που θα κατοικείται από κορόιδα και που πάντα θα τους μένει ο «μουτζούρης» στο χέρι. Έτσι λοιπόν κατάφεραν οι έξυπνοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, να βρουν μια χώρα-παρία όπου οι «μουτζούρηδες» κάτοικοί της δέχονται να εμποδίσουν τους μουσουλμανικούς προσφυγικούς πληθυσμούς να εμφανισθούν στο Παρίσι, το Βερολίνο, το Λονδίνο, την Βουδαπέστη ή την Μαδρίτη και να δεχτούν με ευχαρίστηση να τους εγκλωβίσουν στην επικράτειά τους.

Ήδη από την δεκαετία του 2000 η Ελλάδα είχε υπογράψει την θανατική της καταδίκη με την υπογραφή της συνθήκης του Δουβλίνου ΙΙ. Μόνο οι πολιτικοί προσποιούνται ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι η χώρα μετατρέπεται σε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων, επειδή το πολιτικό σύστημα χρειάζεται τις μελλοντικής κοινωνικές εντάσεις για να επιβιώσει. Την πρακτική του εγκλωβισμού μεταναστών στην Ελλάδα είχαν εφαρμόσει με επιτυχία από το 2000 μέχρι πρόσφατα όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, καθώς και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, η τελευταία δε με ιδιαίτερη επιτυχία. Στην Ελλάδα οι μετανάστες εύκολα μπαίνουν αλλά δύσκολα βγαίνουν. Καθημερινώς, τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ θριαμβολογούσαν για το πόσους μετανάστες εμπόδιζαν στην Πάτρα οι δυνάμεις ασφάλειας όταν προσπαθούσαν να διαφύγουν στην Ιταλία μέσα σε νταλίκες, πόσες βάρκες το Λιμενικό γύριζε πίσω στα Ελληνικά λιμάνια, ή πόσους σταματούσαν στα αεροδρόμια πριν αναχωρήσουν για το εξωτερικό. Σήμερα, οι καλά αμειβόμενοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να πείσουν τους αποχαυνωμένους τηλεθεατές ότι είναι πολιτικώς ορθό να «κουρευτεί» μέρος του χρέους με αντάλλαγμα την δημιουργία στρατοπέδων μεταναστών που θα φιλοξενήσει 50 χιλιάδες άτομα στα πρότυπα των στρατοπέδων του Λιβάνου και της Ιορδανίας, ενώ άλλοι αναφέρονται ακόμα και στην ανάγκη εγκατάστασης μισού εκατομμυρίου μεταναστών στην Αθήνα.

Παράλληλα, είχε προταθεί από διάφορα στελέχη του Σύριζα, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, να στεγαστούν οι μετανάστες στα άδεια σπίτια που δημιούργησε η κρίση, καθώς και στα εγκαταλειμμένα χωριά και τα ερειπωμένα σπίτια τα οποία θα επισκευάζονταν από διάφορα «φιλανθρωπικά» διεθνή ιδρύματα. Η Ελλάδα σήμερα έχει 6,3 εκατομμύρια σπίτια με το 30% να είναι κενά. Δηλαδή περίπου 2 εκατομμύρια σπίτια δυνητικά θα μπορούσαν να στεγάσουν μουσουλμάνους μετανάστες. Αν στο κάθε σπίτι εγκατασταθεί μία εξαμελής οικογένεια, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα η χώρα-buffer θα μπορούσε να εποικισθεί τουλάχιστον με 12 εκατομμύρια μουσουλμάνους από την ανεξάντλητη πληθυσμιακή δεξαμενή του τρίτου κόσμου.

Εντός αυτού του πλαισίου, τηλεοπτικός σταθμός το πρωί της Δευτέρας στην έγγραφη αγγελία της επικαιρότητος για την Συνάντηση των Βαλκανικών και άλλων κρατών στις Βρυξέλλες για το μεταναστευτικό, εμφάνισε στο κάτω μέρος της εικόνας με μικρά γράμματα την είδηση ότι ο Πρωθυπουργός έδωσε την συγκατάθεση του για την επιδότηση ενοικίου αρχικά για 20 χιλιάδες οικογένειες μεταναστών, δηλαδή ο Πρωθυπουργός συναίνεσε στην μόνιμη εγκατάσταση 80 χιλιάδων περίπου μουσουλμάνων προσφύγων στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή τα βόρεια σύνορα της Ελλάδος σφραγίζονται ερμητικά, ενώ μένουν ανοιχτά τα σύνορα με την Τουρκία. Επίσης, αστυνομικοί με διακριτή την Γερμανική σημαία στην στολή τους έχουν εγκατασταθεί εδώ και 4 μήνες στους μεθοριακούς σταθμούς Ελλάδας και Αλβανίας, όπου με προηγμένα μηχανήματα πραγματοποιούν την βιομετρική καταγραφή των μεταναστών που προσπαθούν να διέλθουν την μεθόριο, εγκλωβίζοντάς τους για πάντα στην Ελλάδα.

Για να αποφευχθεί η Ελλάδα να έχει την τύχη της Συρίας και του Λιβάνου, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα πρέπει να εγκαθίστανται αποκλειστικά στις χώρες της Δύσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέστρεψαν την Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Λιβύη, όπως επιβάλει η δικαιοσύνη επειδή όποιος καταστρέφει πρέπει να πληρώνει. Είναι βέβαιον ότι η επιδότηση ενοικίου μεταναστών από τις Βρυξέλλες σύντομα θα σταματήσει, ή εάν συνεχιστεί θα αποτελέσει μοχλό πολιτικών εκβιασμών. Το ίδιο βέβαιον είναι ότι ο Ελληνικός λαός μελλοντικά θα αναλάβει το κόστος συντήρησης εκατομμυρίων ανέργων μουσουλμάνων μεταναστών με απρόβλεπτες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη στην χώρα.

http://www.dimokratianews.gr/content/54636/i-hora-buffer-kai-o-moytzoyris

 

Το κουτί της Πανδώρας


Κώστας Κεφαλάς
24/10/2015

Ο κοινός παρονομαστής και των δύο ιερών πολέμων του Ισλάμ τα τελευταία εκατό χρόνια είναι ότι αμφότεροι οργανώθηκαν από κοινού από την Δύση και την Τουρκία με στόχο την Ρωσία.

Στις 15 Νοεμβρίου του 1914 στην Κωνσταντινούπολη το αγριεμένο πλήθος των μουσουλμάνων κρατώντας τα πράσινα λάβαρα του Ισλάμ διέσχιζε βιαστικά την γέφυρα του Γαλατά κατευθυνόμενο προς το Φετιχιέ τζαμί της Πόλης για να συμμετάσχει στην παράδοση του ιερού ξίφους του Προφήτη από τον Seych-ul-Islam στον Σουλτάνο-Χαλίφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Mehmet-Reshad V και στην τελετουργική κήρυξη ενός ακόμα υποχρεωτικού ιερού πολέμου κατά των «απίστων» (Jihad farz-i-ayn). Η ιδιαιτερότητα του γεγονότος συνίστατο αφενός στο ότι σηματοδοτούσε την κήρυξη ενός ιερού πόλεμου του Χαλιφάτου εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών και αφετέρου, στο ότι καθόριζε συγκεκριμένους στόχους με θύματα αποκλειστικά τους πολίτες της Εγκάρδιας Συνεννόησης, Άγγλους, Γάλλους και Ρώσους. Εδώ, όπως και στην κήρυξη του ιερού πολέμου κατά των Ελλήνων στον ατυχή πόλεμο του 1897, θα παραβιαστούν και πάλι οι θεολογικοί κανόνες που δεν θέτουν ζήτημα εθνοτικής διάκρισης των «απίστων» επειδή ο ιερός πόλεμος είναι μια διαρκής διαδικασία μάχης μεταξύ των «πιστών» του Ισλάμ (Dar al Islam) των «απίστων» ( Dal al Harb). Η θεολογική αντίφαση της τελετής, που εξαιρούσε από την εμπλοκή τους πολίτες των Κεντρικών Δυνάμεων, Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας, θα έφτανε στην αποκορύφωση της με την συγκέντρωση του πλήθους έξω από την Γερμανική πρεσβεία της Πόλης. Εκεί, ο πρεσβευτής της Γερμανίας Wangenheim χαιρετούσε το αφιονισμένο πλήθος από το μπαλκόνι πλαισιωμένος από 14 Γαλλόφωνους Μαροκινούς αιχμαλώτους πολέμου από το Δυτικό Μέτωπο. Τους αιχμαλώτους είχε μεταφέρει τις προηγούμενες μέρες με το Orian Express μέσω Βουκουρεστίου από την Βιέννη στον σταθμό Sirkeci της Πόλης ο ανώτατος υπάλληλος του Γερμανικού υπουργείου εξωτερικών Karl Emil Schabinger von Schowingen με διαταγή του Γερμανού Αυτοκράτορα Wilhem II.

Η φαντασμαγορική και ταυτόχρονα συμβολική θεατρική (mise-en-scene) κήρυξη του ιερού πολέμου alla Franka [1] ήταν μία τυπική επιχείρηση του Βαρόνου Max Oppenheim εμπνευστού της ιδέας ενός κοινού Γερμανό-Τουρκικού καθολικού ιερού πολέμου με εντολή του Kaiser, που αποσκοπούσε στην εξέγερση των 200 εκατομμυρίων μουσουλμάνων της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Εκατό χρόνια αργότερα, ο Hakan Fidan, δεύτερος στην ιεραρχία του Τουρκικού κράτους, ως αρχηγός της ΜΙΤ, «θα ανελάμβανε να φέρει εις πέρας την πολυπλοκότητα της στρατιωτικής και διοικητικής οργάνωσης» που απαιτούσε ο δεύτερος ιερός πόλεμος του Ισλάμ στην Συρία, σημείωνε η Wall street journal σε άρθρο της στις 10 Οκτωβρίου 2013 [2].

Το Ισλαμικό Κράτος οργανώθηκε, χρηματοδοτείται και εξοπλίζεται από την Δύση, την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ με απώτατο σκοπό να διακοπεί ο εφοδιασμός της Ευρώπης σε φυσικό αέριο από την Ρωσία μέσω της κατασκευής νέων αγωγών που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο των Αραβικών Εμιράτων του Κόλπου στην Ευρώπη.

Σήμερα, τα στρατηγικά σχέδια των Δυτικών για τον «Δρόμο των Πετρελαίων» είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά του Γερμανού Αυτοκράτορα Wilhem II πριν από 100 χρόνια. Ο έλεγχος όμως των ενεργειακών δρόμων προϋποθέτει την δημιουργία νέων κρατών στην Μέση Ανατολή και την εγχάραξη εκ νέου των συνόρων στα Βαλκάνια, όπως συνέβη και τότε, ώστε να εξουδετερωθούν οι ορθόδοξοι πληθυσμοί κατά μήκος του δρόμου των υδρογονανθράκων. Ο λόγος είναι προφανής. Οι ορθόδοξοι χριστιανικοί λαοί της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων έχουν κοινή πολιτισμική παράδοση με τον Ρωσικό λαό και συνεπώς αδυνατούν να ακολουθήσουν συναισθηματικά αντί-Ρωσικές ενέργειες, ασχέτως γεωστρατηγικών συσχετισμών και πολιτικής των ηγεσιών των.

Ταυτόχρονα, η πιθανή μεταφορά του ιερού πολέμου από την Μέση Ανατολή στην Κεντρική Ασία, στην καρδιά της Ρωσίας, όπου ζουν αρμονικά εκατομμύρια μουσουλμάνοι και χριστιανοί, θα ολοκλήρωνε τον αρχικό Τούρκο-Γερμανικό σχεδιασμό και το όνειρο του Max Von Oppenheim για μια καθολική εξέγερση των μουσουλμάνων στην Ρωσία. Ο κοινός παρονομαστής και των δύο ολοκληρωτικών ιερών πολέμων του Ισλάμ τα τελευταία εκατό χρόνια είναι ότι αμφότεροι οργανώθηκαν από κοινού από την Δύση και την Τουρκία με στόχο την Ρωσία.

Αν η Ρωσία δεν αντιδρούσε δυναμικά στην Συρία, είναι βέβαιον ότι θα έχανε τις ενεργειακές αγορές της Ευρώπης με αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή της, ενώ θα κινδύνευε άμεσα η εσωτερική της ασφάλεια από την μεταφορά του ιερού πολέμου στην επικράτεια της, σε περίπτωση που ο Πούτιν αποτύγχανε να κλείσει και πάλι το Τζίνι στο μπουκάλι.  Η μόνη κερδισμένη χώρα από μια πιθανή επικράτηση των Τζιχαντιστών στην Σύρια θα ήταν η Τουρκία, επειδή εκτός των άλλων, η μεταφορά του ιερού πολέμου από την Μέση Ανατολή στην Κεντρική Ασία, αφενός θα αφύπνιζε την εθνική συνείδηση και θα ενοποιούσε πολιτικά τα εκατομμύρια των Τουρκόφωνων πληθυσμών που κατοικούν στις αχανές εκτάσεις μεταξύ Κίνας και Βαλκανίων και αφετέρου θα μετέτρεπε την Τουρκία σε μια παγκόσμια πολιτική υπερδύναμη μέσω του αλυτρωτισμού και της ενοποίησης των Τουρανικών πληθυσμών.

Έστω και αργά, οι Δυτικές χώρες κάτω από την πίεση των εκατομμυρίων προσφύγων που μαζικά εμφανίσθηκαν στις αυλές τους για να γλυτώσουν από την κόλαση του πολέμου, έντρομες αντιλήφθησαν το μέγα γεωπολιτικό λάθος που διέπραξαν στην Συρία και το Ιράκ. Ο καθολικός ιερός πόλεμος του Ισλάμ που οργάνωσαν, χρηματοδότησαν και υποστήριξαν για δεύτερη φορά μέσα σε 100 χρόνια, δεν θα εγκλωβίσει το περιεχόμενο του Κουτιού της Πανδώρας που άνοιξαν μόνο στην Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική όπως πίστευαν, αλλά σύντομα θα ξεχυθεί και στα δικά τους σπίτια.

Όσον αφορά τα εθνικά θέματα της χώρας, η πρόσφατη πολιτική θέση της Γερμανίδας καγκελαρίου περί κοινών Ελληνοτουρκικών δράσεων στο Αιγαίο [3] και οι διαχρονικές φιλοτουρκικές δηλώσεις των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η παρουσία των Ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή θα αποθαρρύνει την Τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο και θα περιορίσει στο μέλλον την φιλοτουρκική ρητορική και θέση των Βρυξελλών, αρκεί οι πολιτικές ηγεσίες να κατανοήσουν ότι το συμφέρον της χώρας προϋποθέτει μία διαρκή και σταθερή φιλική πολιτική προς την Ρωσία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα απαιτεί από μία ερειπωμένη Ελλάδα να εφαρμόζει την απαγόρευση αποστολής προϊόντων προς την Ρωσία, όταν ταυτόχρονα κλείνει τα μάτια στην παρουσία εκατοντάδων φορτηγών αυτοκινήτων καθημερινά στους Ρωσικούς αυτοκινητόδρομους που μεταφέρουν Γερμανικά και Γαλλικά αυτοκίνητα, Ιταλικό λάδι, και Ισπανικά κρασιά, επιδιώκοντας έτσι όχι μόνο να συνεχίσει την οικονομική καταστροφή της χώρας μέσω των μνημονίων, αλλά και να διακόψει τις παραδοσιακές, ιστορικές, φιλικές και οικονομικές σχέσεις με τον ομόδοξο λαό, φυσικά προς όφελος των εθνικών συμφερόντων των «εταίρων».

[1] Schabinger von Schowingen,Weltgeschichtliche Mosaiksplitter, P.107; and Gertfried Hagen, Die turkey in Ersten Weltkrieg,P.5; and Snouck Hurgronje, The Holly war «Made in Germany» ,pp.6-7,33 and Sean McMeekin, The Berlin Bagdad Express. [2] Wall Street Journal, (http://www.wsj.com/news/articles/SB10001424052702303643304579107373585228330) [3] Εφημερίδα Δημοκρατία, (http://www.dimokratianews.gr/content/54305/zitoyn-paradosi-toy-aigaioy)

http://www.dimokratianews.gr/content/54615/koyti-tis-pandoras

 

Ο ΑΛΒΑΝΟΣ ΛΟΧΑΓΟΣ

Χρίστος Γούδης
20/10/2015

Βλέπω τον παρακμιακό και σαλεμένο «λεβεντόγερο» να παρελαύνει ψεκάζοντας με τον σίελό του τους τηλεοπτικούς φεγγίτες και να πρωταγωνιστεί εσχάτως σε ένα είδος πολιτικού «μάπετ σόου», της μάπας, της καρπαζιάς και της σφαλιάρας. Η έκφανση της παρακμής σε όλο της το μεγαλείο. Και συνειρμικά θυμάμαι τον Παύλο στο δρόμο για τη Δαμασκό και την αιφνίδια και καταλυτική μεταστροφή του στον χριστιανισμό. Το συνδυάζω με μια πληροφορία που μου έδωσαν ότι ήδη έχουν αποφοιτήσει από την Σχολή Ευελπίδων οι πρώτοι αλβανικής καταγωγής αξιωματικοί μας, ο ένας μου είπαν είναι ήδη υπολοχαγός. Και μου τα είπαν όλα αυτά βέβαιοι πως θα το θεωρούσα κι εγώ κατάντια της φυλής μας.

Όμως εγώ είμαι ήδη καθοδόν για τη Δαμασκό. Και αρχίζω να σκέφτομαι μήπως όλα αυτά τα αλβανάκια που μάθαν τα ελληνικά και σήκωσαν την ελληνική σημαία με περηφάνεια στα σχολεία μας, και μόχθησαν, και σπούδασαν, και κάποια μπαίνουν πλέον στις στρατιωτικές μας σχολές, μήπως, λέω, είναι περισσότερο Έλληνες από τους έλληνες της καφετέριας, του χαβαλέ και της σακκούλας, τους φιλελέδες και τους φλούφληδες με τα καλιαρντά, τους τσιπρυζαίους και τις υστεριάζουσες με τους μπάφους και τους τεκέδες, και τα πάσης ελληνικής ακόμη γης και παντός ακαθόριστου φύλου υβριδικά χαμίνια και διαδικτυακά ερπετά που αναδύονται μέσα από τον βόρβορο «της απωλεσθείσας τιμής της Κατερίνας Μπλουμ» (ενός κράτους-έθνους που κάποτε το έλεγαν Ελλάδα).

Μήπως τελικά, μέσα στην σημερινή παρακμή και την όζουσα σηπεδόνα του πολιτικού και πολιτισμικού παρασιτισμού των τηλεπαλιάτσων, των γελωτοποιών, των λασπολόγων βροχοποιών και των απατεώνων ταχυδακτυλουργών που την παίζουν στα δάκτυλα (...την κοινωνία), αυτά τα αλβανάκια είναι το νέο αίμα της φυλής, οι σύγχρονοι Μποτσαραίοι και Τζαβελαίοι και Μιαούληδες, αυτοί που θα τολμήσουν να κάνουν πράξη αυτό που δεν τολμούν να κάνουν όσοι «ελληναράδες» όφειλαν να έχουν κάνει μέχρι τώρα. Να πολεμήσουν τον εχθρό με την σκληρότητα που του πρέπει και να πάρουν όσα κεφάλια χρειάζεται μέχρι να αναστήσουν το γένος των Ελλήνων, με τον βυζαντινό δικέφαλο αετό της φοινικίδας στη θέση του σταυρού που οι ανάξιοι υπερασπιστές του στον στρατό, την εκκλησία, το σχολείο, και την πολιτεία, άφησαν να σαπίσει, φροντίζοντας μόνο και μόνο για τις σαπιοκοιλιές τους... 

 

Ντομάτες γεμιστές

Κώστας Κεφαλάς
19/10/2015

«Αφού ο λαός δεν έχει ψωμί γιατί να μην φάει παντεσπάνι;», Μαρία Αντουανέτα.

Ως  προπαγάνδα ορίζεται «η προώθηση, απόκρυψη ή υποβάθμιση κάποιου  “μηνύματος” στην κοινή γνώμη από τις διάφορες ομάδες εξουσίας με σκοπό την εξυπηρέτηση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων των. Η προπαγάνδα σήμερα, με όπλο την κοινωνική μηχανική μέσω των ΜΜΕ, εκπέμπει τις κατάλληλες  ειδήσεις που αποσκοπούν  στην  συγκάλυψη των  πραγματικά προβλημάτων του λαού καθώς και στην απόκρυψη των δυνατών λύσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποφυγή της πλήρους οικονομικής καταστροφής και της κοινωνικής  εξαθλίωσης.

Ο Ελληνικός λαός  μέσω της προπαγάνδας αδυνατεί να αντιληφθεί  ότι με την καταστροφή του έθνους-κρατους μέσω της συμμετοχής στην   Ευρωπαϊκή Ένωση και της υιοθέτησης του Ευρώ έχει υπογράψει την ληξιαρχική πράξη θανάτου του, ενώ η όποια οικονομική ανάκαμψη είναι αδύνατη. Σκόπιμα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο έστω και η παρουσίαση ενός απλού οικονομικού σχεδίου ανάκαμψης. Εδώ, επικρατεί η τρομολαγνεία και ο προπαγανδιστικός μονόλογος της ανάγκης υπερφορολόγησης και περαιτέρω φτωχοποίησης της χώρας. Επιπροσθέτως, οι  όποιες οικονομικές λύσεις θα αποκάλυπταν τους    ενόχους  της εθνικής καταστροφής, εστιάζοντας σε εκείνα τα φυσικά πρόσωπα που ακόμα και   έξη χρόνια μετά την καταστροφή,  προσπαθούν να μας  πείσουν αγωνιωδώς, με την καθημερινή παρουσία τους στα ΜΜΕ, ότι είναι τα καταλληλότερα, τα αξιότερα και τα ικανότερα στελέχη που θα οδηγήσουν και πάλι την χώρα στην οικονομική ανάκαμψη. Στην πραγματικότητα όμως  επιδίδονται σε δημόσια τηλεοπτική άμιλλα με μοναδικό σκοπό την πολιτική σωτηρία τους. Η συστηματική προπαγάνδα του πολιτικού συστήματος, βασιζόμενοι στην καταλυτική δύναμη της τηλεοπτικής εικόνας πάνω στον αποχαυνωμένο λαό, που απαθής παρακολουθεί την βιολογική εξαφάνιση του από την πολυθρόνα και τον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, συστηματικά αποκρύπτει τις ουσιαστικές ειδήσεις που ποτέ δεν παρουσιάζονται και ουδέποτε αναλύονται, παρά τον  καταιγισμό του κενού δημοσίου λόγου.

Επί παραδείγματι, σύμφωνα με ανακοίνωση της Διοίκησης  των Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκιάς, την 8ην  Οκτωβρίου 2015 στο ναυπηγείο της Κων/πολης (İstanbul Tersanesi), παρουσία του Αρχηγού του ΠΝ της γείτονος χώρας Ναυάρχου Bülent Bostanoğlou, καθώς και άλλων αξιωματούχων, πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης εργασιών ναυπήγησης της 4ης Κορβέτας κλάσεως ΑDA για το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό που θα παραδοθεί μετά 12 μήνες.

Το κόστος της ναυπήγησης ενός τέτοιου πλοίου υπολογίζεται περίπου στα 250 εκατομμύρια Ευρώ και  αντιστοιχεί  στην  εργασία 10500 ατόμων για ένα έτος, εάν το εργατικό κόστος θεωρηθεί ότι ανέρχεται σε 2000 Ευρώ ανά μήνα εργασίας, συμπεριλαμβανομένων και των  ασφαλιστικών εισφορών. Η ναυπήγηση του υποβρυχίου στα Γερμανικά ναυπηγία, κόστους 1.2 δισεκατομμυρίων Ευρώ εξίσου ισοδυναμεί  με την εργασία 50 χιλιάδων Ελλήνων, ενώ οι συνολικές παραγγελίες στην Γερμανική Πολεμική Βιομηχανία στις αρχές του 2000 συνολικού κόστους 70 δισεκατομμυρίων Ευρώ, ως αντιστάθμισμα της εισόδου της χώρας στο Ευρώ,  ισοδυναμούν με 3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας για ένα χρόνο!

 Θα μπορούσαμε λοιπόν εύκολα να συμπεράνουμε ότι η αποβιομηχανοποίηση της χώρας και η λογικά επαγόμενη και εύκολα προβλέψιμη από το πολιτικό σύστημα παραγωγική καταστροφή, συνοδευόμενη από την  εκρηκτική αύξηση της ανεργίας  και την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, υπήρξε συνειδητή απόφαση. Όλοι οι επαΐοντες έχουν αρκετό μυαλό για να γνωρίζουν ότι οικονομική πολιτική με δανεικά χρήματα,  εισαγόμενη εργασία και καταστροφή της παραγωγής θα κατέστρεφε την χώρα. Από την άλλη όμως η καταστροφή θα διαιώνιζε στην εξουσία εκείνους  και τους επιγόνους των, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι  θα εξαθλιώνετο πνευματικά και οικονομικά ο λαός, όπως πράγματι έχει συμβεί μέχρι σήμερα.

Πρόσφατα, εμφανίσθηκαν στον τύπο δύο ακόμα φαινομενικά απλές ειδήσεις. Η πρώτη αφορούσε το συνολικό ύψος των αποδοχών των βουλευτών, το οποίο ποτέ δεν έχει αναλυθεί δημοσίως με σχολαστικότητα, πόσα δηλαδή χρήματα εισπράττουν καθαρά τον μήνα. Έχει ανακοινωθεί ότι για το 2015 η βουλή θα κοστίσει στον Ελληνικό λαό περίπου 140 εκατομμύρια Ευρώ. Το χρηματικό ποσό που θα εισπράξουν οι βουλευταί (αποζημίωση, επιτροπές, έξοδα γραφείου, συνεργάτες) ανέρχεται σε 40 εκατομμύρια Ευρώ. Είναι λοιπόν προφανές ότι  τα χρήματα που λαμβάνει και χρησιμοποιεί έκαστος εξ αυτών ανέρχεται κατ’ ελάχιστον στις 134 χιλιάδες Ευρώ τον χρόνο, μη συμπεριλαμβανομένων άλλων προνομίων, όπως το προνόμιο της δωρεάν χρήσης πολυτελών αυτοκινήτων με πληρωμένα τα  έξοδα κίνησης και συντήρησης, το δικαίωμα χρήσης δωρεάν αεροπορικών εισιτηρίων, το ελεύθερο πέρασμα από τα διόδια, οι φορολογικές απαλλαγές, κλπ. Η δεύτερη είδηση αφορά την εφάπαξ αμοιβή 550 χιλιάδων Ευρώ υπαλλήλου της βουλής.

Οι απλές ειδήσεις που αφορούν την κατοχή μεγάλου πλούτου και οι αντίστοιχες οικονομικής ατομικής συμπεριφοράς  πολιτικών προσώπων παρέρχονται σχεδόν ασχολίαστες και θεωρούνται φυσιολογικές καταστάσεις στον δημόσιο  βίο της χώρας. Όλα άρχισαν όταν θεωρήθηκε φυσιολογικό την δεκαετία του 1980 από τον λαό και το πολιτικό σύστημα «το δωράκι» που έκανε  διοικητής δημοσίου οργανισμού ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών στον εαυτό του.  Ας θεωρηθεί όμως φυσιολογικό από το πολιτικό σύστημα και το υπαρξιακό  πρόβλημα και δίλλημα που έχει ο κάθε άνεργός, ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε απόμαχος της ζωής που δεν θα πάρει σύνταξη παρά τον πακτωλό των ασφαλιστικών εισφορών που έχει πληρώσει στον εργασιακό του βίο. Δηλαδή, γιατί να εξακολουθεί να πληρώνει φόρους για ανείσπραχτα εισοδήματα ενοικίων (αν και το πήραν πίσω), γιατί να εξακολουθεί  να πληρώνει ενοίκιο στην ιδιοκτησία του, γιατί να του δημεύσουν το σπίτι, γιατί να του κατάσχουν τις οικονομίες του όταν  ταυτόχρονα οι εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας δεν δηλώνουν στις φορολογικές αρχές πλούτο προκλητικού μεγέθους,  ενώ ταυτόχρονα άλλοι καλοαμοιβόμενοι δημόσιοι διαχειριστές σε εποχές οικονομικής καταστροφής όχι μόνο έχουν αδιανόητα οικονομικά προνόμια, αλλά λοιδορούν και υποτιμούν την νοημοσύνη και την δυστυχία του λαού  μέσω της προτροπής να αντισταθεί και να πολεμήσει την  επισιτιστική κρίση και την φτώχια τρώγοντας γεμιστά και τηγανίτες. Η απώλεια 2 εκατομμυρίων ψηφοφόρων από την εκλογική διαδικασία λόγω πολιτικών συμπεριφορών δεν είναι τυχαία.

http://www.dimokratianews.gr/content/54446/ntomates-gemistes

 

ΤΑ CAPITAL CONTROLS ΚΑΙ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΧΡΗΜΑ.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ;

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος
Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
15/10/2015

Η Συνταγματική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επικυρώθηκε στις 29-10-2004 στην Ρώμη, τελεί όμως ακόμη σε αναστολή ως προς την εφαρμογή της λόγω των πολλαπλών αντιθέτων σε αυτήν δημοψηφισμάτων στις Ευρωπαϊκές χώρες, εισάγει Αρχές Δικαίου είτε κατ’ ευθείαν είτε καθ’ ερμηνείαν των κανόνων. Με αυτήν  διαμορφώνεται μια νέα έννομη τάξη.

Μεταξύ των θεμελιωδών αρχών που θεσμοθετούνται και διακηρύσσονται σε αυτό το Ευρωπαϊκό συνταγματικό κείμενο , εξέχουσα θέση έχουν ιδιαίτερα οι αρχές της ανοιχτής οικονομίας και αγοράς (ΙΙΙ, 177,178), η αρχή άσκησης ενιαίας νομισματικής πολιτικής (ΙΙΙ,177), η αρχή της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας (Ι,46), η Αρχή Ελεύθερου ανταγωνισμού (ΙΙΙ, 161, 162, 163) και τέλος η αρχή του σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1,2,3,9-ΙΙ 112) και η αρχή της Λαϊκής κυριαρχίας (ΓΕ, Β1-Ι 46, 47)(βλ. για τις αρχές αυτές όπως διατυπώνονται σε Πέτρο Μηλιαράκη , το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής σελ 84 επ εκδόσεις Α. Λιβάνη)

Λειτουργούν όμως ή καταπατούνται οι παραπάνω πομπωδώς διακηρυσσόμενες αρχές όταν στην χώρα μας θεσμοθετήθηκαν τα CAPITAL CONTROLS (C.C)– ως προσωρινή λύση στην ανάσχεση συνεχούς εκροής κεφαλαίων από την χώρα, είναι άραγε έτσι ;;- ενώ τώρα όλο και περισσότερο κερδίζει έδαφος η άποψη πως στο κατώφλι του 2016 οι συναλλαγές μας θα γίνονται μέσω τραπεζών με πιστωτικές κάρτες και ηλεκτρονικά κουμπιά,   με συνέπεια να εξαφανισθεί το χρήμα που είχαμε στα πορτοφόλια και στις τσέπες μας υπό μορφή χαρτιού.

Παρελθόν λοιπόν θα αποτελούν σε λίγους μήνες οι συναλλαγές με μετρητά. Κι αυτό γιατί όλες οι πληρωμές σε επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες θα γίνονται υποχρεωτικά σε πλαστικό χρήμα. Δηλαδή με χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες με τον ηλεκτρονικό τρόπο που μπήκε στην ζωή των Ελλήνων ραγδαία μετά  την επιβολή των CAPITAL CONTROLS(C.C) .

Σχεδιάζεται λοιπόν σε πρώτη φάση το υπουργείο οικονομικών να υποχρεώσει από το επόμενο έτος κάθε επιχείρηση αλλά και κάθε ελεύθερο επαγγελματία να διαθέτει μηχάνημα ΡOS ώστε να μπορούν οι πελάτες τους να πληρώνουν με κάρτες χρεωστικές ή πιστωτικές.

Στόχος για το Ελληνικό δημόσιο δεν είναι άλλος από τα αυξημένα έσοδα, αφού πιστεύουν πως όταν οι πληρωμές θα περνούν από το τραπεζικό σύστημα και δεν θα γίνονται με μετρητά, τότε θα μειώνεται η φοροδιαφυγή με ταυτόχρονη αύξηση των εσόδων.

Παράδειγμα προς μίμηση η Αυστραλία, όπου έρευνες δείχνουν πως σε μια δεκαετία τα νομίσματα και τα χαρτονομίσματα θα εξαφανισθούν από την καθημερινότητα αυτής της χώρας και την θέση τους θα πάρει το ηλεκτρονικό χρήμα !. (βλ για τον προβληματισμό, Έρχεται το τέλος στις συναλλαγές με μετρητά- πλαστικό χρήμα παντού, ιστότοπος Lykavitos. Gr 13-10-2015)

Η παραδοχή αυτή της αντικατάστασης των μετρητών με πλαστικό και ηλεκτρονικό χρήμα γεννά αναμφισβήτητα τα ακόλουθα ερωτήματα. Τα C.C ήλθαν στην ζωή μας για να φρενάρουν την ανηλεή εκροή χρημάτων και κεφαλαίων από την Ελλάδα προς το εξωτερικό ή για να προετοιμάσουν το έδαφος την έκδοση χιλιάδων πιστωτικών καρτών αρχικά και μετέπειτα στην είσοδο των συναλλασσομένων στον μαγικό κόσμο της αχρήματης κοινωνίας;

Γιατί ποτέ κανένας δεν σκέφθηκε πως τα  (C.C.)που επέβαλε η τράπεζα της Ελλάδος με τον αξιοπερίεργο Διοικητή της , προσκρούουν τουλάχιστον στις αρχές της ανοιχτής οικονομίας και αγοράς, του ελευθέρου και ανόθευτου ανταγωνισμού αλλά και της άσκησης ενιαίας νομισματικής πολιτικής, αρχές που υπάρχουν ακόμη από την αρχική ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.) που μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) . Πόσο αλήθεια εναρμονισμένος ενωσιακά είναι ο θεσμός των CAPITAL CONTROLS όταν πλέον δεν θα μπορεί συνάμα, ως άρρηκτη απόρροια τούτου, αντίθετα θα θίγεται η ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και προσώπων αλλά και η ελεύθερη κυκλοφορία νομισμάτων μέσα στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Κατά συνέπειαν τα C.C. κάτι άλλο εξυπηρετούν από αυτό που μας προέταξαν οι σκοτεινοί και συνάμα δίγλωσσοι όσο και εσωστρεφείς κυβερνήτες και τραπεζίτες αυτής της χώρας!

Με δεδομένο ότι ο αξιοθρήνητος αυτός λαός με τους υπευθύνους (;!) φορείς του και τους τεχνοκράτες του , ουδέποτε ξεσηκώθηκε, ούτε πραγματικά διαμαρτυρήθηκε μετά την πρόσκαιρη (;!) επιβολή των C.C., γεννάται το περαιτέρω ερώτημα, αν υπάρχει στον κόσμο άλλη χώρα που να έχει δεχθεί τόσο σκληρά και σε τέτοια διάρκεια C.C. ;!

Είναι γνωστόν ότι το πειραματόζωο « η Ελλάς» δεν επιλέχθηκε τυχαία. Τόσο η γεωστρατηγικής σημασίας αλλά και από πλευράς άφθονου ορυκτού πλούτου χώρα μας παράλληλα όμως και η ανυπόταχτη φύση του Έλληνα, φαίνεται πως απασχολούν ιδιαίτερα τους «μάστορες» της παγκοσμιοποίησης, ολίγον κατ’ ολίγον να ελέγξουν κατά οργουελικό τρόπο τον εξουθενωμένο πια αλλά και αποπροσανατολισμένο συνάμα λαό. Πως; Αρχικά με το πρόσχημα των C.C., που και μόνον με τους κανόνες της ένωσης δεν είναι συμβατά (!), στην συνέχεια όμως να αποτελέσουν την χρυσή γέφυρα για την αχρήματη κοινωνία.

Οι πλαστικές πιστωτικές κάρτες δεν δημιουργήθηκαν έτσι τυχαία από την μια μέρα στην άλλη για να εξυπηρετούν τους συνταξιούχους και τους δημοσίους υπαλλήλους προκειμένου να σηκώσουν το «ελεγχόμενο» χρήμα από τα ΑΤΜ

Δημιουργήθηκαν για να συνηθίζουν τους συναλλασσομένους, είτε ιδιώτες είναι αυτοί, είτε επιχειρήσεις, στον νέο τρόπο συναλλαγών, αφού όλα θα γίνονται σε λίγο και θα εξελίσσονται μέσω του ηλεκτρονικού χρήματος.

Να που αποσκοπεί λοιπόν το εξαρτημένο ελληνικό κυβερνείο και οι τράπεζες , καθοδηγούμενοι από τους ξένους και αδίστακτους πάτρωνες του. Όλες οι συναλλαγές να γίνονται με πιστωτική ή χρεωστική κάρτα! Ένα μέτρο που συνάμα θα επεκταθεί σε όλες τις επιχειρήσεις και σε σύντομο χρονικό διάστημα μερικών ετών, θα καλύψει το σύνολο των συναλλαγών, πολιτών και επιχειρήσεων.

Ένα μέτρο που θα εξαφανίσει την φυσική μορφή των μετρητών και που νομοτελειακά θα οδηγήσει την κοινωνία στα αιώνια δεσμά του ηλεκτρονικού χρήματος, της καταγραφής των καταναλωτικών δαπανών, ένα μέτρο που θα δίνει την δυνατότητα σε ένα απρόσωπο και ύποπτο κράτος να γνωρίζει το ψυχολογικό και καταναλωτικό προφίλ αλλά και τις συνήθειες όλων των Ελλήνων.

Ένα μέτρο που θα καταργήσει κάθε μορφή, ιδιωτικότητας και προσωπικής ζωής, καθώς το κράτος θα γνωρίζει πια ακόμη και τις σεξουαλικές δραστηριότητες (νόμιμες ή παράνομες) των πολιτών!

Σκέφθηκε άραγε κανείς πως ένας τέτοιος απόλυτος έλεγχος των σιδηροδέσμιων ηλεκτρονικά και ανήμπορων να αντιδράσουν, όπως φαίνεται Ελλήνων, από τον μεγάλο αδελφό ( BIG BROTHER )του ύποπτου κράτους και των απρόσωπων τραπεζών, προσκρούει και σε διατάξεις του ισχύοντος  Συντάγματος μας; Ιδιαίτερα αυτή του θεμελιώδους άρθρου 2 παρ 1 που αναφέρεται στην υποχρέωση της πολιτείας να σέβεται και προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια! Αυτή του άρθρου 5 που καθιερώνει την ελεύθερη (;!) ανάπτυξη της προσωπικότητας του, συμμετέχοντας στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας….. αλλά και – ω τι θλιβερή ειρωνεία!- στο ατομικό και ανθρώπινο δικαίωμα προστασίας από την συλλογή, επεξεργασία και χρήση με ηλεκτρονικά μέσα των προσωπικών του δεδομένων (!),όπως ο νόμος ορίζει. Τα οποία (προσωπικά δεδομένα) μάλιστα κατά το Σύνταγμα μας διασφαλίζονται από ανεξάρτητη αρχή που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως ο νόμος ορίζει (αρθ 9 Α)! Αναμφισβήτητα  λοιπόν, πρόκειται για διάτρηση του σκληρού πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!.

Έτσι λοιπόν το σχέδιο για το ηλεκτρονικό χρήμα έχει εγκριθεί από τους δανειστές και τους παγκόσμιους εντολοδότες με σκοπό ταχύτατα ακόμη και μέσα στον Νοέμβρη να κατατεθεί προς ψήφιση στην Βουλή, όπου θα περάσει μέσα στο έντονα με μνημονιακό άρωμα ψεκασμένο κοινοβούλιο!

Η μνημονιακά πορευόμενη πια Ελλάδα για την επιβολή του μέτρου, υπόσχεται μέχρι και απαλλαγή από την υποβολή της δήλωσης του φόρου εισοδήματος και την περιοδική δήλωση ΦΠΑ, εφ’ όσον οι επιχειρηματίες χρησιμοποιούν ένα λογαριασμό και μια κάρτα για τα έσοδα και έξοδα τους (έτσι ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Τρ. Αλεξιάδης) Το μέτρο της απαλλαγής από υποβολή δήλωσης φόρου εισοδήματος αναμένεται κατά τις δηλώσεις των «πραιτοριανών»  να επεκταθεί και σε άλλους κλάδους (πχ αγρότες).

Όμως η αιώνια ηλεκτρονική σκλαβιά που ετοιμάζει η καθοδηγούμενη από ξένα και ισχυρά κέντρα λήψεως αποφάσεων Ελληνική κυβέρνηση , θα έχει πρωταρχικά ως αποτέλεσμα την αναγκαστική διαβίωση εργασία- κατανάλωση όλων των πολιτών και των επιχειρήσεων μέσω του τραπεζικού συστήματος.

Των τραπεζών που αποτέλεσαν πριν λίγα χρόνια τον «Δούρειο Ίππο» για την οικονομική υποδούλωση των απερίσκεπτων καταναλωτικά εξαρτημένων Νέο-Ελλήνων! 

Το πιο θλιβερό όμως είναι πως μέσα από την υποδούλωση του ηλεκτρονικού χρήματος , οι πολίτες παύουν να έχουν προσωπική ζωή και ιδιωτική, αφού όλα θα είναι γνωστά από τον «Μεγάλο αδελφό» που κατά οργουελικό τρόπο θα μπορεί ξαφνικά να τα χρησιμοποιεί εναντίον τους!

Μήπως γι’ αυτό πριν χρόνια μας προετοίμαζαν με REALITY και εκπομπές BIG BROTHER προς εθισμό και προσαρμοστικότητα της μαλθακής και χθαμαλής σε επίπεδο κοινωνίας;

Το κροκοδείλιο οικονομικό καταστημένο προπαγανδίζει για την κατάργηση των μετρητών με πρόσχημα την φοροδιαφυγή. Κανείς όμως δεν μπορεί να συλλάβει το ανεκτίμητο αγαθό, τι σημαίνει ελευθερία επιλογών, χωρίς να νοιώθει ότι παρακολουθείται.

Μετρητά σημαίνει έλεγχος. Πλαστικό χρήμα και πιστωτικές κάρτες σημαίνει ασυδοσία, σκλαβιά και όλεθρος. Ξεχνάμε πως με τις πιστωτικές κάρτες όλοι αγόραζαν , εξαρτημένοι από την καταναλωτική μανία γιατί δεν έβλεπαν χρήμα αλλά μόνον αριθμούς;!

Η κατάργηση των μετρητών και του φυσικού χρήματος πέρα από τις αρνητικές ψυχολογικές παρενέργειες που σίγουρα θα έχει, είναι ο προθάλαμος στον ολοκληρωτισμό. Αφού και στις δυτικές κοινωνίες οι ελεγχόμενοι αστοί μπορούν να ελέγχονται μέσα από τον Μεγάλο αδελφό. Ο Δυτικού και Ανατολικού τύπου ολοκληρωτισμός έχει μια κοινή βάση. Τον εξαχρειωμένο Αστισμό.

Όμως στην παρατηρούμενη φρενίτιδα «ευφυών» οικονομολόγων για την κατάργηση του φυσικού χρήματος, ως πανάκεια για ένα καλύτερο και δικαιότερο κράτος,  με πάταξη της φοροδιαφυγής, ο σκεπτόμενος άνθρωπος στα πλαίσια του ορθού λόγου αντιπαραθέτει:

Αν κάποτε για λόγους «οικονομικής κρίσης» ή γιατί έτσι το θέλουν, αφού έχουν την δύναμη, οι τράπεζες επιβάλλουν αρνητικά επιτόκια, πως ο πολίτης θα εξασφαλίσει πια τα χρήματα του και την αγοραστική του δύναμη;

Ποιες δυνατότητες επιλογών και κλιμάκωσης των αναγκών του θα έχει ο σιδηροδέσμιος πολίτης, όταν μέσα από τον τραπεζικό λογαριασμό του το κράτος θα παίρνει απευθείας τον φόρο που αυθαίρετα πολλάκις επιβάλλει, αφήνοντας τον στα κρύα του λουτρού και στην πείνα αυτόν και την οικογένεια του;

Το ύποπτο κράτος μαζί με τους πολιορκητικούς κριούς του, τις απρόσωπες τράπεζες θα μπορούν κάλλιστα να στοχοποιούν «επικίνδυνους» λόγω ιδεών και απήχησης σε κοινωνικές ομάδες. Πέραν της φυσικής τους καταδίωξης με στημένους κακοποιούς και κατασκευασμένα ατυχήματα, ποιος εξασφαλίζει τα χρήματα των στοχοποιημένων αυτών ανθρώπων από ηλεκτρονική εξαφάνιση;

Αφού δεν θα υπάρχει χαρτί που να αποδεικνύει την μισθοδοσία ή ότι είχε τόσες «ηλεκτρονικές» πιστωτικές μονάδες στον λογαριασμό του!

Όταν θα συμβεί το Delete αυτό που έπαυσε ηλεκτρονικά, απλά δεν υπάρχει. Ποιος αποκλείει πως έτσι δεν θα εξαφανίζονται ηλεκτρονικά μη αρεστοί στο σύστημα άνθρωποι. Άνθρωποι που ακόμη σκέφτονται και αντιστέκονται… Γιατί το σύστημα δεν θέλει τέτοιους, αλλά αποχαυνωμένους μαζανθρώπους!

Και ποιος ακόμη αποκλείει, πως άνθρωποι κόλακες και προσκείμενοι στο σύστημα δεν θα επιβραβεύονται με συνεχή «εμφάνιση ηλεκτρονικού χρήματος στον προϋπολογισμό»  τους για τις υπηρεσίες που προσφέρουν; Και πάλι θα ρέει «μαύρο χρήμα» αλλά ηλεκτρονικό αυτή την φορά, προσβάσιμο όμως μόνον στους αρεστούς του σκοτεινού και ανέλεγκτου κράτους.

Σε μια αχρήματη κοινωνία, όπου ο πολίτης θα ελέγχεται, ή θα συμμορφώνεται και θα σκύβει το κεφάλι για να βρει δουλειά ή θα μένει στο περιθώριο περιμένοντας και τον βιολογικό του θάνατο. (βλ για όλα αυτά άρθρο Θεόφραστου Ανδρεόπουλου, Αχρήματη κοινωνία υποχρεωτική από το  2016, ιστότοπος DEFENCE NET 12-10-2015)

Αμείλικτα ερωτήματα που κονιορτοποιούν κάτι ανώνυμα δημοσιεύματα των Financial Times, τα οποία κάνουν έκκληση για την κατάργηση των μετρητών για να πάρουν τάχα οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις περισσότερη εξουσία και για να τιμωρούνται οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν μετρητά!. Επιχειρήματα που είχαν προβληθεί κι από τον Εβραϊκής καταγωγής Αμερικανό Οικονομολόγο Kenneth Rogoff .

Κι έτσι εύλογα στριφογυρίζει ο εφιάλτης στο μυαλό κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Δεν είναι και η καθιέρωση του «ηλεκτρονικού χρήματος» ο προθάλαμος για το χάραγμα του θηρίου;

Τα γνωστά εδάφια της Αποκάλυψης του Ιωάννη (κεφ ιγ’ 16) «ίνα δώσουσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών και ίνα μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του θηρίου, αριθμός γαρ ανθρώπου εστί και ο αριθμός αυτού χξς= 666» είναι πάλι επίκαιρα. Αλλά επίσης αποκαλυπτική και η ρήση του Πατροκοσμά «θα έρθει καιρός, που θα σας πουν να βουλωθείτε με την βούλα του Σατανά. Να μην βουλωθείτε. Αν βουλωθείτε και στου βοδιού το κέρατο να κρυφτείτε, θα Σας βρουν»

Τούτη η κυβέρνηση, μια κυβέρνηση κατά πλειοψηφία Αθέων (βλ ομώνυμο άρθρο μου από 25-9-2015 σε MAXIMUM FM, 27-9-2015  σε Ελεύθερη Ώρα, σε  GREEK ACTIVITY, σε Εθνικό Ελληνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα ) με ανύπαρκτη αντιπολίτευση , λόγω παρατεταμένης πολυτελούς  διαδικασία εκλογής προέδρου(!)  επιχειρεί πολλά που οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια της παγκοσμιοποίησης. Και επειδή και πάλι οι κοιμώμενοι δυστυχώς Νέο- Έλληνες δεν θα ασκήσουν ούτε προσφυγές, ούτε θα αντιδράσουν αλλά θα περιμένουν καρτερικά την μοίρα τους, για όσους λίγους ακόμη σκεφτόμαστε ας αναφωνήσουμε «ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!» Την έχουμε;;!!!

 

ΗΜΙΘΑΝΕΙΣ ΚΡΟΝΟΛΗΡΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΒΟΘΡΟΛΥΜΑΤΑ

Χρίστος Γούδης 
12/10/2015

Ζούμε τον απόλυτο εμετικό ευτελισμό της αντιπροσωπευτικής λεβέντικης δημοκρατίας μας, με παρακμιακούς αντιαισθητικούς κρονόληρους περιφερόμενους από κανάλι σε κανάλι να κόπτωνται υπέρ της κοπής των συντάξεων όλων όσων δούλευαν σκληρά, εποικοδομητικά και παραγωγικά στη ζωή τους, και πλήρωναν συνεπώς, συνεχώς, και ανελλιπώς, τα ασφαλιστικά τους ταμεία – σε αντίθεση με τους τυχάρπαστους αεριτζήδες και γκρεκομασκαράδες φελλούς του είδους –  για να βρεθεί τάχα τρόπος να ζήσουν και οι «φτωχοί»!!! Δηλαδή επειδή όλοι αυτοί οι παιδιόθεν άνοες παρλαπίπες που, πέραν του ότι χρεωκόπησαν τη χώρα μας, συναινούν, ενθαρρύνουν και υποβοηθούν στο να γεμίσει η Ελλάδα με εκατομμύρια άστεγους λαθρεποίκους,  θα πρέπει σε λίγο με την ίδια άλογη και παράλογη λογική τους να μας πάρουν και τα σπίτια μας για να τους σπιτώσουν; Είναι φαίνεται η εποχή των πάσης φύσεως και παραφύσεως «ερμοκοπιδών» και  βέβηλων μογγολοειδών κρετίνων, των οποίων η γεροντική άνοια τούς αποστερεί την στοιχειώδη αντιληπτική ικανότητα του Κοσμά του Αιτωλού που μας προειδοποιούσε ότι με το να μας διευθύνουν κάτι τέτοια ανθρωπομηχανικά «άλαλα και μπάλαλα»... «οι πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί, και οι φτωχοί... θα πεθάνουν»!!!

Γιατί οι φτωχοί που συντηρούνται σήμερα από τις συντάξεις των «πλουσίων» είναι τα άνεργα παιδιά τους και όσοι χειμαζόμενοι από την κρίση σιτίζονται από τις αγαθοεργίες τους. Κι όταν οι «πλούσιοι» γίνουν φτωχοί, οι σημερινοί φτωχοί, οι μέχρι τώρα εξαρτώμενοι από τους «πλούσιους», χάνοντας πλέον τη στήριξή τους από τους «πρώην πλούσιους», θα πεθάνουν της πείνας. Κι όταν οι διάφοροι νεκροζώντανοι «λεβεντολαγοί» του συστήματος, ερχόμενοι μετά δόξης ως δεκανίκια ενός ανάπηρου κράτους, μιλούν για «πλούσιους», δεν μιλάνε για πραγματικούς πλούσιους αλλά για να υπερασπισθούν την καταλήστευση από το κράτος των πολλών μικρομεσαίων. Γιατί το κράτος βγάζει πάντα τα πολλά λεφτά φορολογώντας τους πολλούς μικροεισοδηματίες, και όχι τους ολίγους πραγματικούς πλούσιους. Οι λίγοι, επειδή ακριβώς είναι λίγοι, όσο κι αν τους φορολογήσεις (πέραν του ότι δεν τους βρίσκεις γιατί έχουν ήδη βγάλει τα λεφτά τους έξω), ακόμα κι αν πληρώσουν τους φόρους τους, δεν φτάνουν για να καλύψουν τις σπατάλες και τις ρεμούλες του παμφάγου κράτους της γραφειοκρατικής και εργατοσυνδικαλιστικής υπαλληλίας και των άπληστων και βουλιμικών «κυνοβουλευτικών» κηφήνων του.

Το πρόβλημα της πτώχευσης του ελληνικού κράτους δεν λύνεται με την καταλήστευση των πολιτών του, η οποία, και αν ακόμη επιτύχει, έχει ημερομηνία λήξεως, γιατί σύντομα οι όποιες οικονομίες τους που υπάρχουν ακόμη, θα εξανεμισθούν και θα τελειώσουν. Το πρόβλημα θα λυθεί μόνον όταν δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν την εύρεση εργασίας των νέων, ενώ σίγουρα θα χειροτερέψει εάν συνεχίσουμε άκριτα να υποδεχόμαστε τις καταρρακτώδεις λαθρομεταναστευτικές ροές που, αν δεν μας πνίξουν όλους μας με φυσικό τρόπο, θα πνίξουν σίγουρα και όσους ακόμα εργάζονται, προσφέροντας πάμφθηνη εναλλακτική μαύρη και αδήλωτη εργασία και σπρώχνοντας στην ανεργία ακόμη περισσότερους Έλληνες. Αυτά για όσους πέφτουν θύματα των υποβολιμαίων ιδεοληψιών του κάθε λεβεντοκαραγκιόζη, του κάθε κοπρίτη, μπιτσικώκου και όπως αλλιώς λέει τα κολλητήρια του, που παρεισέφρησαν λάθρα στην καθημερινότητα μας, μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα του καραγκιόζ-μπερντέ των προσκυνημένων διαχειριστών της άνευρης μάζας, αυτής που οι ίδιοι αποκαλούν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους «λαουτζίκο», «κοπάδι» και «χύδην όχλο».

Στην δημοκρατία που ζούμε, είμαστε δυστυχώς αναγκασμένοι να τρώμε στη μάπα, αντί να τους βαράμε με λουκουμόσκονη ή ακόμα καλύτερα να τους ξαποστέλνουμε από εκεί που ήρθανε «πυξ, λαξ και οδάξ», όλους αυτούς τους εκλεγμένους σιελοροούντες ημιθανείς κρονόληρους, που τόσο οι ίδιοι όσο και τα εξ αίματος ή εξ αγχιστείας αποσπόρια τους τσεπώνουν αναίσχυντα τον παχυλό μισθό του «βολευτή» και απολαμβάνουν όλα του τα πολλαπλά προνόμια, ψέγοντας συνάμα αναιδέστατα και ανερυθρίαστα όλους τους άλλους ομότεχνους «βολευτές» του σκυλοβουλίου. Τιμητές και κήνσορες των άλλων ομοίων τους, γαβγίζουν, γρυλίζουν και υλακτούν, γιατί τάχατες οι «άλλοι» δεν καταργούν τα προνόμιά τους και δεν περικόπτουν τους μισθούς τους, κι έτσι τους «εξαναγκάζουν» και αυτούς, επειδή δεν είναι «ιεραπόστολοι» για να τα απαρνηθούν όλα αυτά από μόνοι τους (τότε γιατί ξερνάνε όσα ξερνάνε για το συνάφι τους, τί είναι δηλαδή αυτοί, οι «ιερόδουλοι» της πολιτικής;), να περιδρομιάζουν, να μηρυκάζουν και να απομυζούν τον κρατικό κορβανά, ρευόμενοι εις υγείαν των κορόϊδων που τους εξέλεξαν δια της ψήφου των. Εις υγείαν όλων αυτών των παιχνιδιάρηδων αστών ψηφοφόρων που τελικά πιάστηκαν κορόϊδα ψηφίζοντάς τους, καθότι απεδείχθησαν ανεκπλήρωτες οι προσδοκίες τους πως τρολάροντας έτσι το σύστημα θα σπάνε πλάκα με τον κάθε ευτράπελο «εκλεκτό» τους. Η πλάκα τους να εκλέξουν έτσι τον κάθε καραγκιόζη βουλευτή, δίνοντάς του τα απαιτούμενα τρία τους (3%), δεν πέρασε απαρατήρητη από τον εξ αυτών μέγιστο γελωτοποιό, με αποτέλεσμα να ξεχυθεί το λεβεντόκορμο Γκόλεμ της Πράγας (της Πράγας, όχι της Πλάκας), το γηραιό ρητιδιασμένο σταφιδόμορφο τέρας του Φρανκενστάϊν, να αναδυθεί ξανά ως «εξωγήϊνος ροφός» από τον υγρό τάφο του, και να εξέλθει ως «μνημονιακός (βρυ)κόλακας» από το μνήμα του, για να τους εκδικηθεί ως άλλος Κλαύδιος για την «αποκολοκύνθωσή» του, και να σπάσει την ταφόπλακά του επάνω στο δικό τους κεφάλι.

Πέραν όμως των όποιων πικρών και γκροτέσκων αστεϊσμών που μετέρχεται κανείς εξ ανάγκης σήμερα, αναζητώντας ένα modus vivendi στην «όπερα μπούφα» α λα γκρέκα, το πρόβλημα με την «ανόθευτη» και «πλέρια» δημοκρατία μας είναι αυτό ακριβώς: ότι όχι μόνον παρέχει στο κάθε καρυδιάς καρύδι την δυνατότητα να ψηφίζει, αλλά επιπλέον ότι του παρέχει (ακόμη κι αν είναι κούφιο) και το δικαίωμα να ψηφίζεται από τα άλλα καρύδια ως άρχοντας εκπρόσωπος των απανταχού της επικράτειας «καρύων», ή ακόμη και ως ολετήρας «καρυοθραύστης», όταν, όπως συνήθως συμβαίνει, η αυτοϊκανοποίησή του σπάει όλα τα καρύδια τριγύρω του. Το μόνο παρήγορο για τους αληθινούς δημοκράτες είναι ότι, εκ του αποτελέσματος, αυτήν που έχουμε στην Ελλάδα είναι όντως μια μοναδική (λέγε με «singular»), αληθινή, «πούρα», και αδιαμεσολάβητη δημοκρατία, που δεν αλλοιώνει κατά την καταμέτρηση των ψήφων την επιθυμία της πλειοψηφίας να δει τον πραγματικό της εαυτό στην εξουσία. Γιατί μόνο μια τέτοια δημοκρατία θα μπορούσε να φέρει στην επιφάνεια τέτοια και τόσα πολιτικά βοθρολύματα. Ποιός όμως θα είχε αντίρρηση αν, λόγω υπερχείλισης, θα τα αναρροφούσε κάπως, κάπου, κάποτε, κάποιο χακί βυτίο εκκενώσεως βόθρων;

 

Η Μεγάλη Ιδέα ως αντίβαρο στην πολιτική ανεπάρκεια

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι σε όλο το δυτικό κόσμο η μεγάλη μάζα των διανοουμένων είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το κεφάλαιο ή από την εξουσία. Οι μηχανισμοί είναι γνωστότατο. Η εύνοια, η συμμετοχή σε ερευνητικά προγράμματα, η παροχή υπηρεσιών με την τυπική ιδιότητα του συμβούλου, του τεχνοκράτη, του εμπειρογνώμονα ή ακόμα και του γκουρού, κατέστησαν την διανόηση επάγγελμα»,  Κ. Τσουκαλάς.

Κ. Κεφαλάς
11/10/2015

Η  «Μεγάλη Ιδέα του 'Έθνους» [1] αντιπροσώπευε την προσπάθεια του Ελληνισμού να ενσωματώσει  τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας-Χαλιφάτου  στο νεοελληνικό κράτος. Το νέο Ελληνικό Βασίλειο οικοδομήθηκε ιδεολογικά πάνω στον άξονα της αντιπαλότητας του Ελληνισμού με το Οθωμανικό Χαλιφάτο, ενώ η Μεγάλη Ιδέα  δικαιώθηκε ιστορικά μετά 90 περίπου χρόνια μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Η Μεγάλη Ιδέα υιοθετήθηκε  ως  επίσημη κρατική ιδεολογία από τον νεαρό Βασιλέα Όθωνα [2] και ενταφιάστηκε οριστικά μετά την Τουρκική εισβολή και την ήττα στην Κύπρο το 1974. Οι μάχες της ΕΛΔΥΚ στην Κύπρο  οριοθετούν  την  τελευταία προσπάθεια του Ελληνισμού για την ενοποίηση του, η οποία θα αρχίσει το 1821 και θα περατωθεί 154 χρόνια μετά με  τίμημα την ζωή εκατοντάδων χιλιάδων  Ελλήνων [3].

Επιπροσθέτως,   η ευτυχής συγκυρία του κινήματος του Ρομαντισμού, που  εκφράσθηκε με την ανάγκη φυγής των διανοουμένων από την   βίαιη κοινωνική πραγματικότητα του δεκάτου ογδόου αιώνος  μέσω της πνευματικής αναζήτησης  μιας ουτοπικής αρχαίας Ελληνικής «Αρκαδίας»,  θα  δικαιολογούσε ιδεολογικά την θεμελίωση του νέου Ελληνικού κράτους πάνω στην ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, ενώ ταυτόχρονα θα ικανοποιούσε την ανάγκη κρατικής ιδεολογίας που θα ακάλυπτε τις υπαρξιακές  ανάγκες όχι μόνο  του λαού, ο οποίος θα έφερε το βάρος της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας, αλλά και αυτές της κυρίαρχης  αστικής τάξης, που θα έπρεπε να δικαιολογεί τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις της.

Το μέγεθος της τιτάνιας προσπάθειας του Ελληνισμού μπορεί να κατανοηθεί συγκρινόμενο   με την προσπάθεια ενοποίησης της Ιταλίας (Risorgimento) υπό τους Cavour και Garibaldi, που πραγματοποιήθηκε σε  20 μόλις χρόνια και κόστισε στο Ιταλικό έθνος έξη χιλιάδες νεκρούς [3]. Παρά την δυσαναλογία των  δυο παράλληλων εγχειρημάτων, η Ιταλία  καθημερινά υπενθυμίζει  στον λαό της την εθνική  του προσπάθεια μέσω του μεγαλοπρεπέστατου μνημείου Altare della Patria στην Ρώμη.

Σήμερα, παρά την αρνητική αναφορά στην Μεγάλη Ιδέα από την αριστερά και τους πολιτικούς εκπροσώπους  της ελληνόφωνης επαρχιακής αστικής τάξης, είναι γενικά αποδεκτό στην συνείδηση του λαού  ότι η  Μεγάλη Ιδέα και το  προηγηθέν ιδεολογικό κίνημα του  «Νεοελληνικού Διαφωτισμού» είναι  αποκλειστικά υπεύθυνα για την δημιουργία και την πορεία του Ελληνικού   Έθνους-Κράτους, που δεν θα μπορούσε  διαφορετικά να επιβιώσει σε μία εποχή εθνικών αντιπαλοτήτων και διεκδικήσεων.

 Η σημασία της ύπαρξης  ενός  γενικά αποδεκτού ιδεολογήματος για την συλλογική επιβίωση  ενός έθνους  μπορεί να κατανοηθεί μέσω της ιδεολογικής σύγκρουσης του Ελληνισμού, μετά την Μικρασιατική καταστροφή,  μεταξύ   της πολιτικής αρχής  της συνεχείας του έθνους-κράτους με τον αρχαίο  Ελληνικό κόσμο, που αντιπροσώπευε η Παλαιά Ελλάδα και του Βυζαντινού κόσμου που αντιπροσώπευαν οι Ελληνικοί πληθυσμοί   που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά το 1922 και αυτοί των «Νέων Εδαφών».  Η ιδεολογική σύγκρουση  έφτασε στην κορύφωση της με τον εθνικό διχασμό και τον εμφύλιο πόλεμο, παρά το γεγονός ότι ο  Ιωάννης Μεταξάς  προσπάθησε να γεφυρώσει  ανεπιτυχώς τα δυο ιδεολογικά ρεύματα μέσω του «Τρίτου Ελληνικού  Πολιτισμού».

Το οριστικό τέλος  της Μεγάλης Ιδέας  το 1974 άφησε την χώρα ιδεολογικά γυμνή. Η επιτακτική ανάγκη εθνικού επαναπροσανατολισμού θα εκαλύπτετο αφενός με  το  εγχείρημα της συμμετοχής της χώρας στην  τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα  και αφετέρου με την αποδόμηση των επί μέρους ιδεολογημάτων της Μεγάλης Ιδέας, μέσω του ιστορικού αναθεωρητισμού και της αμφισβήτησης  της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, που από το 1974 μέχρι σήμερα αποτελούν την αιχμή του δόρατος της κρατικής ιδεολογίας και  της πολιτικής θέσης όλων σχεδόν των κομμάτων.

Η απουσία εθνικού ιδεολογήματος είχε  σαν συνέπεια στα πέτρινα χρόνια της Πασοκοκρατίας, η οποιαδήποτε αναφορά στην Ελληνικότητα ή στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο  να θεωρείται αναχρονισμός και ακραίος φασισμός, ιδίως στους Ακαδημαϊκούς κύκλους οπού η λέξη Έλλην εθεωρείτο ισοδύναμη του φασίστα.  Ο ιστορικός εκφυλισμός και οι ιδεολογικές ακρότητες της μεταπολίτευσης, συνεπικουρούμενες και από πακτωλό χρημάτων από τα Ευρωπαϊκά προγράμματα και τις ΜΚΟ, οδήγησαν στην υιοθέτηση από το επίσημο Ελληνικό κράτος των ιδεολογημάτων του «Συνωστισμού» ως  επίσημων κρατικών ιδεολογιών, εκφραζομένων μέσα από την αφαίρεση της λέξης «Εθνικό» από την επωνυμία των  κρατικών φορέων και  από την  πληθώρα  των ανθελληνικών δηλώσεων και πρακτικών των πολιτικών στελεχών, όχι μόνον της αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ (Ο καθένας έχει το δικαίωμα να καίει την Ελληνική σημαία).  Οι ιδεολογικές διαλεκτικές αντιφάσεις του Ελληνικού κράτους σήμερα αποτυπώνονται εύλογα στα σχολικά βιβλία, που τυπώθηκαν πριν από πέντε περίπου χρόνια, ένθα τα Σκόπια αναφέρονται ως Μακεδονία. Ο ανθελληνισμός λοιπόν στην Ελλάδα αποτελεί μέχρι σήμερα την επίσημη κρατική ιδεολογία,  ενώ αργά και σιωπηλά πραγματοποιήθηκε η μετατροπή της χώρας από ελεύθερο και ανεξάρτητο Έθνος-Κράτος  σε μία πολιτικά, ιδεολογικά, οικονομικά και κοινωνικά νεκρή επαρχία  της Ευρώπης υπό Γερμανική κηδεμονία.

Η κρατική ανθελληνική ιδεολογία, υπό το πρόσχημα καταπολέμησης του φασισμού και του εθνικισμού δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την εξαθλίωση της αστικής τάξης, η οποία μετά την Γαλλική επανάσταση  υπήρξε ο φορέας της πολιτικής αρχής του Έθνους- Κράτους.   Αυτή υλοποιείται σήμερα με την απαξίωση της εργασίας και της  δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας (ΕΝΦΙΑ)  μετατρέποντας τους αστούς από ιδιοκτήτες σε άνεργους  ενοικιαστές. Σήμερα στην Ελλάδα, η επιβολή απουσίας ιδεολογικού εθνικού προσανατολισμού από το καλά αμειβόμενο πολιτικό σύστημα, έχει αντικατασταθεί από ένα θολό μείγμα  ιδεολογημάτων «Διαχείρισης Εξουσίας» και «Ψευδό-Διεθνισμού» με σκοπό το ίδιον όφελος. Η συνειδητή απουσία  ενός ολοκληρωμένου εθνικού σχεδιασμού οικονομικής ανάπτυξης, πλέον της φορομπηχτικής πολιτικής που αφανίζει την μεσαία τάξη, επιδιώκει να διαιωνίσει τα προνόμια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ στο διηνεκές [4].

 Ταυτόχρονα, το πολιτικό σύστημα απονεύρωσε την χώρα από την οποιαδήποτε προοπτική οικονομικής ανάπτυξης μέσω της απαξίωσης της παιδείας  και της επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας με τον ταυτόχρονο εξοβελισμό τους από την  συλλογική λειτουργία του κράτους. Το πλέον σημαντικό στοιχειό της εθνικής αποδόμησης εστιάζεται στην εξάλειψη της υπολειπόμενης  «Εθνικής  Αυτοπεποίθησης» που έχει απομείνει στον λαό, μέσω της  συστηματικής προώθησης του μύθου ότι «μόνο τα άλλα έθνη μπορούν να πραγματοποιούν επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και να παράγουν πολιτισμό», ή της διατύπωσης  του ερωτήματος « γιατί να παράγονται μηχανές στην Ελλάδα αφού τις φτιάχνουν οι Γερμανοί».

Το αποτέλεσμα των ως άνω πολιτικών πρακτικών είναι να καλλιεργείται σκόπιμα στην χώρα ο τεχνολογικός αναλφαβητισμός (σύνδρομο του «Σιδερένιου  Αλόγου») με την ταυτόχρονη αποδήμηση από την χώρα της  εφευρετικότητας  και την συνακόλουθη μετοίκιση πεντακόσιων χιλιάδων νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.  Τα μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα έχει ναρκοθετήσει και υπονομεύσει την όποια  μελλοντική οικονομική ανάπτυξη, αφού έχει στερήσει από την χώρα την παραγωγή τεχνολογικών προϊόντων σε ένα διεθνές  συγκρουσιακό περιβάλλον σκληρής επιβίωσης.

Στον αντίποδα των Ελληνικών Βαλκανικών τακτικών πρακτικών και ιδεοληψιών του πολιτικού συστήματος ευρίσκεται το Τουρκικό παράδειγμα. Ήταν αρκετή η κατανόηση της ισχύος και της  σημασίας της «Ιστορικής  Συνέχειας»  και του  «Παρελθόντος» ενός έθνους καθώς  και του «Πολιτισμικού Υποβάθρου» από τους  μεγαλοφυείς Αχμέτ Νταβούτογλου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ώστε να δημιουργήσουν την  εθνική  ιδεολογική βάση του «Στρατηγικού Βάθους» [5] που θα μετέτρεπε την Τουρκία από αγροτική και υποανάπτυκτη χώρα σε μια παγκόσμια οικονομική δύναμη σε 15 μόλις χρόνια, μέσω της υιοθέτησης της επιστήμης και της τεχνολογίας στην συλλογική εθνική ζωή της χώρας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι μόνο οικονομικό. Άλλωστε η  χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει οικονομικά εντός  ή εκτός του Ευρώ χωρίς παραγωγική βάση.  Τα Ελληνικό πρόβλημα κυρίως εστιάζεται στην απουσία εθνικού ιδεολογήματος που θα κινητοποιήσει και πάλι τον  λαό ώστε να δημιουργήσει πνευματικά και να αντισταθεί στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Η νέα Μεγάλη Ιδέα του έθνους δεν μπορεί να είναι άλλη από την καλλιέργεια μίας συλλογικής εθνικής συνείδησης και ιστορικής αυτογνωσίας που θα τονώσει  και πάλι την αυτοπεποίθηση του λαού για να  μετασχηματίσει την παιδεία και να  δημιουργήσει επιτέλους μια εθνική τεχνολογική και επιστημονική  βάση παραγωγής προϊόντων  πράττοντας το αυτονόητο, δηλαδή να αντιγράψει τις  πολιτικές πρακτικές της Ευρώπης στην παιδεία και την τεχνολογική έρευνα [6] χωρίς  αναφορές στα μεταπολιτευτικά ιδεολογήματα. 

[1] E. Driault, «Η Μεγάλη Ιδέα», Εκδόσεις Κάτοπτρο, 1998.
[2] W. Seidl «Οι Βαυαροί στην Ελλάδα»,  Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1984.
[3] D. Dakin, «Η ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923»,  Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1998.
[4] D.Agemoglu, J. A. Robinson, «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη», Εκδόσεις Λιβάνη, 2013.
[5] Achmet Davutoğlu, «Το στρατηγικό βάθος», Εκδόσεις Ποιότητα, 2010.
[6] P. Rossi, «Η γένεση της σύγχρονης επιστήμης στην Ευρώπη», Ελληνικά Γράμματα, 2004.

http://www.dimokratianews.gr/content/54106/i-megali-idea-os-antivaro-stin-politiki-aneparkeia


Το σκηνικό της απελευθέρωσης της Αθήνας

Χρίστος Γούδης 
11/10/2015

(επιλογή από το υπό έκδοση έργο του «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας»)

Οι Γερμανοί εκκενώνουν την Αθήνα και τον Πειραιά στις 12 Οκτωβρίου 1944. Την ίδια στιγμή, κατόπιν εντολής του βρετανού στρατηγού Σκόμπυ, αναλαμβάνει Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών (Αττικής ακριβέστερα) ο στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, ο οποίος ενεργεί ταχύτατα αναθέτοντας την φύλαξη της πόλεως από ενδεχόμενη κατάληψή της από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, στην Χωροφυλακή Πρωτευούσης, στην Αστυνομία Πόλεων, και σε μία σειρά εθνικών οργανώσεων, όπως η «Χ» του Γρίβα, ο «ΕΔΕΣ Αθηνών», η «ΠΕΑΝ», η «ΡΑΝ», η «Εθνική Δράση», το «Εθνικό Κομιτάτο», η «Ιερά Ταξιαρχία» και άλλες που τις διηύθυναν αξιωματικοί του στρατού.

Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη πολύ βαριά. Συμπλοκές με ελασίτες, με τμήματα δηλαδή του ΕΛΑΣ που εισήρχοντο σταδιακά στην περιοχή της πρωτεύουσας, γίνονταν συνέχεια από το τέλος Σεπτεμβρίου του 1944. Σημειωτέον ότι οι Γερμανοί αποχώρησαν «ατουφέκιστοι» από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του 1944, διότι η διαταγή που του εδόθη ήταν «να αποφύγει κάθε περιττή απώλεια» (!) εν όψει της εισόδου του στην Αθήνα για την κατάληψη της εξουσίας, κατά δήλωση του Καπετάν Ορέστη (Ανδρέας Μούντριχας) το 1963 (στον συγγραφέα του έργου «Επανάστασις και Ήττα» καθηγητή Δημήτριο Κούσουλα).

Εν τω μεταξύ, κατά τις παραμονές της αποχώρησης των Γερμανών, οι Χίτες του Θησείου με εντολή του Σπηλιωτόπουλου είχαν κατορθώσει με μία παράτολμη επιχείρηση να παραλάβουν οπλισμό από το Πόρτο Ράφτη που έφερε βρετανικό υποβρύχιο, με τον οποίο ενισχύθηκε ο ανεπαρκής έως ανύπαρκτος εξοπλισμός των σωμάτων ασφαλείας, γεγονός που τους κατέστησε εσαεί μισητούς στον ΕΛΑΣ, ο οποίος ούτως ή αλλιώς βρίσκονταν εδώ και καιρό σε αιματηρή αντιπαράθεση με την «Χ» του Γρίβα δια των εκτελεστών του, της ΟΠΛΑ.

Ο Γρίβας διασώζεται από ενέδρα της ΟΠΛΑ ενώ παράλληλα το σχέδιο του Στρατιωτικού Διοικητή Αθηνών επιτυγχάνει. Την κρίσιμη αυτή στιγμή που παίζονταν η κυριαρχία της πόλεως των Αθηνών, ο ΕΛΑΣ διστάζει να αγνοήσει την διαταγή του Σκόμπυ της 27ης Σεπτεμβρίου του 1944, αμέσως μετά την συμφωνία της Καζέρτας, να κρατήσει τις μεραρχίες του μακράν των Αθηνών, και να αναλάβει άμεση μαζική δράση για την κατάληψη της πρωτεύουσας. Η μεγάλη ευκαιρία του ΚΚΕ χάνεται, καθώς σε δύο μέρες από την αποχώρηση των Γερμανών, στις 14 Οκτωβρίου 1944, έρχεται στην Αθήνα από την Μέση Ανατολή ο «Ιερός Λόχος», στις 18 Οκτωβρίου έρχεται η κυβέρνηση Παπανδρέου μαζί με κάποια ολιγάριθμα βρετανικά στρατεύματα, ενώ στις 8 Νοεμβρίου του 1944 έρχεται από την Ιταλία και η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία του Ρίμινι, ενδυναμώνοντας, στρατιωτικά και ψυχολογικά, όλους εκείνους που ήταν διατεθειμένοι να αγωνισθούν για να αποφευχθεί, έστω και προσωρινά, η δυναμική κατάληψη της εξουσίας από το ΕΛΑΣ-ΕΑΜ-ΚΚΕ.

 

ΚΟΡΙΤΣΙΑ Ο ΣΤΟΛΟΣ...

Χρίστος Γούδης 
09/10/2015

Στο Δήμο Αθηναίων, κατά την συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου της 8ης Οκτωβρίου 2015, ο δήμαρχος κ. καμίνης, σχολιάζοντας το κείμενο της προτάσεώς μου για θέσπιση ενός «Ταμανάλ» (ΤΑΜείου ΑΝαξιοπαθούντων ΑΛλοδαπών), παρατήρησε με ύφος δημοδιδασκάλου της δεκαετίας του ’50 ότι θα έπρεπε να επιμελούμαι καλύτερα τα κείμενά μου γιατί τη λέξη «αφικόμενος» που χρησιμοποιώ, πρώτη φορά την έχει ακούσει (κοίτα τι εκπλήξεις επιφυλάσσει καμιά φορά η ζωή), και όπως εν συνεχεία ο ίδιος – ως άλλος Ζαρατούστρα – επί λέξει και εν συντακτική συγχύσει διατελών, έφα και ελάλησε: «ούτε από αυτούς του παλιού εξαταξίου Γυμνασίου δεν θά ’κανε τέτοιο λάθος»!!! Το πρόβλημα με τους δημοδιδασκάλους του ’50 είναι ότι αυτοί ήξεραν και γράμματα και συντακτικό και μας τα μάθαιναν και σ’ εμάς. Σε αντίστιξη με αυτούς, σήμερα φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου περίεργο για έναν δήμαρχο, που έχει περάσει και από Πανεπιστήμιο – έστω κι απ’ έξω – να αγνοεί τον χρόνο «αόριστο β΄» των ρημάτων και τις εξ αυτού «μετοχές», τη στιγμή που ο ίδιος είναι συμ-«μέτοχος» σε ένα δημοτικό συμβούλιο επιδιδόμενο επί μακρόν σε συζητήσεις χαρακτηριζόμενες από «χρονο»βόρα και ακατάσχετη «αοριστολογία». Αυτά για να επιβεβαιωθεί για μία ακόμη φορά ο Αριστοτέλης που απέδιδε το θράσος, ή σε άγνοια ή σε βλακεία (χωρίς φυσικά να αποκλείεται η συνδυαστική αλληλεπίδρασή τους). Όσο για το «αφικόμενος» βλέπε κατωτέρω το σχετικό με το παλαιότερα εν χρήσει: «κορίτσια ο στόλος»... 

Προς την Πρόεδρο
του Δημοτικού Συμβουλίου
του Δήμου Αθηναίων
κ. Νέλλη Παπαχελά

Αθήνα 9 Οκτωβρίου 2015

 

Από τον Δημοτικό Συμβούλο Αθηναίων Χρίστο Γούδη
«δια πάντα ενδιαφερόμενον εν τω Δήμω»
για την ορθή εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας
χωρίς (περαιτέρω) λόγια

Σύγχρονος Ιστορία των Ελλήνων - Τόμος α΄- Αποτέλεσμα Google Books

https://books.google.gr/books?isbn=960400848X

Παύλος Καρολίδης - 2015 - ‎History

«Tη 16/2 Ιανουαρίου εφάνη ο στόλος πλέων έμπροσθεν της Ζακύνθου και μετά δύο ημέρας ταχυδρόμος αφικόμενος εκ Πύλου εις Ναύπλιον εκόμισε την αγγελίαν»...

Κοντολογίς «κορίτσια ο στόλος»...

 

ΤΑΜΑΝΑΛ

Χρίστος Γούδης 
08/10/2015

Πρόταση του Δημοτικού Συμβούλου Αθηναίων Χρίστου Γούδη
για περαιτέρω στήριξη των αναξιοπαθούντων αλλοδαπών των Αθηνών
 

Καταθέτω πρόταση προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων προ της ημερησίας διατάξεως της συνεδρίασης της 8ης Οκωβρίου 2015, λόγω του κατεπείγοντος χαρακτήρος του θέματος, σχετικά με την άμεση ίδρυση ενός

ΤΑΜΑΝΑΛ

(Δημοτικού) ΤΑΜείου (στήριξης) ΑΝαξιοπαθούντων ΑΛλοδαπών

Δι’ αυτού θα καταστεί δυνατή η εθελοντική χρηματική συνεισφορά των δημοτών και συμπολιτών μας, αλλά και ιδιαιτέρως των ταγών και αρχόντων τους, η οποία, εάν κρίνω από τις απειράριθμες συγκινητικές τους δηλώσεις συμπαράστασης προς τους συνεχώς αφικόμενους αλλοδαπούς στις πλατείες και τις οδούς του κλεινού άστεως των Αθηνών, θεωρώ πρόδηλο ότι θα είναι ιδιαιτέρως εκτεταμένη και γενναιόδωρη, στο βαθμό που θα επιτρέψει στον Δήμο Αθηναίων να βελτιώσει κατά πολύ την προς τους παροικούντες αλλοδαπούς παρεχόμενη στήριξη.

Ευκταίον θα ήτο να ζητηθεί και η συνδρομή των παρεπιδημούντων εν Αθήναις νεοκλεγέντων βουλευτών των κομμάτων του συνταγματικού τόξου, οι οποίοι θεωρώ βέβαιον ότι ευχαρίστως θα καταβάλουν τον πρώτο τους μισθό στο ΤΑΜΑΝΑΛ, ως απτή ένδειξη των ανθρωπιστικών τους αισθημάτων, τη στιγμή μάλιστα που βάρβαρα ευρωπαϊκά έθνη-κράτη κλείνουν τα σύνορά τους στους αλλοδαπούς διότι – άκουσον, άκουσον – δεν επιθυμούν να καταστούν ξέφραγα αμπέλια !!!

 

Υ.Γ. Κατά την διεξαχθείσα συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο ετόνισα ότι εάν τελικά αποφασίσουν οι δημοτικοί άρχοντες να αποταθούν και στην κάθε κυρία Τασία, να προσέξουν να μην τους παραμυθιάσει προσφέροντας ως βοήθεια μόνον αντιηλιακά, για να προστατεύσει τους λιαζόμενους μετανάστες από τις βλαβερές ακτίνες του αττικού ήλιου. Ας δώσει η κάθε μια τους και το κατιτίς της από τον παχυλό μισθό που αναρροφά από την ισχνή (Γ)ελλάδα...     

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΝ ΤΖΙΤΖΙΜΗΤΣΙΚΩΣΤΑ


Χρίστος Γούδης
05/10/2015

Όταν σε πάρει ο κατήφορος, «αυτό το ταξίδι», που λέει κι ο Ανδρέας Εμπειρίκος, «δεν έχει τέλος». Ψάχνεις να βρεις τον πάτο, μπας και πατήσεις και εκτιναχτείς προς την επιφάνεια, αλλά ο ίλιγγος της εξουσίας του άλλου δεν σε αφήνει. Γιατί ο «άλλος», το τσιπρόνι, έχει εκτιναχτεί πολύ ψηλά, ανέβηκε σε κορφές απάτητες μέχρι τώρα από την αριστερή τρομοκρατία, χτύπησε τον καπιταλισμό μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Γαλουχημένος θεωρητικά από τον «σημαιοφόρο» της αριστερής ιδεολογίας, βυζαντινιστί «φλαμπουράρη», τον φέροντα το «φλάμπουρο» από το λατινογενές πυρόεν «φλάμμουλο» ή «φλαμούλο» (γασμούλο μου θυμίζει και ολίγον «χρονικό του Μωρέως»), και τουρκιστί «μπαϊρακτάρη» (εκεί στον σύριζα το συνηθίζουν ο καθένας τους να σηκώνει το δικό του «μπαϊράκι»), κατάλαβε έγκαιρα πως ο δρόμος για την κατάκτηση του Βερολίνου περνάει πρώτα από την Νέα Υόρκη. Αυτό το είχε ψιθυρίσει τραγουδιστά παλιότερα ο Λέοναρντ Κοέν στ’ αυτί του φλαμπουράρη, με τη ζεστή σπηλαιώδη φωνή του: «First we take Manhattan, then we take Berlin». Το κάθε πράγμα στον καιρό του που έλεγε και ο Μαρξ (θα τό ’λεγε κι αυτός, δεν θα τό ’λεγε;) και το επανέλαβε και η Μαρίν Λεπέν (σίγουρα θα το έχει πει κι αυτή, τί διάβολο, «ώριμη» γυναίκα είναι, η γριά κότα έχει το ζουμί) εις δόξαν πάντα του «μαρξισμού-λεπενισμού». Αν το έχει πει κι ο Λεβέντης, τότε επιπροσθέτως και εις δόξαν του «μαρξισμού-λεβεντισμού» (λίαν προσεχώς νέον έργον: «Ένωση Κεντρο-συριζώ-ων», μόλις καεί ο ούτως ή αλλιώς «καμμένος»).

Δρόμο πήρε λοιπόν ο δικός μας και δρόμο άφησε, συνοδευόμενος από την ταχυδρομική «περιστέρα» του – το κνίτικο σύμβολο της ειρήνης ντε, ο λαμπράκης και οι λαμπράκισσες ζουν, επτάψυχες είναι – και νάσου τον στο Νιου Γιορκ επιπίπτων ως ο τυφών «Μπέτυ» επί του «Νιου Όρντερ», της καθ’ ημάς Νέας Τάξης των πραγμάτων. Οδηγούμενος από την πτερόεσσα (κατά το «αστερόεσσα», σημαία έχουν κι αυτοί) «ταξιθέτρια» με το καναρινί ταγέρ και το (πτωχο)προδρομικό αγγελικό όνομα («Ιωάννα Αγγελοπούλου», κάτι σαν «Ιωάννα της Λωραίνης», χυδαϊστί Ζαν ντ’ Αρκ) εισέρχεται μετά δόξης «κρίναι ζώντας και νεκρούς», τα μεγαλοεπιχειρηματικά ζόμπι της Νέας Υόρκης δηλαδή, άμα τη θέα των οποίων (κλιν-κλον, κλιν-τον, μόνικα, όχι την μπελούτσι, την άλλη την χοντρούτση, την λε(σ)βίνσκι) υφίσταται κρίση γλωσσολαλίας και τους ραπίζει με μία θεόπεμπτη απεχθή, επαχθή, και επονείδιστη, όπως το χρέος των Ελλήνων, γλώσσα (οι περισσότεροι σκέφτονταν «τί ωραία που τα μιλάει τα ελληνικά»!!!) διανθιζόμενη από μακρόσυρτους ογκανισμούς του στυλ «άα,άα,ά» καλύπτοντες αντανακλαστικά την άγνοια, την αμηχανία, τα κενά και τις διαλείψεις που επιφέρει η ακατ-ανοησία, και μεταλλασσόμενους ενίοτε σε ηχηρούς γέλωτες εκφεύγοντες άνευ λόγου, λογικής και αιτίας από το έρκος των (διαστιλβόντων και αιχμηρών) οδόντων και κυνοδόντων του («κολυνός του 1950, το σήμα της εμπιστοσύνης»)... Τέλος, και απόγειο της δόξας του, φωτογραφίζεται μετά της κνίτισσας μυλαίδης του, περιβαλλόμενος από το κρεμανταλάδικο ζεύγος «μπαρμπά Θωμά» της γνωστής καλύβας των Ηνωμένων Πολιτειών, προς επίρρωσιν των αντιρατσιστικών πεποιθήσεων των απανταχού της έρημης αυτής γης συριζαίων, είς έκαστος των οποίων «και γυρίζει και σ(φ)υρίζει» όπως το μυθικό αρχετυπικό φιδάκι «ο Διαμαντής» των παρ’ ημίν τσιρκολάνων.

Σε αντίστιξη με την αποθέωση της «πρώτη και δεύτερη φορά αριστεράς» διακυβέρνησης («να πάρω και δεύτερο σοκολατάκι;», «καλά πέντε πήρατε αλλά ποιός τα μετράει τώρα;») η νεοδημοκρατική φτωχολογιά ψάχνεται όπως ψάχνονταν τα λυκόπουλα με τα κοντά παντελονάκια («είμαστε πρόσκοποι πάντοτε χαρούμενοι») εγκαταλελειμμένα όπως ο Μόγλης στη ζούγκλα της πολιτικής μας σκηνής, να βρουν τον «μπαλού» (την σοφή αρκούδα), τον «μπαγκίρα» (τον μαύρο πάνθηρα που σκίζει καλσόν), τον «σιρχάν» (τον κακό ψυχρό κι ανάποδο κουτσό τίγρη που δεν χαρίζει κάστανα στα ζούδια), και τον παντοδύναμο «ακέλα» τους (τον λύκο-αρχηγό της αγέλης τους). Αγεληδόν, εν πανικώ, και με αγελαίες διαδικασίες, προσδοκούν «ανάστασιν νεκρών και “Ζωήν” του μέλλοντος αιώνος, αμήν».

Και «ιδού», μέσα στην αναμπουμπούλα, «ο νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Εμφανίζεται ως deus ex machina, ως από μηχανής θεός δίκην εγγαστρίμυθου Μητσικώστα, ο Τζίτζιρας, ο Μίτζιρας, ο Τζιτζιμιτζικότζιρας, για ν’ ανεβεί στην τζιτζιριά, την μιτζιριά, την τζιτζιμιτζικοτζιριά, και να μαζέψει τζίτζιρα, και μίτζιρα, και τζιτζιμιτζικότζιρα. Η συνέχεια ενέχει και την πιθανότητα του ατυχήματος μιας και ενδέχεται να σπάσει η τζιτζιριά, η μιτζιριά, η τζιτζιμιτζικοτζιριά, και να σκορπίσουν «τήδε κακείσε» τα τζίτζιρα, τα μίτζιρα, τα τζιτζιμιτζικότζιρα»...

Μέχρι τώρα πάντως και οι «συρίζοντες» ρόϊδο τα κάνανε. Χίλια κομμάτια έγινε ατυχώς η Ελλάδα, άνοιξαν οι κερκόπορτες, γίνανε «πύλες εισόδου» των αλλοδαπών και των αλλογενών και των αλλόθρησκων, και «πύλες εξόδου» (εκ των φυλακών) των εγκληματιών, των λήσταρχων, και των κλεφτών και των συφοριασμένων. Με νόμο του υπουργού δικαιοσύνης που θεωρεί δίκαιο και δικαιωμένο το άδικο, και δίδει άφεση αμαρτιών σε κάθε καρυδιάς καρύδι γιατί του αρέσουν προφανώς τα καρύδια (συνήθως τρώγονται με αποξηραμένα σύκα), και μπράβο του, μια και δεν συναντά την παραμικρή αντίδραση στη χωρα της συκιάς, της φραγκο-συκιάς, της βατο-μουριάς και της φαιδράς πορτοκαλέας. Μεγάλε σύριζα, μεγάλη μικρομέγαλη ελλάδα, παμμέγιστε λαέ των αομμάτων και βοοειδών που ξέρεις πάντα τι ψηφίζεις! Με γειά σου και χαρά σου, που μεταποίησες το πάλαι ποτέ κατακτημένο με αγώνες έθνος-κράτος σου σε μία πολυεθνική τριτοκλασάτη περιφέρεια της εσπερίας. Το πιάσανε ακόμη κι οι περιφερειάρχες το μήνυμα, και σαν «έτοιμοι – γελαδάρηδες – από καιρό» θέλουν ν’ αρμέξουνε κι αυτοί την δόλια, την ισχνή πλέον, (Γ)ελλάδα. Περιφέρεια σου λέει είναι, ψωροκώσταινα, όπως παλιά, καλοί είμαστε κι εμείς, νέοι, ωραίοι, παχουλοί, ροδαλοί, με όραμα το Πανόραμα. Και μεγάλη τους τιμή να τους επιτρέψουμε να μας εκλέξουνε «βουαγούς» στο Σέϊχ Σου και στο Γεντί Κουλέ. Όσο  για την Θράκη, ας την διοικήσουνε οι ιμάμηδες, οι ντερβίσηδες και οι μουεζίνηδες. Τουρκλούκ και Τουρκτσουλούκ κι επάνω τούρνα γαρνιρισμένη με δυο αυγά Τουρκίας. Μάτια κατά προτίμηση, και φτου σας για να μην σας ματιάσουν, έκτακτοι είστε π’ ανάθεμά σας...

 

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΛΜΥΡΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ


Χρίστος Γούδης
02/10/2015

Ο Γκυ Ντεμπόρ προείδε εγκαίρως, ήδη από την δεκαετία του ’60, το τι θα βιώνουμε στην «κοινωνία του θεάματος» σε μια εποχή σαν τη σημερινή που αποθεώνει την όποια εικονική πραγματικότητα και ωραιοποιεί ηλεκτρονικά, μέσα από λογισμικές επεξεργασίες, την εικόνα υπαρκτών όντων προσάπτοντάς τους ανύπαρκτες τελειότητες. Η εικονολατρεία στο απόγειό της μέσα από την πολύχρωμη επιδερμική επιφάνεια της προπαγάνδας πάσης φύσεως και παντός επιστητού. Από αυτήν την παγίδα του εντυπωσιασμού δεν θα μπορούσε να ξεφύγει ούτε και η επιστήμη. Εξού και οι πομπώδεις προαναγγελίες για επικείμενες βαρυσήμαντες ανακοινώσεις σχετικά με συνταρακτικά ευρήματα στον πλανήτη Άρη που επέπρωτο να λύσουν το «μυστήριο» που τον περιβάλλει. Κι αυτές, όταν ήρθαν ως «αμερικανιές», μέσα από χρονικά επιταχυνόμενα βιντεάκια, δεν ήταν άλλες από τις εικαζόμενες σταγόνες αλμυρού νερού που τροφοδοτούν κάποια ρυάκια που φαίνεται να ρέουν για κάποιο διάστημα στις αχανείς ερήμους του, στην πορεία του αρειανού έτους, καθώς οι πάγοι λιώνουν στους πόλους του «κόκκινου πλανήτη» κατά την διάρκεια του θέρους του.

Όσο σημαντική κι αν είναι η ανακάλυψη ρέοντος ύδατος στην αρειανή Σαχάρα, στα πλαίσια πάντα της επιστημονικής κοινότητας η οποία είναι και η μόνη αρμόδια για να την αξιολογήσει και να την επιβραβεύσει, τόσο απελπιστικά χλωμή εμφανίζεται ως προπαγανδιστικό όπλο της επιστήμης στον «χύδην όχλο». Αυτός δεν πρόκειται να εντυπωσιασθεί με οτιδήποτε λιγότερο από την ανίχνευση, αν όχι την σύλληψη, ενός εξωγήϊνου όντος το οποίο θα εκτεθεί σε κοινή θέα, προς επιβεβαίωση της υπεροχής της ανθρώπινης υπόστασης έναντι των διαστημικών εκτοπλασμάτων. Αγνοώντας φυσικά τους κινδύνους που εμπεριέχει το κυνήγι της πιθανής επαφής μας με εξωγήϊνους και την σχολή σκεψης που προειδοποιεί πως «αν κτυπήσει το κοσμικό τηλέφωνο, μην απαντήσετε», γιατί ποτέ δεν ξέρετε αν οι «ξένοι» που θα θελήσουν να μας επισκεφθούν δεν αισθανθούν αποστροφή για μας, ανάλογη με αυτήν που νοιώθουμε εμείς για τις κατσαρίδες και που μας κάνει να τις πατάμε με αηδία στριγγλίζοντας συγχρόνως από ανατριχίλα.

Και μια και αναφερθήκαμε στο λεγόμενο «σύνδρομο της κατσαρίδας», τι είδους ζωή περιμένετε να βρείτε στον Άρη; Στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν είναι απλά μικροβιακή, τι θα μπορούσε να επιβιώνει στο υπέδαφος ενός πλανήτη που βολοδέρνεται από υπεριώδεις καταιγίδες, ελλείψει προστατευτικής ατμόσφαιρας; Μα κατσαρίδες και σκορπιοί. Όντα με κελύφη που τα προστατεύουν από επικίνδυνες ακτινοβολίες, υπεριώδεις, ραδιενεργές και ότι άλλο βάλει ο νους σας, είναι τα μόνα όντα που επιβιώνουν σε τέτοιες συνθήκες και τα μόνα που θα επιβιώσουν στη γη μας μετά από ένα πυρηνικό όλεθρο. Δεν είναι άλλωστε συμπτωματικό ότι όσες προσπάθειες έγιναν μέχρι τώρα σε αμερικανικές ερήμους, σε περιβάλλοντα δηλαδή προσομοιάζοντα με την πλανητική ερήμωση, να δημιουργηθούν πειραματικές βιοσφαιρικές αμπούλες για να επιβιώσουν μέσα τους άνθρωποι κατά τα πρότυπα μιας πρωτόλειας πλανητικής αποικίας, εγκαταλείφθηκαν άρον-άρον γιατί πάντα γέμιζαν με κατσαρίδες!!!

Ένα ταξίδι στον Άρη είναι ένα ταξίδι στη Σαχάρα. Ένα είδος διαστημικού ράλλυ τύπου Paris-Dakar. Μόνο που το τελευταίο είναι πολύ πιο οικονομικό. Το ταξίδι στον Άρη κάποιος θα πρέπει να το χρηματοδοτήσει αδρά. Κάποιος ή κάποιοι θα πρέπει να πεισθούν ότι αξίζει τον κόπο να πληρώσουν γι’ αυτό οι λαοί ή κάποιοι υπέρμετρα πλούσιοι. Εξού και το ρέον αλμυρό ύδωρ των συνταρακτικών ανακοινώσεων, και ο επιχειρούμενος εντυπωσιασμός, ο στοχεύων στην συνεχιζόμενη χρηματοδότηση των πολυέξοδων διαστημικών προγραμμάτων. Τα οποία σημειωτέον θα συνεχίζονται, όχι τόσο γιατί οι εξουσιαστές της γης νοιάζονται για την προέλευση του φαινομένου της ζωής, όσο γιατί όποιος κατορθώσει να στήσει πρώτος τα άρματά του «εκεί ψηλά», μπορεί να εξουσιάζει τον δικό μας πλανήτη «εδώ κάτω», καλύτερα γι’ αυτόν και χειρότερα για όλους εμάς τους πολλούς.

Όμως το σύμπαν των δισεκατομμυρίων γαλαξιών, που ο καθένας τους εμπεριέχει δισεκατομμύρια ήλιους οι οποίοι περιβάλλονται συνολικά από εξίσου απειράριθμους πλανήτες, κρύβει πολλές εκπλήξεις, και σίγουρα δεν φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να αποθεωθεί ο Βασίλης Λεβέντης με την είσοδό του στην Βουλή των Ελλήνων. Σίγουρα θα έχει κι άλλα πράγματα στο νου του που μάλλον δεν θα κατορθώσουμε να τα μάθουμε ποτέ.

 

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΘΕΩΝ ...

Ιδωμένη από την σκοπιά του Συντάγματος

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος
Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
25/09/2015

Όπως και τον Ιανουάριο 2015 έτσι και τώρα. Πρώτα η διαβεβαίωση στην τιμή και την υπόληψη του  προέδρου του δεκαπενταμελούς, Αλέξη Τσίπρα, πως θα κυβερνήσει την χώρα και θα διαφυλάξει το Σύνταγμα , ενώπιον του θλιβερού προέδρου της Δημοκρατίας, με κατεβασμένο και θλιμμένο το πρόσωπο του ,στην παρωδία όρκισης της κυβέρνησης….

Στην συνέχεια την επόμενη μέρα και όλοι οι άλλοι υπουργοί- αναπληρωτές υπουργοί- υφυπουργοί- με εξαίρεση μόνο 12 από αυτούς- δεν ορκίστηκαν με θρησκευτικό όρκο, εισάγοντας νέα ήθη και έθιμα στην Ελληνική πολιτειακή τάξη (!)

Τα βλέπει ο Ελληνικός Λαός η πλειοψηφία σείει σιωπηρά την κεφαλήν αλλά  αντιπαρέρχεται το ζήτημα χωρίς να τον νοιάζει ιδιαίτερα. Θα μου πείτε έχει τόσα προβλήματα στο κεφάλι του, θα νοιαστεί για τον τρόπο που θα ορκιστούν πρωθυπουργός και κυβέρνηση; Ο πνευματικός κόσμος (αλήθεια που είναι η Ακαδημία Αθηνών;;) αδιαφορεί ως συνήθως και αντιπαρέρχεται και αυτός μαζί με την ηγεσία της εκκλησίας (ποια αλήθεια η στάση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου;) το όλο ζήτημα «αβρόχοις ποσί»

Όμως αλήθεια σκέφθηκε κανείς πόσο έγκυρη είναι η διαδικασία ορκωμοσίας αυτής της θλιβερής κυβέρνησης χωρίς τον θρησκευτικό όρκο; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό κρίσιμο είναι επίσης προηγουμένως να αναρωτηθούμε ποια η σημασία του προοιμίου του Συντάγματος μας.

Το προοίμιο του Συντάγματος αναφέρει επί λέξει: Σύνταγμα της Ελλάδος. Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, μέρος πρώτο Βασικές διατάξεις τμήμα πρώτο, Μορφή του Πολιτεύματος αρθ 1 κλπ (ΦΕΚ 84/17-4-2001)

Δεν μένει λοιπόν καμμιά αμφιβολία, ότι το προοίμιο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνησης μαζί με το υπόλοιπο κείμενο του Συντάγματος και ως εκ τούτου αποτελεί ένα ενιαίο συνταγματικό όλον με όλες τις συνέπειες αυτής της αναμφισβήτητης διαπίστωσης (βλ για την προβληματική το έξοχο πόνημα του Βασιλείου Ευτ. Νικόπουλου, Προέδρου Αρείου Πάγου ε.τ. Δρ. Ν, Αγαπημένο μου Σύνταγμα ή Αντισυνταγματικοί παραλογισμοί, σελ 80 εκδόσεις Αρμός, 2η έκδοση 2014)

Θα πρέπει να μας απασχολήσει παραπέρα, αν το προοίμιο του Συντάγματος έχει κι αυτό αυξημένη τυπική ισχύ όπως το ίδιο το Σύνταγμα έχει έναντι των κοινών νόμων. Αυξημένη τυπική ισχύ έχει το Σύνταγμα έναντι των κοινών νόμων.

Ο συνήθης νόμος δεν μπορεί να είναι αντίθετος προς το Σύνταγμα, αλλά πρέπει να «συνάδει» προς αυτό. Όμως και το προοίμιο είναι μέρος του Συντάγματος, αφού κι αυτό ψηφίσθηκε με το υπόλοιπο περιεχόμενο των άρθρων με αυξημένη πλειοψηφία από την Βουλή και δημοσιεύθηκε όπως είπαμε στο ΦΕΚ.

Κατ’ εφαρμογή όλων αυτών και το προοίμιο του Συντάγματος, ως αποτελούν, κατά τα ανωτέρω περιεχόμενο του Συντάγματος, δεν μπορεί παρά να έχει και αυτό την ίδια αυξημένη τυπική ισχύ (βλ Β. Νικόπουλος ο.π. σελ 81)

Με απλά λόγια το προοίμιο αποτελεί σημείο αναφοράς του Συντάγματος με την έννοια, ότι το Σύνταγμα στο σύνολο του πρέπει να εναρμονίζεται με το πνεύμα του προοιμίου.

Όλο το Σύνταγμα ανακεφαλαιώνεται στο προοίμιο, από το οποίο «κρέμανται» όλες οι επιμέρους διατάξεις του, οι οποίες κατά λογική αλλά και νομική συνέπεια πρέπει να συνάδουν προς αυτό (βλ επί λέξει Β. Νικόπουλος ο.π. σελ 86 επ)

Δεν είναι πειστική η άποψη πολλών περισπούδαστων- κουλτουριάρηδων συνταγματολόγων, πως το προοίμιο δεν μπορεί να αξιολογηθεί νομικά γιατί τάχα κείται εκτός των σώματος των συνταγματικών ρυθμίσεων και έτσι δεν είναι περιεχόμενο του κανονιστικού μέρους του Συντάγματος.

Όπως παρατηρεί έξοχα ο Β. Νικόπουλος αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε τίθεται ζήτημα αξιοπιστίας και σοβαρότητας του ιδίου συνταγματικού νομοθέτη. Δεν μπορεί ο προαναφερόμενος (νομοθέτης) να επικαλείται προοιμιακώς στο Σύνταγμα υπερκείμενες αρχές στις οποίες όμως μετά δεν αναγνωρίζει καμία απολύτως νομική ισχύ.

Στην σύντομη αυτή ανάλυση με ευθεία παραπομπή στις εύστοχες σκέψεις του προέδρου Αρείου Πάγου ε.τ. Βασ. Νικόπουλου καταλήγουμε πως όλες οι διατάξεις του Συντάγματος αλλά και των κοινών νόμων πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται σύμφωνα με την υπερκείμενη αρχή του προοιμίου «πως το Σύνταγμα της Ελλάδος εφαρμόζεται στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος» 

Συνακόλουθα ακόμη κι αν μια επιμέρους διάταξη του Συντάγματος αντίκειται στο προοίμιο τίθεται ζήτημα αντισυνταγματικότητας της. 

Η πρακτική σημασία αυτής της θεμελιώδους διαπίστωσης εκτείνεται στις ακόλουθες κατευθύνσεις. Πως η πολιτεία οφείλει να «θρησκεύει» και μάλιστα κατ’ επακριβώς ορισμένο θρήσκευμα. Ακόμη πως η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίζει ως επικρατούσα θρησκεία την Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία, κάτι το οποίο υλοποιείται και με την διάταξη του άρθρου 3 του Συντάγματος «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού….» Συνεχίζοντας, η πολιτεία οφείλει να σέβεται την επικρατούσα θρησκεία και να εκδηλώνει με συγκεκριμένες ενέργειες τον σεβασμό αυτό, τον οποίο οφείλει να αξιώνει και από όλα τα όργανα της αλλά και από τους πολίτες . Τέλος η πρακτική σημασία του προοιμίου εκτείνεται και προς την κατεύθυνση καλλιέργειας της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων ως σκοπό της Ελληνικής παιδείας (βλ άρθρο 16 παρ 2 του Συντάγματος Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει ως σκοπό την ηθική, πνευματική….. αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής θρησκευτικής συνείδησης……) (βλ για όλα αυτά Β. Νικόπουλο ο.π. σελ 88 επ)

Γιατί αλήθεια τα είπαμε μέχρι όλα αυτά; Για να αποδείξουμε πως η τωρινή κυβέρνηση στην πλειοψηφία της είναι κυβέρνηση άθεων!!! Με τις ευλογίες βέβαια των κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων, όπως του θλιβερού Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος όρκισε όχι με θρησκευτικό όρκο τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ όφειλε να αρνηθεί. Γιατί το άρθρο 37 παρ 1 του Συντάγματος ορίζει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζει και όχι ορκίζει (!) τον πρωθυπουργό και με πρόταση του τον διορίζει και δεν ορκίζει (!) ….. τα λοιπά μέλη της κυβέρνησης και τους υφυπουργούς.

Εξ άλλου το άρθρο 59 παρ 1 του Συντάγματος δεν προβλέπει άλλον όρκο για τους βουλευτές,- από τους οποίους σημειωτέον επιλέγεται στην συντριπτική πλειοψηφία το υπουργικό συμβούλιο- εκτός από τον θρησκευτικό. Δηλ «Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδος να είμαι πιστός στην πατρίδα και το πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντα μου»

Επομένως που το βρήκαν οι «άθεοι» να γίνονται πρωθυπουργοί και υπουργοί χωρίς τον θρησκευτικό όρκο, που απορρέει από την υπερκείμενη αρχή του προοιμίου του Συντάγματος;! Άκυρη είναι η διαδικασία όρκισης τους, αφού με τον τρόπο αυτό που επέλεξαν παραβιάζουν το Σύνταγμα και τις θεμελιώδεις αρχές του που υποτίθεται πως διαβεβαίωσαν ότι θα φυλάττουν.

Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας πρέπει να καταθέσουν τις σχετικές αιτήσεις ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) για ακύρωση της διαδικασίας ορκωμοσίας  αυτής της θλιβερής κυβέρνησης!.

Η θλιβερή όμως στάση του προέδρου της Δημοκρατίας να μην αντιδρά σε μια τέτοια εκτροπή, αλλά φυσικά ούτε ο Αρχιεπίσκοπος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ούτε ο επιμέρους κλήρος, ούτε και η απούσα πνευματική ηγεσία της χώρας (!), δημιουργεί έντονο προβληματισμό για την πορεία των υποτιθέμενων «ταγών» του Έθνους.

Με την άθλια αυτή ορκωμοσία η θλιβερή αυτή κυβέρνηση παραβίασε βάναυσα ακόμη μια φορά το Σύνταγμα. Γιατί αν έχει τα κότσια, ας κινήσει την διαδικασία για τροποποίηση του Συντάγματος σε αυτές τις θεμελιώδεις διατάξεις για να δει ο Ελληνικός Λαός με «ποιους» έχει να κάνει! Ένα όμως είναι νομοτελειακά βέβαιον, επειδή αυτή η κυβέρνηση δεν έχει Θεό, δεν θα πετύχει!

Φυσικά δεν είναι μόνον που δεν ορκίστηκε, προανήγγειλε και κατάργηση της θρησκευτικής αγωγής των Ελλήνων. Εντολοδόχος βλέπετε αλλότριων επιταγών για ισοπέδωση των πάντων στην Ελληνική Κοινωνία. Μια περίεργη ψευτοκουλτουριάρικη ιδεοληψία που ειρωνεύεται ως «εκτός μόδας» ό,τι έχει να κάνει με θρησκεία και πατρίδα.

Για να καταστήσει έτσι εύκολη λεία στα νύχια των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης την νέα γενιά, που δεν θα έχει πρότυπα, αλλά ούτε Θεό να πιστεύει. Τι λέτε λοιπόν Συνέλληνες ; Αξίζει μια τέτοια τύχη στα παιδιά μας; Δεν πρέπει κάποτε να βάλουμε φραγμό με την αφύπνιση μας στα οργανωμένα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων της ισοπέδωσης; (θυμηθείτε τις ύπουλες ρήσεις του Χένρυ Κίσσινγκερ στο παρελθόν) Δεν πρέπει να ξεκινήσουμε κοινωνική και νομική εκστρατεία κατά των άθεων κυβερνητών μας;! Γιατί οι απελευθερωτικοί αγώνες του έθνους είναι συνδεδεμένοι με την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Η κήρυξη της επανάστασης του 21, είχε την ευλογία του Χριστού. Πως έρχονται λοιπόν οι άθεοι να τα καταργήσουν τώρα όλα αυτά τα ιερά και όσια της φυλής μας;! Επειδή εκδόθηκαν κάποιες αμφίβολης νομικής ορθότητας- τουλάχιστον για την χώρα μας- αποφάσεις του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών κοινοτήτων (ΔΕΚ);!

Θέλει αγώνα και όχι εφησυχασμό Συνέλληνες. Βροντοφωνάζοντας «Άθεοι έσσεται ήμαρ»

 

ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Χρίστος Γούδης
21/09/2015 

Είναι μεσάνυχτα κι όλη η φύση ησυχάζει..

 Παρά το ότι είναι μαύρα μεσάνυχτα, η φύση, μη υπακούουσα στο προπολεμικό άσμα του Αττίκ, υποδέχεται την έλευση της νέας κυβέρνησης τσίπρα κατά την φθινοπωρινή ισημερία του Σεπτεμβρίου του 2015 όχι με εφησυχασμό, αλλά με ανεμοστρόβιλους, καταιγίδες και καταστροφές, όπως άλλωστε έπραξε και κατά την προηγούμενη, χειμωνιάτικη, ανάδυση του τσίπρα στην εξουσία (στις 25 Ιανουαρίου 2015) κατά την οποία ένα ολόκληρο ιστορικό γεφύρι (της Πλάκας) παρασύρθηκε από την οργή των ποταμίσιων υδάτων της φύσεως, ως προειδοποίηση για την τύχη που θα είχε το εξαγγελθέν τότε από τον (τ)σύ(π)ριζα «πρόγραμμα-γέφυρα» (κατ’ αναλογία με τις συναφείς εξαγγελίες των μαυρογιαλούρων του παρελθόντος:« και γεφύρια θα σας κάνουμε, και ποτάμια θα σας φέρουμε»).

Εν τω μεταξύ, στην θεατρική μας «κωμικογραφική» σκηνή, το «ποτάμι» στέρεψε, ο τροχός γύρισε κι ο «λεβέντης» πραγματευτής γά...νωσε τα μπακίρια του στην πλατεία του κυνοβουλευτικού μας «γαλατικού χωριού». Ο ευτραφής «οβελίξ», κολλητός του «αστερίξ», αν και «καμμένος», χόρεψε τον χορό της φωτιάς γύρω του, καθώς γύρω-γύρω και τριγύρω η αφροασιανή φουσκοθαλασσιά τούς αποθέωνε καταπίνοντάς τους, τη στιγμή που ο πυλώνας της συντήρησης τυλίγονταν στην μούχλα του, την οποία προφανώς θεωρεί ιαματική (καθότι εξ αυτής παράγεται η πενικιλλίνη), με τους οπαδούς της να λικνίζονται στην κουνιστή πολυθρόνα τους περιμένοντας την καλή ζαριά (στο τάβλι και στη ζωή, το ίδιο περιμένει και η «άλλη» Ζωή).

Ο λαός των κελτών (των κελήτων και παρακλήτων) ουρλιάζει ρυθμικά με παλαμάκια στον «ατσιπρίξ»: «εσύ ξανά, εσύ ξανά», κάτι που το εκλαμβάνει ως «ώ-σανά, ώ-σανά», όπως κι εκείνος ο ατυχής τενόρος που του το φώναζε ρυθμικά η πλατεία και που μόλις αρνήθηκε ευγενικά να ξανατραγουδήσει την δημοφιλή άρια «φτερό στον άνεμο» για τρίτη φορά, δέχθηκε την επίθεση του φιλόμουσου πλήθους που του επετέθη κραυγάζοντας: «πού θα πας κερατά; εδώ, θα το λες μέχρι να το μάθεις»...

«Είναι μεσάνυχτα» κι η Ελλάδα σιγο-«συρίζει» τον παλιό καλό σκοπό προτρέποντας την φύση να ησυχάσει. Όμως και το φίδι «συρίζει». Σέρνεται κατά γης και «συρίζει». Φίδι στον κόρφο μας. Φίδι που μας έφαγε... αν δεν προλάβει να το εξοντώσει ο Μεγαλέξαντρος στο «σήμερον νέον έργον: ο Μεγαλέξαντρος και ο καταραμένος όφις». Αλέξη ακούς; Ή μήπως δεν είσαι Μέγας;

 

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

Σπυρίδων Καραχάλιος
17/09/2015

Η περιπέτεια τού Ελληνικού Έθνους μέσα από τα ναρκοπέδια τού πολιτικαντισμού εγγίζει το τέρμα της. Από το σκοτάδι τής αιχμαλωσίας καλούμαστε να βγούμε στο φως τής ελευθερίας και από τον εφιάλτη τού ψευτορωμέϊκου να φτάσουμε στο μέγα όνειρο τής πραγματικής Ελλάδος. Ο Θεός άλλωστε μάς δείχνει τον δρόμο, αφού περπατώντας ανάμεσα στις νάρκες των δολοφόνων τής Πατρίδος μας, εξακολουθούμε να στεκόμαστε όρθιοι.

Να μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία. Και το μεγαλύτερο αγκάθι στα πλευρά τού Έθνους μας είναι το πολιτικό σύστημα τής αστικής δημοκρατίας, αυτό το σαρκοβόρο κτήνος που καμώνεται πως πέφτοντας από τούς δήθεν κακούς Έλληνες Εθνικιστές, θα πέσει τάχα και η Ελλάδα στον τάφο! Πόσο θράσος πρέπει να έχει ο γραικύλος και πόσο μίσος για την Πατρίδα μας, που δεν είναι Πατρίδα του, για να ονομάζει την ανάσταση τής Φυλής μας θάνατο και τον θάνατο τής Φυλής ζωή.

Έχουν οδηγήσει την Ελλάδα στα χρέη τού σαθρού συστήματος και την εξάρτηση από τούς εχθρούς της. Έχουν ληστέψει την εγχώρια παραγωγή και έχουν οδηγήσει χιλιάδες συμπατριώτες μας στην πείνα. Έχουν ξεσπιτώσει Έλληνες. Έχουν δολοφονήσει αθώες ελληνικές ψυχές που έχουν αυτοκτονήσει εξαιτίας των ψευτορωμιών και των τοκογλύφων. Έχουν δολοφονήσει πολλούς ακόμη Έλληνες που έχουν πέσει από το μένος λαθρομεταναστών εισβολέων. Έχουν προσημειώσει την εθνική περιουσία υπέρ των Εμπόρων των Εθνών. Έχουν ξεπουλήσει τα εθνικά μας θέματα και ετοιμάζονται να ανοίξουν τον δρόμο στο χάραγμα τού Βδελύγματος τής Αποστασίας. Είναι οι πολιτικάντηδες τής ψευτοδημοκρατίας.

Δεν κάνουν τα πολιτεύματα τις πατρίδες, αλλά οι πατρίδες σχηματίζουν τα πολιτεύματα. Και τα καλά πολιτεύματα δεν φαίνονται από τα ονόματα που λαμβάνουν, αλλά από τις ψυχές που τα δημιουργούν και τις προθέσεις που συνοδεύουν αυτές τις ψυχές. Το καθαρό πρόσωπο, η ατόφια φυλετική συνείδηση, η φροντίδα για τον κοινό Οίκο τού Ελληνισμού, η κοινή απόφαση τού λαού για την προκοπή τής κοινωνίας και την ενδυνάμωση τού κράτους. Ο διάλογος με τον Θεό και με τούς Έλληνες, που πάει να πει η Πίστη και η Ενότητα για Λευτεριά και Ισχύ. Η δε Πίστη και η σύντροφός της, η Ενότητα των Ελλήνων δεν χωράνε σε σκοτεινά δωμάτια και δεν κομματιάζονται, που πάει να πει δεν κομματίζονται προς τέρψη των «δυνατών».

Καλό πολίτευμα λοιπόν, δηλαδή σωστός κανόνας ζωής και αληθινή λαϊκή διαβούλευση, είναι εκείνο το πολίτευμα που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και τα εθνικά δίκαια, δίχως να διάγει βίο προκλητικό και έκλυτο, αλλά βίο υποδειγματικό και σεμνό. Σκοπός τής πολιτικής τάξεως είναι να λειτουργεί στο φως τής ημέρας με πλήρη διαφάνεια των στοιχείων που την συνοδεύει και πρόθεση της οφείλει να είναι η παροχή πεδίου δημιουργίας στους πολίτες και η αγωνιστικότητα τού Ελληνικού Έθνους, ώστε να γίνει αυτό Κυρίαρχη Δύναμη στο διεθνές περιβάλλον. Να διοικούν οι Άριστοι τής Φυλής ως πρώτοι μεταξύ ίσων σε μια Λαϊκή και Πατριωτική Ελλάδα.

Η αστική δημοκρατία τελείωσε οριστικά τον βαρύτατα ασθενή βίο της. Προσπάθησε να εξαλείψει τον Ελληνισμό, αλλά ευτυχώς απέτυχε. Γνωστά τα έργα των ανθελλήνων, αλλά άλλες οι βουλές τού Υψίστου. Τώρα τα κόμματα τού συνταγματικού τόξου συγχρωτίζονται μέσα από τις συσπειρωτικές τής βρωμιάς τους μεγάλες συγκυβερνήσεις ως δήθεν σχήματα «εθνικής ενότητας και σωτηρίας».

Το Ελληνικό Έθνος όμως, η Χρυσή Αυγή και οι Ένοπλες Δυνάμεις τής Πατρίδος μας έχουν πάρει μια στερεή απόφαση. Οι Έλληνες θέλουν να πάρουν το Κράτος στα χέρια τους και η Ελλάς θέλει να ζήσει ακέραιη και ασφαλής. Το Έθνος είναι σύσσωμο και ένα. Η Πίστη μας μία και απαρασάλευτη. Και Αρχηγός μας ένας και μόνος, η Ελληνική Φυλή.

Ατενίζουμε τις μάχες που έρχονται πανέτοιμοι, βαδίζοντας στην Νίκη τού Αιώνιου Ελληνισμού. Ξεδιπλώνουμε τα Εθνικά Λάβαρα τής ψυχής μας και τραγουδούμε τούς παιάνες τού θριάμβου που έχουμε ταχθεί να φέρουμε στην Ιερή Ελλάδα μας.

Για μια Μεγάλη Ελλάδα που θα ανήκει μονάχα στους Έλληνες στο αίμα και την ψυχή. Για μια δίκαιη κοινωνία που θα μετράει τις ικανότητες και την προσήλωση στα ιδανικά τής Ελλάδος. Για μια ελληνική κοινωνία που θα υπηρετεί σαν ένα σώμα τον κοινό σκοπό τής ευημερίας και τού νέου πολιτισμού της. Για μια Ορθόδοξη Ελλάδα που θα έχει ισοβίως στον Θρόνο τον Άγιο Θεό και θα σκορπάει παντού την ακτινοβόλα Αλήθεια. Για μια Μεγάλη και Δυνατή Ελλάδα που πολεμά, κατακτά και επεκτείνεται όπου υπάρχουν ελληνικά μνημεία, ελληνικές ψυχές, Αυτοκρατορική Ελλάδα.

Τρανών προγόνων ιχνηλάτες, λαμπρών αγωνιστών παιδιά. Ήρθε η ώρα να γράψουμε την δική μας χρυσή σελίδα στο βιβλίο τής ελληνικής ιστορίας. Να γίνουν και τα δικά μας παιδιά υπερήφανα για τούς δικούς τους προγόνους. Και μάλιστα έχουμε ένα παραπάνω χρέος και μια ξεχωριστή Τιμή που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Είμαστε εκείνη η Γενιά Ελλήνων που οφείλουμε να φέρουμε την ελευθερία που έχει στερηθεί το Έθνος μας από τον καιρό των Εθνεγερσιών. Να ολοκληρώσουμε την Επανάσταση ενάντια στον εχθρό Θεού και Ελλήνων. Να λαμπρύνουμε τον Ναό και το Κάστρο τής Φυλής ενάντια στον Άνομο. Ζήτω ο Θεός! Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Νίκη!

 

Η ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
16/09/2015

Το συνεχιζόμενο αδιέξοδο των Ελλήνων πολιτικάντηδων οδηγεί για ακόμη μια φορά σε εκλογές, που το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν πάρει την μορφή χιονοστιβάδας.

Καλείται ο αξιοθρήνητος αυτός λαός να επιλέξει και πάλι εκείνους που θα του βάλουν ακόμη πιο βαθειά την θηλειά στον λαιμό στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας….

Γιατί δυστυχώς αυτός ο λαός έχει κοντή μνήμη ξεχνώντας τις διαδικασίες εντός του με έντονο άρωμα διαπλοκής κοινοβουλίου για τον τορπιλισμό της εκλογής προέδρου, προκειμένου να οδηγηθούμε εν μέσω χειμώνος σε εκλογές, που ανέδειξαν πρώτη δύναμη συνασπισμένη (;!) αριστερά με δεκανίκι τους καλοβολεμένους «δεξιούς» των ΑΝΕΛ, κατά επιτυχή σύντμηση αμφοτέρων ΣΑΝΕΛ και συνειρμικά ΚΟΚΟΣΑΝΕΛ!!  

Οι προοδευτικές αυτές δυνάμεις που προεκλογικά έσχιζαν τα μνημόνια, καταργούσαν τον ΕΝΦΙΑ και υπόσχονταν επαναπρόσληψη καθαριστριών (λες και μόνο αυτό ήταν το πρόβλημα της Ελληνικής Κοινωνίας) εγκλωβίζονταν (;!) ολίγον κατ’ ολίγον στις διαπραγματεύσεις των εταίρων, η οικονομική ασφυξία άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα , να την αισθανόμαστε όσο περνούσε ο καιρός, παρ’ ότι προειδοποιούσαμε (βλ. Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Πείτε την αλήθεια στον Λαό, Greek activity 7-3-2015)  έτσι ώστε ο πολύς Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς (μέχρι εκεί είναι δυστυχώς το εύρος των ικανοτήτων του!) να προκηρύξει δημοψήφισμα με ασαφές ερωτηματολόγιο στο ΝΑΙ ή στο ΟΧΙ.

Ο παραπλανημένος αυτός λαός μπήκε μεσοκαλόκαιρο(!) και πάλι σε εκλογική τροχιά και παρά την πλύση εγκεφάλου, από τα πολιτικά βαμπίρ, πολιτικούς τσαρλατάνους  και τυχοδιώκτες , έστειλε ένα ηχηρό ΟΧΙ στους Ευρωπαίους τοκογλύφους ενάντια τάχα στην υποδούλωση και στην υποτέλεια, με εθνική υπερηφάνεια (!) και ανεξαρτησία(! )

Και πάλι όμως ο θλιβερός Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς και οι συν αυτώ  γλοιώδεις σκώληκες, μετάλλαξαν σε χρόνο ρεκόρ  το περήφανο ΟΧΙ σε εξαθλιωμένο ΝΑΙ, εσύρθησαν από τους αιμοβόρους εταίρους μας στην υπογραφή εντός τρίτου (!) σκληρότερου μνημονίου, το οποίο εκύρωσαν στην βουλή με συντριπτική πλειοψηφία των μνημονιακών δυνάμεων.

Και όλα αυτά γιατί; Κατά την μονότονη και θλιβερή επωδό , για να σωθεί η χώρα….!

Όμως το πολιτικό τους αδιέξοδο δεν σταμάτησε εδώ. Οι «αφέντες» του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσαν παραίτηση οδηγώντας την χώρα ακόμη μια φορά σε ανούσιες και άνευ ελπίδας εκλογές. Σκοπός τους: να νομιμοποιήσουν τις αμαρτίες τους με ένα νέο αναβάπτισμα αυτο-κάθαρσης αλλά εξιλέωσης στην εκλογική κολυμβήθρα του Σιλωάμ ή να αποδράσουν με μια αναμενόμενη εκλογική αποτυχία τους από τις τεράστιες ευθύνες που έρχονται στο κεφάλι τους;!

Τα τελευταία ψυχογραφήματα των περισπούδαστων πολιτικάντηδων όλου του θλιβερού κοινοβουλευτικού φάσματος καταδεικνύουν πως τα έχουν και τα δυο στο πίσω μέρος του μυαλού τους.

Ακόμη λοιπόν μια φορά αυτός ο άφρων και ευκολόπιστος σε φρούδες ελπίδες  λαός σύρεται στις κάλπες μετά το αδιέξοδο του πολιτικού μας συστήματος ( βλ. Η. Ν. Ηλιακόπουλος, Το πολιτικό μας σύστημα σε αδιέξοδο, Ελληνικό Εθνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα 16-6-2015 και GREEK ACTIVITY 16-6-2015) 

Αναλυτικά τότε παρέθετα την παθογένεια σε όλα τα επίπεδα του πολιτικού μας συστήματος που νομοτελειακά θα οδηγούσε στην σημερινή κατάσταση.

Η είσοδος μας στο ΔΝΤ και στα μνημόνια, ο υπέρμετρος δανεισμός της χώρας χωρίς ίχνος αναπτυξιακής πολιτικής, η υπερφορολόγηση που γονάτισε τους υποταγμένους στην μοίρα τους νεοέλληνες, η στενή σχέση Τραπεζών- Αθηναϊκών ΜΜΕ και αχρείων πολιτικάντηδων που συνθλίβει τις ελπίδες αυτού του λαού, το τεράστιο καρτέλ εγχώριων εργολαβικών εκδοτικών- οικονομικών συμφερόντων που ελέγχει πλήρως όλους τους κρατικούς μηχανισμούς (βλ Η. Ν. Ηλιακόπουλος, Η Διγλωσσία και η εξάρτηση του πολιτικού μας συστήματος Ελεύθερη Θράκη 21-11-2014), η αδιαφορία της φαύλης πολιτείας για πραγματικό έλεγχο στις λίστες της ντροπής (Λαγκάρντ- Φαλτσιάνι- Νικολούδη), η απραξία στην οριοθέτηση αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) ενάντια στις επιταγές του Συντάγματος (Αρθ 106 παρ. 1), η αθρόα προσέλευση λαθρομεταναστών στα νησιά μας, αλλά και απανταχού στην χώρα, προάγγελος δημιουργίας θλιβερών ειδικών οικονομικών ζωνών (ΕΟΖ) που θα επιφέρουν μαρασμό στην χώρα, η ψήφιση εθνοκτόνων νόμων όπως του νέου νόμου για την ιθαγένεια (βλ άρθρο μου Ο  Νόμος για την ιθαγένεια και το μεταναστευτικό…. Ελληνικό Εθνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα 29-8-2015, GREEKACTIVITY 29-8-2015, ΠΑΛΑΪΘΕΛ 30-8-2015) αλλά κυρίως το ψέμα των πολιτικάντηδων σε όλο του το μεγαλείο συνάμα όμως και ο φόβος που ενσπείρουν στο τριφηλό και ψοφοδεές πλήθος, είναι οι κύριες αιτίες που οδήγησαν τα πράγματα στο σημερινό αδιέξοδο. Αυτό που όλοι οι θλιβεροί πολιτικάντηδες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τώρα με μια ακόμη εκλογική παρωδία….

Μια που είναι ολοφάνερο πια πως δεν λειτουργεί το πολίτευμα. Αφού όλο το πολιτικό σύστημα παραβιάζει εξόφθαλμα και ηθελημένα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Που είναι άραγε η λαϊκή κυριαρχία που πομπωδώς διακηρύσσει το άρθρο 1 παρ 1 του Σ ως θεμέλιο του πολιτεύματος; Πόσο αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του λαού η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία που καθιερώνει το άρθρο 1 παρ 1 του Σ;

Πως αλήθεια διαφυλάττεται η παρ 3 του άρθρου 1 του Σ που ορίζει ότι όλες οι εξουσίες έχουν ως μοναδική πηγή τον λαό ταυτόχρονα υπάρχουν υπέρ αυτού;

Το έμαθαν καλά το «παραμύθι» τους όλοι οι πολιτικάντηδες όλου του θλιβερού κοινοβουλευτικού φάσματος, (Προκαλεί θυμηδίαν η διάκριση Συνταγματικού και Αντισυνταγματικού τόξου!) άλλες προεκλογικές δηλώσεις να κάνουν και άλλα να εφαρμόζουν μετά. Το «λεφτά υπάρχουν» (Παπανδρέου) συνεχίσθηκε με τα παραμύθια για την «συγκράτηση των μισθών και συντάξεων» (Σαμαράς),  για την μη αύξηση της φορολογίας, με το σκίσιμο των μνημονίων – με την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, με τις φοροελαφρύνσεις (Τσίπρας). Όλοι αυτοί και η κουστωδία τους έκαναν, όταν ήλθαν στην εξουσία ακριβώς τα αντίθετα!.

Εκτός από το γεγονός πως η συμπεριφορά τους αυτή είναι και ποινικά κολάσιμη, αφού η εξαπάτηση εκλογέα για την μεταβολή του εκλογικού φρονήματος σε κάποια από τις εκλογές του άρθρου 161 ΠΚ (κοινοβουλευτικές- αυτοδιοικητικές) τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή (162 ΠΚ)- θα μου πείτε τι λες τώρα, ψιλά γράμματα….. – είναι ολοφάνερο, όπως προαναφέρθηκε, πως δεν λειτουργεί πια το πολίτευμα (βλ. Η. Ν. Ηλιακόπουλος , Λειτουργεί άραγε το πολίτευμα μας, Με αφορμή τις κατά καιρούς εξαγγελίες των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων και την κατ’ επίφασιν Δημοκρατία, Ελεύθερη Θράκη 16-2-2013)

Και δεν λειτουργεί, γιατί αυτή η κατ’ επίφασιν Δημοκρατία είναι στηριγμένη στο ψεύδος (δεν παθαίνει άλλωστε και τίποτε!) και στον φόβο που ενσπείρει στους ολιγόνοες υπηκόους της, πώς θα πάθουν πολλά, αν την αμφισβητήσουν και επιχειρήσουν να φύγουν από αυτήν!!!

Σ’ αυτές τις άθλιες συνθήκες μιας νέας εκλογικής απάτης, καλό είναι να ανατρέξουμε στον σοφό Πυθαγόρα ο οποίος στα αποφθέγματα του μας συμβουλεύει «Κυάμων απέχετε»  Βλέπετε τα κουκιά (κύαμοι) εκτός από την αναμφισβήτητη δυσπεψία που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό, ήταν και ο τρόπος που ψήφιζαν στην αρχαιότητα, συνδεδεμένες τότε και εκείνες οι εκλογές με απάτες, ψεύδη και διαφθορά…..

Να ανατρέξουμε όμως και στο Σύνταγμα μας, το ακροτελεύτιο άρθρο 120 παρ 4 του Σ ορίζει «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία» Και επειδή το Σύνταγμα μας έχει καταλυθεί από όλους τους θλιβερούς πολιτικάντηδες, ανεξαιρέτως τοποθέτησης και χρώματος, εντός της ψευδεπίγραφης δημοκρατίας μας, με μνημόνια, με υπερφορολόγηση, με περικοπές μισθών και συντάξεων, αλλά και με ξεπούλημα και εγκατάλειψη της δημόσιας περιουσίας,(βλ. VIDEO για την εγκατάλειψη Ολυμπιακών εγκαταστάσεων Ιππικού Ομίλου με σχόλια Α. Καλέντζη Ελληνικό Εθνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα από 14-9-2015) δεν μένει τίποτε άλλο στους συνειδητοποιημένους πολίτες παρά να απέχουν από την εκλογική αυτή παρωδία, εκφράζοντας με την παθητική τους αυτή στάση, πως αντιστέκονται σε όλον αυτόν τον εσμό αλητών, που έχουν καταλύσει το Σύνταγμα με την βία. Γιατί βία δεν είναι μόνον η σωματική αλλά και η ψυχολογική, η ψυχική, η βία που ασκούν επάνω σε έναν λαό, όλοι αυτοί οι σφετεριστές της εξουσίας, με τον φόβο πως αν δεν ψηφίσουμε, θα έλθουν δήθεν χειρότερα…. 

Γιατί όλοι μα όλοι οι πολιτικάντηδες, αν οι συνειδητοποιημένοι πολίτες αυτού του τόπου αντιστέκονταν με πράξεις και με ακτιβισμό ενάντια στην επιχειρούμενη με κάθε τρόπο κατάλυση του Συντάγματος, εύκολα λοιπόν οι κοινοβουλευτικοί αυτοί σκώληκες, θα πέταγαν λάσπη και κατηγορία πως επιχειρούν οι αντιστεκόμενοι Έλληνες κατάλυση του ήδη καταλυθέντος ήδη Συντάγματος! Αντίδοτο στην διαφύλαξη πια του Συντάγματος, η επαπειλούμενη ποινική δίωξη!

Με μια αποχή όμως που αγγίζει το 51% και πλέον απονομιμοποιούνται τόσο οι έχοντες αριστερή ψευτοκουλτούρα αλλά «δεξιές τσέπες», όσο και οι κακέκτυποι, αξιοθρήνητοι εθνικιστές, ακροδεξιάς κοπής, που αναμασούν την καραμέλα ,πως επιχειρούν να κτυπήσουν τάχα με την εκλογή τους ,το σύστημα από μέσα;;!! Για τους αξιοθρήνητους κεντρώους- ποταμίσιους και θλιβερούς δεξιούληδες, ουδείς άξιος λόγου σχολιασμός…. Οι του ΚΚΕ εκτός τόπου και χρόνου, απολιθωμένοι με την Οκτωβριανή επανάσταση.

Έτσι θα μπορούσε πραγματικά να αξιοποιηθεί η περίφημη διάταξη του άρθρου 120 παρ 4 (παλαιό 114, της γενιάς των Λαμπράκηδων) αντίσταση σε όλους αυτούς τους πολιτικάντηδες που δεν επιχειρούν(!) , αλλά ήδη έχουν καταλύσει το Σύνταγμα!

Για να ανοίξει ο δρόμος των ΑΡΙΣΤΩΝ, αυτών που οραματίσθηκε ο φιλόσοφος Πλάτων στην πολιτεία του, αυτών που υπάρχουν στον Ελλαδικό και όχι μόνον χώρο, προκειμένου να περισώσουν την χώρα από το σημερινό πολιτισμικό και οικονομικό «ναδίρ» της (βλ άρθρο της Σ.Ο. Στο Ελληνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα, Η αποχή από τις εκλογές παραμένει η μόνη λύση 29-8-2015).

Αποκοπή λοιπόν της εκλογής των αρίστων από τον ομφάλιο λώρο του θλιβερού εκλογικού σώματος. Γιατί διαφορετικά είμεθα υποχρεωμένοι να θυμίζουμε την διαχρονικά επίκαιρη ρήση του Στωίκου Χρύσιππου «ει τις πονηρά πολιτεύεται τοις θεοίς απαρέσκει, ει δε χρηστά τοις ανθρώποις…. Βίοι φιλοσόφων, Διογένης Λαέρτιος»

Μακριά όμως από τις συνεχιζόμενες εκλογικές απάτες…!!!!!

 

 

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 20ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015
ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥΣ

Χρίστος Γούδης
13/09/2015 

Δεν χρειάζεται κανείς παραφυσικές, διαισθητικές ή μαντικές ικανότητες για να διαδεί τα αποτελέσματα των εκλογών της επόμενης Κυριακής (20 Σεπτεμβρίου 2015). Ο «Τσύπριζα» πρώτο κόμμα με διαφορά 3-5% από την «Καφε-νέα Δημοκρατία» (έναν βαρύ πικρό παρακαλώ), με τρίτη τη «Χρυσή Αυγή» με ποσοστό 8-9% (χωρίς να αποκλείεται να ακουμπήσει και το 10%). Ακολουθούν τα λιμά: ΛΑφαζανÉ, Φωφόκ, ΚΚΕ (το κόμμα σου ΛΑ.Ε), ρυάκια, παραπόταμοι, παλιάτσοι και σφουγγαρόπανα, κάποια τελευταία κόμματα και αποκόμματα – τα υδαρή και τα των τσιρκολάνων – για να ξεπλένουν τα πατώματα (εντός ή εκτός) Βουλής και τις κατουρημένες ποδιές των  ευρεωδανειστών μας.

Καλά, θα μου πείτε και το ντέρμπυ; Ποιό ντέρμπυ; Πώς να φέρεις εξάρες μεγάλε ηγέτη της Νουδούλας στο εκλογικό τάβλι, όταν υποτίθεται ότι είσαι εκεί για να στηρίξεις την αστική τάξη που μόχθησε για να αποκτήσει μια μικρή περιουσία και μια μικρή σύνταξη, κι εσύ, όταν σε ρωτάνε αν αληθεύει ότι θα κοπούν οι συντάξεις όσων έχουν περιουσία, τούς απαντάς ψυχρά, στυγνά, και αδιάφορα: «δυστυχώς επ’ αυτού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε, αυτά ψήφισε ο τσίπρας στο μνημόνιο για τις συντάξεις και αυτά θα κάνουμε κι εμείς» (κοφτή απάντησή του, στη συνέντευξη Τύπου του προέδρου της ΝΔ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, στις 13 Σεπτεμβρίου 2015).

ΕΝΦΙΑ λοιπόν, δυσβάστακτη φορολογία (δήμευση ουσιαστικά της περιουσίας) και επί πλέον κατάργηση των συντάξεων (δεδουλευμένων και χρυσοπληρωμένων), τουτέστιν πλήρης πτωχοποίηση των εργατικών, των επιμελών, των ικανών και των συνεπών πολιτών που επένδυσαν καθ’ όλη τη ζωή τους στην έννοια της νοικοκυροσύνης. Μέτρα επαίσχυντα, αν και αναμενόμενα από τα φθονερά και μοχθηρά τσιπρόνια της κομμουνιστικής ισοπέδωσης. Παράδοξα όμως για ένα υποτιθέμενο και πάλαι ποτέ όντως αστικό κόμμα που, απ’ ότι φαίνεται, έχει διαβρωθεί από τους δουλέμπορους της Νουδούλας που βγάζουν τον σκασμό για το λαθρομεταναστευτικό, όταν αυτοί οι νεο-υπηρέτες του Μαμωνά, που κατατρώγουν τα σπλάχνα της, καταφέρνουν να συγκρατούνται και να μην ευχαριστούν τους λαθραίους για την επιλογή τους να προσφέρουν φτηνή μαύρη εργασία στους πλουτοκράτες της νεοκαπιταλιστικής φεουδαρχίας.

Αστοί της Ελλάδας ξυπνήστε, ενωθείτε, και στείλτε τους στο διάβολο! Καλύτερα να συσπειρωθούμε σε μια αρραγή εθνικιστική γροθιά, υψωμένη απέναντί στον κοινωνικό μας εχθρό, παρά να φαγωθούμε εκουσίως από τους προδότες της παράταξης και του έθνους μας.

 

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ

 

Χρίστος Γούδης
10/09/2015 

Η πρόσφατη κορύφωση της πλημμυρίδας που κατέκλυσε την χώρα μας και την πρωτεύουσά της με αλλόφυλους, αλλόδοξους, και αλλοθρήσκους ήρθε ως επείγον προ ημερησίας διατάξεως θέμα στο σημερινό (10 Σεπτεμβρίου 2015) δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, δέκα μόλις ημέρες προ των επικείμενων εθνικών εκλογών, από την ατζέντα των οποίων (και την συνακόλουθη πολιτική δημοσιότητα) το θέμα έχει πρακτικά εξαφανισθεί μαζί με όσες φωνές προσπαθούν να το αναδείξουν. Εγώ πάντως, θεωρώ υποχρέωσή μου, έναντι των δημοτών που με εξέλεξαν, να δημοσιοποιήσω την θέση μου για το μείζον αυτό πρόβλημα που υποσκάπτει ανεξέλεγκτα τα θεμέλια της ύπαρξης του ελληνικού έθνους:

«Θα ήθελα να σχολιάσω την επισήμανση ή μάλλον την φιλοδοξία του δημάρχου Αθηναίων ότι “το πρόβλημα αυτό θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια”. Η χώρα μας βρίσκεται σε κατάσταση εξοντωτικής οικονομικής υποτέλειας και μαζικής εθνοφυλετικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής μετάλλαξης. Προφανώς βρισκόμαστε κάτω από την επήρεια μιας συλλογικής παράκρουσης η οποία δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε το πρόβλημα στη μεγάλη του κλίμακα ή μας κάνει να μην θέλουμε να το δούμε. Όμως, rebus sic standibus, εάν δηλαδή τα πράγματα εξακολουθήσουν να παραμένουν έτσι, με την όποια αναδυόμενη διεφθαρμένη και εκφυλιστική αστική ηγεσία να εξακολουθεί να αναβιβάζει στον θώκο του υπουργού Εθνικής Άμυνας φιγούρες από το Θέατρο Σκιών, τον καθ’ ημάς “Καραγκιόζη”, οι οποίες ευνουχίζουν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, αποτρέποντάς τες να διασφαλίσουν την ακεραιότητα των εθνικών μας συνόρων, το πρόβλημα δεν θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια. Θα απασχολεί τον Πακιστανό, Αφγανό ή Νιγηριανό Δήμαρχο της Αθήνας του Ελλαδιστάν, εμάς δε, όσους δηλαδή εξ ημών επιβιώσουμε από το ισλαμικό μάγμα που απειλεί να μας καταπιεί, θα μας απασχολεί το σε ποιο στρατόπεδο συγκεντρώσεως θα μας αποστείλουν οι τζιχαντιστές μουσουλμάνοι. Αυτά».

 

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ
Η KGB ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

 

Καθηγητης Δρ.Νικολαος Χ.Χαρακακος
Μελος της Ακαδημιας Επιστημων Νεας Υορκης/The Nrw York Academy of Sciences

08/09/2015

Φιγουραρει ο Φωτης Κουβελης ως φυσιογνωμια της Αριστερας, υπουργος Δικαιοσυνης στη συγκυβερνηση Μητσοτακη-Αριστερας με την κυβερνηση Τζαννη Τζαννετακη, επι σειρα ετων Προεδρος του Δικηγορικου Συλλογου Αθηνων.Ομως ειναι αξιοπροσεκτη και η αδανης δραση του ως μεσαζοντος των σοβιετικων κομμουνιστικων συμφεροντων.Ο Φωτης Κουβελης διατελεσε συνεργατης της Διεθνους Ενωσης Δημοκρατικων Δικηγορων.

Η Ενωση αυτη ηταν δημιουργημα της KGB με σκοπο τη σοβιετικη διεισδυση στη Δικαιοσυνη και στον δικηγορικο κοσμο δυτικων χωρων.Οργανωθηκε μετα τον Β Παγκοσμιο Πολεμο.Ομως η σοβιετοκινουμενη δραση του Κουβελη δεν περιοριζεται εκει.Στελεχωνε και τον Ελληνοσοβιετικο Συνδεσμο.Αλλα και την αδυσωπητα απανθρωπη κομμουνιστικη κυβερνηση της Βορειας Κορεας υποστηριζε ως μελος της ''τιμητικης επιτροπης'' μιας αιρεσης, που κατευθυνοταν απο το βορειοκορεατικο κομμουνιστικο καθεστως, της ''Ιδεας Τζοντσε''.Αλλες σοβιετοκατευθυνομενες δραστηριοτητες του ηταν:αντιπροεδρος στην ΠΑΚΑΒ(Πανελληνια Κινηση Απομακρυνσης Βασεων).Μελος της Επιτροπης Πρωτοβουλιας Ελληνων Νομικων κατα των Βασεων.Συνηγορος υπερασπισης του πρακτορα της Σοβιετικης Ενωσης Μιχαλη Μεγαλοοικονομου.Γελοιοποιηθηκε οτα διατεθηκε ως μαρτυρας κατηγοριας στην υπουιθεμενη σχεδιαζομενη μηνυση εναντιον των ΗΠΑ πτι ειχαν διακινησει τον...ιο του AIDS για...βιολογικο πολεμο!

Η προπαγανδα και ο αποτελεσματικοτερος αποπροσανατολισμος εκ μερους του κομμουνισμου γινοταν και γινεται, εκτος απο το ΚΚΕ, απο τον δηθεν ''ανανεωτικο κομμουνισμο''.Πολλα στελεχη του ΣΥΝασπισμου ηταν πρακτορες της KGB.Το ΚΚΕ(εσωτερικου) και η ΕΑΡ(Ελληνικη Αριστερα) χρηματοδοτουνταν απο τον κομμουνιστη τυραννο της Ρουμανιας Τσαουσεσκου.Στελεχη του ΣΥΝασπισμου αρθρογραφουσαν στο αντεθνικο περιοδικο ''ZORA'' των Σκοπιανων και Βουλγαρων αυτονομιστων του ''Ουρανιου Τοξου''.

Απο τον ΣΥΝασπισμο μας προεκυψε ο ΣΥΡΙΖΑ και μας προκυπτει τωρα ο Λαφαζανης
με τη ''Λαικη Ενοτητα'' του και τη σχεδιαζομενη Κοκκινη “Χουντα”....

 

 

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ - ΔΥΟ ΑΓΚΑΘΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
28/08/2015

Η θλιβερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την σύμπραξη και ευλογίες των ΑΝΕΛ, τροποποίησε και πάλι τον κώδικα περί ιθαγένειας, ισοπεδώνοντας και τις τελευταίες δικλείδες ασφαλείας αναφορικά με τις προϋποθέσεις που κάποιος αλλοδαπός θα μπορεί να αποκτήσει την Ελληνική Ιθαγένεια.

Προτού όλες οι μέχρι τώρα θλιβερές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης επιχειρήσουν τις κατά καιρούς αποσπασματικές νομοθετικές επεμβάσεις στον Κώδικα περί ιθαγενείας που ψηφίστηκε με τον 3370/1955, το μεγάλο ζήτημα και αγκάθι για την ασφάλεια και συνοχή της χώρας, που λέγεται λαθρομετανάστευση, αντιμετωπίστηκε επιπόλαια , ρηχά και χωρίς συνέπεια με κύριο γνώμονα το πραγματικό συμφέρον των Ελλήνων.

Το κύμα αθρόας εισροής λαθρομεταναστών άρχισε να διογκώνεται από τα μέσα της δεκαετίας του 80, βρίσκοντας απροετοίμαστη την Ελλάδα, αφού οι θεσμικοί φορείς της χώρας απέδειξαν με την αδράνεια, την εγκληματική απάθεια αλλά κα τις παλινωδίες τους (ανοίγοντας ο Μητσοτάκης μέχρι και τα σύνορα την δεκαετία του 90, σε λογής – λογής εγκληματίες), ότι δεν είχαν καμιά σοβαρή μεταναστευτική πολιτική.

Η μετανάστευση αυξήθηκε το διάστημα 2000-2011 , ενώ το 2010 εκτιμήθηκε ότι εισήλθαν στην Ελλάδα γύρω στους 128.000 λαθρομετανάστες. Βέβαια σήμερα με την πρωτοφανή επίθεση εισροής λαθρομεταναστών κυρίως στα νησιά μας (Κω- Λέσβος κλπ) , η ανελλιπής και χωλαίνουσα κρατική μηχανή αδυνατεί να αντιμετωπίσει το κύμα αυτό των λαθραίων που γίνεται με τις ευλογίες της γείτονος χώρας αλλά κανένας δεν συγκινείται ούτε εντός Ελλάδος, ούτε εντός Ε.Ε να καταγγείλει διεθνώς την ύπουλη δράση της Τουρκίας με όποιες δραστικές κυρώσεις θα μπορούσαν να λάβουν τα Ευρωπαϊκά όργανα.

Οι αριθμοί πλέον είναι εξωφρενικοί αφού μόνο στους δυο τελευταίους μήνες του καλοκαιρού για παράδειγμα στην Κω έχουν στοιβαχτεί 7.500 άνθρωποι  δηλαδή περισσότεροι από τους γηγενείς κατοίκους, απειλώντας εξόφθαλμα την τάξη και την ευνομία του νησιού, ενώ στην Λέσβο κυκλοφορούν ελεύθερα 12.500 λαθρομετανάστες. Μάλιστα υπάρχουν και δημοσιεύματα που πικρόχολα αναφέρουν πως η Λέσβος αλώθηκε από μεραρχία λαθρομεταναστών!  

Η χώρα μας ψήφισε κατά καιρούς διάφορα νομοθετήματα, που αντιμετώπισαν εντελώς περιστασιακά το ζήτημα, αποδεικνύοντας πως η λύση δεν είναι η καταστολή αλλά η έγκαιρη πρόληψη με χτύπημα του κακού στην ρίζα του.

Ο Νόμος 1975/1991 αντικατέστησε τον ανεπαρκέστατο 4310/1929 καθορίζοντας τις προϋποθέσεις εισόδου και παραμονής μεταναστών στην Ελλάδα και απέλαση όσων ήταν χωρίς νομικές διατυπώσεις.

Αντικαταστάθηκε από τον 2910/2001, παρότι ο Ν 1975/91 θεωρήθηκε αυστηρός ως προς τις προβλεπόμενες ποινές. Η επαύξηση των ποινών δεν επέφερε ουσιαστικά αποτελέσματα ενώ άκουσον- άκουσον, αναγνωρίσθηκε στην εισηγητική έκθεση του ότι οι μετανάστες συμβάλλουν στην οικονομία και κοινωνία! Με τρόπο όμως που περιθωριοποιεί  τους Έλληνες ………..

Παρατηρείται χαλάρωση των προϋποθέσεων για την δημιουργία συνθηκών οικογενειακής επανένωσης, αφού αρκούν πλέον τα δυο έτη του χρόνου διαμονής του μετανάστη……

Με τον νεότερο νόμο 3386/2005, που θεωρήθηκε βασικό νομοθέτημα της Ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής- γιατί μέχρι τότε δεν είχαμε καθόλου- μειώνεται η γραφειοκρατία αλλά ανοίγουν οι κερκόπορτες νομιμοποίησης παρανόμων αλλοδαπών, αφού ενοποιείται η άδεια εργασίας και διαμονής σε ένα έγγραφο.

Υπάρχει σαφής προσπάθεια νομιμοποίησης παράτυπων μεταναστών, πυριτιδαποθήκη στα θεμέλια της Ελληνικής Κοινωνίας αλλά και την μαγιά αργότερα για να ψηφίζονται οι νόμοι Ραγκούση- Χριστοδουλοπούλου για την απόκτηση της Ελληνικής Ιθαγένειας από αλλοδαπούς.

Ενσωματώνονται η κοινοτική οδηγία 2003/86 για την οικογενειακή επανένωση των μεταναστών ως και η κοινοτική οδηγία 2003/109 για το καθεστώς του επί μακρός διαμένοντος αλλοδαπού με συμπλήρωση πέντε ετών διαμονής στην Ελλάδα και γνώση της Ελληνικής γλώσσας, πολιτισμού και ιστορίας ! Αλήθεια ποιος αλλοδαπός λαθρομετανάστης έχει γνώση αυτών;

Οι προβλεπόμενες ποινές για την διευκόλυνση εισόδου στην χώρα παρανόμων αλλοδαπών αυξήθηκαν , πλην όμως αυξήθηκε και η ροή λαθρομετανάστευσης αντί να περιορισθεί. Επομένως η πολιτική της ποινικής καταστολής απέτυχε!

Ο Ν. 3386/07 πέραν της αύξησης και πάλι των προβλεπόμενων ποινών που αναβάθμισε την διευκόλυνση και μεταφορά παράνομων αλλοδαπών από πλημμέλημα σε κακούργημα, διευκόλυνε τους μετανάστες στην εξαγορά του 20% των ενσήμων που απαιτείτο να συμπληρώσουν για να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους. Ακόμη προβλέφθηκε πως οι γονείς μεταναστών μπορούν να νομιμοποιούνται, όταν τα παιδιά τους φοιτούν στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια εκπαίδευση!

Με τους Νόμους 3907/2011 και 4251/2014 που αφορά τον Κώδικα μετανάστευσης και κοινωνικής ένταξης γίνεται προσαρμογή της Ελληνικής νομοθεσίας στις διατάξεις Ευρωπαϊκών Οδηγιών (2008/115/ΕΚ) που όμως κατατρώγουν την συνοχή της Ελληνικής Κοινωνίας, αφού οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ενδιαφέρονται μόνον για τα ανθρώπινα δικαιώματα των αλλοδαπών, αγνοώντας όμως τα δικαιώματα των Ελλήνων!!!

Έτσι στο εθνοκτόνο άρθρο 37 παρ 5 ορίζεται πως αν υπάρχει αδυναμία των αρμοδίων αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα την αξιοπρεπή προσωρινή στέγαση σε εγκαταστάσεις του δημοσίου και τις άμεσες βιοτικές ανάγκες υπηκόων τρίτων χωρών, των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί (!) (sic), μπορεί να επιτραπεί μετά από σχετική άδεια (;!) να απασχολούνται  ως μισθωτοί (δηλ οι παράνομοι λαθρομετανάστες που κρατούνται!)  σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας!

Υπάρχει καμμιά αμφιβολία γιατί εγκαθιστούν οι αρμόδιοι, λαθρομετανάστες απανταχού της Θράκης αλλά και της Ελλάδος γενικότερα (τώρα εποικίζουν και τα νησιά μας!) και γιατί χρηματοδοτούνται-  άσχετα αν τα τρώνε οι κυβερνητικοί- τεράστια έργα υποδοχής και άλλων λαθρομεταναστών στους χώρους φύλαξης (πχ χωριό Φυλάκιο στον Βόρειο Έβρο);! Δυστυχώς οι ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ) είναι προ των πυλών!!

Πέραν όμως τούτου η Ευρωπαϊκή Ένωση με τα όργανα της θέλει να μας καταστήσει μια απέραντη αποθήκη λαθρομεταναστών με τεράστιους όμως κινδύνους για την αλλοίωση της σύνθεσης του Ελληνικού λαού συνδυαζόμενη και με το έντονο δημογραφικό πρόβλημα της φυλής μας.

Με την ενσωμάτωση της οδηγίας 2008/115/ΕΚ στο εθνικό δίκαιο ο Έλληνας νομοθέτης επιχείρησε με τα πιο πάνω άμεσα αναφερόμενα νομοθετήματα να θεραπεύσει τάχα τις σοβαρές δυσλειτουργίες που αντιμετώπιζε το σύστημα ασύλου και πρώτης υποδοχής στην χώρα μας.

Επειδή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΔΔΑ) , έκρινε στην υπόθεση ΜSS κατά Βελγίου και Ελλάδος (Ε-30696/2009) ότι η χώρα μας δεν πληροί τα κριτήρια της «ασφαλούς χώρας» λόγω των απαραδέκτων συνθηκών κράτησης των υπό απομάκρυνση μεταναστών, όσο και συνεπεία του προβληματικού «συστήματος ασύλου», κατά την άποψη του δικαστηρίου γιατί τάχα απορρίπτονταν καθολικά τα αιτήματα για χορήγηση διεθνούς προστασίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρέωσε την χώρα μας με τις παραπάνω οδηγίες να δημιουργήσει νέες υπηρεσίες υποδοχής λαθρομεταναστών που εκτείνονται σε αναβαθμισμένους χώρους κράτησης αλλά και δυνατότητες παροχής ασύλου σε λαθρομετανάστες που δια της βίας η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί εκ προοιμίου «πρόσφυγες»

Οι Ευρωπαϊκές οδηγίες  δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται καθόλου για το θέμα της κράτησης και του χρόνου κράτησης μέχρι να περατωθούν οι διαδικασίες υποδοχής και παροχής ασύλου. Συνακόλουθα θεωρούν πως ο χρόνος κράτησης πρέπει να είναι περιορισμένος και αν παρέλθει, οι αλλοδαποί θα πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι.

Έντονη κριτική ασκήθηκε από σειρά ευαίσθητων συνηγόρων (!) αναφορικά με τον χρόνο κράτησης των αλλοδαπών από την Διοίκηση στο πλαίσιο του χρονικού διαστήματος ακόμη και 18 μηνών από την ημέρα παράνομης εισόδου αλλά και της απόφασης που εκδίδεται για επιστροφή με κράτηση. Λες και η χώρα μας χρωστά να μπαίνει ανεξέλεγκτα σ’ αυτήν κάθε καρυδιάς καρύδι!

Βέβαια αν σκεφθεί κανείς σήμερα πως μετά την αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών στα νησιά μας, οι διατάξεις της νομοθεσίας για προσωρινή διοικητική κράτηση έχουν πάει περίπατο, πως οι παράνομοι μετανάστες αλωνίζουν στα νησιά μας, πετούν μπουκάλια σε διερχόμενα αυτοκίνητα, δέρνονται μεταξύ τους, αρνούνται να μπουν στους χώρους κράτησης, ενώ όσοι μεταφέρονται στον σε χρόνο ρεκόρ δημιουργηθέντα πολυτελή ξενώνα υποδοχής λαθρομεταναστών στον Ελαιώνα, δεν φυλάσσονται πλέον, μπαίνουν και βγαίνουν όποτε θέλουν, τότε γίνεται αντιληπτό πόσο ανεπαρκείς και ανεδαφικές είναι οι οδηγίες και η νομοθεσία που μας επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και πόσο αδιέξοδη και εθνοκτόνος είναι η μεταναστευτική πολιτική που ασκούν οι μέχρι τώρα Ελληνικές κυβερνήσεις!.

Και ενώ κατ’ αυτόν τον θλιβερό τρόπο αντιμετωπίζεται το μεταναστευτικό πρόβλημα στην χώρα μας, η μειοδοτική πολιτική των μέχρι τώρα Ελληνικών κυβερνήσεων φτάνει μέχρι του σημείου να ψηφίζουν νομοθετήματα αναφορικά με την απόκτηση της Ελληνικής Ιθαγένειας από αλλοδαπούς.

Με τον Ν 3838/2010 τροποποιήθηκε επί υπουργού Ραγκούση ο κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας, ο οποίος μέχρι τότε βασιζόταν στην αρχή του δικαίου του αίματος . Με τον νόμο αυτό, ο οποίος ας σημειωθεί κρίθηκε αντισυνταγματικός από το ΣΤΕ, τα παιδιά των μεταναστών μπορούσαν να αποκτήσουν την Ελληνική Ιθαγένεια με την γέννηση τους στην Ελλάδα, με την προϋπόθεση ότι οι δυο γονείς διαμένουν στην Ελλάδα μόνιμα και νόμιμα για 5 συνεχόμενα έτη.

Επίσης παιδιά μεταναστών τα οποία είχαν παρακολουθήσει τουλάχιστον 6 έτη Ελληνικού σχολείου και κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στην χώρα, δικαιούνταν την Ελληνική Ιθαγένεια. Οι αλλοδαποί οι οποίοι επιθυμούσαν την πολιτογράφηση τους ως Έλληνες ,θα έπρεπε να διαμένουν νόμιμα για επτά συνεχόμενα έτη, να έχουν λευκό ποινικό μητρώο, γνώση Ελληνικών, ομαλή ένταξη στην οικονομική, κοινωνική ζωή αλλά και εξοικείωση με τους θεσμούς του πολιτεύματος.

Με τον Νέο Νόμο 4332/9-7-2015 της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, της θλιβερής υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, την Ελληνική Ιθαγένεια δικαιούνται όσα παιδιά λαθρομεταναστών, είτε έχουν απολυτήριο Λυκείου και πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ, είτε έχουν ολοκληρώσει την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση ή έχουν πάει Γυμνάσιο και Λύκειο, είτε έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, έχουν εγγραφεί στην Α’ Δημοτικού(!) συνεχίζουν να φοιτούν στο σχολείο, όταν κάνουν αίτηση για την ιθαγένεια και επί πλέον ο ένας γονιός διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα πέντε χρόνια πριν από την γέννηση του παιδιού (ή συνεχόμενα δέκα χρόνια αν το παιδί γεννήθηκε πριν κλείσει πενταετία ο γονιός στην χώρα) ενώ και οι δυο γονείς μένουν νόμιμα στην Ελλάδα την στιγμή της αίτησης για ιθαγένεια.

Η τελευταία όμως ιδιαίτερα περίπτωση του πρόσφατου Νόμου αποτελεί την κερκόπορτα για την αλλοίωση της Ελληνικής Κοινωνίας. Ο νέος νόμος περί ιθαγενείας αποτελεί ανοικτή πρόσκληση στους λαθρομετανάστες να εγγράψουν το παιδί τους στην πρώτη δημοτικού(!), εφ’ όσον πάμπολλα παιδιά λαθρομεταναστών γεννήθηκαν και ζουν στην Ελλάδα πάνω από 5 χρόνια- και ακόμη να πάρουν άδεια παραμονής για τους ίδιους και την οικογένεια τους…..

Με τον τρόπο αυτό θα ελληνοποιούνται χιλιάδες παιδιά λαθρομεταναστών και αργότερα μετά την άδεια παραμονής τους, στην συνέχεια την άδεια του επί μακρόν διαμένοντος και την ελληνοποίηση και των λαθρομεταναστών γονέων!

Με το πρόσχημα λοιπόν ελληνοποίησης της δεύτερης γενιάς όχι μεταναστών αλλά παράτυπων μεταναστών, είναι βέβαιον ότι θα αλλοιωθεί μετά βεβαιότητας ο πληθυσμός της Ελλάδος.

Όταν οι γεννήσεις των Ελλήνων συρρικνώνονται δραματικά, ιδίως από το 1980 και μετά μειώνονται διαρκώς, σύμφωνα με τον συντελεστή γονιμότητας που έφτασε από το 1,42 το 1990 στο 1,38 γέννηση για κάθε μητέρα το 2005 και τώρα με την κρίση ακόμη λιγότερο!

Μια Ελληνική Κοινωνία που βομβαρδίζεται από ανεργία, από διαζύγια, από λιγότερους γάμους αλλά και από εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, έρχονται τώρα να την αποτελειώσουν νομοθετήματα όπως αυτό περί ιθαγένειας της θλιβερής Τασίας Χριστοδουλοπούλου και του ανθελληνικού σε πολλά σημεία κόμματος της με το πρόσχημα πως τάχα πρέπει να γίνουμε Ευρώπη και να σεβαστούμε τα δικαιώματα των παιδιών δεύτερης γενιάς.

Δεν είμαστε όμως μια χώρα 70 εκατομμυρίων όπως η Ιταλία, -που κρατά άλλωστε σκληρότερη πολιτική από την δική μας -αλλά μια χώρα μόλις 11 εκατομμυρίων, όπου τα δυο αποτελούν οι διαμένοντες νόμιμοι ή παράνομοι μετανάστες!

Έτσι η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει μια αλλοπρόσαλλη και χωρίς ανάληψη ευθυνών Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) που εκδίδει οδηγίες, τις οποίες εισάγουμε ως εσωτερικό δίκαιο, νάρκες στα θεμέλια μας. Κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα των παράτυπων μεταναστών αλλά δεν της καίγεται καρφί ούτε της Ε.Ε. , ούτε της Ελλάδας των Γερμανοτσολιάδων για τα ελάχιστα ατομικά δικαιώματα των Ελλήνων!. Αυτά της ομαλής ανάπτυξης των, της ασφάλειας των, της υγείας των και της συνέχισης ύπαρξης των, που κατοχυρώνονται στην σύμβαση της Ρώμης αλλά και στο Σύνταγμα μας!

Αντ’ αυτού η Ε.Ε. μαζί με τις εκάστοτε προοδευτικές κυβερνήσεις μας (ειδικότερα αυτή του Γιωργάκη Παπανδρέου επί ΠΑΣΟΚ) θέσπισαν την συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, σύμφωνα με την οποία ο λαθρομετανάστης δικαιούται να ζητήσει άσυλο στην χώρα στην οποία θα εισέλθει την πρώτη φορά! Και φυσικά η δική μας είναι η πρώτη μετά την Τουρκία, άσχετα αν στην Τουρκία δεν γίνεται ούτε υποτυπωδώς έλεγχος, ούτε ζητείται άσυλο! Λαθρομετανάστες, οι οποίοι εισέρχονταν στην Ελλάδα και κατόπιν μετέβαιναν σε άλλη χώρα για να αιτηθούν άσυλο, θα έπρεπε σύμφωνα με τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ να επιστρέφονται πίσω στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα από την μεριά της δεν μπορούσε να τους επαναπροωθήσει στην Τουρκία, γιατί οι τελευταίοι στερούνταν ταξιδιωτικών εγγράφων- θεωρούνται απόλιδες- έτσι λοιπόν εγκλωβίζονται στην αποθήκη ψυχών που λέγεται Ελλάδα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει την Ελλάδα να δέχεται  προς εξέταση εντελώς αβάσιμες στην συντριπτική τους πλειοψηφία αιτήσεις ασύλου, κλείνοντας ηθελημένα δυστυχώς τα μάτια στον προσδιορισμό της έννοιας του «πρόσφυγα» έτσι όπως ορίζεται στην συνθήκη της Γενεύης του 1951. Γιατί οι περισσότεροι που εισέρχονται στην χώρα μας και μόνον πρόσφυγες δεν είναι! (βλ. γι’ αυτό αναλυτικά Ηλίας Ηλιακόπουλος Η βραδυφλεγής βόμβα της λαθρομετανάστευσης και η δραστική αντιμετώπιση της, MAXIMUM FM, Ιούνιος 2014 και Ελεύθερη Θράκη Ιούνιος 2014)

Βέβαια το πρόσφατο κύμα αθρόας λαθρομετανάστευσης υποχρέωσε την Ευρώπη να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της- όπως άλλωστε είχε ψηφισθεί με οδηγία ήδη από το 2011 από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου- και να δέχονται και διάφορες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες λαθρομετανάστες.

Οι τελευταίοι συνειδητά οδηγούνται και σ’ άλλες χώρες της Ε.Ε. γιατί γνωρίζουν για τις άθλιες συνθήκες της δικής μας χώρας, αλλά και γιατί εξυφαίνεται ολόκληρο οργανωμένο σχέδιο κατά της Χριστιανικής Ευρώπης! Όμως για μας, οι μυλόπετρες μιας μεταναστευτικής πολιτικής, με όσους νόμους έχουν ψηφισθεί βάσει οδηγιών της ΕΕ, ενάντια στην Ελληνική Κοινωνία, με ταχύτατη αύξηση των λαθρομεταναστών αφ΄ενός, αφ’ ετέρου μιας ταχυτάτης πλέον Ελληνοποίησης τους με το κατάπτυστο τελευταίο νομοθέτημα περί ιθαγένεια, θα συνθλίψουν την αποδεκατισμένη και φθίνουσα Ελληνική Κοινωνία, η οποία σε λίγα χρόνια θα είναι θλιβερή μειοψηφία.

Το έγκλημα αυτό συντελέσθηκε και εκτελείται από τις εθνοπροδοτικές κυβερνήσεις μιας που δεν είχαν το σθένος να αντισταθούν ποτέ και να καταγγείλουν την ύπουλη τακτική της Τουρκίας στα Διεθνή FORΑ με ταυτόχρονες αθρόες επαναπροωθήσεις.

Συντελείται όμως το έγκλημα κι από μια αδιάφορη και άθεη Ευρώπη, η οποία άρχισε να πληρώνει τις συνέπειες των πράξεων της, αφού οι κρυφοί τζιχαντιστές θερίζουν απανταχού αυτής!

Είναι καιρός πια να αντισταθούμε ενεργά, να καταργηθούν τα κατάπτυστα αυτά νομοθετήματα. Να απελαθεί και να βροντοφωνάξουμε με υπαρξιακή αγωνία «Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι»!


ΓΙΑΤΙ ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΡΑΧΜΗ;;

Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Δρ. Νομικής, Δικηγόρος
25/08/2015

Μας είπε και υποσχέθηκε πολλά αυτή η κυβέρνηση. Όχι πως οι προηγούμενες δεν έκαναν τα ίδια. Όλες ήθελαν να μας κρατήσουν στην Ευρωζώνη. Γι’ αυτό και οι υπογραφές των μνημονίων διαδέχονταν η μια την άλλη. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου χρήστηκαν ψευδεπίγραφα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές. Εξόφθαλμη απάτη! Βολεμένες και υποταγμένες αφ’ ενός , μαχόμενες και αντιτασσόμενες στην υποδούλωση αφ’ ετέρου. Έτσι έπρεπε να λέγονταν…….

Τελικά το 3ο μνημόνιο υπογράφηκε σε πείσμα των φληναφημάτων του προέδρου του δεκαπενταμελούς πως θα έσκιζε τάχα τα μνημόνια….. Την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την στήριξε και η θλιβερή από παλιά αντιπολίτευση. Αυτή που έφερε επίσης την χώρα σ’ αυτό το τραγικό σημείο. Αιτιολογία για την στήριξη; Την ακούμε τώρα εδώ και πέντε χρόνια. Να μην φύγουμε από το ευρώ! Καταστροφική θα είναι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη διατυμπανίζουν οι Κασσάνδρες.

Κανείς δεν νοιάστηκε όμως πραγματικά για την καταστροφή που προκάλεσε στην χώρα η είσοδος μας στο ευρώ!

Η κυβέρνηση αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία της αντιπολίτευσης εκτοξεύουν μύδρους εναντίον μιας πιθανής επανόδου μας στην δραχμή. Κατ’ επέκταση και εναντίον του Γιάνη Βαρουφάκη που τάχα σχεδίαζε δραχμή, στην πραγματικότητα όμως ίσως η ιστορία αποδείξει πως σχεδίαζε κερδοσκοπικά παιχνίδια με τα σκοτεινά σχέδια του Σόρος.

Πριν η χώρα μπει στον αριστερισμό της ΟΝΕ με τις «αλχημείες» του Ευρωπαϊστή- κινεζικού όμως προφίλ -Σημίτη και του μετ’ αυτού επιτελείου , που απ’ ότι αποδεικνύεται πέταξαν την χώρα στα Τάρταρα, το εθνικό μας νόμισμα η Δραχμή στεκόταν καλά στο παγκόσμιο οικονομικό  στερέωμα και είχε προσφέρει αναμφισβήτητα ανάπτυξη και οικονομική ανασυγκρότηση στη χώρα τις δεκαετίες του 50 έως και 80 ακόμη κι’ αν ήταν αναγκαίο μερικές φορές να υποτιμηθεί.

Μπήκαμε απότομα και απροετοίμαστα ως σύγχρονοι «αρχοντοχωριάτες» στην ομιχλώδη ζώνη του ευρώ, με χορούς και πανηγύρια, κρύβοντας νούμερα και επιτεύξιμους στόχους! Δίχως να σκεφτούμε πως οι εξόφθαλμα  ανόμοιες οικονομίες που κρύβονταν από πίσω θα καταστήσουν θνησιγενή τον γυάλινο γίγαντα. Κάποιοι όμως το ήθελαν ασθμαίνως. Γιατί προφανώς εξυπηρετεί μια τέτοια νομισματική ένωση τα συμφέροντά τους. Και η Γερμανία κέρδιζε από μια τέτοια τάση αλλά και οι ΗΠΑ που μέσω ενός ισχυρού και άκαμπτου ευρώ δημιούργησαν ξεχωριστή ανταγωνιστικότητα στις εξαγωγές των προϊόντων τους! Αργά ή γρήγορα η ασθένεια του γυάλινου γίγαντα, του ευρώ θα φαινόταν.

Και πιο πολύ βέβαια κτύπησε εμάς αφού ήμασταν ο πιο ασθενής κρίκος της αλυσίδας του! Δυστυχώς, ο άνευ μεγάλης διορατικότητας λαός μας δεν αντιλήφθηκε πως  με την είσοδό μας στο ευρώ εκχωρήσαμε εθνική κυριαρχία! Κι αυτό για τον πολύ απλό λόγο πως μετά το ευρώ, το Ελληνικό κράτος εκχώρησε την κυριαρχία του στις τράπεζες και μάλιστα ιδιωτικές. Κρίσιμο είναι το θεμελιώδες ερώτημα για την περαιτέρω ανάλυση του θέματος, αν η οικονομία έχει το προβάδισμα από την πολιτική ή η πολιτική καθορίζει την οικονομία.

            Τι θέλουμε άραγε ως χώρα. Τις τράπεζες να θέτουν σε λειτουργία τη μηχανή του χρήματος μετατρέποντας το χρέος σε χρήμα, ή ένα κράτος που θα ελέγχει τις τράπεζες με τέτοιο τρόπο που η έκδοση εθνικού νομίσματος θα γίνεται απευθείας από την κυβέρνηση;

            Μέχρι τώρα οι επιλογές των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων με αύξουσα γεωμετρική πρόοδο ήταν η υποδούλωση της χώρας στην οικονομική πολιτική των τραπεζών. Οι τελευταίες μέχρι τώρα δεν κάνουν τίποτε άλλο – ιδιαίτερα μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη-  από το να μετατρέπουν το χρέος σε χρήμα. Το Δημόσιο και ιδιωτικό χρέος μέσω των τραπεζών μετατρέπεται σε χρήμα απλώς με μια άυλη λογιστική εγγραφή.

            Γνωστό ότι για αιώνες ολόκληρους το χρήμα ήταν αντιληπτό ως κάτι το συμπαγές, το οποίο το βλέπεις, το πιάνεις, το μεταφέρεις, το αισθάνεσαι στα χέρια σου, όπως τον χρυσό και τον άργυρο. Το χρήμα προϋπάρχει του χρέους. Όμως το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα άλλαξε τα δεδομένα. Το χρήμα έπαψε να σβήνει το χρέος. Το τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήμα ταυτόχρονα με την σύναψη των Δανείων!

            Γνωστόν ακόμη από τον Αριστοτέλη πως η εργασία γεννά χρήμα και πως το χρήμα δεν μπορεί να γεννά χρήμα (τόκους) γιατί αυτό δημιουργεί παθογένεια (ο Σταγειρίτης φιλόσοφος θεωρούσε την τοκοφορία του χρήματος  παραφύσιν). Τώρα το τραπεζικό σύστημα προχώρησε ακόμη πιο πέρα. Με κοπανιστό αέρα φτιάχνει χρήμα που στηρίζεται στο χρέος. Ούτε καν σε προϋπάρχον χρήμα!

            Πως αλήθεια το χρέος μεταμορφώνεται σε χρήμα; Το κράτος αποτελεί τον μεγαλύτερο χρήστη του χρήματος.

            Με το ισχύον νομισματικό σύστημα το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει χρήμα για να καλύψει τις ανάγκες του Δημοσίου, μπορεί όμως να δανειστεί χρήμα για να τις καλύψει. Η κυβέρνηση λοιπόν αντί να εκδίδει χρήμα εκδίδει κρατικά ομόλογα και τα θέτει σε ανοικτό διαγωνισμό. Η κεντρική της τράπεζα αγοράζει τα ομόλογα που δεν καλύφθηκαν από τον κόσμο.

Έναντι του ποσού της αξίας των αγορασθέντων ομολόγων εκδίδει μια επιταγή ή μεταφέρει ηλεκτρονικά το αντίτιμο της αξίας σε λογαριασμό του υπουργείου οικονομικών. Στην κεντρική τράπεζα δεν υπάρχει κανένα αντίκρισμα του ποσού της πληρωμής, αφού αυτό δημιουργείται από το τίποτε. Απλά απορρέει από το δικαίωμα (της κεντρικής τράπεζας) να εκδίδει χρήμα. Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα που έχει η χώρα μας.

Το χρήμα που δημιούργησε η κεντρική τράπεζα δεν στηρίζεται σε τίποτε. Δηλαδή δεν είναι χρήμα που δημιουργείται μέσα από διάταγμα ή νόμο. Ένα τέτοιο χρήμα, θεωρείται «ζεστό χρήμα», «κολλαριστό» γιατί έρχεται σε ύπαρξη αμέσως. Τα κρατικά ομόλογα που αγόρασε η κεντρική τράπεζα μετονομάζονται σε «αποθεματικά» (reserves) στους λογαριασμούς της. Με το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών, τα κρατικά ομόλογα τίθενται ως «εγγύηση» για να εκδοθεί πολλαπλός αριθμός χρημάτων, τουλάχιστον εννέα φορές πιο πάνω από την αξία των ομολόγων που αγόρασε.

Το χρήμα λοιπόν σήμερα δημιουργείται από το χρέος. Η απάτη αυτή στηρίζεται σε λογιστικό τέχνασμα παρά σε εκτυπωτικό επινόημα. Όλα αυτά γίνονται από την κεντρική τράπεζα του κράτους. Σε μας τέτοια είναι η τράπεζα της Ελλάδος, η οποία όμως είναι ιδιωτική ανώνυμη εταιρεία, -μη σας πλανεύει το όνομα-  με την συντριπτική πλειοψηφία των μετόχων μετά από 87 έτη λειτουργίας να παραμένει άγνωστη στον Ελληνικό λαό!.

Η τράπεζα της Ελλάδος λοιπόν μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη δεν εκδίδει το εθνικό νόμισμα. Είναι ιδιωτική τράπεζα που δεν δανείζει ούτε στο κράτος. Το νόμισμα μας λοιπόν αντί να το εκδίδει η κυβέρνηση της Ελλάδος, το εκδίδει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος!!

Πρέπει να γίνει αντιληπτό λοιπόν στον δυστυχώς ακόμη βαθειά «κοιμισμένο» Έλληνα πολίτη, πως οι κυβερνήσεις και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχουν συστήσει ένα συνεταιρισμό στον οποίο το «καρτέλ» των τραπεζών με επικεφαλής στην χώρα μας την τράπεζα της Ελλάδος, έχουν το κυριαρχικό δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα- αντί να το δημιουργούν τα κράτη- από το τίποτε (!) και να εισπράττουν τόκο με τους δικούς τους όρους στα χρήματα που έρχονται σε ύπαρξη από το τίποτε. Οι κυβερνήσεις από την πλευρά τους ως αντάλλαγμα για την εκχώρηση του εκδοτικού προνομίου χρήματος στις τράπεζες, έχουν απεριόριστη πρόσβαση σε χρηματοδότηση με επακόλουθο να επιδίδονται χωρίς όριο στην δημοσιονομική σπατάλη χωρίς να είναι αναγκασμένες να πουν στους ψηφοφόρους ότι οι φόροι θα αυξηθούν .

Ας καταλάβουν λοιπόν οι αφελείς επιπόλαιοι και οκνηροί στην σκέψη Νεοέλληνες  πως το χρήμα έτσι όπως δημιουργείται από το χρέος , είναι μια ταυτόχρονη πράξη, που λαμβάνει χώρα ακριβώς την στιγμή που εγκρίνεται το δάνειο. Τότε ο τραπεζικός λογαριασμός του δανειολήπτη πιστώνεται με το αντίστοιχο ποσό δανείου που την ονομάζουν «κατάθεση» για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη και να πιστέψει πως είναι νέο «ζεστό χρήμα» και συνεπώς «πλούτος», ενώ είναι δάνειο που αθροίζεται στις υπάρχουσες καταθέσεις.

Από την άλλη πλευρά του καθολικού, η τράπεζα ισοσκελίζει το λογαριασμό με την εγγραφή δάνειο. Αυτό το «τεχνητό κατασκεύασμα» το ονομάζει περιουσιακό στοιχείο (asset) γιατί της  προσπορίζει εισόδημα με την μορφή σταδιακών πληρωμών  τόκων από το «τίποτε» (βλ για αυτά αναλυτικά Σπύρο Λαβδιώτη, Να γιατί θα έχουμε ανάπτυξη με εθνικό νόμισμα, ιστότοπος TRIKLOPODIA της 12-8-2015)

Εδώ μπαίνει κι ένα άλλο ερώτημα. Γιατί οι δημοκρατικές κυβερνήσεις- που κόπτονται για το συμφέρον του λαού- εκχώρησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος αποκλειστικά σε ένα καρτέλ ιδιωτικών τραπεζών, που ο αντικειμενικός τους σκοπός είναι να μεγιστοποιήσουν το κέρδος και όχι το κοινωνικό συμφέρον;

Πάει λοιπόν έτσι περίπατο το θεμελιώδες άρθρο 1 του Συντάγματος πως όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Δυστυχώς το παραθυράκι βρίσκεται στο άρθρο 80 του Συντάγματος παρ 2 : Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση του νομίσματος! Και ακολουθεί η ταφόπλακα με την ερμηνευτική δήλωση της «ασάφειας» αναφορικά με τον προσδιορισμό της δημιουργίας του εθνικού νομίσματος « Η παρ. 2 δεν κωλύει την συμμετοχή της Ελλάδος στις διαδικασίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης»( sic!)

Η πιο πάνω ανάλυση πρέπει να δίδει το ερέθισμα και στον πιο αδαή να σκεφθεί πως με την ένταξη μας στην ΟΝΕ δεν υπάρχει κατ’ ουσίαν καθόλου πραγματικό χρήμα στο οικονομικό σύστημα. Το σύνολο της προσφοράς του χρήματος σε κυκλοφορία, αποτελείται από δημόσια και ιδιωτικά χρέη στις τράπεζες!

Το χρήμα δημιουργείται με λογιστικές εγγραφές στους λογαριασμούς των ιδιωτικών τραπεζών. Πρόκειται περί τεχνάσματος που μπορούμε να το κατανοήσουμε μόνον αν αντιληφθούμε το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών του νομισματικού μηχανισμού.

Ως απόρροια των κλασματικών αποθεματικών που έντεχνα αποκρύπτουν από την δημόσια θέα, οι τράπεζες δανείζουν χρήμα που δεν αποτελεί ανακύκλωση προϋπαρχόντων καταθέσεων άλλων πελατών, αλλά νέο χρήμα! Στηριγμένο όμως σε χρέος! (βλ Σπύρο Λαβδιώτη, ο.π ιστότοπος TRIKLOPODIA) Πιστεύει λοιπόν κανείς πως η χώρα μπορεί να αντέξει σε αυτή την περιδίνηση στον εφιαλτικό χώρο του ευρώ; 

Ο υπέρμετρος δανεισμός ιδιωτών αλλά και κράτους είναι πλέον ολοφάνερος. Η αντιμετώπιση του με την είσοδο της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην εγκαθίδρυση των μνημονίων με την Τρόϊκα, ρυθμιστή των πάντων στην Ελλάδα, είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Μόνο που αντί να δούμε φως, αντί να υπάρξει ανάπτυξη, η ανεργία αυξήθηκε, η ύφεση μετέτρεψε την χώρα σε απέραντο νεκροταφείο- οι επιχειρήσεις κλείνουν ή μεταφέρονται, ενώ οι φορολογικές επιβαρύνσεις γονάτισαν και γονατίζουν τον δυστυχώς άφρονα αυτό λαό!

Κι όμως πρόσφατα ψηφίσαμε ως χώρα ένα νέο σκληρότερο υπερμνημόνιο. Για να δανειστούμε και πάλι. Να βουτήξουμε ακόμη πιο βαθειά στο χρέος και το αδιέξοδο. Και ας έλεγε ο παραιτηθείς πια πρωθυπουργός ή καλύτερα πρόεδρος του δεκαπενταμελούς πως θα έσκιζε τα μνημόνια. Όχι μόνον δεν τα έσκισε, αλλά οι Ευρωτοκογλύφοι με την μέγγενη του ευρώ, τον υποχρέωσαν σε ταπεινωτική ήττα. Με το νέο τρίτο μνημόνιο, θηλειά για την περαιτέρω υπαρξιακή πορεία του Ελληνικού Λαού.

Γιατί οι διθύραμβοι των σε σύγχυση και εξάρτηση τελούντων συριζαίων, μετετράπησαν σε κραυγές αγωνίας και οιμωγές πόνου μπροστά στο άκουσμα αλλά και στην θέα του δίτομου έργου που προέβλεπε το GREXIT ,του αρχιμακελάρη στυγνού Σόιμπλε και λοιπών Ευρωβαμπίρ, σε περίπτωση μη υπογραφής της νέας οδυνηρής συμφωνίας…..

Κι εμείς τι είχαμε να αντιτάξουμε στους λύκους και τα τσακάλια των Ευρωτοκογλύφων; Τίποτε απολύτως τίποτε. Μόνον γύμνια. Καμία προετοιμασία συντεταγμένης εξόδου μας από το τέλμα του Ευρώ! Πέντε ολόκληρα χρόνια σκληρής δοκιμασίας ενός λαού, που οι πολιτικάντηδες τον έμαθαν να ζει με ψευδαισθήσεις και ψέματα.

Πέντε ολόκληρα χρόνια που αντί με τα μνημόνια και την δυσβάσταχτη φορολογία να δούμε φως και νοικοκύρεμα, βλέπουμε μόνον όλεθρο και αυτοκτονίες!.

Προειδοποιήσαμε τους άφρονες πολιτικάντηδες του Σύριζα, στις αρχικές γεμάτο πομφόλυγες διαπραγματεύσεις τους να προσγειώσουν τον λαό στην πραγματικότητα και να του πουν την αλήθεια. Ακόμη και με την δημιουργία ενός μακροπρόθεσμου και καλοδουλεμένου Plan b για έξοδο μας από το νοσηρό ευρώ και επάνοδο μας στο εθνικό νόμισμα (βλ Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος, Πείτε την αλήθεια επιτέλους στον Λαό, σε GREEK ACTIVITY 7-3-2015, MAXIMUM FM 9-3-2015, Ελεύθερη Θράκη 7-3-2015, ΠΑΛΑΙΘΕΛ 7-3-2015, Ελεύθερη Ώρα 10-3-2015)

Έπρεπε να ήμασταν έτοιμοι ξεκινώντας το 2010 και βλέποντας μπροστά και μακριά για να βγούμε συντεταγμένα από το Ευρώ. Με προετοιμασία όμως και σχέδιο. Τίποτε από αυτά δεν έκαναν  ούτε στοιχειωδώς οι υποτελείς πολιτικάντηδες.

Οι Κασσάνδρες από την πλευρά τους δαιμονοποιούν την κατάσταση, κινδυνολογώντας πως η επιστροφή μας στο εθνικό νόμισμα θα είναι συνδεδεμένη με υποτίμηση.  Αν όμως ως κράτος αυξήσεις την παραγωγή σου στον πρωτογενή τομέα, αν εξυγιάνεις την κατάσταση για να υπάρξουν όλο και λιγότερο φούσκες στην εγχώρια αγορά, αν κάνεις ανταγωνιστικά τα προϊόντα Σου, τότε δεν θα υπάρξει η υποτίμηση, καταστροφή την οποία διασπείρουν οι «Κασσάνδρες» για να φοβίζουν τον κόσμο. Βλέπετε το σοκ και δέος εφαρμόζεται πάντοτε από τους «κλειδοκράτορες» της εκμετάλλευσης!

Με την επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα αναμφισβήτητα τα Ελληνικά προϊόντα θα γίνουν ανταγωνιστικότερα στις ξένες αγορές. Ένα παρεμβατικό κράτος ταυτόχρονα μπορεί να ελέγξει να μην υπάρξει αύξηση των πρώτων υλών και ειδικά των εισαγομένων και έτσι δεν θα εκτοξευτεί το κόστος παραγωγής. Ας κάνουμε στροφή στην εισαγωγή προϊόντων στην χώρα κι ας γίνουμε επιτέλους αυτάρκεις ξεκινώντας από την πρωτογενή μας παραγωγή (γεωργία, κτηνοτροφία, κλωστοϋφαντουργία).

Τα υπόλοιπα προϊόντα πολυτελείας MERCEDES και κότερα, ας περιμένουν.  Εμπρός στον όλεθρο σώζει κανείς τα κυριότερα…….

Το κυριότερο όμως να αλλάξει η νοοτροπία μας πως το ευρώ είναι πανάκεια και η δραχμή καταστροφή. Η ψυχολογία της μάζας παίζει μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση της αγοράς……

Η χώρα δεν έχει προοπτική αν δεν πάρει την νομισματική πολιτική στα χέρια της. Μπορεί να υποστούμε θυσίες ως λαός αλλά δεν υπάρχει άλλη διέξοδος βελτίωσης των οικονομικών της χώρας. Το ευρώ αποδεικνύει ότι είναι θνησιγενές. Οι καρεκλοκένταυροι των Βρυξελλών μας απείλησαν με έξοδο από το Ευρώ, αν δεν υπογράψουμε την επώδυνη συμφωνία (3ο μνημόνιο), ξέρουν όμως πολύ καλά πως αν φύγουμε, η δική τους «κάλτσα» θα ξηλωθεί ανεπιστρεπτί…..

Δυστυχώς οι Έλληνες πολιτικάντηδες είναι πολύ μικροί για την ρήξη και έτσι έχασαν μονομιάς στην μπλόφα του πόκερ που έστησαν οι Ευρωμανδαρίνοι……

Είναι όμως και πλήρως εξαρτώμενοι από αυτούς από τις ρεμούλες και την διαφθορά που είναι χωμένοι (σκάνδαλα Siemens , λίστα Λαγκάρντ και πάει λέγοντας…. )στην συντριπτική τους πλειοψηφία….

Το ευρώ δεν έχει προοπτική και το ξέρουν και οι δικοί μας αξιοθρήνητοι πολιτικάντηδες και οι μακελάρηδες της ευρωζώνης και όχι μόνον. Με την παραμονή μας στο ευρώ αποβλέπουν να μας τα πάρουν όλα αντί πινακίου φακής, ιδιαίτερα τον ορυκτό μας πλούτο. Αφού είναι μαθηματικά βέβαιο πως δεν θα μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε το δυσβάσταχτο χρέος και θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε σε νέα μνημόνια….

Δεν είναι λίγες οι έγκυρες φωνές που βλέπουν ως καλύτερη λύση την επάνοδο μας στο εθνικό νόμισμα και την έξοδο μας από την ευρωζώνη. Στην κατεύθυνση αυτή σοβαρή Βρετανική δεξαμενή σκέψης (think tank) θεωρεί πως η σύνδεση της δραχμής με τον χρυσό είναι η καλύτερη λύση (news bomb.g.οικονομία 22-7-2015) Ο ευρωσκεπτικιστής Φάρατζ στην Αγγλία,  θεωρεί πως η επάνοδος μας στην δραχμή θα μας καταστήσει πρώτο τουριστικό προορισμό στον κόσμο  (news bomb.g.οικονομία από 22-7-2015) Σ’ αυτήν την κατεύθυνση και ο παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος KRUGMAN .

Αν δεν αποφασίσαμε να εργαστούμε και να ματώσουμε, δεν θα υπάρξει προοπτική για την χώρα. Φτάνει πια η φτηνή αμπελοφιλοσοφία, η μέγγενη και η ψευδαίσθηση των επιδοτήσεων, η αραχτή στα καφενεία και να δουλεύουν για μας στις Μανωλάδες λογής- λογής Ασιάτες…. Γιατί άραγε η έξοδος μας από την ευρωζώνη πρέπει υποχρεωτικά να σημαίνει και έξοδο μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ); Πόσα κράτη άραγε δεν υπάρχουν στην Ε.Ε. που έχουν δικό τους νόμισμα και ευημερούν;! Γιατί πρέπει να θεωρούμε πως η όποια ευημερία μας είναι μέσα στην Ευρωζώνη και να μην κάνουμε ανοίγματα και σε άλλες αγορές με δικό μας νόμισμα όπου θα διαθέτουμε τα προϊόντα μας που διαπραγματευόμεθα με δικούς μας όρους;;

Γιατί λοιπόν δαιμονοποιούμε την επάνοδο στο εθνικό μας νόμισμα;  Αφού το ψευτοδίλημμα και η ψευτοδιαμάχη σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς περνά αναμφισβήτητα στο σωστό δίπολο «ευρώ ή εθνικό νόμισμα;» Την μορφή αυτή πήρε και το πρόσφατο άκαιρο δημοψήφισμα του Αλέξη , που μετάλλαξε τελικά το περήφανο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού σε ταπεινωτικό ΝΑΙ!

Χωρίς την απαλλαγή μας από το ευρώ, ούτε μονομερώς κούρεμα του χρέους μπορούμε να κάνουμε, ούτε να απαλλαγούμε από τα μνημόνια. Θα ζούμε αιχμάλωτοι στις ορέξεις των Γερμανών, αφού ποτέ δεν θα μπορέσουμε ούτε και θα μας το επιτρέψουν οι σύγχρονοι οικονομικοί μας δυνάστες, να πιάσουμε τις δημοσιονομικές επιδόσεις που απαιτεί ο μηχανισμός ισοτιμιών του ευρώ.

Στην επάνοδο μας στο εθνικό μας νόμισμα αντιτίθεται το σάπιο πολιτικό μας σύστημα με την κρατικοδίαιτη παρασιτική ολιγαρχία. Ξέρει πως με επάνοδο στην δραχμή το πολιτικό φαύλο σύστημα θα πάψει να περνά καλά. Γι’ αυτό και δαιμονοποιεί το εθνικό μας νόμισμα. Που αλήθεια είναι οι απαιτήσεις μας για το κατοχικό δάνειο και τις Γερμανικές αποζημιώσεις; Έμειναν στα χαρτιά!!

Το μέλλον ανήκει στους τολμηρούς. Το πολιτικό μας σύστημα έχει αποτύχει (βλ Ηλίας Ν. Ηλιακόπουλος Το πολιτικό μας σύστημα σε αδιέξοδο, Ελεύθερη ώρα σε τέσσερις συνέχειες από 22-25/6/2015 , MAXIMUM FM 16-6-2015 , GREEK ACTIVITY 17-6-2015, Ελληνικό Εθνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα 17-6-2015). Και μέσα από αυτό και η νοσηρή κοινοβουλευτική δημοκρατία. Που μόνον δημοκρατία δεν είναι. Η αλλαγή του Συντάγματος στο σημείο αυτό είναι επιβεβλημένη. Κατάργηση του κέλυφους της κομματοκρατίας που στον πυρήνα της έχει μια αναπαραγόμενη οικογενειοκρατία, ενδεδυμένη με το ψεύτικο ένδυμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Μόνον με μια γερουσία των αρίστων θα μπορέσει η χώρα να ξαναβρεί τον δρόμο της. Οι άριστοι που θα έχουν επάγγελμα- οικογενειακή και κοινωνική προσφορά διαχρονικά με επιτυχημένη πορεία ζωής και δεν θα είναι οι ανεπάγγελτοι πολιτικάντηδες ελέω παππού- μπαμπά – θείου και λοιπών συγγενών.

Να απαιτήσουμε λοιπόν ως λαός να φύγουμε συντεταγμένα από το ευρώ με επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα που θα φέρει και πάλι πίσω έστω και δύσκολα την εθνική μας ανεξαρτησία. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…

ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Χρίστος Γούδης
02/08/2015 

Κάθε χρόνο, την πρώτη Κυριακή του Αυγούστου, στο ιστορικό μοναστήρι της Φανερωμένης στη Μέσα Μάνη, εκεί όπου αποκρούσθηκε η στρατιά του Ιμπραήμ μετά την απόβασή του στον Διρό τον Ιούνιο του 1826, τελείται επιμνημόσυνος δέησις υπέρ της αναπαύσεως των ψυχών των μαχητών της Μάνης οι οποίοι έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος σε όλους τους πολέμους του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων και τον πεσόντων στις εμφυλιοπολεμικές μας συρράξεις του 1943-1949. Αποδεχόμενος την τιμή που μου έγινε να μιλήσω για όλους αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας, θα ήθελα να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια γύρω από τα διαδραματισθέντα θλιβερά γεγονότα της τελευταίας αυτής περιόδου κατά την οποία άφθονο αδελφικό αίμα πότισε τη γη μας, στηριζόμενος σε μία επιλογή από πρόσφατο σχετικό ιστορικό έργο μου με τίτλο «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας» το οποίο πρόκειται σύντομα να εκδοθεί, παράλληλα με τα απομνημονεύματα του πατέρα μου Δρακούλη με τίτλο «Αίμα και Χώμα: Ένας Μανιάτης αξιωματικός της Χωροφυλακής αφηγείται», ο οποίος βίωσε την τραγική αυτή εποχή. Οι πηγές του δικού μου έργου είναι κατά κύριο λόγο αριστερής προελεύσεως, ακριβώς για να μην υπάρξει αμφισβήτηση των όσων θα λεχθούν, από καχύποπτους αναγνώστες και ακροατές. Η αλήθεια είναι πάντα τόσο ισχυρή ώστε να μην μπορεί να αποκρυβεί, έστω και αν επιχειρηθεί, από τα όσα κατέγραψε η άλλη πλευρά, αν η ανάγνωση των κειμένων της γίνει προσεκτικά και με κριτική αντίληψη. Στα πλαίσια αυτά θα ιχνηλατηθεί η ατμόσφαιρα που επικρατούσε κατά την εμφάνιση και δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ και θα αναδυθεί μέσα από τα γεγονότα ο λόγος συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, με έμφαση στην Πελοπόννησο, όχι για να ανακινήσουμε μίση και πάθη αλλά για να τα υπερβούμε, χωρίς όμως να αγνοούμε το τί ακριβώς συνέβη, ακριβώς για να μην ξανασυμβεί.     

Οι επιδιώξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ

Οι πραγματικές επιδιώξεις του ΕΑΜ κατά την περίοδο της Κατοχής ανιχνεύθηκαν έγκαιρα όπως προκύπτει από την έκθεση του αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε που υπεβλήθη στην ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου στα τέλη του 1942, η οποία εμπεριέχεται στο «Ιστορικό Αρχείο 1941-1944» του τότε πρωθυπουργού Εμμανουήλ Τσουδερού, που εκδόθηκε το 1990: «Η όλη προσπάθεια και προπαρασκευή του ΕΑΜ (υπό το πρόσχημα του απελευθερωτικού συστήματος) είναι να επιβεί της αρχής, μόλις ως αρχίσει η κατάρρευσις (της Γερμανίας) και πριν ή εμπεδωθή η τάξις». Επίσης χαρακτηριστική είναι η ομολογία του κομμουνιστή Γρηγόρη Φαράκου, στο έργο του «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία» που εκδόθηκε το 2000: «Δεν είναι πραγματικά υπερβολή να ειπωθεί, ότι το “σύνδρομο της εξουσίας” συνόδευε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το ΚΚΕ σε όλη την αντιστασιακή του διαδρομή, όσο κι αν, διακηρύσσοντας τους στόχους και την πολιτική του, δεν αναφερόταν συγκεκριμένα στο θέμα αυτό», για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω: «Σχετικά με τον ΕΛΑΣ θα μπορούσαν να σημειωθούν ορισμένες κατά του ντόπιου πληθυσμού υπερβολές στη συμπεριφορά των στελεχών και των Διοικήσεών του, η απαγόρευση ουσιαστικά – και βιαίως – της δημιουργίας άλλων, εκτός του ΕΛΑΣ, ανταρτικών ομάδων».

Επ’ αυτού, κατατοπιστικά είναι και τα ιστορικά στοιχεία που εμπεριέχονται στο έργο «Ιστορία των δραματικών γεγονότων Πελοποννήσου 1943-1949», του «δεξιόστροφου» ιστορικού Κώστα Καραλή, που εκδόθηκε το 1958: «Το γενικό στρατηγείο του ΕΛΑΣ, που ήδρευε τότε στη Ρούμελη, έστειλε τον Παπούα (Νικόλαο Διένη) κατά τας αρχάς του θέρους του 1943 στην Πελοπόννησο, μαζί με 85 επίλεκτα κομμουνιστικά στελέχη, δια να οργανώσουν το κίνημα και ξεκαθαρίσουν τας εθνικάς ομάδας αντιστάσεως, που άρχισαν τότε να οργανώνονται στα Μωραΐτικα βουνά… Από την παραλία του Μωρηά ανέβηκαν στην Αράχωβα, όπου συνήντησαν τον σμήναρχο Μίχο (Δημήτριος Μίχος ή Καπετάν Μαχαίρας) με το συγκρότημά του, αρχηγό τότε του νεοσύστατου ΕΛΑΣ στην Αχαΐα. Μαζί με τον Παπούα ήτο ο Ωρίων (Γιάννης Μιχαλόπουλος), ο Πελοπίδας (Παντελής Λάσκος), ο Ησαΐας, ο Λύρας και άλλα επίλεκτα κομμουνιστικά στελέχη, που έδρασαν στο Μωρηά.

»Ο Παπούας, αμέσως μόλις έφθασε στο Μωρηά, έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο του γενικού στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ήτοι το σχέδιο της διαλύσεως  πάσης άλλης ενόπλου εθνικιστικής ομάδος, μαζί με τον Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλο), τον (Αχιλλέα) Μπλάνα, τον (Γιάννη) Φράγκο, τον (Νίκο) Μπελογιάννη, που έδρων συνωμοτικά και ωργάνωναν το λαϊκό κίνημα στη Μεσσηνία  και τη Λακωνία. Μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1943, είχαν κατορθώσει να διαλύσουν όλας τας ενόπλους εθνικιστικάς ομάδας και να εξουδετερώσουν δυναμικά πάσαν αντιδραστικήν εστίαν». Αυτά γράφει ο Καραλής.

Μη έχοντες άλλη επιλογή, πολλοί Έλληνες αξιωματικοί εντάσσονται τότε μαζικά σε αυτόνομα και αυτοδημιούργητα  τάγματα αυτοάμυνας για να σώσουν τη ζωή τους, λόγω των απηνών καταδιώξεων και εξοντώσεων που υφίσταντο από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα από την ΟΠΛΑ. Η τότε κατοχική κυβέρνηση τα «νομιμοποιεί», υπό μία ενιαία διοίκηση, βαφτίζοντάς τα  «Τάγματα Ασφαλείας», ονομασία που έλαβαν από τα ομώνυμα βενιζελικά τάγματα, ίσως διότι η πλειονότητα των αξιωματικών που τα συγκροτούν ήσαν απότακτοι του βενιζελικού κινήματος του ’35. Τα Τάγματα Ασφαλείας ευρίσκοντο μεν κατά την διάρκεια της κατοχής υπό γερμανική εποπτεία, όρο που έθεσαν οι Γερμανοί για να επιτρέψουν την συγκρότησή τους υπερνικώντας την καχυποψία τους, αλλά είχαν παράλληλα την σιωπηλή αποδοχή, προτροπή, ενθάρρυνση και συνεργασία με τις συμμαχικές (αγγλικές) δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, οι οποίες επεδίωκαν την εξισορρόπηση της κατάστασης έναντι μιας κομμουνιστικής πλημμυρίδας, που απειλούσε να κυριαρχήσει δια της βίας στην Ελλάδα, την στιγμή που θα αποσύρονταν οι Γερμανοί και ενώ δεν θα είχαν ακόμη προλάβει να αποβιβασθούν στην Ελλάδα ο ελληνικός στρατός της Μέσης Ανατολής και οι συμμαχικές δυνάμεις.

Ο αγώνας στην Ελλάδα, μετά το φθινόπωρο του 1943, όταν θεσμοθετήθηκαν επισήμως τα Τάγματα Ασφαλείας, δεν ήταν πλέον αγώνας για την αποτίναξη του γερμανικού ζυγού, διότι η Γερμανία είχε ήδη χάσει τον πόλεμο στα πεδία των μαχών και ήταν θέμα χρόνου η αποχώρησις του στρατού κατοχής, αλλά μια διαπάλη για την αποφυγή της βίαιας επιβολής ενός κομμουνιστικού καθεστώτος, πέραν και έξω από κάθε δημοκρατική διαδικασία. Την κατάσταση περιγράφει επακριβώς πάλι ο Γρηγόρης Φαράκος, στο προαναφερθέν έργο του «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία»: «Για την Ελλάδα, έτσι ή αλλιώς, πλησίαζε η ώρα της απαλλαγής της από τον ξενικό ζυγό. Ήταν, επομένως, ανάγκη όλες οι αγωνιζόμενες και ανταγωνιζόμενες δυνάμεις να προχωρήσουν σε κρίσιμες επιλογές, που θα προκαθόριζαν τις μεταπολεμικές εξελίξεις». Αυτά γράφει ο Φαράκος.

 

Η εξάλειψη των Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων από τον ΕΛΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι το 1943, όταν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ θεώρησε ότι επίκειται απόβαση των συμμάχων στην Ελλάδα, όπως άφηνε να διαρρέει το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής για να αποπροσανατολίσει τους Γερμανούς από την πραγματική τους πρόθεση για απόβαση στην Σικελία-Ιταλία, επεδόθη στην εξάλειψη των εθνικών αντιστασιακών ομάδων, για να παραμείνει κυρίαρχο στην ελληνική επικράτεια πριν από την άφιξη των συμμαχικών στρατευμάτων.

Με αυτό το σκεπτικό, ο ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο του 1943 διέλυσε τον ΕΣΑΠ, τον «Ελληνικό Στρατό Απελευθερωτικής Προσπάθειας» του μόλις αφιχθέντος εκεί συνταγματάρχη Στέφανου Σαράφη και του ταγματάρχη Γεώργιου Κωστόπουλου που δρούσε στην Θεσσαλία, ενώ τον Απρίλιο-Μάϊο του 1943 διέλυσε την ομάδα του οπλαρχηγού του ΕΔΕΣ Γεωργίου Παπαϊωάννου, ιατρού, που δρούσε στην Τριχωνίδα Αιτωλοακαρνανίας, όπως και το σύνταγμα 5/42 της ΕΚΚΑ του συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού που δρούσε στην Ρούμελη.

Το 5/42 ΑΣΕ (Αντάρτικο Σύνταγμα Ευζώνων), αποτέλεσε την μετεξέλιξη του «Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού» (ΕΑΣ) που αναπτύχθηκε από το 1942 στην Κεντρική Ρούμελη από τους αξιωματικούς Κούτρα, Καϊμάρα, Ντούρο, Δεδούση, και Μήταλα. Μετονομάσθηκε έτσι από τον αναλαβόντα την διοίκησή του, τον Απρίλιο του 1943,  συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό, προς τιμήν του 5/42 ευζωνικού συντάγματος Λαμίας, το οποίο είχε διακριθεί στους πολέμους του 1912-1913, στην Ουκρανία το 1919 με την συμμετοχή του υπό την διοίκηση του Πλαστήρα στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα κατά των μπολσεβίκων, το 1922 στην Μικρά Ασία επίσης υπό την διοίκηση του Πλαστήρα, και το 1940 στο έπος της Αλβανίας. Διαλύθηκε αμέσως από τον ΕΛΑΣ τον Μάϊο του 1943 για να ανασυγκροτηθεί ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο του 1943, και να αυτοδιαλυθεί τον ίδιο μήνα μετά από νέα επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον του.

Το Σύνταγμα 5/42 ανασυγκροτήθηκε ξανά τον Σεπτέμβριο του 1943 για να δράσει στη Ρούμελη, με έδρα στα υψώματα του Κλήματος Δωρίδος, οργανωμένο σε 9 αρχηγεία (Βαρδουσίων υπό τον λοχαγό Αθανάσιο Κούτρα, Βορείου Γκιώνας υπό τον λοχαγό Γεώργιο Καϊμάρα, Νοτίου Γκιώνας υπό τον λοχαγό Γεώργιο Ντούρο, Βορείου Παρνασσού υπό τον έφεδρο υπολοχαγό Ανδρέα Μήταλα, Νοτίου Παρνασσού υπό τον ανθυπολοχαγό Κωνσταντίνο Κοκορέλη, Τρικόρφου υπό τον λοχαγό Ευθύμιο Δεδούση, Τολοφώνος υπό τον αντισυνταγματάρχη Ευθύμιο Παπαβασιλείου, Μόρνου υπό τον ταγματάρχη Γεώργιο Καπετζώνη, και Κίρφης υπό τον ταγματάρχη Λουκά Μαναίο) και μία Διμοιρία Καταστροφών υπό τον ταγματάρχη μηχανικού Γεώργιο Γιακουμάκη. Το σύνταγμα διαλύθηκε, οριστικά πλέον, την 17η  Απριλίου του 1944, κατόπιν αιφνιδιαστικής επιθέσεως από κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη (τάγμα Νικηφόρου;), μετά από ρητή εντολή του ηγήτορα του ΚΚΕ Γιώργη Σιάντου. Ο Δημήτριος Ψαρρός δολοφονήθηκε από τον ελασίτη ταγματάρχη Ευθύμιο Ζούλα, και μαζί του βρήκαν μαρτυρικό θάνατο άνω των 300 αξιωματικών και ανδρών του συντάγματος που έπεσαν στα χέρια του ΕΛΑΣ.

Ο ελασίτης αγωνιστής Νίκος Παπανικολάου («Αλέξανδρος»), που έζησε από κοντά τα δραματικά γεγονότα της διάλυσης του συντάγματος 5/42 και της δολοφονίας Ψαρρού, τα περιγράφει από την δική του οπτική γωνία  στο πόνημά του «1945. Υπό διωγμό» που εκδόθηκε το 1985. Γράφει ο Παπανικολάου:

»Όπως αναφέρω προηγούμενα, στην αφήγησή μου που αφορά τη διάλυση, από τον ΕΛΑΣ, του 5/42 συντάγματος και το φόνο του διοικητή του συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού, δύο πρόσωπα έπαιξαν τον κύριο ρόλο σ’ αυτά τα γεγονότα: ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος και ο προστατευόμενός του ταγματάρχης Θύμιος Ζούλας, διοικητής του 36ου συντάγματος του ΕΛΑΣ». Ενώ σε άλλο μέρος του βιβλίου του αναφέρει: «Όσον αφορά τον Σιάντο… αυτός ο άνθρωπος ήταν, και έμεινε, ένα σκοτεινό, ένα ύποπτο υποκείμενο». Αυτά γράφει για τον Σιάντο ο ελασίτης Παπανικολάου.

Προηγουμένως, στην Πελοπόννησο, τον Ιούλιο του 1943, ο ΕΛΑΣ διέλυσε στην Αχαΐα, την ομάδα του λοχαγού Εμμανουήλ Σεβαστάκη, και επίσης, τον ίδιο μήνα, την ομάδα του ανθυπολοχαγού Κωνσταντίνου Καφήρη στους πρόποδες του όρους Μίνθη, ενώ τον Αύγουστο του 1943 επετέθη κατά της ομάδος του ταγματάρχη Γεωργίου Κοκώνη στην οποία συμμετείχε και ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Ντάβος (μετέπειτα Διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού το 1974) κοντά στον ποταμό Νέδα στην Γάρδιτσα (Περιβόλια) της Φιγάλειας στην Τριφυλία (οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν), ενώ διέλυσε στη χαράδρα της Νίβιτσας (κοντά στην σημερινή Καλλιθέα Ολυμπίας) στην Ανδρίτσαινα, την ομάδα του λοχαγού Γεώργιου Θεοχαρόπουλου (τον οποίο οι ελασίτες εξετέλεσαν μαζί με τον υπενωμοτάρχη Αλέξανδρο Παπαδάμη κατά ειδεχθή τρόπο), αλλά και την ομάδα του ταγματάρχη Μανώλη Βαζαίου στην ορεινή Κορινθία. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ο ΕΛΑΣ επετέθη στο Καστρίτσι Πατρών στην Αχαΐα και διέλυσε την ομάδα του λοχαγού Χρήστου Δροσόπουλου (τον οποίον και δολοφόνησε μετά από ένα μήνα), την στιγμή ακριβώς κατά την οποία ο υπολοχαγός της ομάδας του, Νικόλαος Μουτούσης, με μία αστραπιαία και υποδειγματική αντιστασιακή ενέργεια κατόρθωνε να αφοπλίσει την ιταλική φρουρά του Ψαθόπυργου Πατρών. Τον  Οκτώβριο του 1943 ο ΕΛΑΣ (υπό τον σμήναρχο Δημήτριο Μίχο) επετέθη στην Πετρίνα Φαλαισίας (περιοχή Μεγαλουπόλεως) κατά της ομάδας του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου που δρούσε στην περιοχή Ηλείας-Αρκαδίας (τον οποίο συνέλαβε και δολοφόνησε αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1943, καθοδόν από Δυρράχι Ταϋγέτου προς το Γεωργίτσι Λακωνίας), όπως και κατά της ομάδας του αντισυνταγματάρχη Παπαγιάννη στην Ναυπακτία, την οποία ωσαύτως διέλυσε. Την ίδια τύχη είχε και η ομάδα του λοχαγού Γεώργιου Καραχάλιου, ανεψιού του Χρήστου Καραχάλιου, που δρούσε στην περιοχή Τριφυλίας-Ολυμπίας (και ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει στην Μέση Ανατολή). 

Η εθνικιστική οργάνωση «Ελληνικός Στρατός» (ΕΣ)

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση της Πελοποννησιακής εθνικιστικής οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός», συντομογραφικά ΕΣ. Όλες οι ομάδες των εθνικιστών αξιωματικών της Πελοποννήσου βρίσκονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε επαφή με το δίκτυο της οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός» (ΕΣ), της οποίας ο πυρήνας ξεκίνησε ως «Ένωση Κατωτέρων Αξιωματικών» (ΕΚΑ) ή «Οργάνωση Κατωτέρων Αξιωματικών» (ΟΚΑ) στην Καλαμάτα, στο τέλος του 1942, για να μετονομασθεί σε ΕΣ πριν από την άνοιξη του 1943, όταν οι πρώτοι εθνικιστές αντάρτες της ανέβηκαν στον Ταΰγετο. Σύμφωνα με τον αριστερόστροφο ιστορικό Γιάννη Καρακατσιάνη ( στο έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη», που εκδόθηκε το 2014 από τις εκδόσεις «Αδούλωτη Μάνη»): «Ο Ε.Σ.  στηρίχτηκε στο πρώτο στάδιο της δημιουργίας του σε έτοιμους στρατιωτικούς μηχανισμούς, όπως αυτόν της Ο.Κ.Α. (Οργάνωση Κατώτερων Αξιωματικών). Ο Βενετσάνος Κετσέας και ο Σταύρος Δρακουλαράκος, έχοντας πεισθεί πια για την ανάγκη δράσης εναντίον του κατακτητή, εμφανίζονται μαζί με άλλους στη Μεσσηνία να δημιουργούν στην Καλαμάτα την Ο.Κ.Α., η οποία υπήρξε ο προάγγελος του Ε.Σ. Ουσιαστικά η συγκρότηση της Ο.Κ.Α. στα τέλη του 1941 – από τους λοχαγούς Τάσο Αναστασόπουλο, Σταύρο Νικολόπουλο και Απόστολο Κούβελα – θα αγκαλιάσει πολλούς μόνιμους κατώτερους αξιωματικούς, χωρίς περιορισμό και διάκριση. Αρχική επιδίωξη της οργάνωσης ήταν να εξαρθεί το πατριωτικό φρόνιμα των αξιωματικών που δέχονταν πολλές διαβρωτικές πιέσεις από τους Ιταλούς και άλλους παράγοντες, όπως ο μοναρχικός συνταγματάρχης Παπαδόγγονας». Αυτά αναφέρει ο Καρακατσιάνης.                                                    

Οι αξιωματικοί του ΕΣ, που ξεκίνησαν ως εθνικιστικές αντάρτικες ομάδες Ταϋγέτου,  ευρίσκοντο σε επαφή με τους Βρετανούς συνδέσμους που είχαν αρχικά την βάση τους στα Πλατάνια Τριφυλίας (Μάρτιος-Απρίλιος 1943). Οι βρετανοί αυτοί αξιωματικοί (Άντονυ Άντριους, Ρηντ, Τίτλεϋ, Χάρινγκτον [Χένρυ], Φρέϊζερ [Πήτερ], Έντυ, Μακ Άλλεν ή Μακ Μάλλεν, Ντον [Ντοκ], Κάμπελ, Γκρέϋ, Στήβενς, Γκίμσον, Τζέϊμς, Λάϊλ Ουΐλκινς, Τομ Μπράουν) είχαν αποσταλεί σταδιακά από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), και είχαν διασπαρεί και απλώσει ένα εκτεταμένο συμμαχικό δίκτυο ανά την Πελοπόννησο, το πυκνότερο στην Ελλάδα. Ήσαν όλοι έφεδροι, με συναφείς με την Ελλάδα πανεπιστημιακές καριέρες (ελληνιστές, αρχαιολόγοι), κυρίως από την Οξφόρδη, και ήσαν απεσταλμένοι της SOE (Special Operations Executive), του εκτελεστικού δηλαδή οργάνου ειδικών επιχειρήσεων του πολέμου, για να αξιολογήσουν την κατάσταση και να οργανώσουν αντιστασιακές ομάδες κατά των δυνάμεων του άξονα. Αν και υπόσχονταν στους Έλληνες αξιωματικούς του ΕΣ ρίψεις πολεμοφοδίων από βρετανικά αεροπλάνα, αυτές για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιήθηκαν, στην έκταση τουλάχιστον που πραγματοποιήθηκαν για τον ΕΛΑΣ, ο οποίος σε πρώτη φάση εξοπλίσθηκε και υποστηρίχθηκε οικονομικά με χρυσές λίρες που ερρίπτοντο σε κιβώτια από τα ίδια αεροπλάνα, ενώ παράλληλα ενισχύθηκε αριθμητικά, όπως προαναφέρθηκε, και με αντάρτες του Βελουχιώτη από τη Ρούμελη.

Τον εξοπλισμό του ΕΛΑΣ από τους Άγγλους καταδεικνύει ο αριστερόστροφος ιστορικός Γιάννης Καρακατσιάνης στο προαναφερθέν έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη» που εκδόθηκε το 2014, ο οποίος, αναδιφώντας τα αρχεία του ΚΚΕ, αποκαλύπτει έκθεση της 26ης Νοεμβρίου 1943 του απεσταλμένου στην Πελοπόννησο ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ Πολύβιου Ισαριώτη προς την Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου του ΚΚΕ, η οποία αναφέρεται στις ενέργειές του κατά τον Μάρτιο του 1943: «Όταν ήρθαν οι πρώτες αγγλικές αποστολές στην Πελοπόννησο, συνδέθηκα στον Πάρνωνα (επικεφαλής τότε ήταν ο ταγματάρχης […] κι ο (υπολοχαγός) Ταβερναράκης). Τους Εγγλέζους τους πείσαμε πως για την ασφάλειά τους πρέπει να τους δώσουμε μια ομάδα από αντάρτες. Δέχτηκαν. Τους δώσαμε τα πιο συνειδητά παιδιά με εντολή να τους φέρονται και τους περιποιούνται όσο μπορούν πιο καλά, σαν συμμάχους μας. Πρέπει να τους κερδίσουν την εμπιστοσύνη, χωρίς να παύουν να παρακολουθούν τα πάντα. Έμεινα τότε στο βουνό 1,5 μήνα. Τους κερδίσαμε έτσι την εμπιστοσύνη και ξέραμε έτσι τον κρυπτογραφικό τους κώδικα. Αποκρυπτογραφούσαμε μαζί τα ραδιοτηλεγραφήματα και, τέλος, επειδή ο ασυρματιστής τους είχε αδυναμίες στο ακουστικό, καταφέραμε να τους δώσουμε για ασυρματιστή τους έναν ασυρματιστή στέλεχος του ΚΚΕ, (από) τον Κοσμά Κυνουρίας. Έτσι τα ξέραμε όλα. Ο […] τόσο ενθουσιάστηκε που μας είπε να μας κάνει την Πελοπόννησο με τις ρίψεις του σωστό οπλοστάσιο. Μας έκαναν τέσσερις ρίψεις, εξοπλίσαμε το αντάρτικο».

Το ίδιο προκύπτει και από το αρχείο του ελασίτη Ζερβέα, το οποίο επίσης δημοσιεύεται  στο μόλις προαναφερθέν έργο, όπου καθομολογείται ότι: «Με τας ρίψεις που έκαναν (οι Άγγλοι) στο Δυρράχι (ορεινό χωριό του Ταϋγέτου) τα περισσότερα όπλα επήγαιναν στα χέρια των Εαμιτών». Τον αρχικό εξοπλισμό του ΕΛΑΣ από τους Άγγλους καθομολογεί επιπλέον και ο ελασίτης Χρήστος Αντωνακάκης, ενταγμένος στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τον λοχαγό Τάσο Αναστασόπουλο, στο βιβλίο του «Το αντάρτικο στον Ταΰγετο» που εκδόθηκε το 1994: «Το Μάρτη του 1943, κατέφθασαν οι συμμαχικές αποστολές, ελληνικές πρώτα και μετά αγγλικές, στον Ταΰγετο και Πάρνωνα από τη Μέση Ανατολή, με υποβρύχια στις ακτές της Μάνης και αεροπλάνα στις ορεινές περιοχές του Ταϋγέτου και Πάρνωνα. Εκεί, τους παρέλαβαν οι Εαμικές οργανώσεις. Τους οδήγησαν στ’ αντάρτικα λημέρια. Τότε οι σύμμαχοι Άγγλοι πραγματοποίησαν μια ρίψη όπλων στον Άγιο Βασίλη Πάρνωνα στις ανταρτικές ομάδες Λεβεντάκη-Κονταλώνη, και άλλη μια ρίψη στον Ταΰγετο στις ομάδες του ΕΛΑΣ Τάσου Αναστασόπουλου, Κώστα Κανελλόπουλου, στη θέση Βατσινιά». Στη ρίψη στον Άγιο Βασίλη αναφέρεται και ο αριστερός ιστοριογράφος Γρηγόρης Κριμπάς, στο έργο του «Η εθνική αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς»: «Στη συνέχεια προχωρήσανε στον Κοσμά (Κυνουρίας),και καταλήξανε στον Άγιο-Βασίλη. Εδώ όπως έμαθα έγινε ρίψη. Πήρε ο ΕΛΑΣ 10 αυτόματα, 3 οπλοπολυβόλα, 50 ατομικά όπλα, πολλά φυσίγγια, στολές και άρβυλα. Με τη ρίψη αυτή, διευρύνθη το τμήμα Λεβεντάκη και έφτασε τους 120 αντάρτες».

Εξάλλου, την ενίσχυση των ελασιτών της Πελοποννήσου με Ρουμελιώτες αντάρτες αναφέρει, μεταξύ άλλων, και ο αριστερός ιστορικός Αντρέας Κέδρος, στο έργο του «Η Ελληνική Αντίσταση 1940-44» που επανεκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2013: «Στο τέλος Ιουλίου 1943, φτάνουν σ’ αυτή την περιοχή ανέλπιστες ενισχύσεις: 75 εμπειροπόλεμοι αντάρτες της Ρούμελης, σταλμένοι από τον Άρη, με αρχηγό τον Πελοπίδα (Παντελής Λάσκος), ένα από τους πρώτους αντάρτες της Πελοποννήσου… Η ενοποίηση των σχηματισμών, που μάχονται εδώ κι εκεί, είναι σε πολλά έργο του Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλου), πολιτικού σύμβουλου πλάϊ στους διοικητές Μίχο και Πελοπίδα… Η κεντρική Πελοπόννησος (9ο Τάγμα Ταϋγέτου) διοικείται από τον Καρατζαφέρη, η δυτική, από τον Ωρίωνα και η ανατολική, από τον Πελοπίδα. Το Γενικό Στρατηγείο του Μίχου επιστεγάζει το σύνολο του αντάρτικου».

Η τελική πράξη του δράματος των εθνικών ομάδων της Πελοποννήσου, οι οποίες ανήκαν στο δίκτυο της οργάνωσης Ελληνικός Στρατός (ΕΣ), παίχθηκε σε πρώτη φάση  στις 13  Αυγούστου του 1943 όταν ο ΕΛΑΣ επετέθη με συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις εναντίον της ελλιπέστατα εξοπλισμένης ομάδας του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου που δρούσε στον Ταΰγετο, στην νότια Πελοπόννησο, την ώρα που περίμενε ρίψη εφοδίων από αγγλικά αεροπλάνα στο δάσος της Βασιλικής του Ταϋγέτου, για να τελειώσει με την δολοφονία του ίδιου του ίλαρχου και των ανδρών του, από τους ελασίτες, λίγο αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου του 1943, στην παραλιακή Παλιοχώρα Μεσσηνίας, υπό τα αδιάφορα βλέμματα των Γερμανών της παρακείμενης Καλαμάτας, την βοήθεια των οποίων είχε κατηγορηματικά απορρίψει ο ίλαρχος. Την άρνηση του Τηλέμαχου Βρεττάκου να συνεργασθεί με τους Γερμανούς, παρά την δραματική θέση στην οποίαν βρίσκονταν, περικυκλωμένος από υπερπολλαπλάσιες δυνάμεις ελασιτών, πιστοποιεί ακόμη και ο Ντίνος Ροζάκης, υπολοχαγός, διοικητής λόχου του ΕΛΑΣ στην κατοχή (και αργότερα διοικητής πυροβολαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο), στο βιβλίο του «Σαραντάχρονη Πορεία» που εκδόθηκε στην Αθήνα το 2008: «Ο Βρεττάκος έμεινε με συνολική δύναμη εβδομήντα ανδρών και κατέληξε στην Παλιοχώρα, πλησίον της Καλαμάτας… Εκεί στην Παλιοχώρα τον επισκέφθηκαν (τον Βρεττάκο) ο νομάρχης Καλαμάτας Δημήτριος Περρωτής και ο συνταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόγκωνας με αυτοκίνητα, τα οποία κουβαλούσαν γερμανικά όπλα. Ο Βρεττάκος αρνήθηκε να ακολουθήσει τους δύο παράγοντες στην Καλαμάτα ή να εξοπλιστεί από τους Γερμανούς.

»Τα τμήματα όμως του ΕΛΑΣ τον έχουν ακολουθήσει ως εκεί. Στις 28 Οκτωβρίου 1943, έπειτα από σκληρή πολύωρη μάχη στην Παλιοχώρα, ολόκληρη η δύναμη του Βρεττάκου εκμηδενίστηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον ΕΛΑΣ. Λίγες ώρες αργότερα, εξέπνευσε στα χέρια των αντιπάλων του». Αυτά γράφει ο Ροζάκης.

 Η ρήξη του ΕΣ με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

Αξίζει ίσως να επιμείνουμε λίγο στην ταυτότητα και τη δράση του «Ελληνικού Στρατού». Ο ΕΣ, όπως συντομογραφικά ελέγετο ο «Ελληνικός Στρατός», ή ΕΕΣ όπως ήταν αρχικά το επίσημο όνομά του, ακρωνύμιο του «Ελληνικός Επαναστατικός Στρατός» εξελίχθηκε σε έναν  ευρύτατα διαδεδομένο σύνδεσμο αξιωματικών της Πελοποννήσου, περί τους 120, με επαφές με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, υπό την γενική αρχηγεία του συνταγματάρχη Αθανάσιου Γιαννακόπουλου από την Καλαμάτα. Η επίσημη ρήξη με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έγινε με την διακήρυξη του Γιαννακόπουλου της 9ης Αυγούστου του 1943.

Από τους στυλοβάτες του δικτύου του «Ελληνικού Στρατού» ήταν οι Μανιάτες ίλαρχοι Τηλέμαχος Βρεττάκος και Ευάγγελος Σκάλκος (μέλη αρχικά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά την πρώτη εποχή της αθωώτητας), όπως και οι λοχαγοί Σταύρος Νικολόπουλος και Χρήστος Καραχάλιος. Στον ΕΣ ανήκαν και πολλοί νεότεροι αξιωματικοί που ο καθένας με τον τρόπο του και τις επιλογές του ακολούθησαν την δική τους ιστορική διαδρομή. Οι Μανιάτες νεαροί αξιωματικοί Πάνος Κατσαρέας, Ντίνος Ροζάκης, Νίκος, Δημήτρης, Γιαννούζος, Σωτήρης και Παναγιώτης Δεμέστιχας (συνωνυμία με τον στενό του συγγενή στρατηγό Παναγιώτη Δεμέστιχα), και οι  αντίστοιχοι Μεσσήνιοι αξιωματικοί Κώστας Μπασακίδης και Ιωάννης Λαδάς, ήταν μερικοί από αυτούς. Πολλοί από τους νέους ανθυπολοχαγούς που μετείχαν στον ΕΣ είχαν αποφοιτήσει από την Σχολή Ευελπίδων τον Αύγουστο του 1940. Η τάξη τους επέπρωτο να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στα γεγονότα που ακολούθησαν. Είκοσι έξι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους στο ελληνοϊταλικό μέτωπο. Μετά την κατάρρευση όλοι τους ήσαν έτοιμοι για αντίσταση κατά του κατακτητή. Εξ’ αυτών, για παράδειγμα, ο Μεσσήνιος Κώστας Μπασακίδης, ο οποίος διακρίθηκε για την γενναιότητά του στο Καλπάκι, ενετάχθη αρχικά στον ΕΣ, ο Ρουμελιώτης Νικόλαος Μακαρέζος, αριστούχος ανθυπολοχαγός, ενετάχθη στο σύνταγμα 5/42 του Ψαρρού στην Παρνασσίδα, ενώ ο επίσης αριστούχος Αχαιός ανθυπολοχαγός Γεώργιος Παπαδόπουλος στην αντιστασιακή οργάνωση Χ του Γρίβα στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια δρα ως υπασπιστής του στρατηγού Παυσανία Κατσώτα, κατά τα Δεκεμβριανά του ’44. Οι δύο τελευταίοι, όπως και ο Ιωάννης Λαδάς, υπήρξαν μετέπειτα, όπως είναι ευρέως γνωστό, πρωτεργάτες του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου του 1967.

Η πίεση πάντως που εξασκούσε τότε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ στην Πελοπόννησο δεν επέτρεψε τελικά  την ευδοκίμηση αντιστασιακής δράσης εκτός των γραμμών του ΕΛΑΣ. Ο συνταγματάρχης Αθανάσιος Γιαννακόπουλος, αρχηγός του «Ελληνικού Στρατού» (ΕΣ), συναινούντος και του λοχαγού Σταύρου Νικολόπουλου, κάτω από  την στρατιωτική πίεση του Ωρίωνα του ΕΛΑΣ (Γιάννης Μιχαλόπουλος, γεννημένος  στην Μεσσηνία), απεσταλμένου του Άρη Βελουχιώτη στην Πελοπόννησο, και παρουσία του αρχηγού του ΕΑΜ νοτίου Πελοποννήσου Ιωάννη Φράγκου (Ακρίτα), αναγκάζεται εκών άκων, περικυκλωμένος από δυνάμεις του ΕΛΑΣ στο Δυρράχι Ταϋγέτου (σύνορα νομών Αρκαδίας, Μεσσηνίας, και Λακωνίας) να συνυπογράψει εκεί την 28η Αυγούστου 1943 σύμφωνο συνεργασίας, ουσιαστικά υποταγής του ΕΣ στον ΕΛΑΣ, που το υπαγόρευσε ο ίδιος ο Ωρίων.

Η υπογραφή του εν λόγω συμφώνου  εκλαμβάνεται ως προδοσία από τον ίλαρχο Τηλέμαχο Βρεττάκο, ο οποίος αναλαμβάνει πραξικοπηματικά τα ηνία του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ). Ο Βρεττάκος, ο οποίος αποκαλούσε τους ελασίτες «νυκτοκόρακες», επειδή οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν από τον αγαπημένο τους ύμνο των Κινέζων κομμουνιστών «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά», επιδίδεται μαζί με τους άνδρες του σε μία περιπετειώδη εκστρατεία ανά την Πελοπόννησο όπου νικά κατά κράτος δυνάμεις του  9ο Συντάγματος του ΕΛΑΣ στην έδρα των ελασιτών στο Νιοχώρι Ταϋγέτου κοντά στο Δυρράχι. Ο μόνος ελασίτης που διασώζεται είναι ο διοικητής τους, ο αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Καρατζαφέρης (που κρύφθηκε σε μια συστάδα από πυκνά βάτα, έναν βατιώνα ή μια βατουλιά, όπως τις λένε στη Μάνη, για να γλιτώσει). Ο Καρατζαφέρης είχε έρθει από το Ναύπλιο τέλη Αυγούστου του 1943 κατόπιν προσκλήσεως αξιωματικών του ΕΣ για να αναλάβει την διοίκηση τμημάτων του ΕΣ, αλλά μετά το σύμφωνο του Δυρραχίου ανέλαβε την διοίκηση τάγματος του ΕΛΑΣ. Τελικά ο Τηλέμαχος Βρεττάκος με την ομάδα του, στερούμενος του αναγκαίου εξοπλισμού και ανεφοδιασμού, κινείται προς Καλαμάτα, όπου όμως, εκεί κοντά, στην παραλιακή Παλιοχώρα, περικυκλώνεται από υπέρτερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, προβάλλει σθεναρή άμυνα αλλά τραυματίζεται σοβαρά και αιχμαλωτίζεται για να δολοφονηθεί τελικά (μαζί με όσους από τους άνδρες του δεν κατόρθωσαν να διαφύγουν) από τους ελασίτες, όπως προαναφέρθηκε, στις 28 Οκτωβρίου του 1943.

Η ιστορία του Τηλέμαχου Βρεττάκου, θεώμενη πάντα από αριστερή σκοπιά, περιγράφεται ως εξής, με βάση τις καταγραφές στο «Χρονικό του αγώνα στη Λακωνία» που εμπεριέχεται στο βιβλίο του Γιάννη Ρουμελώτη, ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ Λακωνίας, «Η εθνική αντίσταση στη Λακωνία 1941-1945», το οποίο εκδόθηκε το 2005 από τον εκδοτικό οίκο «Αδούλωτη Μάνη»:

«1943. Μάης: Ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος ορίζεται αρχηγός του επιτελείου του ΕΛΑΣ Λακωνίας.

»1943. Ιούνης: Στις 2 αποβιβάζεται στη Μονεμβάσια ο λοχαγός Αργείτης, απεσταλμένος του Γλύξμπουργκ. Οργανώνει ένοπλες μοναρχικές ομάδες, για να χτυπήσει το ΕΑΜ.

»1943 Ιούλης.: Στις 20 η αντίδραση εντείνει τη δράση της. Με υποκίνηση Άγγλων πρακτόρων ο Τηλέμαχος Βρεττάκος εγκαταλείπει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στο Δυρράχι και στη Βασιλική δημιουργούνται εστίες ΕΣ (οργάνωση «Ελληνικός Στρατός»). Προσπάθειες συμφιλίωσης αποτυγχάνουν. Εξαπολύεται συκοφαντική εκστρατεία κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο ΕΣ ενεργεί τρομοκρατικές επιδρομές σε διάφορα χωριά. Στις 30 στη Βασιλική Ταϋγέτου εκτελείται από τον Βρεττάκο ο Τηλέμαχος Κυριακάκος από τη Ζελίνα (Μελιτίνη) σαν “ύποπτος εαμισμού”. Ετοιμάζεται επίθεση κατά του ΕΛΑΣ.

»1943. Αύγουστος: Στις 9 ο συνταγματάρχης (Αθανάσιος) Γιαννακόπουλος, αρχηγός του ΕΣ κηρύσσει επίσημα τον ανοιχτό πόλεμο κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Την ίδια μέρα χτυπιέται αιφνιδιαστικά και αφοπλίζεται στα Πηγάδια (στη Μεσσηνία) η ελασίτικη ομάδα του ανθυπολοχαγού (Γιάννη) Κασσά. Αρχίζουν οι επιχειρήσεις. Παλλαϊκή κινητοποίηση. Στις 13 διαλύεται το συγκρότημα Τηλέμαχου Βρεττάκου στη Βασιλική. Σκοτώνεται στη μάχη ο αξιωματικός του Τηλέμαχου Βρεττάκου γιατρός (Δημήτριος) Σακελαριάδης. Στις 17 εξόρμηση του ΕΣ από το Δυρράχι. Χτυπιούνται αιφνιδιαστικά ομάδες του ΕΛΑΣ. Σκοτώνονται οι ανθυπολοχαγοί του ΕΛΑΣ (Ιωάννης) Καλλιάνης και Ρουμελιώτης. Προσχωρεί στον ΕΛΑΣ ο ανθυπολοχαγός του ΕΣ (Γεώργιος) Κερκεμέζος με 70 αντάρτες. Ο ΕΣ κυκλώνεται στο Δυρράχι. Με προτάσεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υπογράφεται το σύμφωνο Δυρραχίου.

»1943. Σεπτέμβρης: Στις 30 ο ίλαρχος Βρεττάκος Τηλέμαχος σπάζει το Σύμφωνο Δυρραχίου και κηρύσσει εξοντωτικό πόλεμο κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

»1943. Οκτώβρης: Η αποστασία του Τηλέμαχου Βρεττάκου δίνει το σύνθημα. Η συνωμοσία ξεσπάει. Καθοδηγείται και ενθαρρύνεται από την Γκεστάπο και την Ιντέλλιντζενς Σέρβις. Στις 3 δολοφονούνται από τον Βρεττάκο τα μέλη της Εαμικής Επιτροπής Βάγγου (Μεγαλουπόλεως Αρκαδίας). Στις 26 οι Γερμανοί της Καλαμάτας και ο Περρωτής (νομάρχης Μεσσηνίας) στέλνουν πολεμοφόδια στο Βρεττάκο στην Παληόχωρα (τα οποία όμως δεν αποδέχθηκε όπως αναφέρει ο ίδιος ο Γιάννης Ρουμελιώτης σε άλλο σημείο του βιβλίου του: «Με τους κομμουνιστές ποτέ δεν μπορούσε να συνδιαλλαχθεί (ο Βρεττάκος), αλλά κι από τους Γερμανούς επίμονα αρνήθηκε κάθε βοήθεια, προτιμώντας το θάνατο, παρά να γίνει προδότης, όπως τόνισε με έκδηλο αηδιασμό λίγες μέρες πριν τραυματισθεί στην Παληοχώρα, στον κατοχικό νομάρχη Μεσσηνίας Περρωτή, που είχε έλθει εκεί, για να του προσφέρει βοήθεια μαζί με το Γερμανό φρούραρχο της Καλαμάτας»). Ήττα του ΕΣ. Ο Τηλέμαχος Βρεττάκος τραυματίζεται και πεθαίνει». Εδώ τελειώνουν οι σχετικές καταγραφές του Ρουμελιώτη.

 Η ένταξη στον ΕΛΑΣ και στα Τάγματα Ασφαλείας

Μετά το σύμφωνο του Δυρρραχίου και την δολοφονία του Τηλέμαχου Βρεττάκου, που κατά το ηγετικό στέλεχος του ΕΛΑΣ Αρίστο Καμαρινό «καθοδηγούνταν από αξιωματικούς της Αγγλικής Αποστολής (είχαν πέσει με αλεξίπτωτα στις ορεινές περιοχές της Πελοποννήσου, με κύριο στρατηγικό σκοπό να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ, ακόμα και ένοπλα, επειδή ήταν δημιούργημα του ΚΚΕ)», όπως γράφει στο βιβλίο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στην Πελοπόννησο 1946-1949», οι Κώστας Μπασακίδης, Σταύρος Νικολόπουλος και Ντίνος Ροζάκης προσχωρούν και διακρίνονται για την δράση τους στον ΕΛΑΣ.

Τον τρόπο επάνδρωσης του ΕΛΑΣ με Έλληνες αξιωματικούς περιγράφει ο μεταστραφείς  διαβόητος κομμουνιστής του Μελιγαλά Γιάννης Καραμούζης, στο πόνημά του «Πατριώτες και προδότες στον Μωρηά» που εκδόθηκε το 1950: «Πολλοί αξιωματικοί, που ήταν στις εθνικές ομάδες, αφέθησαν “ελεύθεροι” κατά το “σύμφωνον του Δυρραχίου” να πάνε στα χωριά των. Πριν όμως φθάσουν εκεί, συνελαμβάνοντο, υπό των τοπικών (κομμουνιστικών) οργανώσεων. Πολλοί μπροστά σ’ αυτήν την παντοδυναμία του ΕΑΜ, υποχωρούσαν και εδέχοντο να υπηρετήσουν στον ΕΛΑΣ. Μεταξύ της κατηγορίας αυτών των ατόμων υπήρξαν πολλοί. Και πρώτα-πρώτα ο λοχαγός Σταύρος Νικολόπουλος, όστις ενώ ήτο ηγετικόν στέλεχος των εθνικών ομάδων, χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες εδέχθη να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ΕΛΑΣ. Εντάχτηκε στα τμήματα του ΕΛΑΣ και ανεδείχθη κατόπιν στέλεχος και συνεργός εις το εγκληματικό και αντιπατριωτικό έργον του κομμουνισμού. Ο (Κωσταντίνος) Μπασακίδης, ο (Αθανάσιος) Καρδάσης, ο (Νικόλαος) Μέλιος και πολλοί άλλοι αξιωματικοί κατεπρόδωσαν τους συμπολεμιστάς των και ενετάχθησαν εις τον ΕΛΑΣ.

»Αξιωματικοί, που μέχρι εκείνην την εποχήν, δεν είχαν καμμίαν ανάμειξιν, δέχτηκαν, με κάποιον δισταγμόν φυσικά στην αρχήν, να υπηρετήσουν στον ΕΛΑΣ. Τέτοιοι ήταν ο ταγματάρχης (Νικόλαος) Μαντούκος, ο αντισυνταγματάρχης (Σωτήριος) Ρουμπέας, ο επίσης αντισυνταγματάρχης (Παναγιώτης) Κωστόπουλος και πολλοί άλλοι… Το κομμουνιστικό κόμμα τότε ήθελε να λέει ότι, “εγώ έχω μονίμους αξιωματικούς στον ΕΛΑΣ συνεπώς δεν κάνω κομματικόν αγώνα (ταξικόν) αλλά... εθνικόν”. Αδιάφορον φυσικά αν ο μηχανισμός του κόμματος είναι τέτοιος ώστε, τα πρόσωπα αυτά να παίζουν ένα καθαρά διακοσμητικόν ρόλον. Αυτό ούτε το έβλεπε ούτε το καταλάβαινε τότε μα ακόμα και σήμερα ο πολύς κόσμος.

»Ο κομμουνισμός, για να επιτύχει το σκοπό του, χρησιμοποιεί κάθε μέσον και κάθε τρόπον. Αυτό φάνηκε καλλίτερα στην περίοδο της κατοχής. Διεκήρυσσε τότε ότι στο ΕΑΜ γίνονται δεκτά μόνον άσπιλα και άμεμπτα ηθικώς και εθνικώς άτομα. Και όμως πόσα άτομα με λερωμένον το παρελθόν τους δεν χρησιμοποίησε; Αναφέρω μόνον δύο τέτοια πρόσωπα. (Πρώτον) τον αντισυνταγματάρχην Σπύρον Τσικλητήραν. Είναι γνωσταί, στο Μεσσηνιακόν κοινόν, οι σχέσεις του Τσικλητήρα με τους Ιταλούς. Λόγω των σχέσεών του αυτών, του είχαν δώσει τα μέσα και στην περίοδο της πιο μαύρης πείνας του Μεσσηνιακού λαού, αυτός με την εξουσία της Ιταλικής Καραμπινιερίας είχε πάρει τα καλλίτερα χωράφια της Γιάλοβας (Πύλου). Με σπόρο που του είχαν φέρει οι Ιταλοί, από την Ιταλία, τα καλλιέργησε, με τρακτέρ και πετρέλαια, που τον εφοδίαζαν οι Ιταλοί, τα έσπειρε ρύζι. Όταν είδε, ο Τσικλητήρας κατά τον Αύγουστον 1943, ότι το ΕΑΜ κυριαρχεί, άλλαξε αφεντικά. Έγινε εαμίτης. Το ΕΑΜ τον δέχτηκε στις γραμμές του. Του «έσβυσε» το προδοτικό του παρελθόν, με μερικές χιλιάδες οκάδες ρύζι, που «πρόσφερε», και το ΚΚΕ τον τοποθέτησε ως επιτελάρχην εις την μεραρχίαν του ΕΛΑΣ…». Αυτά τα γράφει ο παλαιός και διαβόητος κομμουνιστής του Μελιγαλά Γιάννης Καραμούζης.

Το θέμα της ακούσιας ή και βίαιας ένταξης αξιωματικών στον ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα μετά την διάλυση του ΕΣ, αναδύθηκε για πρώτη φορά στην δημοσιότητα με το έργο του ταξίαρχου Γιάννη Πριόβολου, «Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ, οικειοθελώς ή εξ’ ανάγκης» που εκδόθηκε το 2009, στο οποίο εμπεριέχονται μαρτυρίες, καταθέσεις, και λεπτομερείς τεκμηριωμένες περιγραφές ανάλογων περιστατικών από την νότια και κεντρική Ελλάδα. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφόμενη περίπτωση του λοχαγού πεζικού Παναγιώτη Μπαστέα, ο οποίος μαζί με άλλους εξήντα περίπου αξιωματικούς, συλληφθέντας ή απαχθέντας από τον ΕΛΑΣ μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο της Αλαγονίας, όπου  υπό την απειλή εκτελέσεως  αυτών των ιδίων ή μελών των οικογενειών τους,  αναγκάσθηκαν να υποκύψουν και να προσχωρήσουν στον ΕΛΑΣ. Εξ αυτών άλλοι με την πάροδο του χρόνου μετεστράφησαν και υπηρέτησαν τον ΕΛΑΣ μέχρι τέλους ενώ άλλοι, όπως ο Παναγιώτης Μπαστέας, διατήρησαν το εθνικό τους φρόνημα, διέσωσαν πολλούς Έλληνες από βέβαιο θάνατο, από τους εξτρεμιστές ανταρτοδίκες του ΕΛΑΣ, και βοήθησαν υπογείως τον εθνικόφρονα πληθυσμό να επιβιώσει.

Αντίθετα με άλλους συναδέλφους τους που εκουσίως ή εξ’ ανάγκης εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ, πολλοί αξιωματικοί προτίμησαν την ένταξή τους στα Τάγματα Ασφαλείας θεωρώντας πλέον την μεταπολεμική επικράτηση του κομμουνισμού, που υπεκρύπτετο κάτω από τον μανδύα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ως τον μεγαλύτερο εχθρό για την Ελλάδα, ακόμα και από τους Γερμανούς, δεδομένου ότι οι τελευταίοι ήταν πλέον σαφές από τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου πως σύντομα θα αποχωρούσαν από την χώρα μας. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο ανθυπολοχαγός Πάνος Κατσαρέας ο οποίος θα μετάσχει αρχικά στη συγκρότηση του Τάγματος Ασφαλείας Σπάρτης που δημιουργήθηκε από τον αδελφό του Τηλέμαχου, Λεωνίδα Βρεττάκο, και στη συνέχεια στο αντίστοιχο του Γυθείου, για να ηγηθεί τελικά αυτόνομου Τάγματος Ασφαλείας στην περιοχή Οιτύλου-Αρεοπόλεως.

 

Καταφυγή στα Τάγματα Ασφαλείας

Αποτέλεσμα των συντονισμένων δράσεων των ελασιτών το 1943 κατά των εθνικών αντιστασιακών ομάδων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ήταν, όπως προαναφέρθηκε, πολλοί εκ των εθνικοφρόνων αξιωματικών να εξοντωθούν βιολογικά, όπως ο ιλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, ο ταγματάρχης Χρήστος Καραχάλιος, ο λοχαγός Γεώργιος Θεοχαρόπουλος, ο λοχαγός Χρήστος Δροσόπουλος, και ο λοχαγός  Γρηγόριος (Γώγος) Αργείτης, απεσταλμένος από τη Μέση Ανατολή στη Μονεμβάσια,  (όπως αργότερα τον Απρίλιο του 1944 και ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός), κάποιοι να υποκύψουν και να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, όπως ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, τον οποίο περιέφεραν αρχικά οι ελασίτες του Καραγιώργη ως αιχμάλωτο, προπηλακιζόμενο και εξευτελιζόμενο ανά τη Θεσσαλία, όπως ο ταγματάρχης Μανώλης Βαζαίος στον οποίο ανετέθη η διοίκησις του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στην Κορινθία, αλλά και ο λοχαγός του «Ελληνικού Στρατού» (ΕΣ) Σταύρος Νικολόπουλος, άλλοι πάλι, όπως ο λοχαγός Γεώργιος Καραχάλιος, και ο ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος (του ΕΣΑΠ) να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή, όπου όταν πρωτοπήγαιναν τους έκλειναν οι Άγγλοι σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως μέχρι να διερευνήσουν τις πραγματικές τους προθέσεις   και να διαπιστώσουν ότι δεν ήταν σταλμένοι πράκτορες των Γερμανών ή των κομμουνιστών για να διαβρώσουν τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, και άλλοι, όπως ο ταγματάρχης Γεώργιος Κοκκώνης αλλά και πολλοί αξιωματικοί του συντάγματος 5/42 του δολοφονηθέντος Ψαρρού, όπως για παράδειγμα ο ταγματάρχης Γεώργιος Καπετζώνης, καταδιωκόμενοι ανηλεώς από τους ελασίτες, να ζητήσουν καταφύγιο στα Τάγματα Ασφαλείας. Τα Τάγματα Ασφαλείας (σε αντιδιαστολή με τα Τάγματα Ευζώνων) άρχισαν να δημιουργούνται ως αυτόνομα τάγματα αυτοάμυνας έναντι των κομμουνιστικών επιθέσεων, όπως για παράδειγμα αυτό που συγκρότησε στην Σπάρτη τον Νοέμβριο του 1943, ο αδελφός του Τηλέμαχου Βρεττάκου, Λεωνίδας, αμέσως μετά την δολοφονία του Τηλέμαχου. Ήταν ένας αγώνας επιβίωσης με πολλές πτυχές, ποικιλόμορφες διεξόδους και αναρίθμητα αδιέξοδα.

Τα Τάγματα Ασφαλείας στην Νότια Πελοπόννησο, έχοντας λαϊκό έρεισμα από τον κατά συντριπτική πλειοψηφία εθνικόφρονα πληθυσμό, αποκτούν την δική τους δυναμική και ενισχύονται με μαζικές εθελοντικές κατατάξεις νέων ανθρώπων οι οποίοι αγανακτισμένοι από τις βιαιοπραγίες των κομμουνιστών επιθυμούν να τους πολεμήσουν. Την αθρόα κατάταξη πολιτών στα Τάγματα Ασφαλείας της Πελοποννήσου καθομολογεί και ο Αντώνης Πέτρουλας στο βιβλίο του «Η οδύσσεια ενός αμετανόητου κομμουνιστή» που εκδόθηκε το 2012: «Εμείς αυτό τον κίνδυνο – της στρατολόγησης –  δεν τον είχαμε αντιληφθεί όσο έπρεπε από την αρχή, με αποτέλεσμα μέχρι τα μέσα του 1944, οι δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας να είναι τριπλάσιες των ανταρτών». Αυτά παραδέχεται ο Πέτρουλας.

Τα Τάγματα αναφύονται σαν μανιτάρια, ως έκφραση συλλογικής αυτοάμυνας των κατοίκων. Στη Νότιο Πελοπόννησο (Λακωνία και Μεσσηνία) τα Τάγματα Ασφαλείας εξαπλώνονται με μεγάλη ταχύτητα παντού:

Στην Σπάρτη συγκροτείται το τάγμα του «Ελεύθερου Ελληνικού Στρατού “Λεωνίδας”» (Πρώτο Τάγμα Ασφαλείας Σπάρτης) αρχικά υπό τον Λεωνίδα Βρεττάκο, γεωπόνο, αδελφό του Τηλέμαχου, ο οποίος το συγκροτεί αμέσως μετά την απελευθέρωσή του από ομαδα εθνικοφρόνων ανταρτών από την αιχμαλωσία του από τον ΕΛΑΣ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, με υπαρχηγό τον (μετέπειτα δήμαρχο Σπάρτης) Βενιζέλο Ζερβέα, στρατιωτικό σύμβουλο και διοικητή αμύνης Μυστρά τον ταγματάρχη Κωνσταντίνο Κωστόπουλο, και διοικητή τάγματος τον ταγματάρχη Παναγιώτη Δεμέστιχα. Σταδιακά συγκροτούμενο, απαρτίζεται από πέντε λόχους: τον 1ο λόχο (Μυστρά) με 170 άνδρες με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Γεώργιο Περιβολιώτη και υποδιοικητή τον Δημήτριο Δημητρακάκη, τον 2ο  λόχο (Σπάρτης) με 160 άνδρες και διοικητή τον λοχαγό Ιωάννη Τσόμπο, τον 3ο λόχο (Μαγούλας) με 160 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Βένο, ο οποίος φονευθείς από τους κομμουνιστές ανικαταστάθηκε από τον ανθυπολοχαγό Ανάργυρο Ψυχογυιό, και μετά τον βαρύ τραυματισμό και αυτού, από τον ανθυπολοχαγό Σπύρο Βαλασάκο, τον 4ο λόχο (Σκλαβοχωρίου-Ανωγείων) με 140 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα, και τον 5ο λόχο (Γυθείου) με 150 άνδρες και διοικητή τον ανθυπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο.

Αρχές του 1944, ο λόχος Γυθείου αναβαθμίζεται σε αυτόνομο τάγμα ασφαλείας (Δεύτερο Τάγμα Ασφαλείας Λακωνίας), αρχικά υπό τον ταγματάρχη Κυριάκο Παπαλεκάκο και τον υπολοχαγό Β. Μανωλάκο (και στη συνέχεια και διαδοχικά υπό τον ταγματάρχη Κωνσταντίνο Κωστόπουλο, τον ταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόπουλο, τον ταγματάρχη Παναγιώτη Δεμέστιχα, και τέλος τον υπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο), και διοικητή Ασφαλείας τον μοίραρχο Γεώργιο Μουρκόγιαννη. Απαρτίζεται από έξι λόχους: τον 1ο λόχο (Πετρίνας) με διοικητή τον υπολοχαγό Ιωάννη Λειβάδη και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Παναγιώτη Ταβουλάρη, τον 2ο λόχο (Σκάλας) με διοικητή τον λοχαγό Ιωάννη Τσόμπο, τον 3ο λόχο (Αρεοπόλεως) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Δημήτριο Γορανίτη και στη συνέχεια τον ανθυπολοχαγό  Γεώργιο Τζαννετάκο, τον 4ο λόχο (Καρυόπολης) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Νικόλαο Κατσαρέα, και μετέπειτα τον ανθυπολοχαγό Σπύρο Βαλασάκο, τον 5ο λόχο (Οιτύλου) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Πάνο (Παναγιώτη) Κατσαρέα, και τον 6ο λόχο (Γυθείου) με διοικητή τον ανθυπολοχαγό Αλέξανδρο Καραδημητρόπουλο. Όπως είναι εμφανές από την διοικητική τους σύνθεση, υπήρχε ευρεία κινητικότητα στην εναλλαγή των διοικητών.

Τάγματα Ασφαλείας αναφύονται και στην Μεσσηνία: στην Καλαμάτα υπό τον ανθυπολοχαγό Νικόλαο Θεοφάνους, στον Μελιγαλά αρχικά υπό τον ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα  και στη συνέχεια υπό τον ταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόπουλο, και στους Γαργαλιάνους  (και Πύλο) υπό τον ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα, ιδιαιτέρως διακριθέντα στο αλβανικό μέτωπο.

Την ανάδυση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο, τις ηγετικές τους προσωπικότητες και την ιδεολογία από την οποία εμφορούνται περιγράφει ο αριστερόστροφος ιστορικός Γιάννης Καρακατσιάνης στο προαναφερθέν έργο του «Ο πόλεμος στη Μάνη» που εκδόθηκε το 2014: «Στην Πελοπόννησο δημιουργήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας ως χωριστές αυτόνομες ομάδες στην περιοχή της Λακωνίας (από τους τελευταίους μήνες του 1943), στην Κόρινθο (4.1.1944), στον Πύργο (19.1.1944), στην Πάτρα (20.1.1944). Έφτασαν στο σημείο να αναπτυχθούν πλήρως έως την Άνοιξη του 1944 και σε άλλες περιοχές της νότιας Πελοποννήσου. Στις μεγάλες πόλεις, με έδρες την Τρίπολη, τη Σπάρτη, το Γύθειο, τον Μελιγαλά και τους Γαργαλιάνους, οργανώθηκαν πέντε μεγάλα Τάγματα, που αριθμούσαν περίπου 4.000 οπλίτες κι αξιωματικούς, ενώ αρκετά, μικρά, «εθελοντικά» Τάγματα, που δεν υπάγονταν στην κεντρική διοίκηση, ήταν διάσπαρτα στη νότια Πελοπόννησο (περιοχή Αρεόπολης και Οιτύλου, μεσσηνιακή Μάνη)…

»Ο αντισυνταγματάρχης Κ. Κωστόπουλος, ο αντισυνταγματάρχης Π. Εξαρχάκος, ο ταγματάρχης Π. Δεμέστιχας κι ο ταγματάρχης Π. Ζαρουχλιώτης ήταν αυτοί που επάνδρωσαν κι ανέλαβαν να σχηματοποιήσουν σε Σύνταγμα Ασφαλείας το ήδη έτοιμο δίκτυο αξιωματικών στις μεγάλες πόλεις της Μάνης (Αρεόπολη, Γύθειο), από τους τελευταίους μήνες του 1943. Ορισμένοι κατώτεροι κυρίως αξιωματικοί (Σκάλκος, Καραδημητρόπουλος, Μουρκογιάννης, Κατσαρέας) θα αναλάβουν λίγο αργότερα μια πιο εξειδικευμένη δράση: την καθοδήγηση των Ταγμάτων Ασφαλείας και στην περιοχή της Μέσα Μάνης, με δράση εναντίον των αριστερών της περιοχής.

»Εν συνεχεία, σχετικά με την περιοχή της νοτίου Πελοποννήσου, οφείλουμε να επισημάνουμε την άμεση σχέση των Ταγμάτων Ασφαλείας με τον Ε.Σ. – ή, καλύτερα με τμήμα του… Στο σημείο αυτό μπορούμε να προσθέσουμε το γεγονός ότι ο Π. Κατσαρέας, μετέπειτα ιθύνουσα μορφή των δεξιών δικτύων της Μάνης, διακρίθηκε κατά την παρουσία του στον Ε.Σ., και αξίζει να επισημανθεί ότι οι γερμανικές υπηρεσίες είχαν θετική άποψη γι’ αυτόν. Ο Κατσαρέας, απότακτος αξιωματικός του αποτυχημένου κινήματος του 1935, καταγόμενος από την Πολιάνα (Άγιος Νίκων), ενεργοποιείται δυναμικά στη ζύμωση των δικτύων των αξιωματικών κατά το 1943 στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης και αποτελεί σημαντική προσωπικότητα που έπαιξε σημαντικό ρόλο με τη δράση του στα Τάγματα Ασφαλείας. Ίδιο δυναμικό ρόλο πρόκειται να διαδραματίσει κι ο Λεωνίδας Βρεττάκος, αδερφός του Τηλέμαχου, ο οποίος μετά τη δολοφονία του αδελφού του, αναλαμβάνει δυναμικές πρωτοβουλίες για τη σύσταση δεξιών δικτύων, που θα οδηγήσουν στη δημιουργία ισχυρών ομάδων Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή.

»Ακολούθως, αξίζει να σημειωθεί ότι τα Τάγματα Ασφαλείας στην Μάνη μπορούν να διακριθούν αρχικά από τα Τάγματα Ευζώνων. Στις περισσότερες περιοχές της Μάνης – θα δούμε ωστόσο ότι κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στη μεσσηνιακή Μάνη – εντοπίζουμε κατ’ αρχάς τα καθ’ εαυτά Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δηλαδή εθελοντικούς σχηματισμούς υπό την αρχηγία των στελεχών του διαλυμένου εθνικού στρατού, που ζήτησαν όπλα από τους Γερμανούς, για να προστατευτούν και να πολεμήσουν το ΕΑΜ. Αυτοί οι σχηματισμοί εντάσσονταν σε παρόμοιους σε ολόκληρη τη νότια Πελοπόννησο, οι οποίοι σχηματίσθηκαν “κεχωρισμένως και τοπικιστικώς” – κατά τη φράση που αποδίδεται στον ίδιο το Ράλλη – , ώσπου να ενοποιηθούν την Άνοιξη του 1944 με την ονομασία “Β΄ Αρχηγείον Χωροφυλακής Πελοποννήσου” με έδρα την Τρίπολη κι αρχηγό τον Παπαδόγγονα.

»Τα άτομα που επάνδρωσαν τα Τάγματα στο νότιο-ελλαδικό κόσμο φαίνεται να είχαν κοινή αντικομμουνιστική ιδεολογία και ότι στην πλειονότητά τους προέρχονταν από κατώτερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα. Ήταν ακόμη κι άτομα που στράφηκαν σ’ αυτά για προστασία από αντίποινα ή από ανάγκη για να διατηρήσουν κεκτημένα αγαθά. Βέβαια οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι την ηγεσία των Ταγμάτων αποτελούσαν άτομα που ανήκαν στην κοινωνική ελίτ της περιοχής τους (Καμαρινέας στη μεσσηνιακή Μάνη), στρατιωτικοί (Κατσαρέας, Καραδημητρόπουλος κ.ά.), οι οποίοι νωρίτερα ανήκαν στον Ε.Σ., ή άτομα που ανήκαν στα μεσαία στρώματα της τοπικής κοινωνίας τους… Το θεωρητικό υπόβαθρο του αντικομμουνιστικού μετώπου εκφραζόταν ιδεολογικά στα κείμενα που συνόδευσαν την, αριστοτεχνικά κατευναστική στη σχέση του με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ την πρώτη φορά, πρώτη κάθοδο του Πάνου Κατσαρέα και την οργάνωση στη Μάνη των ομάδων δράσης εναντίον των κομμουνιστών. Η κάθοδος αυτή ήταν αριστοτεχνικά οργανωμένη από ιδεολογική σκοπιά…

»Οι πολιτικές βλέψεις του Κατσαρέα ήταν κοινό μυστικό στους κύκλους των μελών της οργάνωσής του στη Μάνη. Οι πολιτικές του θέσεις αποτέλεσαν εφαλτήριο για τη μετέπειτα πορεία του στα Τάγματα Ασφαλείας, καθώς λόγω της ρητορικής του δημαγωγίας (έτσι αποκαλεί την ρητορική του δεινότητα ο Καρακατσιάνης) στα μανιάτικα χωριά έγινε τρομερά δημοφιλής. Συγκλόνιζε το μανιάτικο κόσμο των δεξιών δικτύων και τους ουδέτερους “νοικοκυραίους” – που επιζητούσαν διατήρηση του κοινωνικού status – , συμπλέκοντας τον εθνικό πατριωτισμό με την αγιοποίηση του τοπικού παρελθόντος: η τιμημένη από το παρελθόν και τους βυζαντινούς χρόνους Ιστορία ερχόταν στα πύρινα από συναισθηματισμό λόγια του να συναντηθεί και να ολοκληρωθεί στο ένδοξο μανιάτικο παρελθόν, που το απειλούσε ο κομμουνισμός. Ίδια ιδεολογική βάση εμπεριείχαν και τα κείμενα του έτερου θεωρητικού εκφραστή των Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή, του Λεωνίδα Βρεττάκου, γεωπόνου και αδελφού τού, όπως προειπώθηκε, Τηλέμαχου.

»Αυτής της μορφής τα ιδεολογήματα, που εδράζονται στις βασιλόφρονες θέσεις εναντίον του κομμουνιστικού κινδύνου και εντάσσονται στην προσπάθεια να αποτραπεί η οποιαδήποτε κατάλυση του προπολεμικού συστήματος εξουσίας, που το απειλούσαν οι κομμουνιστικές ιδέες, ακολουθούσαν τα πρότυπα των δεξιών οργανώσεων της πρωτεύουσας. Ο Π. Δεμέστιχας, πρωτεργάτης στη ίδρυση των Ταγμάτων στη νότια Πελοπόννησο, σε μεταγενέστερη έκθεσή του για τη δικαιολόγηση της δράσης των Ταγμάτων στη Λακωνία σημείωνε τον κίνδυνο της μετατροπής της Αντίστασης από τις αρχές του 1944 σε κοινωνική απειλή, μια και αυτή: “ενεργεί από καιρού ήδη ως κοινωνική επανάσταση”. Ο Κατσαρέας κι ο Βρεττάκος ακολουθούσαν την ίδια ερμηνεία της πολιτικής κατάστασης. Η Κατοχή για τον Κατσαρέα ή τον Βρεττάκο δεν αποτελούσε ρήξη στην προπολεμική κανονικότητα του βίου, αλλά μια κατάσταση που οι Μανιάτες έπρεπε να υπομείνουν με καρτερικότητα, καθώς η ανάπτυξη του ΕΑΜ, δηλαδή του “εαμοσλαυικού κομμουνισμού”, συνιστούσε απειλή. Η απειλή αυτή οριζόταν από τον Κατσαρέα ως “εθνική απειλή”, ενώ για τον Βρεττάκο υπέκρυπτε και μια απειλή κατάλυσης κάθε κοινωνικής τάξης – δηλαδή ανατροπής του παρόντος κοινωνικού status, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ρήξη με το παρελθόν…

»Στη μεσσηνιακή Μάνη, η αυτόνομης δράσης ένοπλη ομάδα του αντιεαμικού δεξιού κτηματία Καμαρινέα αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο με τα δεξιά δίκτυα στην Καλαμάτα. Για τους δεξιούς, ο ρόλος του στην περιοχή ήταν να προστατεύει την ιδιοκτησία των πολιτών από τις αυθαιρεσίες του ΕΛΑΣ. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση δεξιού πληροφορητή: “Η παρουσία του Καμαρινέα υπήρξε καταλυτική για τη σωτηρία της περιοχής. Ο Καμαρινέας γλίτωσε την περιοχή από τις κλεψιές των ανταρτών”. Ο Καμαρινέας θα αποτελέσει και τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο Λεωνίδα Βρεττάκο και την παρακρατική ομάδα του και στην ομάδα Ταγμάτων Καλαμάτας…

»Η ομάδα Καμαρινέα, μετά τις επαφές του αρχηγού της με τον Λεωνίδα Βρεττάκο (από το 1944;), θα ισχυροποιηθεί και θα αποτελέσει βασική ομάδα δίωξης των κομμουνιστών στη μεσσηνιακή Μάνη. Έτσι, τα Τάγματα Ασφαλείας στη μεσσηνιακή Μάνη, μέσω της δράσης του Καμαρινέα, δικαιολογούν την ύπαρξή τους στην περιοχή. Ιδεολογικό τους επιχείρημα ήταν ο “αμυντικός” χαρακτήρας της δράσης τους εναντίον της “Εαμικής τρομοκρατίας”, που απειλούσε την ιδιοκτησία των κατοίκων των χωριών. Θα λέγαμε ότι η ομάδα του Καμαρινέα προσιδιάζει περισσότερο στα τάγματα των “εθελοντικών αντιεαμικών ομάδων”, που δρούσαν περισσότερο αυτόνομα και χωρίς κάποια άμεση υπαγωγή σ’ έναν ενιαίο διοικητικό μηχανισμό. Τα περισσότερα μέλη της ομάδας του Καμαρινέα ήταν άτομα τα οποία είχαν σκοπό να προασπίσουν τις περιουσίες τους, και ειδικότερα τα αποθέματα λαδιού που κάθε οικογένεια της μεσσηνιακής Μάνης είχε στις αποθήκες της. Αυτά απειλούνταν από πραγματικές ή φανταστικές επιθέσεις της “Εαμικής τρομοκρατίας”, κατά μια προσφιλή φράση μελών της ομάδας. Συνεπώς πρόκειται για ανθρώπους που ανήκαν στους λεγόμενους “νοικοκύρηδες”, και δεν είχαν, άμεση τουλάχιστον, σχέση με στρατιωτικές ενέργειες». Αυτά αναφέρει ο Καρακατσιάνης.

Μια αντίστοιχη προσπάθεια αυτοάμυνας επιχειρείται και στους Μολάους της Λακωνίας, όπου δημιουργείται μία φρουρά με αυθόρμητη πρωτοβουλία των κατοίκων, χωρίς αυτή να έχει συγκεκριμένη στρατιωτική δομή ή την απαιτούμενη εμπειρία. Την αντίσταση της φρουράς των Μολαϊτών πολιτών, οι οποίοι ουδεμία στρατιωτική πείρα έχουν, και κατά κανένα τρόπο δεν αποτελούν «τάγμα ασφαλείας»,  κάμπτει εύκολα ο ΕΛΑΣ του Πάρνωνα στο τέλος Δεκεμβρίου του 1943, ο οποίος εισέρχεται στην πόλη υπό τον Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλο), απεσταλμένο στην Πελοπόννησο από τον  Άρη Βελουχιώτη. Εκεί προβαίνει σε λεηλασίες και πυρπολήσεις σπιτιών και καταστημάτων, σε συλλήψεις, ταπεινώσεις, και κακοποιήσεις των συλληφθέντων, και φυσικά σε μαζικές εκτελέσεις επί δικαίων και αδίκων, ρίχνοντας τους συλληφθέντες, ενώ πολλοί ήσαν ακόμη ζωντανοί, στην Τρύπα του Ταράτσα, στον Πάρνωνα. Η ίδια ακριβώς τραγική σκηνή επαναλαμβάνεται στις 15 Ιουνίου του 1944 στο Βαλτέτσι όταν 1.300 ελασίτες επιτίθενται εναντίον 200 πολιτών ανθιστάμενων στην επίθεση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, το οποίο τους χαρακτηρίζει ως «ακραίο φυλάκιο του Τάγματος Ασφαλείας Τριπόλεως».

Όταν πάντως, στις 5 Μαΐου του 1944, ο ΕΛΑΣ επιχειρεί να καταλάβει την Σκάλα, όπου για πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με πραγματικό λόχο τάγματος ασφαλείας που υπερασπίζεται την πόλη (υπό τον Ιωάννη Τσόμπο), και παρά την πολλαπλάσια δύναμη που ρίχνει στην τετράωρη μάχη που ακολουθεί (1.500 άνδρες), αποτυγχάνει, και αναγκάζεται να αποσυρθεί με βαρύτατες απώλειες.

Η ζοφερή κατάσταση που επικρατούσε στην ύπαιθρο εκείνη την εποχή, και που οδήγησε τελικά στην αναγκαιότητα συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, αναδεικνύεται επίσης, στην Λακωνία τουλάχιστον, από τις εγγραφές ενός εμπόρου του Γυθείου, του Ζαχαρία Τσιγκάκου, ο οποίος κρατούσε αναλυτικό ημερολόγιο των όσων συνέβαιναν (εξεδόθη από τον εγγονό του το 2005 με τίτλο «Γεγονότα στο Γύθειο από 9-4-1941 έως 27-12-1947»). Διαβάζουμε:

20/10/1943: Περνάμε ημέρες πιέσεων και η ύπαιθρος υποφέρει λόγω των ανταρτών…

26/10/1943:  Οι κάτοικοι της υπαίθρου δεν γνωρίζουν τι να πράξουν. Οι αντάρτες τους τρομοκρατούν, οι Γερμανοί τους καίγουν τα χωριά.

19/11/1943: Η ύπαιθρος έχει μεταβληθεί σε κόλαση. Οι αντάρτες συλλαμβάνουν χωρικούς. Λέγεται ότι έχουν εκτελέσει και από τους συλληφθέντες…

1/12/1943: Προσέρχονται αθρόα και κατατάσσονται στο Τάγμα Ασφαλείας.

20/12/1943: Προσέρχονται χωρικοί στην πόλη μας και κατατάσσονται στο Τάγμα Ασφαλείας δηλώνοντας μετάνοια διότι όλοι σχεδόν ήταν μέλη του ΕΑΜ.

1/1/1944: Συνέλαβαν πολλούς άνδρες και γυναίκες οι του Τάγματος Ασφαλείας. Αλλά και οι αντάρτες δεν ήταν ήσυχοι. Συνέλαβαν ανθρώπους, παρέλαβαν ποίμνια και άλλα ζώα, λεηλάτησαν οικίες και έκαψαν αρκετά σπίτια…

4/1/1944: Έχουν συγκεντρωθεί στην πόλη μας πολλοί χωρικοί από τα γύρω χωριά φεύγοντας από τους αντάρτες.

26/1/1944: Πρωί-πρωί που ξυπνήσαμε είδαμε αρκετά αυτοκίνητα γύρω στην πλατεία… Πλήθος κόσμου περιέργων και αρκετοί αναχωρούντες Έλληνες που θέλουν να εγκατασταθούν στην Αθήνα για να φύγουν από τους αντάρτες διότι τους φοβούνται.

29/3/1944: Περί την πρώτη νυχτερινή αναχώρησε στρατός για Κότρωνα-Νύφι και για Αρεόπολη συνοδεύοντας τον λοχαγό κ. Πάνο Κατσαρέα ο οποίος θα ιδρύσει τάγμα ασφαλείας στην Αρεόπολη.

31/3/1944: Απόγευμα ώρα μία και μισή ήλθε μέρος του στρατού από Αρεόπολη, συνέλαβε περί τους πενήντα-εξήντα αντάρτες και πολλούς που οικειοθελώς ακολούθησαν να καταταγούν στο τάγμα.

28/6/1944: Στην Ανατολική Μάνη, Κότρωνα έως Λάγια, ιδιαίτερα στα χωριά Νύφι και Κάβαλο, οι αντάρτες δρουν, συλλαμβάνουν άνδρες και γυναικόπαιδα, καίνε σπίτια, αρπάζουν σιτηρά, λάδια και ζώα, λέγεται ότι έχουν γίνει και φόνοι πολλοί.

30/6/1944: Σε όλα τα χωρία της Μάνης, Ανατολικής και Δυτικής, επικρατεί τρομοκρατία. Λέγεται ότι εκτέλεσαν πολλούς οι αντάρτες στον τέως Δήμο Καρυουπόλεως.

7/7/1944: Μαθαίνουμε πολλές εκτελέσεις εκ μέρους των ανταρτών, μάλιστα πήγαν πλησίον της Πετρίνας και εκτέλεσαν άνδρες και γυναίκες, κατ’ άλλους οκτώ και κατ’ άλλους δεκαπέντε. Ο λόχος Πετρίνας (οι άνδρες) αναγνώρισαν μερικούς από αυτούς οι οποίοι είναι από την Δυτική Μάνη… Ήλθαν περί τις σαράντα-πενήντα γυναίκες και κάθε μία έχει και από ένα μωρό. Τις κρατούσαν οι αντάρτες αρκετές ημέρες  και τις άφησαν, όλες ξυπόλητες και παλιά ρούχα. Στην ύπαιθρο είναι κόλαση.

9/7/1944: Μαθαίνουμε όλο και νέες εκτελέσεις εκ μέρους των ανταρτών.

Αυτά καταγράφονται στο ημερολόγιο του Ζαχαρία Τσιγκάκου. Όσο για τον Πάνο Κατσαρέα, εμβληματική μορφή του σύγχρονου ελληνικού εθνικισμού, που δολοφονήθηκε σε ενέδρα στις 20 Μαρτίου του 1947, αυτός συνήθιζε να λέει στους συναγωνιστές του:

«Τα έδωσες όλα για την Ελλάδα;

Αν δεν έδωσες τη ζωή σου, δεν έδωσες τίποτε»

  Η ωμή αλήθεια

Που καταλήγουμε; Η αλήθεια είναι πικρή αλλά πρέπει να λεχθεί. Μετά τα μέσα του 1943, με εμφανή πλέον την επερχόμενη οριστική ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο, στα μυαλά των Ελλήνων δεν υπήρχε ξένος κατακτητής που έπρεπε να πολεμηθεί πάση θυσία. Υπήρχε η επόμενη μέρα. Όσοι θεωρούσαν ότι η επικρεμάμενη απειλή βίαιας επιβολής ένός κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν «κίνδυνος-θάνατος»,  επέλεξαν να τον πολεμήσουν αποδεχόμενοι βοήθεια και από τον διάβολο ακόμα. Σε αυτή τους την προσπάθεια επεζήτησαν και επέτυχαν να διασφαλίσουν στήριξη, εξοπλισμό και εφοδιασμό, τόσο από τους Γερμανούς, που βρίσκονταν ακόμη στην Ελλάδα αλλά ήταν σε διαδικασία αποχώρησης, όσο και από τους Άγγλους που σύντομα θα τους αντικαθιστούσαν.

Όσοι πίστευαν ότι ο κομμουνισμός ήταν το μέλλον, επεδίωξαν να εξοντώσουν τους Ελληνες που δεν το πίστευαν και που ήταν αποφασισμένοι να τους πολεμήσουν. Αυτό ακριβώς έκαναν οι ελασίτες, επιζητώντας και την βοήθεια των όποιων σλάβων κομμουνιστών ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν, ακόμα και με το εθνικό κόστος απώλειας των εδαφών της Μακεδονίας-Θράκης τα οποία όφειλαν να εκχωρήσουν στους ερυθρούς βαλκάνιους γείτονες και συντρόφους τους, σύμφωνα με το διεθνιστικό τους καθήκον, με την ελπίδα ότι ο Κόκκινος Στρατός της Μόσχας θα ξεχύνονταν κάποια στιγμή και στην ελληνική γη επιβάλλοντας τον κομμουνισμό. Άλλωστε αυτό πράγματι έπραξε ο Κόκκινος Στρατός σε πολλές ευρωπαϊκές (και γειτονικές) χώρες, στις οποίες και επέβαλε τελικά το κομμουνιστικό καθεστώς μέσα από την δυναμική και τις τύχες του πολέμου.

Η αλήθεια είναι ότι την εποχή εκείνη η Ελλάδα ζούσε την δίνη ενός αρχόμενου εμφύλιου, που ουσιαστικά επέπρωτο να διαρκέσει μία ολόκληρη εξαετία (1943-1949), και συνακόλουθα, όπως σε κάθε εμφύλια σύρραξη, οι λέξεις ήρωας και προδότης είναι συνάρτηση της οπτικής γωνίας από την οποία βλέπει κάποιος τα πράγματα. Το φαινόμενο αυτό των εμφυλιοπολεμικών συρράξεων που αναδύθηκε ως συνέπεια της δραματικής ασυνέχειας που επέφερε στην κοινωνική δυναμική ο πόλεμος, δεν ήταν μόνο ελληνικό, αλλά πανευρωπαϊκό. Όπως ορθά παρατηρεί ο Βούλγαρος ιστορικός Ιορντάν Μπάεφ στο έργο του «Μια ματιά απ’ έξω: ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα» που εκδόθηκε το 1999: «Το ζήτημα της μετεξέλιξης του εθνικοπατριωτικού αγώνα κατά των κατακτητών σε εσωτερική πολιτική σύγκρουση για τη μεταπολεμική επικράτηση κατέχει ιδιαίτερη θέση στις μελέτες της νεότερης δυτικοευρωπαϊκής ιστορικής έρευνας…  Με αυτή την έννοια, η Αντίσταση πήρε τη μορφή και εμφυλίου πολέμου». Αυτά από τον Μπάεφ.

Τηρουμένων των αναλογιών, οι Έλληνες εθνικιστές βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, όταν κάποιοι κατ’ όνομα μόνον Έλληνες επεδίωκαν να τον εξοντώσουν, αναγκάζοντάς τον να συμμαχήσει προσωρινά με τους Τούρκους, με το σκεπτικό ότι αυτοί που τον πολεμούσαν δεν ήταν στην πραγματικότητα Έλληνες αλλά «πιο Τούρκοι από τους Τούρκους». Ο Ανδρούτσος κατηγορήθηκε από τους εχθρούς του ως προδότης. Ήταν όμως προδότης; Από την δική τους οπτική γωνία οι Ελληνες εθνικιστές είχαν να επιλέξουν μεταξύ δύο βαρβάρων, των απερχόμενων αλλόφωνων Γερμανών κατακτητών και των επερχόμενων ελληνόφωνων κομμουνιστών κατακτητών. Σύμφωνα με την λογική: «το μη χείρον βέλτιστον», κάποιοι εξ’ αυτών επέλεξαν να συμμαχήσουν με τους πρώτους. Κατηγορήθηκαν από τους κομμουνιστές ως προδότες. Και ανταπέδιδαν τον ίδιο χαρακτηρισμό για τους κομμουνιστές. Ποιοι ήταν τελικά οι προδότες;

Από μία άποψη η τόσο καταχρηστικά πολυχρησιμοποιημένη λέξη «προδοσία» δεν έχει νόημα για μεγάλα παιδιά. Η προδοσία δεν μπορεί ποτέ να ανάγεται σε ιδεολογικά κριτήρια, είναι συνυφασμένη με τα «τριάκοντα αργύρια», με αμοιβή και ανταλλάγματα χάριν προσωπικής ιδιοτέλειας, και μόνον. Το θέμα, για μένα τουλάχιστον, είχε γίνει ευκρινές στις αρχές της δεκαετίας του 1970 που ζούσα στην Αγγλία, όταν ένας μεγάλος συντηρητικός βρετανός πολιτικός, ο Ήνωχ Πάουελ, εγκατέλειψε το συντηρητικό κόμμα για να προσχωρήσει στο κόμμα των Ιρλανδών προτεσταντών του Ώλστερ, της Βορείου Ιρλανδίας. Ήταν η εποχή της μεγάλης εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης των καθολικών Ιρλανδών του ΙΡΑ που επεδίωκαν μία ενιαία καθολική Ιρλανδία με τους προτεστάντες Ιρλανδούς του Βορρά που θεωρούσαν την δική τους (Βόρειο) Ιρλανδία ως αναπόσπαστο τμήμα τής κατά βάση προτεσταντικής (αγγλικανικής)  Μεγάλης Βρετανίας. Όταν ανακοίνωσε δημόσια την απόφασή του για απόσχιση από το συντηρητικό κόμμα, κάποιος από το ακροατήριο του φώναξε: «Ιούδα!». Ο Ήνωχ Πάουελ του απήντησε με βρετανικό φλέγμα και βρετανική ετοιμότητα: «ο Ιούδας πληρώθηκε, εγώ όχι».

Η ουσία της υποθέσεως είναι ότι τα επί μέρους στον κάθε εμφύλιο είναι πέραν του καλού και του κακού, ο εμφύλιος αυτός καθεαυτός είναι το απόλυτο κακό, και μέσα στο απόλυτο κακό της μαζικής ανθρώπινης παράκρουσης, οι όποιες διαβαθμίσεις της, και οι όποιοι χαρακτηρισμοί που εκτοξεύονται μεταξύ των σπαρασσομένων μερών,  δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, πέραν της επίκλησής τους για την δικαιολόγηση των απάνθρωπων και ανθρωποκτόνων πράξεων, που οι μετέχοντες σε αυτόν διαπράττουν ή υφίστανται.

Σε μας δεν μένει σήμερα παρά να ευχηθούμε να μην ξαναζήσει η πατρίδα μας τέτοιες καταστάσεις, και, μέσα σε ένα πνεύμα χριστιανικής μεγαλοψυχίας, να δεηθούμε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή όλων τους, δικαίων και αδίκων.


ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΛΕΧΡΙΤΕΣ

Χρίστος Γούδης
31/07/2015

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στον (τ)σύριζα για τον σουρεαλισμό. Ο τσίπρας καταγγέλλει την ζωϋ(φ)ίτσα για σουρεαλισμό, η οποία με τη σειρά της τον αρνείται διαρρήδην και μετά βδελυγμίας, διαρρηγνύοντας πάραυτα τα (πολυτελή) ιμάτιά της, και διατεινόμενη με το γνωστό ψυχ(ρ)οπαθές ύφος της, ότι: «όχι, αυτά που λέω και κάνω δεν είναι σουρεαλισμός» (φτου-φτου στον κόρφο της).

Εδώ σουρεαλισμός, εκεί σουρεαλισμός, τι είναι αυτός ο σουρεαλισμός επιτέλους; Το πρόβλημα της Ελλάδας, το έχω ξαναγράψει, είναι πρωτίστως πρόβλημα αισθητικής. Η απόρριψη του σουρεαλισμού ως ευρύτερου εικαστικού και λογοτεχνικού κινήματος είναι ίδιον της συντηρητικής σχολής σκέψεως, της οποίας τα μέλη, λόγω πνευματικής ακαμψίας, αδυνατούν να ανιχνεύσουν και να αποκρυπτογραφήσουν – να ξεκλειδώσουν, αν θέλετε – τα μηνύματά του. Από μία άποψη ο σουρεαλισμός αποτελεί αδιάψευστο κριτήριο ανθρωπολογικής κατάταξης, των πολιτικών εν προκειμένω, σε συντηρητικούς και νεωτεριστές. Το συγκεκριμένο μάλιστα περιστατικό με την κοκκινοσκουφίτσα και τον λύκο, συγγνώμη την ζωϋ(φ)ίτσα και τον τσίπρο ήθελα να πω, επιβεβαιώνει το αλάνθαστο του κριτηρίου. Δεν πιστεύω να μην είναι ορατό σε όλους μας ότι τόσο ο «αλέξης» όσο και η «ζωή» αποτελούν καραμπινάτα παραδείγματα συντηρητισμού (τι σου είναι το οικογενειακό περιβάλλον, το καθένα στο είδος του), παρά τις εναγώνιες προσπάθειές τους να ενδυθούν φαινοτυπικά τον μανδύα του ριζοσπαστικού (σπάστα όλα) αριστερισμού, τον οποίο στην πράξη αποποιούνται, ο πρώτος υποτασσόμενος στην mainstream ευρωγοτθική πολιτική και η δεύτερη υπηρετούσα κατά γράμμα και με υπερβάλλουσα σχολαστικότητα γριάς δασκάλας το τσιτάτο της: «θα σας ταράξουμε στην (αστική) νομιμότητα». Γι’ αυτό και βγάζουν καντήλες με τη λέξη «σουρεαλισμός», την οποία προφανώς θεωρούν βαρύτατη ύβρη, αρκετή για να σπιλώσει την πολιτική τους σταδιοδρομία.

Κι όμως, κάποια σουρεαλιστικά αριστουργήματα θα μπορούσαν να είναι συμβατά με υφές, φάσεις και διαστάσεις του (τ)σύριζα. Συνειρμικά, μου έρχεται στο μυαλό ένας πίνακας του Max Ernst με τίτλο «οι κυρίες τάδε και τάδε στο μπαλκόνι». Δεν θυμάμαι τα ονόματα τους στον πίνακα, θα μπορούσαν  να είναι «οι κυρίες Τασία και Θεανώ» ας πούμε. Η πρωτοτυπία του πίνακα έγκειται στο ότι στο μπαλκόνι κάθονται σε πολυθρόνες δύο φέρετρα! Αλληγορικά φυσικά της ακολουθούμενης αδιέξοδης, αν όχι θανατηφόρας, καταλυτικής, και καταληκτικής, για την Ελλάδα, άκρατης και άκριτης λαθρομεταναστευτικής πολιτικής τους. «Σ’ αυτά τα φέρετρα ακουμπά η Ελλάδα», σ’ αυτά και στα πολύ περισσότερα αυτών που φεύγουν λόγω της κρίσης, πηδώντας από τα μπαλκόνια, αυτών που αυτοχειριάζονται με θηλειές και καραμπίνες, αλλά και αυτών που αυτοκτονούν ψηφίζοντας αυτούς που ψηφίζουν, για να επαυξήσω ως προς τον αριθμό των φερέτρων τον ούτως ή αλλιώς πληθωριστικό ποιητικό λόγο του άγγελου σικελιανού, του και πάλιν «ουρανόθεν πεμφθέντος» να επισκοπήσει εκ του επέκεινα, δίκην εξωσωματικής μεταθανάτιας εμπειρίας (OBE: Out of the Body Experience), τον επιθανάτιο ρόγχο της πατρίδας μας… 

Κι οι δύο πάντως πρωταγωνιστές του πολιτικού μας φαρσοκωμικού μελοδράματος («όπερα μπούφα»), η υψίφωνος «ζωή» και ο πολλά βαρύτονος «αλέξης», ή μάλλον και οι τέσσερις ονομαστικά προαναφερθέντες συντελεστές της συντέλειας που συντελείται (μαζί με την «θεανώ» και την «τασία»), αποτελούν, παρ’ όλα αυτά, την φωτεινή όψη του (τ)συριζαίϊκου φεγγαριού. Γιατί υπάρχει και η «σεληνιασμένη» σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Γιατί, πέραν της καταπράσινης πασοκογενούς τοξικής κοινωνικής μούχλας που προσέβαλε μικροβιακά en mass τον (τ)συριζαίϊκο οργανισμό, υπάρχουν και οι λεχρίτες της «αριστερής μαούνας», οι οποίοι, παρά τις υποτιθέμενες αξιακής φύσεως αντιμνημονιακές τους αντιρρήσεις, παραμένουν επικολλημένοι ως λειχήνες στα ύφαλα του θαλασσοδαρμένου σκάφους (σκάφης;) του, αναρροφώντας στο έπακρον τα βο(υ)λευτικά τους προνόμια από την ισχνή πλέον αγελάδα που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούν «ελλάδα». Είναι όλοι αυτοί οι επί του παρόντος ευτυχώς ολίγοι (αριθμητικά και ποιοτικά), που λιγουρεύονται τα λεφτά και τις περιουσίες του λαού της, όπως οι παλιοί απεχθείς, επαχθείς, και επονείδιστοι μπολσεβίκοι που το έκαναν πράξη κάποτε στη Ρωσία. Για λίγο όμως. Ακόμη και επί σοβιετίας, πολλά από τα παρανοϊκά και χολερικά τους σχέδια τα ανέτρεψε, και γρήγορα μάλιστα, η ζωή (όχι η κωνσταντοπούλου, αυτή δεν είχε γεννηθεί ακόμη).

Θυμάμαι, όταν επισκέφθηκα κατά μήκος, πλάτος, και ύψος την Σοβιετική Ένωση, για ένα μήνα, το 1983 (επί Γιούρι Αντρόπωφ), προσκεκλημένος από συναδέλφους αστρονόμους, πολλά εκπληκτικά για μένα περιστατικά και καταστάσεις, που κάποτε ίσως αξίζει να τα περιγράψω λεπτομερώς. Ένα από αυτά, που έχει το νόημά του σήμερα με τα περί παιδείας νομοσχέδια του «μπαλτά» (χασάπικο μου θυμίζει, όχι πεντοζάλη), συνέβη στο γνωστό πανεπιστήμιο Λομονόσωφ, όταν μου ζητήθηκε από έναν πολύ γηραιό και σεβάσμιο φιλέλληνα ρώσο καθηγητή, που είχε λάβει στα νιάτα του ενεργό μέρος στην «Οχτωβριανή Επανάσταση» του 1917 (ήταν τότε, όπως μου είπε, δεκαεπτάρης), να του εξηγήσω τον επικατάρατο παπανδρεϊκό νόμο-πλαίσιο της παιδείας του 1982, του οποίου ένας από τους αρχιτέκτονες της διαστροφικής σύλληψής του ήταν ο Γιάννης Πανούσης! Του τα είπα όλα με λεπτομέρειες: υπέρμετρη και αλόγιστη συμμετοχή φοιτητών σε όλα τα συλλογικά πανεπιστημιακά όργανα και στις αποφάσεις που αυτά ελάμβαναν, ανατριχιαστική ισοπέδωση διδασκόντων με πληθωριστικούς κατ’ απονομή τίτλους διαφόρων βαθμίδων που σχεδόν όλοι τους συνοδεύονταν από το αγγελιόσημο «καθηγητής» (επίκουρος, αναπληρωτής) και που ο καθένας τους έκανε ότι ήθελε, κλπ. κλπ., προσδίδοντας κυριολεκτικά στο ελλαδίτικο «λαϊκό» πανεπιστήμιο την χριστιανική εντροπική (διαλυτική) του διάσταση τού «μη γνώτω η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του».  Κούνησε το κεφάλι του και μου είπε: «Παιδί μου» - ήμουν βλέπετε τριαντάρης τότε - «τα δοκιμάσαμε κι εμείς αυτά αμέσως μετά την Κόκκινη Επανάσταση. Δεν δούλεψαν, και τ’ αλλάξαμε». Περιττό να σας πω ότι για να μπεις στα κτίρια του Λομονόσωφ, περνούσες από διαδοχικούς αυστηρούς ελέγχους και η πειθαρχία των φοιτητών ήταν υποδειγματική και απόλυτη. Τ’ ακούτε εσείς της πολιτικά αλλήθωρης παλαιολιθικής «αριστερής πλατφόρμας»; Γκέγκε ή νούκου γκέγκε;;

 

ΦΟΡΟΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Χρίστος Γούδης
30/07/2015

Η εικόνα του τσιπραίϊκου σύριζα («τσύπριζα») αποτελεί εν πολλοίς την εικόνα της σημερινής κοινωνίας μας, αν οι δημοσκοπήσεις που συνεχίζουν να του δίνουν σαφές προβάδισμα έναντι των λοιπών κομματικών δυνάμεων (αδυναμιών θα ήταν η καταλληλότερη λέξη) είναι όντως αληθείς. Το ρεντίκολο, το ρεζίλι και τα σούργελα την στιγμή της αποθέωσής τους από μια κοινωνία με αντανακλαστικά βοδιού, αργά νωχελικά, νωθρά. Μέχρις ότου σημάνουν οι καμπάνες (της εφορίας, των απολύσεων, της ανεργίας, των περικοπών). Έχει ο Θεός των ζωντανών μέχρι τότε. Πιστοί στην αρχή της αδρανείας και της αυτοδικαίωσης, έτσι και ξαναγίνουν εκλογές πριν το μήνυμα φθάσει στους εγκεφάλους των βοοειδών, πριν δηλαδή παρέλθει ένα τρίμηνο από τώρα, η αγέλη θα εξακολουθεί να βόσκει μουγκανίζοντας στα φαντασιακά «πράσινα λειβάδια με τα κόκκινα άλογα» του τσύπριζα. Αναμένοντας μακαρίως (και ματαίως), όπως οι χιλιαστές, τις παραισθησιογόνες και ψυχεδελικές υποσχέσεις από την «δευτέρα παρουσία» τής για πρώτη φορά αριστερής διακυβέρνησης της χώρας. Μιας διακυβέρνησης απαλλαγμένης αυτή τη φορά από τα πρόθυμα υπάκουα τετράποδα (ΝΑΙ σε όλα και με τη γλώσσα έξω),  μια και το ελευθέρας βοσκής (χάϊ-χάϊ καλέ μου κυρ Μέντιε) και ελλαδίτικης ανεξαρτησίας κόμμα των τελευταίων (τελευταίων από πάσης απόψεως) θα το ’χουν κάνει Κούγκι!    

Στο μεταξύ, οι επιχειρηματίες παντός είδους σκούζουν για την κατάντια τους, ξεχνώντας ότι μεγάλο μέρος από αυτούς ψήφισαν σύριζα για να τους απαλλάξει από τον ένφια, τους φόρους και ότι άλλο είχαν στο κερδοσκοπικό μυαλό τους. Είναι και κάποιοι πάντως που την βγάζουν μια χαρά, όπως την έβγαζαν πάντοτε, καθότι η χώρα μας στην οικονομική της πραγματικότητα είναι δύο χώρες σε συσκευασία της μιας. Η μικρή χώρα των «κορόϊδων» που πληρώνουν, και η μεγάλη χώρα των «έξυπνων» της μαύρης εργασίας των λαθραίων, που ζούσαν και ζουν (και θα ζουν εσαεί, όσο δεν υπάρχει δικτατορία) πίνοντας εις υγείαν των «κορόϊδων». Τους «έξυπνους» δεν τους αφορούν οι φόροι και το φπα, ποτέ τους δεν δήλωναν τα εισοδήματά τους και ποτέ δεν πλήρωναν το κράτος, όλοι τους, οι λίγοι μεγαλοκαρχαρίες, τα πολλά σκυλόψαρα, και το απέραντο βασίλειο της μαρίδας. Ψηφίζουν όμως όλοι αυτοί οι «ευφυέστατοι», δυστυχώς για μας τα «κορόϊδα». Ο «τσύπριζα» είναι μια χαρά γι’ αυτούς, ως ο κατ’ εξοχήν πάροχος της φτηνής και αδήλωτης μαύρης εργασίας των λάθρο στους οποίους άνοιξε διάπλατα τις πύλες της εισόδου. Όλοι αυτοί που ζούνε στο παράλληλο ελληνικό σύμπαν του «δεν πληρώνω», δεν νοιάζονται για το αν οι τσυπριζαίοι ψεύδονταν προεκλογικά, για το αν άλλα έλεγαν και άλλα κάνουν, για την ασυνέπεια, την έλλειψη εθνικής αξιοπρέπειας, το ξεδιάντροπο της κωλοτούμπας τους, παρέα στα τέσσερα με τους ανέλους. Όχι μόνον δεν νοιάζονται, αλλά τα επικροτούν, γιατί έτσι συμπεριφέρονται και αυτοί οι ίδιοι στην προσωπική τους ζωή.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η χώρα της αναξιοπιστίας, της ρεμούλας, της εξάχνωσης, της παπαρολογίας, των καταλήψεων, του ξεσαλώματος, του ετσιθελισμού, των μπάφων, και της πολιτικής επιληψίας, ψηφίζει «τσύπριζα». Και οι «κουτόφραγκοι» κάθε φορά που βλέπουν τις μούρες των τσιπραίων που ζητιανεύουν με τουπέ, κι ακούνε το απύλωτο στόμα τους να δικαιολογείται στο δικό του πόπολο ότι «μας εκβιάζουν οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι», προσθέτουν και από μία επί πλέον ποινή, και από ένα ακόμη πρόστιμο, και από έναν επιπρόσθετο «φόρο τσυπριζαίϊκης βλακείας», που οι ευφυείς τσιπραίοι μετακυλούν στις πλάτες όλων ημών των «κορόϊδων». Και καλούμεθα να πληρώνουμε εμείς τα σπασμένα τους, τους παχυλούς μισθούς τους, τα αρχοντικά τους προνόμια και τα κοινοβο(υ)λευτικά τους αυτοκίνητα. Εις δόξαν της ελλαδίτικης σαπροφυτικής «δημοκρατίας» τους. Και τα πληρώνουμε. Ως πότε όμως;

 

ΑΠΟΣΥΝΑΓΩΓΟΣ Α ΛΑ «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»

Χρίστος Γούδης
29/07/2015

Ξαναζούμε ημέρες εντοπισμού μιας νέας «εγκληματικής οργάνωσης» περί τον βαρουφάκη και τους συν αυτώ, και μάλιστα διαβολικότερης και δολιότερης της Χρυσής Αυγής, καθότι ο αρχηγός της δεν απειλούσε απλά το πολίτευμα (αυτό κάπως τρώγεται) αλλά το εθνικό μας νόμισμα (άκου θράσος βρε παιδί μου), δηλαδή το ευρώ!!! Την ίδια λυσσαλέα απαξιωτική, και πιθανότατα συκοφαντική, εκστρατεία, την οποία ζήσαμε στα μίντια ως «χρυσαυγειάδα», την ζούμε σήμερα ξανά ως «βαρουφακειάδα» εναντίον ενός ανθρώπου, η εκκεντρικότητα του οποίου θεωρήθηκε απειλή για το «σύστημα». Η εκκεντρικότητα όχι ως εκκεντρικότητα καθεαυτή αλλά ως φορέας μηνυμάτων με τη δύναμη που έχει να δημοσιοποιεί πράγματα, «οράματα και θάματα», σε πολύ ευρύτερη κλίμακα από το «πεπερασμένο δέρας» της ελλαδίτικης υπάρξεως. Κοντολογίς ο φόβος για τις αλήθειες που μπορεί να αποκαλύπτει μόνον ο «τρελός του χωριού» ή επί το χριστιανικότερον ο «δια Χριστόν σαλός», ο εκάστοτε σαλεμένος ο οποίος απολαμβάνοντας συνήθως ασυλία λόγω της ψυχικής του διαταραχής, την έβγαζε λάδι μέχρι πρότινος, ακόμη και στο τσαρικό καθεστώς. Εκεί, τότε, στη μακρινή Ρωσία των τσάρων, η μόνη επιδεικνυόμενη ανοχή ήταν για τον τρελό του χωριού, τον «γιουροντίβι», και για τον γέροντα αναχωρητή, τον «στάρετς», τους καθ’ ημάς δηλαδή, τηρουμένων των αναλογιών, Βαρουφάκη και Παΐσιο. Οι καιροί όμως άλλαξαν. Σήμερα πού-τσάρος; Έτσι, σε επίπεδο ανθρώπων που κινούν τα νήματα πίσω από τον πλανητικό μπερντέ, τόσο οι ποιμένουσες και διοικούσες ρωσονεοτσαρικές χριστιανοσυμμορίες (ο Πούτιν αντί για δισεκατομμύρια ευρωρούβλια μοίραζε στον λαχαζάνη και στη βλαχαβάνη εικονίτσες με τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ και τους παρακινούσε να κάνουν το σταυρό τους), όσο και οι αντίστοιχες ευρωσαράφικες της Εσπερίας (λέγε με Δρακουλέσκου), δεν μασάνε από κάτι τέτοια. Άλλα μασάνε.

Τι ακριβώς όμως έκανε ο βαρουφάκης; Επίλεκτο μέλος του οικονομικού επιτελείου του τσάρεβιτς αλέξη, η «αυλή των θαυμάτων» του οποίου ήταν γεμάτη από παλαιοκομμουνιστικά παράσιτα, ρόζες, μιμόζες, λαφαζιζάνηδες, καταπράσινα πασοκόνια, κουστωδίες από «κιακερόνες» (φλύαρες και κακαρίζουσες) μπεμπέκες πασών των ηλικιών (η κυρία τασία εικάζω ότι θα πρέπει να είναι συνομήλικη με την Αφροδίτη της Μήλου), και κάποιες «αλλού γι’ αλλού» αλαφροΐσκιωτες, αλλά και χαϊκάληδες, τσακάληδες και χαΐνηδες επαναστάτες κραδαίνοντες βίτσες και παλαβίτσες, ο βαρουφόγιανης ήταν το νούμερο 1 του εν λόγω και έργω Διονυσιακού Θιάσου (ουδεμία σχέση με τον Διόνυσο Αττικής, όπου παιδιοθεν ανετράφη ο μικρός αλέξης).

Την στιγμή που οι «μπολσεβιριζαίοι» [είδος του φυτού bolshe-vicus syrizaius, κάτι σαν τον χοντρο-βίκο που γυρίζει και σ(φ)υρίζει], ετοιμάζονταν για την μεγάλη πατριωτική αρπαχτή (κατά το «μεγάλος πατριωτικός πόλεμος» του Στάλιν) αδειάζοντας τράπεζες και νομισματοκοπεία και τυπώνοντας δραχμορούβλια, ο ρομαντικός γιάνης αγιάνης των «Αθλίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, εκτελώντας προφανώς εντολές, «τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος», προσπάθησε στο μέτρο του δυνατού να εκπονήσει ένα εναλλακτικό νομισματικό καταπότι, σε περίπτωση που, παρά τις γονυκλισίες και τις παρακλήσεις μας (με τα τέσσερα, με τα τέσσερα, πολυχρονεμένοι μου αφέντες) για να παραμείνουμε γαντζωμένοι στο ευρώ, εκείνοι, οι γνωστοί ευρωνεφελίμ Θερναδιέροι, μας έστελναν αδιάβαστους χαρίζοντάς μας ένα αναπηρικό καροτσάκι, για να διαβούμε τον «ρουβίκωνα». Ζωΐτσα ακούς; Πες «ρουβίκωνα»!

Σε πρόσφατη πάντως συνέντευξη στον ουρανομήκη ΣΚΑΪ (καμία σχέση με «ουρανό» πολυτελούς αυτοκινήτου ή την «Ιερουσαλήμ του χρυσού», εβραϊστί «Γιερουσαλάϊμ σελ ζαχάβ», τουτέστιν το εθνικό εβραϊκό άσμα το αδόμενο την δεκαετία του ΄60 από την εθνική τους αοιδό Σουλύ Νατάχ και μετέπειτα εν χορώ ψαλλόμενο από τους κατατρεγμένους εβραίους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως στο «Ολοκαύτωμα», το αντικειμενικό και αδέκαστο ιστορικό φιλμ του Σπήλμπεργκ) ο τηρουμένων των αναλογιών ημέτερος Ιαβέρης, γιάνης πανούσης, έψεξε τον γιάνη αγιάνη βαρουφάκη για την πρωτοβουλία του να επεξεργασθεί ένα τέτοιο σχέδιο, συγχαίροντας παράλληλα τον εαυτό του για την δική του πρωτοβουλία να εκπονήσει αντίστοιχο σχέδιο προστασίας των Αθηνών από ενδεχόμενες ταραχές όταν οι τράπεζες διετάχθησαν να κατεβάσουν ρολά, εν αγνοία του πρωθυπουργού, ο οποίος μάλιστα, όταν του το επέδειξε, σχολίασε σχετλιαστικά το πόνημά του λέγοντας: «πάλι αστυνομικές ιστορίες γράφεις γιάννη;» (με δύο «νι» αυτός).

Με αυτά και με εκείνα ο γιάνης βαρουφάκης αναδεικνύεται σε χρήσιμο αποδιοπομπαίο τράγο, με τον τσύπριζα να πετάει την μπάλα στην εξέδρα, τον ευρωτσίπρα «αθώα περιστέρα» σαν αυτή που αμόλησε ο ίδιος τα Θεοφάνεια στον Πειραιά, και τους ανά τον κόσμο σαράφηδες τους υπηρετούντες τον «Παγκόσμιο Μινώταυρο» (έργο του Γιάνη Βαρουφάκη μεταφρασμένο και στα ελληνικά από τις  εκδόσεις Λιβάνη, 2012, διαβάστε το πριν απαγορευθεί και θα καταλάβετε «ίνα τι εφρύαξαν»  οι περιπλανώμενοι και παραπλανώντες διεθνείς αργυραμοιβοί) να ζητούν την κεφαλή του «Ιωάνη» επί πίνακι, για να κλείσουν επί τέλους το στόμα του που εκθέτει στην «πλέμπα» τα σκοτεινά σχέδιά τους. Καμιά τηλεοπτική Σαλόμη («Σαλόμ αλέϊχεμ») δεν θα βρεθεί για να του το πάρει (το κεφάλι);

Γιάνης Βαρουφάκης, με ξυρισμένο «χρυσαυγίτικο» κρανίο α λα Κασιδιάρη, καταζητούμενος ως ύποπτος συγκρότησης «εγκληματικής οργάνωσης» με σκοπό την επιβολή εθνικοσοσιαλιστικού (ναζιστικού) οικονομικού μοντέλου στη χώρα μας, τη χώρα  που γέννησε την ελευθερία, την δημοκρατία, και την πρόοδο, ρε γαμώ το!!! Το καθήκι!!! Δος τον αλέξη στο δικαστήριο της Χάγης, τον παλιομιλόσεβιτς. Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι πραγματικοί αριστεροί σοσιαλιστές: ο Χαφιέ Σολάνα και ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Άντε και σύντομα Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ!!!

 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΙ ΒΟΘΡΑΥΓΙΤΕΣ

Χρίστος Γούδης
26/07/2015 

Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο που μου έστειλε φίλος μου ο οποίος το ψάρεψε καθώς αυτό επέπλεε μεταξύ πολλών άλλων βοθρολυμάτων στα βρώμικα νερά του διαδικτύου, γραμμένο από έναν «λούμπεν» αυτοπροσδιοριζόμενο ως «χρυσαυγίτη»:

«Α, ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ!!!!
Τώρα μόλις έπεσε στην αντίληψή μου άρθρο του ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥ ΓΟΥΔΗ!!!
Είχαμε πέρυσι το "δρεπάνι και το καρότο" αλλά ήταν ο Αρχηγός φυλακή. Περιμέναμε να βγει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους... και να κλείσουν οι πόρτες σε αυτούς που είδαν "φως και μπήκαν"!!!
ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΟ με τη σφραγίδα της Ελληνικής Αυγής - Χρυσής Αυγής να υποστηρίζει το "Ν...ΑΙ" αρθρογραφώντας τη στιγμή που η επίσημη θέση του κόμματος λέει "ΟΧΙ";;;»

Να πληροφορήσω λοιπόν τον χυδαίο διαδικτυακό και κατά δήλωσή του «χρυσαυγίτη», αλλά και πολλούς παρόμοιούς του, ότι:

Δεν είδα «φως και μπήκα» στη Χρυσή Αυγή. Σκοτάδι είδα, από τις άδικες πολιτικές διώξεις και φυλακίσεις ανθρώπων που γνωρίζω, όπως ο Νίκος Μιχαλολιάκος και ο Ηλίας Κασιδιάρης, και αγανακτισμένος από τις κατηγορίες εναντίον τους που τους ενέπλεκαν σε συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση», αισθάνθηκα αμέσως την ανάγκη να καταθέσω δημόσια, σε τηλεοπτικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης, αυτά που γνωρίζω – για όσους γνωρίζω από αυτούς – και τα οποία ήταν αρκετά για να θεωρήσω τις κατηγορίες που τους αποδίδονταν ως υπερβολικές, αν όχι συκοφαντικές, και κινούμενες από μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το αν είχα δίκαιο ή άδικο θα φανεί σύντομα στην ακροαματική διαδικασία της εν εξελίξει δίκης τους, δεδομένου ότι η δικαιοσύνη αποδίδεται από το κοινό αίσθημα του λαού που παρακολουθεί την δίκη και απλά επιβεβαιώνεται από την απόφαση του δικαστηρίου η οποία οφείλει να είναι συμβατή με αυτό.

Θεωρώ ότι η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε κατάχρηση εξουσίας με το να «πακετάρει» σκόρπιες κατηγορίες ποικίλης βαρύτητας κατά συγκεκριμένων ατόμων, που ενδεχομένως κάποιοι εξ αυτών να μην ήταν καν χρυσαυγίτες, και να απαιτήσει από την δικαιοσύνη να δράσει κατά μιας πολιτικής συλλογικότητας όπως η Χρυσή Αυγή, μόνο και μόνο επειδή έχανε ψήφους (τους οποίους τελικά έχασε από παντού). Σωστό και δίκαιο θα ήταν να απαιτούσε από την δικαιοσύνη την ταχεία κατά περίπτωση διερεύνηση κάποιων χρονιζουσών σχετικών υποθέσεων και την επιβολή των καταλλήλων κυρώσεων, έτσι ώστε να χαράσσονταν έγκαιρα τα όρια μεταξύ πολιτικής δράσεως και χουλιγκανισμού, προς γνώση και συμμόρφωση όλων όσων έτειναν να υπερβούν τα όρια του πολιτικού μας πολιτισμού.

Αυτή ήταν η μόνη μου εμπλοκή με την Χρυσή Αυγή. Υπερασπιστική έναντι ανθρώπων που θεώρησα ότι αδικούνται. Στο ίδιο πλαίσιο ήταν και η σχετική μου παρέμβαση για το «δρεπάνι και το καρότο», υπερασπιστική ενός νέου ανθρώπου, αντίθετης πολιτικής ιδεολογίας με τη δικιά μου, του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ο οποίος έγινε στόχος μιας κακοήθους προσωπικής επιθέσεως από συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και διαχωρίζουν την πολιτική αντιπαράθεση από την προσωπική επίθεση και την επιχειρούμενη «δολοφονία χαρακτήρος», πρώτοι οι χρυσαυγίτες θα έπρεπε να το χειροκροτούν, αντί να το κατακρίνουν, καθότι συχνά-πυκνά είναι οι ίδιοι που πέφτουν θύματα της απαράδεκτης αυτής και δόλιας τακτικής των αντιπάλων τους.

Για να ξέρουμε πάντως γιατί μιλάμε, εγώ ουδέποτε «μπήκα» στην Χρυσή Αυγή, και ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να με «βγάλει» από κάπου που δεν ήμουν ποτέ. Συμπαραστάθηκα με επιτυχία στον αγώνα της διευρυμένης εθνικιστικής παράταξης της «Ελληνικής Αυγής», κατόπιν προσκλήσεως του επικεφαλής της στον Δήμο της Αθήνας Ηλία Κασιδιάρη, η οποία προσήλθε στις δημοτικές εκλογές με πολύ συγκεκριμένο αυτοδιοικητικό πρόγραμμα, το πολιτιστικό μέρος του οποίου εξέθεσα δημοσίως σε τηλεοπτικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης και το οποίο υπηρετώ κατά γράμμα ως Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο της Αθήνας. Να υπενθυμίσω επίσης ότι το εν λόγω διευρυμένο σχήμα υπερψηφίσθηκε από το 16% των Αθηναίων δημοτών, την στιγμή κατά την οποία η Χρυσή Αυγή στις μετά από μία εβδομάδα διεξαχθείσες ευρωεκλογές έλαβε στην ίδια ακριβώς περιφέρεια των Αθηνών το μισό από το ποσοστό που προανέφερα. Και ο νοών νοείτω.

Τώρα στο επίμαχο και κατά πολύ ουσιαστικότερο θέμα του ΝΑΙ ή ΟΧΙ του συριζαίϊκου δημοψηφίσματος. Υπήρξα υπέρμαχος του ΝΑΙ της κυβερνητικής ήττας στις διαπραγματεύσεις, ενός ΝΑΙ που θα μας διασφάλιζε όχι τόσο την οικονομική μας επιβίωση ή έστω λαθροβίωση, όσο την αποφυγή μιας συνακόλουθης εθνικής ταπείνωσης, αν το ΟΧΙ οδηγούσε σε ρήξη με τους εταίρους και συμμάχους μας, αυτούς του ΝΑΤΟ στους οποίους προσέτρεξε (επιτυχώς) ο συριζαίος υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς για να ακυρώσει τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο που απειλούσε να το δεσμεύσει για έναν ολόκληρο χρόνο για να διεξαγάγει, λέει, τις ναυτικές της ασκήσεις! Θέλει πολύ μυαλό για να σκεφθεί κανείς τι θα συνέβαινε αν ο Τσίπρας υιοθετούσε το ΟΧΙ των ανεγκέφαλων, που ο ίδιος το ζήτησε, το πήρε, και ευτυχώς, συναισθανόμενος τρέμοντας τις συνέπειες, το μετέτρεψε αυτοβούλως σε ΝΑΙ, φτύνοντας κατάμουτρα όσους τον πίστεψαν και βροντοφώναξαν ΟΧΙ;

Κατ’ αρχήν τι ήταν χρωματικά αυτό το ΟΧΙ του 61% της λαϊκής ψήφου; Μια κουρελού από κόκκινα, κίτρινα, γαλάζια και μπλε-σκούρα ΟΧΙ, το κάθε ένα από τα οποία πίστευε διαφορετικά πράγματα για το αύριο της Ελλάδας. Τα κόκκινα των μπολσεβίκων, τα κίτρινα των οργισμένων και χολωμένων, τα γαλάζια και μπλε-σκούρα των Ελλήνων εθνικιστών. Ποιος όμως θα είχε το πάνω χέρι, αν όντως επικρατούσε το ΟΧΙ ως πολιτική επιλογή; Οι παλαβίτσες, οι λαχαζάνηδες, οι σκατούληδες, η κάθε τασία και κάθε βλαχαβάνη, το «γιούρια-γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια», τα κολχόζ, οι λάθρο και το κακό συναπάντημα. Και στο βάθος, μην το ξεχνάτε αυτό, Τουρκία, σλαβανάκατοι, και σύνορα στη Λαμία. Αυτό ήθελαν οι Έλληνες πατριώτες όταν ψήφιζαν ΟΧΙ; Να γίνουν το δεκανίκι στην κομμουνιστοποίηση και ισλαμοποίηση της Ελλάδας; Δεν μας φτάνουν οι «ανέλοι»; Ή απλά δεν έχουμε μυαλό; Και η δήλωση Μιχαλολιάκου λίγο πριν το δημοψήφισμα, ότι το ευρώ το έχουμε πληρώσει ακριβά και αυτή τη στιγμή δεν είναι ώρα για να βγούμε από αυτό, έγινε έτσι για πλάκα; Ή μήπως δεν την άκουσαν οι διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά τους χρυσαυγίτες, οι τόσα πολλά αναμένοντες από τον «Αρχηγό» τους; Μήπως είναι ώρα να μάθουν να διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές, όσοι τουλάχιστον εξ αυτών ξέρουν να διαβάζουν; Λέω, μήπως…

 

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Χρίστος Γούδης
23/07/2015 

Είναι αυτό που λένε διάσπαρτα μικρά πικρόχολα σχόλια, κάτι σαν τα διασπειρόμενα μικρού διαμετρήματος σκάγια των κυνηγών καθώς βαράνε τις μπεκάτσες, τους τσαλαπετεινούς, τα ορτύκια και τις τσίχλες, αφήνοντας ομολογουμένως να τους ξεφεύγουν τα αγριο-γούρουνα, για τα οποία το βόλι θα έλθει κάποτε από αλλού. Κι όλα αυτά με αφορμή όσα περίεργα και παράδοξα συμβαίνουν στην ελληνική επικράτεια της ακράτειας, που σε κάνουν να μην μπορείς να συγκρατήσεις την εκρηκτική ροπή σου να τα εκφράσεις διαθλαστικά, διανθίζοντάς τα με μία δόση χιούμορ για να μην υπερβείς τα πλαίσια της αστικής ευγένειας και αρχίσεις να χρησιμοποιείς το αγοραίο λεξιλόγιο των λεμβούχων, των κουτσαβάκηδων και των αγροτοποιμένων, το οποίο πάντως θα απέδιδε αυθεντικότερα τα συναισθήματα που αναβλύζουν από τα πολιτικά μας δρώμενα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Σχόλιο 1. Ένα γλωσσικό λάθος (lapsus linguae) του υπουργού παιδείας και παλιμπαιδισμού αριστείδη (εκ του αριστεύω και αριστήνδην) μπαλτά (του αρχαιοελληνικού πέλεκυ), το οποίο αναδύθηκε ως συριζαίϊκο τσιτάτο με το «η αριστεία είναι ρετσινιά», διαστρέβλωσε την αλήθεια που (ξανα)βιώνουμε σήμερα, μετά από τα χρόνια του Μεταξά με τους δηλωσίες κομμουνιστές, ότι δηλαδή «η αριστερά είναι ρετσινιά». Από μία άποψη, η ρήση του εν λόγω υπουργού έδρασε ως μπαλτάς διπλής όψεως, τουτέστιν ως ο διπλούς πέλεκυς του αριστερού φασισμού. Καμία έκπληξη, και ο Μουσολίνι ως σοσιαλιστής ξεκίνησε την πολιτική του αναρρίχηση, διευθύνοντας την αριστερή εφημερίδα Avanti («Εμπρός») μέχρι να ηγηθεί της πορείας στη Ρώμη, κατά το: «όλοι οι δρόμοι – αριστεροί και δεξιοί – οδηγούν – τελικά –  στη ρώμη» της εξουσίας!

Σχόλιο 2. Ο γιάνης βαρουφάκης, βαθύς γνώστης του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι, όπως συνάγεται και από τα βιβλία του (από τα οποία όποιος τα διαβάσει κατανοεί ότι ο άνθρωπος κατανοεί το αντικείμενό του, πράγμα σπάνιο για πολλούς συγγραφείς που γράφουν νομίζοντας ότι ξέρουν τι γράφουν), μπορεί σύμφωνα με τη δήλωση του πρωθυπουργεύοντος τσίπρα να μην είναι καλός πολιτικός, αλλά ισχύει και το αντίστροφο: ένας «καλός πολιτικός», με βάση τα τριτοκοσμικά πρότυπα του καθ’ ημάς αεριτζίδικου δημοκοπικού συστήματος, δεν είναι απαραίτητα και καλός οικονομολόγος, και μάλλον είναι εξ ορισμού «ανοικονόμητος» σε λόγια και έργα. Ατυχώς όμως τα σημερινά προβλήματα της συριζαίϊκης ανελοαφροασιανής Ελλάδας συμβαίνει να είναι και οικονομικά! Όσο για τον γιάνη βαρουφάκη που ποντάρει μια στο ΟΧΙ και μια στο ΝΑΙ, μια στο κόκκινο και μια στο μαύρο, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, αυτά έχει η θεωρία των παιγνίων στην οποία εξειδικεύεται. Το πρόβλημα με τις συνεχείς ταλαντώσεις – αρμονικές, φθίνουσες ή εξαναγκασμένες, όπως λέμε στη φυσική – δεν είναι με τι θεωρία αλλά με την πράξη. Το πώς και πόσες φορές το παίζεις το ρημάδι (το παιχνίδι) είναι εκείνο που σε καθιστά μικρό ή μεγάλο «παίκτη», παρέχοντάς σου ταυτόχρονα την σχετική μικρή ή μεγάλη αυτοϊκανοποίηση… 

Σχόλιο 3.  Το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, που υποτίθεται ότι προσδίδει την δημοφιλία του λαϊκού 61% στον «χαρισματικό» τσίπρα (μεγάλη η χάρη της Μεγαλόχαρης, τί χαρίζει, και σε ποιους και γιατί χαρίζεται άραγε;), δεν είναι παρά ένα αμάλγαμα αντιφατικών και πολιτικά αντίρροπων προοπτικών, ως προς το τι θα επακολουθούσε αμέσως μετά, αν όντως επικρατούσε, καθότι συνίσταται από πολλά κόκκινα, ροζ, γαλάζια και μαύρα ΟΧΙ. Κοινώς μαύρο φίδι που θα μας έτρωγε, αν επικρατούσε. Κάτι κατάλαβε ο μικρός αλέξης και το μετέτρεψε σε «ΝΑΙ σε όλα». Νους υγιής εν σώματι υγιεί, το είχε πει και ο Ιουβενάλης άλλωστε (mens sana in corpore sano), ο προπάτορας του φίλου μας Ρέντσι, ντε, αυτού που δώρισε στον τσίπρα τη γραβάτα-θηλιά, που ορθώς δεν μάσησε και δεν τη φόρεσε, γιατί αν σε κρεμάσουνε τι να το κάνεις το μυαλό.

Σχόλιο  4. Η Ζωή του παιδιού (ευλαβικό υποκατάστατο της χρηστομάθειας που παρείχε παλαιότερα η Διάπλασις των παίδων), με τον αυθορμητισμό της ζωϊκής της δύναμης και τον φανατισμό που διακρίνει την πάσης φύσεως θρησκοληψία, φωνασκεί καρφώνοντας στους πάντες ότι ο (κοινοβουλευτικός) βασιλιάς μας, που συσκέπτεται με τον εαυτό του στα Παλαιά Ανάκτορα (νυν Βουλή των Ελλήνων), είναι γυμνός. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι γυμνός, πάντα έτσι ήταν από τη φύση του ο γυμνοσάλιαγκας, αλλά το ότι οι φωνές της κάνουν ορατή τη γύμνια του και στους υπηκόους του, που επέλεγαν να μην το βλέπουν με αντιπαροχή την συμμετοχή τους στην «αυλή των θαυμάτων» και των προνομίων του πελατειακού κράτους.   

Σχόλιο 5. Πολλοί πιστεύουν ότι το αποτέλεσμα των όσων σχιζοφρενικών συμβαίνουν στο συριζαίϊκο μαγαζί, με τα αλλήθωρα κομμουνίζοντα παραμάγαζα, τις αριστερές καρότσες «που τρέχουν στον κατήφορο και κάνουν ντούνκου-ντούνκου» και την «κοινωνική πα(τ)σοκαρία» που τα επικαλύπτει μαζικά και ασφυκτικά, θα είναι τελικά η άνοδος της «Χρυσής Αυγής». Πιθανώς, με την προϋπόθεση ότι θα αλλάξει το αδιόρθωτα και βαρύτατα φθαρμένο όνομά της. Για το «Χρυσή» ουδέν πρόβλημα, θυμίζει άλλωστε και τις χρυσές λίρες. Έτσι κι αλλιώς «ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται» και ορθώς ελπίζει στο θεόσταλτο της πραγμάτωσης των αναγκών του, καθότι, σύμφωνα με τον Όμηρο (τον κατά Δίωνα Χρυσόστομο, «πρώτο και μέσο και ύστατο» των επί γης ποιητών), «και γαρ τ’ όναρ εκ Διός εστίν» (Ιλιάς, Α63). Αλλά έτσι και κρατήσουν το «Αυγή», ο κόσμος θα θυμάται συνειρμικά την συνονόματη αριστερόφρονα από τα γεννοφάσκια της εφημερίδα, με τα όσα έγραφε προεκλογικά ως «τσιπράτα» (συριζαίϊκα τσιτάτα) για τους ζουρνάδες, τα νταούλια, τον πεντοζάλη, το σκίσιμο του καλσόν – συγγνώμη του μνημονίου ήθελα να πω – και την «Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φτωχομάνα», και όπου φύγει-φύγει. Η «Αυγή» ως λέξη και ως έννοια, ως σημαίνον και σημαινόμενο, θα προκαλεί από τούδε και στο εξής, εκούσια ή ακούσια, την επαναφορά στη μνήμη μας εικόνες αγοραίας καλπουζανιάς γαβριάδων, πιτσιρικάδων και παπατζήδων του δρόμου, μαζικής πολιτικής εξαπάτησης, αφρώδους και ανερμάτιστου βερμπαλιστικού κομπογιαννιτισμού, και τελικά, ζόφου, σκότους, και ερέβους, ταυτιζόμενη ανακλαστικά με την λαϊκή «κατακρΑυγή».

Υ.Γ. Όσο για τα απανταχού αγριο-γούρουνα της πολιτικής μας ζούγκλας, μην ανησυχείτε «δεν ξεχνώ», έσσεται ήμαρ. Κάθε πράγμα στον καιρό του, κι ο κολιός τον Αύγουστο…

 

ΟΙ ΔΗΛΩΣΙΕΣ, Ο ΤΣΥΠΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΛΙΜ

Χρίστος Γούδης
21/07/2015 

Η αναδρομή στην πρόσφατη ελληνική ιστορία φέρνει και πάλι στην επιφάνεια ένα τυπικό χαρακτηριστικό των καθ’ ημάς κομμουνιστογενών πολιτικών δυνάμεων, την «παθογένεια του δηλωσία», την ροπή δηλαδή πολλών εκ των μελών τους, όταν βρεθούν κάτω από εξωτερική πίεση να υπογράφουν δήλωση μετανοίας και αποποίησης των «πιστεύω» τους, εντασσόμενοι έτσι σε ένα κοινωνικό mainstream, σε ένα δηλαδή κυρίαρχο και επιβαλλόμενο πολιτικό ρεύμα σκέψης και δράσης που τους επιτρέπει να παραμένουν στην κούρσα διεκδίκησης της εξουσίας ως «καλά παιδιά» που έπαψαν να (τ)συρίζουν, αποδεχόμενα την αρχή του «μην κλαις γιατί θα φας κι άλλη». Εν προκειμένω, η στάση του «τσύπριζα», του μέρους δηλαδή του υπό τον τσίπρα «σύριζα» που παραμένει πιστό στην ιδεολογική αλλαξοπιστία του αρχηγού του, καθιστά το «σύνδρομο του δηλωσία» κάτι περισσότερο από ορατό (κοινώς «βγάζει μάτι») ως οδοδείκτη τής για «πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνησης της χώρας η οποία πιστή στον εκάστοτε δρόμο που δείχνει το κομματικό ανεμούριο (πάντα κατά που φυσά ο άνεμος των ψήφων, μια όταν είμαι στην απέξω «δεν πληρώνω», μια όταν γίνω υπουργός «πληρώνω», και μια «πληρώνει η τράπεζα» τη μαμά μου) αποτελεί ισχυρό μαγνητικό πόλο έλξεως για το κάθε συντροφικό στρουμφάκι, πολιτικό μογγολάκι και γλωσσικά ακατάληπτο παπαγαλογιαννάκι.

Θα αντιτείνει φυσικά κανείς, ότι η διακυβέρνηση της άμοιρης χώρας μας δεν είναι αμιγώς αριστερά, αλλά εντόνως υβριδική, δεδομένης της πρόσμιξης ή ενδεχομένως και της επιμειξίας της με «νεφελίμ», τουτέστιν με την «φυλή των ανέλων», την οποία κάποιοι, δικοί μας και ξένοι, την κατατάσσουν στο δεξιό ή και υπερδεξιό υπερφυσικό (ψεκασμένο) μέρος του πολιτικού φάσματος. Η ανάλυσή τους είναι και σωστή και λάθος, καθότι αυτή η «πολιτική επιμόλυνση» της αριστεράς δεν έχει ιδεολογικές επιπτώσεις, δεδομένου ότι το κύριο χαρακτηριστικό τής εν λόγω πολιτικής φυλής των «ανελίμ» δεν είναι μια κάποια δεξιά ιδεοληψία, έστω και παραφυσική, αλλά απλά και μόνον η πολιτική της ιδιοτέλεια για προσωπική λαθροβίωση των μελών της στους διαδρόμους της εξουσίας, ιδιότητα που συνάδει όμως με την «τυχοδιωκτική και τυχάρπαστη δεξιά» την οποία de jure και επαξίως εκπροσωπεί. Η πολιτική δουλεία της στην αριστερά, καθίσταται άλλωστε εμφανής με την στάση της σε νομοσχέδια αναφορικά με το μεταναστευτικό και την ιθαγένεια, την ισλαμοποίηση της χώρας (τζαμί), και την παιδεία, τα οποία ναι μεν καταψηφίζει για τα προσχήματα, ουδέποτε όμως θέτει θέμα παραμονής της στο κυβερνητικό συνονθύλευμα, ως όφειλε, αν πράγματι εμφορείτο από εθνικιστική δεξιά ιδεολογία. Κάτω από αυτήν την γωνία θέασης θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει και τους ανέλους ως δηλωσίες, αυτήν την φορά «δηλωσίες υποταγής» στις πολιτικές ακροβασίες του «(τ)σύ(π)ριζα», προκειμένου να διασφαλίσουν την υπουργοποίηση του κάθε χαϊκάλι και την συνέχιση της συμμετοχής τους στους ρυθμούς του κυβερνητικού χαλι-γκάλι (με έμφαση στο πρώτο συνθετικό του εν λόγω ξέφρενου χορού της εξουσίας).

Όπως συνάγεται από τα παραπάνω (κατά την τρέχουσα έκφραση των «εγχειριδίων» ή και των «ινδικών χοιριδίων» της λαϊκής επιστήμης), φαίνεται ότι το γενικότερο «σύνδρομο του δηλωσία» καθίσταται σταδιακά δομικό χαρακτηριστικό της αριστερής και αδέξιας πολιτικής μας γελοιογραφίας, με τις «υπεύθυνες δηλώσεις του νόμου 105» να βρίσκονται σε ζήτηση, εξού και η παρατηρούμενη έλλειψή τους στα ψιλικατζίδικα και τα περίπτερα, η συνάδουσα όμως με την έλλειψη πολιτικής ευθύνης από τους ψιλικατζήδες και τους περιπτερούχους της ήδη πτωχευμένης πολιτικής μας (επί του παρόντος) σκηνής, της οποίας την πτώση της αυλαίας αδυνατούμε να επιταχύνουμε, ελλείψει λαχανικών, η ανατίμηση των οποίων τα καθιστά πανάκριβα προς ρίψη κατά παντός «υπευθύνου», παλιάτσου, καραγκιόζη ή αρλεκίνου.

ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ!

Χρίστος Γούδης
16/07/2015 

Η αφέλεια της μάζας των Ελλήνων πολιτικών, ως αυθεντικών εκφραστών της γενικότερης λαϊκής αμάθειας, η οποία τους εκτοξεύει στην ηγεσία της χώρας λόγω των ατελειών ενός άκρατου δημοκρατικού μοντέλου ελευθέρας βοσκής που λειτουργεί χωρίς φρένο, φίλτρα και φραγμούς ώστε να αποκλείει σε προκαταρτικό στάδιο τις μαζικές υποψηφιότητες ανίκανων, ακατάλληλων και απροσάρμοστων ατόμων στην διεκδίκηση της εξουσίας, αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ξεχαρβαλωμένου αντιπροσωπευτικού μας πολιτικού συστήματος.

Ένα από τα τρέχοντα χαρακτηριστικά της απλοϊκότητας των χύδην πολιτικών μας είναι και ο μοδάτος ρητορικός μανιχαϊσμός του «εμείς και η Ευρώπη». Πέραν των δυσκολιών της ακτινογράφησης του «εμείς» και του συγχρωτισμού μας με «αυτούς», το υφέρπον δίλημμα εμπεριέχει τον μυωπικό συλλογικό όρο «Ευρώπη» ως θεωρούμενο κάτι το ομογενές, κάτι σαν ένα απειλητικό και επίφοβο παγόβουνο του οποίου τη φύση αδυνατούμε να αντιληφθούμα και να αναλύσουμε. Μια αφηρημένη γενικότητα, κάτι σαν τον πλανήτη Γη, τον Άρη, τον Γαλαξία, το Σύμπαν, κάτι αόριστο αλλά καθολικό που όμως δεν ξέρουμε τι κουβαλά πάνω ή μέσα του. Κάτι που ήταν, είναι, και θα είναι μονίμως ομοιογενές και συμπαγές σαν ένα ανεξέλικτο πέτρωμα, που κάποιες φορές, καθώς οδηγούμε αμέριμνα, ξεπετάγεται μπροστά μας για να συγκρουσθεί μαζί μας.

Όμως η «Ευρώπη», κάτω από τους διάφορους πρόσφατους λεκτικούς μανδύες που υπονοούν μια προσδοκία συνένωσής της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι (ΕΟΚ, ΕΕ), έχει τη δική της συνεχώς μεταλλασσόμενη μορφολογία ενός παζλ που αναζητά ακόμη τις ψηφίδες του, έτοιμο παράλληλα να απορρίψει και κάποιες από αυτές. Ξεκινώντας μεταπολεμικά σαν πολιτική και πολιτισμική ασπίδα προστασίας και συσπείρωσης των δυτικών χωρών-μελών έναντι του συνασπισμού των χωρών του κομμουνιστικού παραπετάσματος, βρέθηκε πρόσφατα σε μία νέα εξελικτική πορεία μετά την κατάρρευση του τελευταίου, και την άμετρη και άκριτη προσρόφηση στους κόλπους της κρατών συνηθισμένων στην πολιτική, πνευματική και οικονομική δουλεία του κομμουνισμού. Το κέντρο βάρος της μετατέθηκε προς βορράν καθώς η πολιτική της ιδιοπροσωπία άρχισε να μεταλλάσσεται προσλαμβάνοντας τα χαρακτηριστικά μιας φεουδαρχικής Μεσευρώπης (Mitteleuropa) με ηγεμόνα το νεογερμανικό ράϊχ και υπηκόους του τα άφθονα κράτη-δούλους, δούλους-σκύλους του, στην γεωγραφική περιοχή της Βαλτικής αλλά και στις σλαβανάκατες γεωγραφικές εκτάσεις που εκτείνονται μέχρι των βορείων συνόρων της χώρας μας, οι οποίοι μηδενική ή μηδαμινή συμβολή είχαν, διαχρονικά, στην Ιστορία του Πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Το ογκούμενο αυτό ευρωπαϊκό μόρφωμα αποκτά, σταδιακά αλλά σταθερά, μορφή, κυτταρικό υπόστρωμα, πολιτισμική υφή και κοινωνική ψυχολογία που αρχίζουν να αποκλίνουν έντονα από τα συνυπάρχοντα μέχρι πρό τινος μεσογειακά και περιφερειακά ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Μια καινούργια «αυστροουγγρική αυτοκρατορία» (με έντονες πρωσικές προσμίξεις) που στις δόξες της επεδίωκε διακαώς – ας μην το ξεχνάμε αυτό – φυσική έξοδο στο Αιγαίο (Θεσσαλονίκη μ’ ακούς;) κάτω από την μπαγκέτα ενός νεοοικονομολόγου Μέττερνιχ, καθίσταται όλο και πιο έντονα ορατή, ελλείψει ατυχώς ενός δικού μας Καποδίστρια. Η στρατικοποιημένη, και μονολιθικά συντεταγμένη κοινωνία του βορρά, της κατάψυξης και του ζόφου των Νιμπελούνγκεν που παγώνει τις όποιες εναλλακτικές και αποκλίνουσες συμπεριφορές του ανθρώπου από το απόλυτο μιας επιβεβλημένης από τη φύση (;) άκαμπτης χειμερίας τάξης, αντιπαρατίθεται με την υπολανθάνουσα αναρχική συμπεριφορά των κοινωνιών του νότου την εκπορευόμενη από την κλιματολογική και γεωλογική του αστάθεια (έντονη και ταχεία εναλλαγή εποχών, αστάθμητη τεκτονική δραστηριότητα), τη στιγμή που η μονόχνωτη περιστροφή περί τον μαγνητικό άξονα της Μεσευρώπης δημιουργεί φυγόκεντρες τάσεις διαφυγής των ψηφίδων της εκπολιτισμένης περιφέρειας (λέγε με Brexit για αρχή).

Και το ερώτημα που ανακύπτει μεσοπρόθεσμα για μας, θυμίζει την παλιά καλή απορία που διατύπωνε καθημερινά κατά την δεκαετία του ’60 η εκλίπουσα πλέον, και εμβληματική του νότου, εφημερίδα «Μεσημβρινή»: «Πού θα πάμε, τί θα δούμε, μιά ιδέα που θα βρούμε; Πώς μεγάλωσε η Αθήνα, δεν την ξέρει πια κανείς», για να απαντήσει αμέσως μετά η ίδια: «Ά, όχι, η Μεσημβρινή την ξέρει» υποδεικνύοντάς μας στην συνέχεια της σχετικής σελίδας της, τους τόπους και τις δυνατότητες της ημερήσιας ψυχαγωγίας μας. Ελλείψει της καλής εφημερίδας, το πρόβλημά μας πέφτει στους δικούς μας ώμους και στο δικό μας μυαλό, αν υποτεθεί ότι έχουμε ακόμη μυαλό. Και που σήμερα είναι, δυστυχώς, πρόβλημα αναζήτησης όχι τόπων και τρόπων ψυχαγωγίας αλλά δρόμων εθνικής επιβίωσης. Σε ένα ευρωπαϊκό σκηνικό με αφέντες, φέουδα και δούλους-σκύλους, θα πρέπει να βρούμε τον δικό μας δρόμο, εμείς οι ίδιοι, ανοίγοντάς τον αν χρειαστεί, με σύνεση, περίσκεψη και σωφροσύνη, γιατί, σύμφωνα και με τον μεγάλο ποιητή της ιβηρικής, Αντόνιο Ματσάδο:

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος,
τον δρόμο η πορεία σου τον φτιάχνει μοναχά.
Διαβαίνοντας ανοίγεται ο δρόμος,
και ρίχνοντας πίσω τη ματιά
βλέπει κανείς το μονοπάτι
που ποτέ πια δεν θα πάρει
για να γυρίσει πίσω ξανά.

Προσοχή λοιπόν, αυξημένα αντανακλαστικά, αίσθημα εγρήγορσης, σωστές επιλογές, και... καλό δρόμο!

 

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Χρίστος Γούδης
15/07/2015 

Τα άστρα μίλησαν. Από σήμερα εισερχόμεθα στον αστερισμό της Ελληνικής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το πως και γιατί θα το δείξει σύντομα η νεκροψία. Σε λίγο πάντως θα έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ τεσσάρων υπαρκτών λύσεων των προβλημάτων μας, όλων τους εκδοχών από τον χώρο της επελαύνουσας Δεξιάς: της σοσιαλιστικής Δεξιάς, της οικονομικής Δεξιάς, της φιλελεύθερης Δεξιάς και της εθνικιστικής Δεξιάς. Τα ονόματα των ηγετών τους: Αλέξης Τσίπρας, Γιάννης Βαρουφάκης, Μάκης Βορίδης και Ηλίας Κασιδιάρης. Η επιλογή δική σας!

 

GRΗΞΗ

Χρίστος Γούδης
14/07/2015

Μετά την απειλή των αυστηρών «ευρωραβίνων» (ιερατικών ευρωδιδασκάλων) μας για αποβολή της χώρας μας (GREXIT) από την «Αγία (ευρω)Ζώνη» την φέρουσα το ευρεωπουγκί της Ευρώπης, και την συνακόλουθη μαθητούδικη συμφωνία της βαδίζουσας στα τέσσερα υπερήφανης Ελλάδας (AGRΕEKMENT), αναμένεται νομοτελειακά η ρήξη και διαρραγή του συνόλου του πολιτικού μας καρπουζιού, η GRΗΞΗ, κάτι που σύντομα ίσως θα παρακολουθούμε διαδικτυακά από ιστότοπους του στυλ ρήξη.gr

Εν μέσω μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, το πιο εντυπωσιακό, για μένα τουλάχιστον, είναι η συνεχιζόμενη αναίσχυντη αναισθησία των θλιβερών κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του έθνους να απεμπολήσουν τα πολλά και υπέρμετρα προσωπικά τους προνόμια, για να δώσουν έτσι το παράδειγμα της πτώχευσης όλων μας, και της απαιτούμενης – για όλους και άνευ «βολευτικών» εξαιρέσεων – υπομονής και κατανόησης για τα σκληρά μέτρα που πρέπει να υποστούμε για την έξοδο από αυτήν.

Όμως αυτοί, εκεί στο δημοκρατικό παλάτι τους, φωλιασμένοι στον «ναό της δημοκρατίας» των Παλαιών Ανακτόρων, σκιαμαχούν μεταξύ τους, κάποιοι ανεβασμένοι στην «αριστερή καρότσα» του σαράβαλου γκαζοζέν που πήρε τη στροφή «σύριζα» στον γκρεμό,  και κάποιοι ως γρυλασπάλακες κολλημένοι στο φορτηγό της εξουσίας, «κα(ϋ)μμένα» στρατιωτάκια της ιδιοτέλειας και της ιδεολογικής εξαθλίωσης των «α-ναί-λων». Κυρίως αυτοί, που αντιτίθενται υποτίθεται στην «προδοσία των γερμανοτσολιάδων υπό την ηγεσία του δοσίλογου κομαντάντε Αλεξάντερ φον Τσίπρας», θα όφειλαν να δώσουν το απτό παράδειγμα πραγματικής συμπαράστασης στον χειμαζόμενο λαό, με την εκούσια απεμπόληση των μισθών και των προνομίων τους, που προκαλούν και ερεθίζουν. Αυτοί όμως, κυρίως αυτοί, ως αυτοχρηζόμενοι προασπιστές της ελληνικής υπερηφάνειας, το μόνο που επιδιώκουν είναι να διατηρήσουν το βο(υ)λευτικό τους αξίωμα, εποχούμενοι των δωρεάν παρεχόμενων πολυτελών αυτοκινήτων τους, που σιγά και να μην τα αποδέχονταν, ασχημονούντες και λοιδορούντες στην πράξη, όταν ψευδεπίγραφα αναφέρονται για να δικαιολογούν τη στάση τους στο όνομα του λαού, της υποτιμημένης δηλαδή από αυτούς «πλέμπας», που θεωρούν ότι δεν τους βλέπει και δεν καταλαβαίνει τις ιδιοτελείς ακροβασίες τους.

Ως μελετητής των άστρων, προβλέπω ότι η επικείμενη ρήξη του σαθρού, διαβρωμένου και σκωληκόβωτου πολιτικού μας συστήματος που θα προκληθεί από τα πρόδρομα παλλιροϊκά κύματα που άρχισαν ήδη να  εκπορεύονται από την σοβούσα (υπολανθάνουσα) λαϊκή έκ-ρηξη, σύντομα θα γεμίσει την ελληνική Δημοκρατία της Βαϊμάρης με τα σκουπίδια, τα λύματα και τα περιτρίμματά της. Ο φοίνικας ο αναγεννώμενος από τις στάχτες του, αυτό το μεγάλο εθνικό σάρωθρο, η «σκούπα και φαράσι» της ελληνικής οργής και αγανάκτησης, θα απορρίψει οσονούπω τις μαριονέτες και τους καραγκιόζηδες, ρίχνοντάς τους εκεί που τους πρέπει: στο πτυελοδοχείο του έθνους, που κάποτε ονομάζονταν Καιάδας!

 

Ο ΑΛΗΤΑΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Χρίστος Γούδης
13/07/2015

Ένας αλητάκος επαιτεί σε έναν «καθώς πρέπει» κύριο, ο οποίος του δίνει ένα όχι ευκαταφρόνητο φιλοδώρημα, για να τον ξεφορτωθεί. Ο αλητάκος δεν μένει ικανοποιημένος, αρχίζει να τον περιπαίζει, να βγάζει γλώσσα, και τελικά να τον υβρίζει χυδαία: «γεροπαράλυτε τοκογλύφε, τοιούτε, φασίστα, ναζιστή, γαμώ τα λεφτά σου ρε», και τα συναφή κοσμητικά. Ο κύριος ανέχεται και ανέχεται την απρεπή συμπεριφορά του για κάποιο διάστημα, αν και σταδιακά αρχίζει να γυαλίζει το μάτι του επικίνδυνα. Σε κάποια στιγμή φθάνει στα όριά του και ξαφνικά του δίνει ένα ηχηρότατο χαστούκι. Ο αλητάκος κυλιέται κάτω, η μούρη του τρώει χώμα, και απ’ τη μύτη του τρέχουν μύξες και αίμα. Αν πράγματι συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συμπάθεια όλου του κόσμου θα αγκάλιαζε τον αλητάκο. Τηρουμένων των αναλογιών της αλληγορίας, εμείς δεν είδαμε πάντως να συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Αντίθετα είδαμε να εξέρχεται από τις θρυλούμενες εικοσάωρες σκληρές διαπραγματεύσεις έναν ακμαίο και ανέμελο Τσίπρα να μας δηλώνει ότι σύντομα θα αποκτήσουμε ξανά την εθνική μας κυριαρχία, λες και την είχαμε ποτέ (κι αφού δεν την είχαμε πώς μας συνέβη να χάσουμε κάτι που ποτέ δεν είχαμε; Έλα, ντε). Με αυτά και με εκείνα, και με τη μεθοδευμένη κατασπατάληση του χρόνου, μεταξύ τυρού και αχλαδίου (του έχοντος πίσω την ουρά, ως συνήθως), για να δοθεί η εντύπωση στο «πόπολο» του κάθε «μονομάχου» μιας δήθεν σκληρής μάχης (που ποτέ δεν δόθηκε, γιατί όλα είχαν ήδη προσυμφωνηθεί), κάποιοι στο ανατρεπόμενο φορτηγό του σύριζα, καβάλα στην «αριστερή καρότσα», έκλαιγαν για την εθνική μας ταπείνωση και το μόνο που τους παρηγορούσε κάπως ήταν ότι είχαν καταφέρει να διεθνοποιήσουν το πρόβλημά μας!

Όντως, μία από τις πολλές ηλιθιότητες του σύριζα, πέραν της λαθρομεταναστευτικής λαγνείας του και της θεσμικής επιβράβευσης των αγραμμάτων λόγω της καλπάζουσας αλλεργίας του για την αριστεία, ήταν η διεθνοποίηση των οικονομικών προβλημάτων μας, για την οποία μάλιστα κοκκορεύονταν! Είναι κάτι σαν τον κερατά που τρέχει στους δρόμους φωνάζοντας: «παιδιά, αν δεν το ξέρετε, η γυναίκα μου με κεράτωσε»! Συνυφασμένη με αυτήν ήταν και η εξίσου ηλίθια φοβία του, ότι θα ταπεινωθούμε από τους Ευρωπαίους, αν δεχθούμε κάποιους σκληρούς όρους για την διαχείριση της κατάστασης και την αποφυγή της οικονομικής και συνακόλουθα της κοινωνικής μας κατάρρευσης.

Όμως σε μία οικονομική δοσοληψία δεν υπάρχει εθνική ταπείνωση από τη στιγμή που υπάρχει μια συμφωνία, όσο κακή κι αν είναι, με μέτρα μάλιστα που όφειλε κάθε σώφρων κυβέρνηση να είχε λάβει προ πολλού, για να σταθεροποιήσει την οικονομία της και να μην είναι αναγκασμένη να ζει μονίμως με δανεικά. Η όντως αρνητική της πλευρά είναι η συνειδητοποίηση της άμεσης πτωχοποίησης όλων μας, με ότι αυτό συμπαρομαρτεί αναφορικά με το στρες, τις εντάσεις και του τριγμούς που θα επιφέρει στην συνοχή του κοινωνικού μας ιστού. Η κατάσταση, όμως, μπορεί να  είναι δύσκολη, δυσάρεστη και απεχθής, αλλά δεν συνιστά εθνική ταπείνωση. Μια τέτοια αλλοίωση των εννοιών των λέξεων δεν θα έπρεπε να καταπίνεται άκριτα και να δημιουργεί στον λαό μας αρνητικά συναισθήματα τέτοιου είδους, τέτοιου μεγέθους, και τέτοιου βαθμού.

Ένα μείζον χωρίς αμφιβολία οικονομικό πρόβλημα, σαν αυτό που αντιμετωπίζουμε, θα μπορούσε όντως να εξελίσσονταν σε εθνική ταπείνωση, αν δεν υπήρχε συμφωνία. Τότε και μόνον τότε. Γιατί θα είχε ως αποτέλεσμα να οδεύσουμε, τάχιστα και επισήμως, σε πτώχευση και χρεωκοπία, με συνέπειες πολύ πέραν των οικονομικών. Επαναλαμβάνω, για πολλοστή φορά, το κατ’ εξοχήν ιστορικό μας παράδειγμα των συνεπειών της χρεωκοπίας του 1893, όταν η Γερμανία, λόγω του ότι έχασαν τα λεφτά τους οι Γερμανοί ομολογιούχοι, εξόπλισε τους Τούρκους, εκπαίδευσε τον στρατό τους, και τους ξαμόλυσε το 1897, όπως θα αμολούσε τα τσοπανόσκυλά της, εναντίον μας, με αποτέλεσμα να μας φθάσουν στη Λαμία. Αυτή ήταν πραγματική εθνική ταπείνωση, πέραν του ότι αμέσως μετά εξαναγκασθήκαμε να χρυσοπληρώνουμε έκτοτε, για χρόνια και ζαμάνια, και τους Γερμανούς και τους Τούρκους. 

Σήμερα, η εθνική μας ταπείνωση θα έρχονταν νομοτελειακά, αν μέναμε έκθετοι οικονομικά και εκτός της ευρωπαϊκής ομπρέλας, η διπλωματική ισχύς της οποίας διασφαλίζει εν τινί μέτρω και την δική μας υπόσταση, κάνοντας τούς ελλοχεύοντες γείτονες να το σκεφθούν σοβαρά πριν να αποτολμήσουν κάτι εναντίον μας. Με την επιτευχθείσα συμφωνία, δεν θα ξεμείνουμε τουλάχιστον, ούτε από καύσιμα, ούτε από πυρομαχικά, ούτε από συμμάχους. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από εμάς και την δική μας ψυχολογία, το δικό μας σθένος και την αλκή των δικών μας ενόπλων δυνάμεων, για να αποφύγουμε την εθνική μας ταπείνωση από όσους τολμήσουν να την επιχειρήσουν.

Επαναλαμβάνω, για να συνεννοούμαστε: μια οικονομική συμφωνία, επειδή χρωστάμε και θα πρέπει να λάβουμε μέτρα για να συνέλθουμε και  κάποτε να αποπληρώσουμε σταδιακά το χρέος μας, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, είναι θέμα έντιμης παραδοχής των υποχρεώσεών μας, και κατ’ ουδένα τρόπο αποτελεί ταπείνωση. Ταπείνωση ήταν η Κύπρος το 1974 και τα Ίμια το 1996. Αυτές τις ταπεινώσεις κάνουμε ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, δεν τις θυμόμαστε, δεν μας αγγίζουν. Όμως, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, λόγω αυτών των συμβάντων – και όχι άλλων –  είμαστε και θα παραμένουμε εσαεί ταπεινωμένοι, μέχρι να αποφασίσουμε να αποπλύνουμε το στίγμα της δειλίας που τότε επιδείξαμε.

 

FAR FROM THE MADDING CROWD

(Μακριά απ’ το αγριεμένο πλήθος)

Χρίστος Γούδης
12/07/2015

 Στρατηγέ, τί ζητούσες στη Λάρισα
συ, ένας Υδραίος;

«Μπολιβάρ»
Νίκος Εγγονόπουλος

Η μικρότητα, η μικροψυχία και η μικροπρέπεια των τριτοκοσμικών κανίβαλων των λαϊκών μέσων μαζικής ενημέρωσης (και όχι μόνον) βρίσκονται σήμερα στο απόγειό τους, στοχοποιώντας έναν αναμφισβήτητα «χαρισματικό» επικοινωνιακά άνθρωπο, τον Γιάνη Βαρουφάκη, στον οποίο προσπαθούν να μεταθέσουν εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά την παταγώδη αποτυχία της συριζαίϊκης πολιτικής στην Ευρώπη. Το ότι ένας διεθνώς επιτυχημένος καθηγητής Πανεπιστημίου δεν τα κατάφερε στον βορβορώδη κόσμο της πολιτικής δεν αποτελεί έκπληξη. Ο ακαδημαϊκός (γυάλινος και ελεφαντοστέϊνος) κόσμος του πανεπιστημίου ευνοεί και καλοδέχεται την διακίνηση φαντασιακών ιδεών και οραμάτων, έστω και εμφανώς ουτοπικών ή και πομποδώς εκπεμπόμενων, που από τη φύση τους όμως αποπνέουν αισιόδοξη πνευματική δημιουργικότητα και αποτελούν πόλο έλξεως της πάντα ρομαντικής νεολαίας. Σε αντίστιξη, ο χθόνιος (και υποχθόνιος) κόσμος των σαράφηδων, των αργυραμοιβών, των ενεχειροδανειστών και των ραντιέρηδων, ο κόσμος των εμπόρων της Βενετίας, ανατριχιάζει και τις απεχθάνεται όταν τις ακούει.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης πάντως, ως υπουργός των Οικονομικών (καλά να πάθει, τά ’θελε και τά ’παθε), αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου κυβερνητικού επιτελείου με ιθύνοντα τον Δραγασάκη, και προεξάρχοντες ή έστω συμμετέχοντες στον όλο σχεδιασμό της προφανώς έκκεντρης, εξαμβλωματικής και ιδεοληπτικής συριζαίϊκης οικονομικής θεολογίας, τούς Σταθάκη και Τσακαλώτο, ενώ βρίσκονταν συνεχώς υπό την υψηλή εποπτεία, επίβλεψη, και ευθύνη, των Τσίπρα, Παππά και της συν αυτοίς τσιγαροπαρέας τους, για να αναφερθώ μόνον στους πλέον επώνυμους τής για «πρώτη φορά αριστερά» κομματικής ιντελιγκέντσιας. Το να προσπαθούν κάποιοι τώρα να του φορτώσουν, αποκλειστικά σε αυτόν, την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τους ευρωπαίους δανειστές μας, και να του προσδίδουν σκοτεινούς σκοπούς και αόρατες διασυνδέσεις, διανθίζοντας έτσι τα σχετικά συνωμοσιολογικά δημοσιογραφικά σενάρια – μεθοδευμένα, υποκινούμενα, υποβολιμαία ή και απλώς μυθοπλαστικά – δεν είναι παρά προσπάθεια μετάθεσης των πραγματικών βαρύτατων ευθυνών και επιλογών του πρωθυπουργού και του αμαθέστατου επιτελείου του σε έναν πρόσφορο αποδιοπομπαίο τράγο. Τί ήταν δηλαδή όλοι αυτοί που βρίσκονταν θεσμικά υπεράνω του; Απλά κότες τις οποίες βόλευε ο πετεινός Βαρουφάκης; Τόσο άχρηστοι ήταν (και είναι) οι νυν εγκέφαλοι και ηνίοχοι της οικονομικής (και κοινωνικής) μας καταστροφής; Ίσως, αν κρίνουμε από την πρόσφατη δήλωση πανικού του Αλέξη Τσίπρα: «από εδώ και πέρα έχουμε μπροστά μας ναρκοπέδιο», αναλογιζόμενος ενδεχομένως ότι θα πρέπει τώρα να το διαβεί μόνος του, έχοντας χάσει το μοναδικό «ναρκαλιευτικό» του (Μεγάλε Γιάνη γιατί δεν πρόσεξες και πάτησε τη νάρκη;)...

Η αλήθεια είναι ότι το πραγματικό πρόβλημα που όντως είχε ο Βαρουφάκης με τον παρόντα συρφετό του σύριζα δεν ήταν παρά το πρόβλημα που έχουν όλοι οι ποδοσφαιριστές κλάσεως όταν βρεθούν σε ομάδες της γειτονιάς και της αλάνας. Πασάρουν την μπάλα έξυπνα στους συμπαίκτες τους κι αυτοί, νωθροί, αργόστροφοι, πλαδαροί, ανίκανοι και ατάλαντοι, αεριτζήδες κουβεντολόγοι της συνοικίας και των καφενείων, ποτέ δεν βρίσκονταν στη θέση τους για να σουτάρουν, ενώ οι αντίπαλοί τους, που αδυνατούν να τζαρτζάρουν τον ικανό μέσα στα πλαίσια των κανόνων του παιχνιδιού, απλά τον κλαδεύουν κλωτσώντας και γρονθοκοπώντας τον (δολοφονία χαρακτήρος με μοχλό τις πληρωμένες γραφίδες της δημοσιογραφίας).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Βαρουφάκης προκαλούσε με τον  ιδιόμορφο, αγέρωχο και αλαζονικό  «τεατράλε» τρόπο του και την εγωκεντρική του αυτοπεποίθηση τού στυλ «σκουπίδια του κερατά, σας γράφω όλους και όλα εκεί που ξέρετε», ιδιότητες που σίγουρα δεν βοήθησαν στην επιβίωσή του μέσα σε ένα στυγνό διεθνές περιβάλλον που γνωρίζει πώς, ποιόν, και πότε να πυροβολεί στο δόξα πατρί! Όπως επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι πολλοί από τους ζηλόφθονους και μισερούς κομπλεξικούς «συντρόφους» του που φτύνουν σήμερα τον πεπτωκότα, τον έγλυφαν λίγο καιρό πριν, στις μέρες της δόξας του. «Ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται» όπως θα επαναλάμβανε και ο τηλεοπτικός πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Μαϊντανογιαννάκης, ο οποίος το πρωτοείπε urbi et orbi (σε πολιτείες και χωριά) μπροστά στις καταγράφουσες «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» κάμερες, τις πάντα καιροφυλακτούσες για να διαπομπέψουν, κατά την πτώση του τότε αρχηγού του, Γιώργου Παπανδρέου.

Γιάνη Βαρουφάκη, «η αριστεία είναι ρετσινιά», όπως το εξέφρασε άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του και ο υπουργός Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς, με τους συν αυτώ τηλεσυριζαίους κουρα(δά)κηδες, έχοντας ίσως υπόψη τους εσένα. Καιρός να μάθεις κι εσύ, ο παντογνώστης, ότι στην Ελλάδα επιπλέουν οι καλειδοσκοπικοί Μιχελογιαννάκηδες, οι ανεμόμυλοι της αιολικής παρενέργειας, τα ανδρείκελα και οι παλιάτσοι του κουκλοθέατρου, οι καραγκιόζηδες του μπερντέ, και οι τσιρκολάνοι βιολιστές της στέγης. «Ανθ’ ημών ο Γουλιμής», όπως χαρακτηριστικά απεφάνθη ο Χαρίλαος Τρικούπης, όταν το 1895 αποδοκιμάσθηκε εκλογικά από το «αγριεμένο πλήθος» της λιμνο-θάλασσας του Μεσο